Logboek 2018

Doctor NoFish

 

Zondag, 8 april 2018

 

Port Antonio

 

Uit de openstaande deuren en ramen klinkt een indringende preek van een op hol geslagen priester die met theatrale mimiek, stemverheffingen op tijd en zacht pratend de mensen schrik probeert aan te jagen, als je niet naar de boodschap van de Heer zou luisteren. De wijsvinger gaat omhoog en zet een zacht lied aan waarmee een koor van prachtige geklede donkere dames een triest lied inzetten maar dat allengs ontaardt in een swingend, handenklappend lied. De kerkgangers staan swingend in de bank en menig achterwerk schudt samen met de prachtige hoedjes op het hoofd. Er is hier een religieus feestje aan de hand en wij vallen er midden in. Wat een energie en wat een belevenis. Wij kennen alleen het begrip voor het zingen de kerk uitgaan, hier blijven ze allemaal zitten.

 

Veel vriendelijke gezichten en krijg veel aandacht van verschillende dames in het voorportaal van de klokkentoren. Een leuk extraatje na de wandeling die we maken langs de kust. Op een strand waar een vader leuk speelt met zijn zoon die helaas wat bang is uitgevallen, maar bewonder de zorgzaamheid van de grote stoere vent. Een wandeling langs de jachtwerf, de auto reparatiebedrijven die een versnellingsbak gewoon in het mulle zand een flinke revisie uitvoert. Het is zo herkenbaar, dit beeld heb ik op zoveel plaatsen in de wereld gezien, en nu hier.

 

Er wordt bij veel winkels een zondagsrust gerespecteerd zodat de meeste winkels gesloten zijn, bij de bank is pinnen onmogelijk ondanks de reclame bij de bank dat 24/7 Banking mogelijk is.

De hoofdstraat valt nu zonder gevaar voor eigen leven over te steken. Een paar kleine stalletjes voor groenten en fruit zijn nog in bedrijf. De levensmiddelen zijn duur, het fruit wat hier toch in trossen en grote hoeveelheden van de boom af moet vallen, is niet te betalen.

 

In de middag maak ik nog een praatje met Clyve en vraag hem hoe het met zijn visvangst gesteld staat. Hij is de man, die zegt dat hij een goede visserman is, maar geeft aan dat hij niets gevangen heeft. Ik doop zijn naam om in Doctor NoFish. We geven hem een koel blik bier en drinkt deze in een heel langzaam tempo naast de boot op. Op deze manier voel ik me net een kastelein die netjes als gezelschap heer naast de klant blijft zitten om zijn verhaal aan te horen. Gelukkig hoef ik ondertussen geen glazen te drogen.

 

Op bikinibeach een heerlijke duik en kijk mijn ogen uit naar een prachtige atletische blanke meid die zich van hals tot aan benen heeft laten tatoeëren. Wat iedereen voor zichzelf moeten weten maar ik kan er moeilijk aan wennen.