Logboek 2018

Huevos del Torro

Poseren
Poseren

 

Donderdag, 25 mei 2018

 

Rio Dulce

 

Jacqueline heeft een trainingsschema opgesteld om als het even kan elke dag het pad te lopen op het Resort Tijax. Voor mij geen straf want ik vind het fijn om de benen te strekken en heerlijk de kuiten flink strak te zetten op het klimmende bijtende pad omhoog.

Al snel ben ik boven op de toren en geniet van het uitzicht. Jacqueline komt enkele minuten boven met gestaalde zeebenen en neemt even de rust om het genietmoment te ervaren.

De terugweg is bekend en maar er moeten enkele foto’s gemaakt worden van me. Ik houd niet zo goed op foto’s. Ik ben er dik op, heb extra rimpels, bolle buik en het voelt alsof ik recht heb op seniorenkorting, oudevandagen vakantiereisjes, het “Henri Dunant” gevoel. Toch maar poseren door buik intrekken, kin iets omhoog om het nekvel strak te zetten, mysterieuze glimlach, schouders achteruit, kalende kruin verbergen met pet. Jacqueline blijkt tevreden met het resultaat maar dat begrijp ik wel, ze neemt me gewoon als referentiepunt en daar komt zij bijzonder goed bij uit.

 

Terug aan boord een boterham en gaan met de watertaxi de stad in. Ik wil graag nog even langs de zonnecelboer, een paar boodschappen en drinken een cola bij Sundog. Hier komt en meisje van 10 jaar langs met vier mango’s in een zakje en vraag haar de prijs. 10 Quetzal ofwel € 1,00 voor 4 mooie mango’s. Koop is snel gesloten en ding niet eens af. Meisje blij, wij blij.

 

We besluiten om de lange route terug te lopen naar de haven. Een leuke tocht met eerst de drukte van de stad en zijn veel te grote denderende vrachtauto’s maar na de afslag Tijax valt er een stilte en lopen door een afwisselend landschap. Een wacht houdt ons tegen bij de entree van het landgoed  “Finca Tijax” maar de naam Queen B doet wonderen en mogen doorlopen. Het landgoed is veel groter dan verwacht.