Logboek 2018

Wanorde aan het fornuis

Van de jungle naar Port Antonio-view
Van de jungle naar Port Antonio-view

 

Maandag, 9 april 2018

 

Port Antonio

 

 

Jacqueline heeft de App Mapsme ontdekt en zet een wandeling buiten de stad van Port Antonio uit. Mijn wandelschoenen aan, rugzak met water, altijd te weinig volgens de reisleidster, maar ik moet de rugzak nog wel kunnen dragen werp ik tegen. De laatste sinaasappel bij de flesjes en gaan op stap. Regelmatig wordt er op het schermpje gecontroleerd hoe ver we fout zitten en wandelen de verkeerde kilometers gewoon terug.

Je ziet op deze wijze de gekste dingen en geniet met volle teugen. Lopen tussen de huizen, de in aanbouw zijnde huizen met de bouwvakkers die ons nastaren op het dak, de automonteurs, een autospuiterij in de jungle. De heuvel die we over moeten is 180 meter hoog en lopen een stuk gemakkelijker dan de voorgaande keren omhoog maar 180 meter is 180 meter die mijn kuiten van dat goddelijke lijf, de bult moeten oversjouwen. Boven op de berg vindt Mapsme een onverhard pad omlaag, om zo naar zee terug te lopen en de lus is bijna compleet. Met losse stenen onder de voeten lopen we door een stuk jungle, houthakkers met vervaarlijke machetes in de hand en een motorzaag zwaaien ze vriendelijk goedendag. Eg vriendelijk en aardig en geen kwaad in de zin maar je zou anders tegen kunnen komen.

 

Jamaica bevalt ons bijzonder. De mensen zijn wat star en in begin nors maar dat verdwijnt bij wat extra aandacht en een praatje. In de hoofdstraat heb ik al wat bekende gezichten en die groeten me zeer joviaal.

 

Aan het strand proberen we een lunch te eten. Het duurt allemaal erg lang, en het is dat we meer dan 12 kilometer hebben gewandeld en beweging genoeg hebben gehad zodat met wat extra hangen in de stoel de lunch in alle rust voorbereid kan worden. Mevrouw verontschuldigd nog een keer en zegt dat het nog wel 5 minuten kan duren. Deze 5 minuten worden al snel drie kwartier en met een allervriendelijkste lach komt ze een bord brengen met wat sla, koude rijst met bonen en een stukje kip. Het smaakt best maar waarom dit zo lang heeft moeten duren in voor mij onbegrijpelijk. Wat een organisatorisch vermogen aan het fornuis.

 

Wij lopen de stad in, doen de boodschappen en maken kennis met Paul. Voor 100 Djee  (J-amaicaanse dollars) een zakje tomaten. Ik koop de tomaten en hij troont ons trots naar zijn groentenboetiek op een paar oude kisten. Aardige vent en beloof hem om morgen terug te komen voor meer.

 

Doctor NoFish, Clyve, komt me vertellen dat hij weer geen vis heeft maar wel heerlijke mango’s. Hij heeft 4 mango’s en vraagt me hoeveel ik daarvoor wil betalen. 500 JD en een blikje bier om de nasmaak van het klimmen in de boom van het stadspark weg te spoelen.

 

Vroeg in de ochtend afscheid genomen van de buren. Oostenrijker met een Française die erg vriendelijk zijn maar zich nooit in de kuip laten zien maar zich verschuilen in de kajuit. Jammer want het blijken bijzonder sympathieke mensen te zijn die ook nog op het laatste moment aangeeft dat ze naar Suriname willen. Nu raak ik helemaal enthousiast om hen te helpen aan positieve informatie van mijn lievelingsland van de laatste jaren. We spreken af dat we ze misschien nog wel zullen zien in Colombia Santa Marta.

 

De vast geplande duik in het warme zeewater op Bikini Beach met de zonsondergang, wordt de vaste prik. Het eindigt een mooie dag.