Logboek 2018

Perkamenteren

 

Santa Marta

 

Zaterdag, 24 Maart 2018

 

Rond 5 uur stappen Marlène en Loud aan boord voor een borrel en binnen de kortste keren is het laat voordat we erg in hebben. Allerlei onderwerpen over recycling, scheepstechniek, roddels en reiservaringen worden uitgewisseld. Nou ja, uitgewisseld het blijkt wel degelijk dat de Rafiki veel meer ervaring in dit gebied heeft dan wij. Vandaar dat we driftig registreren wat zij over Jamaica te vertellen hebben. Bij ons heeft heel duidelijk de bestemming Jamaica postgevat om naar toe te zeilen en te bezoeken of voor een periode te laten liggen in Port Antonio. Ik krijg er steeds meer zin.

 

Marlène en Loud blijken fanatieke wandelaars te zijn en we maken plannen om samen een tochtje te maken.

 

Vandaag heerlijk door de stad slenteren en we eten bij een lokale bar Suiz een prima maaltijd. Vreemd dat de wachttijden altijd zo lang zijn. Het eten is goedkoop en goed maar je bent al snel meer dan een uur kwijt aan wachttijd voordat er iets op tafel staat. Je drinken komt pas samen met je eten zodat je maar voorzichtig zit te perkamenteren voor de televisie.

 

Het doet me denken aan het bizarre verhaal van de Duitse schipper die gemummificeerd of beter geperkamenteerd aan boord werd aangetroffen. Hieronder een klein verslag:

 

Voor de kust van de Filipijnen troffen vissers een luguber spookschip aan. Aan boord zat in een hoek het gemummificeerde lichaam van Manfred Fritz Bajorat. De Duitse avonturier zeilde twintig jaar lang de wereldzeeën over totdat de dood hem ineens kwam halen. 

 

Als je op zee gaat vissen, is een gemummificeerde Duitser wel het laatste dat je aan de haak denkt te slaan. De 23-jarige Christopher Rivas y Escarten kan er nog steeds niet over uit. Hij en een stel vrienden dobberden vorige week vrijdag rond in de wateren bij het Filipijnse plaatsje Barobo toen ze in de verte een mysterieus jacht spotten. De mast was kapot, maar de twaalf meter lange boot voer nog rond. De mannen besloten een kijkje te nemen en klommen aan boord. Binnen troffen ze behalve een enorme ravage ook de schipper aan. Ineengezakt achter de radiotelefoon zat de 59-jarige avonturier Manfred Fritz Bajorat. Morsdood, maar dankzij de droge oceaanwind, hoge temperaturen en de zilte lucht was zijn lichaam opvallend goed geconserveerd. Toetanchamon was er niets bij. Het leek erop dat Manfred nog een laatste noodsignaal had willen versturen, voordat hij zijn laatste adem uitblies.