Logboek 2018

Val op de stenen.

 

Santa Marta,

 

Maandag, 25 maart 2018

 

Gisteren tot niets gekomen, hangen in de kuip en de krant lezen zodat het heerlijk is om de benen te gaan strekken samen met de Rafiki, Anna en Dave voor een wandeling in Minca. We lopen naar de Mercado voor een busje en rijden met een half uurtje naar Minca. We herkennen het al snel en weten het bospad te vinden naar de watervallen. Er staat een stuk minder water maar het is heerlijk om je lijf in het koele water te laten zakken. Loud en Dave vinden het erg koud maar de rest vindt het een verademing om de overal warmte eens te ontlopen. Van de Airco stand in de verwarming stand, zoals ik dit voel. Iets verder onder deze waterval moet er nog ‘een zijn en klim met blote voeten over de stenen naar de kleinere waterval. De uitgesleten stenen verraden de droogte en het is indrukwekkend hoe wellicht duizenden jaren de rotsen gepolijst en ingeschuurd zijn door het constant stromende water.

 

Bij terug klimmen sta ik even rechtop om naar een volgende steen over te stappen maar mijnbene slaan ineens onderuit en val languit achteruit op de stenen. Mijn hoofd tikt net tegen de rots en mijn borstkast wordt behoorlijk ingedrukt want ik val even zonder adem. Al snel ben ik gerustgesteld dat het meevalt met mijn hoofd, een kleine bult is het ergste niet, maar voel niet lekker door het lucht te kort. Ik hoorde Loud tijdens de val, zijn schreeuw van ontzetting, en ben blij dat hij in de buurt is. Hij hoeft en kan gelukkig niet veel doen. Al snel kom ik weer terug en voel me dankbaar dat het allemaal zo goed is afgelopen. Ik spring nog snel even in het water om de eventuele zwellingen te temperen. Ik probeer te doen alsof er niets aan de hand is gaan we al snel naar de volgende watervallen.

 

Marinka. Deze zijn veel spectaculairder en kunnen hier lekker badderen en gebruik maken van een massage op de rug van het vallende water. In het water vind ik een zonnebril met mijn voeten. Een rare gewoonte om een zonnebril op de bodem van het water te leggen want daar is volgens mij helemaal geen zon. Loud is er uiteindelijk blij mee en loopt met de looks van een Chinese dame, de wandeling zonder schittering in zijn ogen.

 

Bij het eerste restaurant eten we een prima Argentijnse Hamburger. In het restaurant is de stroom uitgevallen zodat alles met een houtvuur bereid moet worden. De ventilatoren staan op stil en bij ons spuit het vocht uit het voorhoofd. Gezellig op en neer pratend gaan we het verdere dorp verkennen. Bij een bakker met Frans brood wordt nog snel even wat extra brood gescoord. Wij nemen het busje naar huis en de anderen lopen nog door naar restaurant Mirador en naar het Bamboe huis.

 

Een heerlijke dag, leuk gezelschap, een prachtige omgeving nodigt uit tot meer zodat we meteen na thuiskomst kijken welke mogelijkheden zich nog voordoen, voor nog een wandeling.