Logboek 2018

68 tanden van een bultkrokodil.

Gezellig!
Gezellig!

 

Dinsdag, 5 juni 2018

 

Rio Dulce

 

Vroeg opstaan want ik moet foto’s maken van de belevenissen met het paard. Jacqueline, de onvolprezen zeilmaat heeft plezier gekregen om paardrijlessen te gaan nemen om zo een uitwijkmogelijkheid te hebben als "cowboy" mocht de zeeziekte te erg worden.

Het heeft geregend en de vlonders zijn spekglad. Na een uitglijer fotografeer ik het opstijgen van de edelvrouw en loop zelf terug naar de receptie voor een rustmoment. Onderweg kom ik bij de afslag een krokodil tegen. Door het plotseling bewegen van het bruine beest krijg ik deze brave wereldburger in zicht en maak er snel een paar foto’s van. Volgens het parkpersoneel zijn deze niet gevaarlijk en al snel zijn er verschillende toeschouwers. De bultkrokodil dankt de naam aan de bultachtige verhoging van de snuit vlak voor de ogen, en is verder te herkennen aan de zware bepantsering bestaande uit grote beenplaten op de nek. Het is met een maximale lengte van ongeveer drie meter een middelgrote soort, vrouwtjes blijven kleiner. De bultkrokodil heeft 5 rijen voortanden en 13 of 14 rijen tanden in de bovenkaak en 15 rijen kiezen in de onderkaak en heeft totaal altijd 66 of 68 tanden. Ik ben ze maar niet gaan tellen en heb hem verder met rust gelaten.

 

Een rondje bedrijf bellen, bankperikelen en een kleine sociale ronde op de WhatsApp en de twee uur onderbreking zijn snel voorbij. In de middag nog even op onderzoek op de twee jachtwerven die we aan de overkant zien liggen. Op een van de werven ligt een Island Packet 38 waarvan de Nederlandse Amerikaan een nogal bewerkelijke vervanging van de wantputtingen heeft uitgevoerd. Wandputting is de bevestiging onderdeks voor de zijstagen van de mast. Het bleek later niet eens nodig te zijn. Op mijn 5 vragen heeft hij me 25 waarschuwingen en geen antwoorden meegegeven en met de opportunistische alwetendheid draai ik me met een glimlach om. Later bleek dat ik deze man op de Surinamerivier ben tegen gekomen en dat was ook al geen plezierige ontmoeting. Nog wel een naamgenoot van me, hij heet ook Bertus.

 

In het restaurant komen we twee Friese dames tegen die uit Texas blijken te komen en hier beroemd zijn als de zusjes van Olke, de Boer zoekt vrouw. Leuk contact en een apart verhaal. De meisjes zijn als zestienjarige van Friesland verhuisd met de ouders naar een nieuwe toekomst. Daar waren ze helemaal niet blij mee, maar je hebt natuurlijk niet zoveel in te brengen als kind. Een van de dames is getrouwd met een Mexicaan en zo krijg je wel heel vreemde combinaties als wereldburgers. Leuke babbel, met mooie mensen en je realiseert dat de wereld maar klein is. In het dorp kopen we mango’s uit een pick-up busje. Ik laat een biljet van 10 Quetzal zien (1,10) en de boerin laadt een plastic zak met 7 mango’s in. Heerlijk fruit maar ik vraag me af of de markt niet oververzadigd is met een 5 tal volgeladen mango-wagens.