Logboek 2018

Dure zorgen

Honduras, Mangrove bright. Helaas voorbij gevaren.
Honduras, Mangrove bright. Helaas voorbij gevaren.

Woensdag, 18 april 2018

 

N 17°56’ 787. W 080°39’ 501 -  N 17°36’ 33. W 082°57’ 444

 

 

Donkere nachten duren lang. Toch zit het lekker mee, ik ben zo tevreden met de voortgang, de gestadige wind, de sfeer aan boord, de technische toestand van het schip behalve de onzekerheid van de generator, de zeilvoering, zodat er mij een lyrisch gevoel bekruipt. Ik ben zo blij op zee ondanks de vermoeidheid, het onregelmatige slapen en eten. Maar bovenal de innerlijke rust die me ten deel valt. Er valt genoeg te denken en te overdenken. Dit doe ik dan ook al turend over de kabbelgolven met zijn witte kopjes. Veel schiet ik er niet mee op en probeer te “mindmappen” over de familiesituatie, het bedrijf, toekomstige verlanglijst van reizen en nog heel wat meer. De realiteit van de regelmaat van de zee om je op tijd op te laden of te rusten, je energiebeheer door op tijd te dutten. Je weet immers maar nooit wanneer je opperste concentratie gevraagd wordt. In de ochtend laat de generator me weer in de steek en maak me zorgen over de koelkast, al weet ik dat we gelukkig niet teveel etenswaren in de diepvries bewaren. De schade zal altijd meevallen. Ik geef het warme water de schuld aan de problemen met de generator. Het belasten van de generator en het warme zeewater is de combinatie van wel of niet functioneren. In de avond draaien we de generator nogmaals en nu blijft deze gewoon twee uur lopen. Mooi meegenomen en me niet te druk maken. Daar is de sfeer te mooi voor.

 

We passeren het eilandje voor de Hondurese kust dat op de kaart staat met vuurtoren. Het licht zwaait uit en aan en is duidelijk te herkennen aan de vorm en het lichtkarakter. Mijn telefoon piept even op en krijg meteen een boodschap van Tele2 dat ik € 3,00 per minuut mag betalen als ik drang krijg om het thuisfront te bellen. Met deze prijs voor 1 minuut bellen heb ik helemaal geen behoefte om de zorgen in Nederland te delen. Via de Satelliettelefoon stel ik mijn broer Rikus op de hoogte dat alles oké is aan boord. Als tegenprestatie worden we verblijd met een heel mooi weerbericht. Zelfs de voorspelde windluwte voor de kust van Guatemala is verdwenen en zullen tot het laatst 15 knoop wind houden. Rikus doet goed werk.

 

In de avond worden we opgeschrikt door onweer en dan net als ik heerlijk lig te slapen. Jacqueline geeft me een tik als donderslag op mijn schouder dat het erg veel weerlicht met windstoten. Ik kijk buiten en trek een extra rif in het grootzeil en aanschouw de lucht boven ons en constateer dat er maar weinig gerommel en gedonder is. Ik vertel Jacqueline dat Donar zijn woede op de Hondurezen achter de eilanden aan het afreageren is, zodat ik weer in bed kruip. Jacqueline blijft met een frons achter bij alle flitsen van wolk naar wolk.

Opeens maakt ze me wakker dat het wel erg vreemd is daarbuiten en ik sta meteen naast mijn bed. Ik herken de voortekenen van een squall en prijs ze voor haar oplettendheid. Het grootzeil is al gereefd en draai een stukje Genua terug en verwacht dat we met deze zeilvoering de snel aanwakkerende wind wel zullen overleven. Nu valt de regen met bakken omlaag en de wind neemt toe tot 28 knoop. Sluit de luiken voor een tijdje zodat het inregenen door de wind van achter voorkomen wordt. Het gaat uitstekend en als er dan ineens een kudde dolfijnen om ons heen verschijnen, zijn we allebei getuige van de natuurelementen maar ook van de natuur. Kloppend op de romp van het schip schuiven we de nacht in.