Logboek 2018

Afsluiting van een prachtige zeiltocht

Tijax in Rio Dulce op de Rio Dulce
Tijax in Rio Dulce op de Rio Dulce

 

 

Zondag, 22 april 2018

 

 

Monding Rio Dulce – Rio Dulce

 

Na de ronding van de aanloopton bij de uiterste landpunt van de baai leg ik de Queen B bijna stil op het water. Kabbelend met een voortgang van 0,5 mijl. Jacqueline maakt koffie en we eten wat in de nacht. Omdat slapen er voor mij niet inzit gaat Jacqueline naar bed en blijf ik met wekker naast me in de nacht turen. Alert op de vaart om me heen. De marifoon spuwt soms een onverstaanbaar Spaans uit de speaker, de golven zijn afgevlakt door de landpunt en vaar alsof ik op een rivier vaar. Rond 05.00 daagt het licht in het oosten op en schuif richting de monding van de rivier. Samen met tientallen vissersbootjes varen we naar de drempel in de rivier en de dieptemeter geeft al snel 0 diepgang aan. Dat is vervelend maar we blijven drijven zonder vast te lopen. De geul en de verschillende adviezen in de diverse almanakken wijzen ons de weg langs Livingston. Een drukte van belang, een mooie skyline maar we moeten verder de rivier op. Een Suriname gevoel bekruipt me maar de rivier waar we nu op varen is vele malen mooier dan waar dan ook. De bergen zijn steil, de jungle hangt tegen de berghelling aan, de takken reiken over het water. Indianen vissen onder de overhangende takken, de dagjesmensen worden af en aan gebracht door snel varende grote kano’s. We genieten van het uitzicht, de sfeer. Na een uurtje varen komen we op een tussenmeer en varen samen op met een Belgisch schip en later een Frans schip. Er wordt gezwaaid en maar blijven op gepaste afstand. Indianendorpen langs de kant, een bekende kerk tussen de hoge bomen langs de waterkant, mensen in het water vissend, badend, en wassen. Zondagse kleren maar ook armoedige kloffies waar het een gewone werkdag voor is. Speciale bebouwing van vierkante hutten met stro daken. We zijn in een andere wereld beland.

 

Voor de grote brug in de plaats Rio Dulce ligt de Tijax haven en we worden meteen opgevangen en kunnen langs de bezoekerssteiger gaan liggen om morgen verder in te checken. Het is immers zondag. Jean Marie, ligt hier al 7 jaar, en gedraagt zich als de grote gastheer en sluit meteen stroom voor ons aan. Jean Marie is een Franssprekende Canadees en moet niets hebben van de Fransen. Het wordt steeds ingewikkelder met die Fransen, ik was net gaan wennen aan de Bretoenen en nu dit. In ieder geval een aardig onthaal. We lopen op het Resort terrein en treffen er een wirwar huisjes aan met veel water. Een combinatie van mangrove en jungle. De muggen vinden het heir fantastisch zodat het smeren geblazen is. We eten een hapje in de centrale ruimte en restaurant en gaan plat om in een diepe slaap te vallen. Alles goed gegaan en een mooie afsluiting van een prachtige zeiltocht.