Logboek 2018

Ontwikkelingstoerisme

Maya toerist? Hij zit er al een hele tijd.
Maya toerist? Hij zit er al een hele tijd.

Zaterdag 23 juni 2018

 

 

Rio Dulce – Barrio – Livinston

 

 

MoralesMoralesMorales en zitten weer in het ultieme vervoer. We raken gewend aan de manier van leven en transport. Op het kruispunt tussen Barrio en Morales stappen we over op de bus naar Barrio. Barrio is een stad van 150 duizend inwoners en pas 150 jaar oud de enige grote havenstad aan de Caribische zijde van Guatemala. De beschrijving voorspelt niet veel goeds en staat bekend als saai, druk, vervelende mensen en de lelijkste kathedraal van Amerika. Dat zijn nu eens recensies waar je wat mee kunt en de uitdaging wordt: Klopt dit allemaal wel?

 

Ja het klopt, behalve de vervelende Barriossen zijn gewone aardige mensen. De stad is een platte doos van rechte straten met een levendige markt. De kerk is er weer één met een systeemplafond en het altaar heeft alleen een mozaïek als achtergrond.

 

De kardinaal bewondert ons, waarschijnlijk omdat we het lef hebben om alle folders te negeren en zijn kathedraal te bezoeken. Hij verwelkomt ons vriendelijk en houdt ons goed in de gaten om heel vriendelijk te knikken als we weggaan. Het voelt aan als ontwikkelingstoerisme, de kathedraal zit nog voor de fase van een bezoekersregister want die twee toeristen van 2018 zal ik me nog heel lang kunnen herinneren.

 

We wandelen door de straten maar hebben al snel in de gaten dat er weinig eer te behalen valt en zoeken de plaats op waar de taxiboten vertrekken naar Livinston. De boot is net weg en volgens het tijdschema vertrekt de volgende over drie uur, behalve als er zich 6 mensen melden voor een boot. Een Belgisch stel plus wij maakt 4, maar even later meldt zich een hele familie zodat we al snel een volle boot hebben die apart buiten de dienstregeling vertrekt.

 

Met grote snelheid stuiven we deze verstofte saaie havenstad uit, op weg langs de mooie resorts met witte stranden en zwembaden, idyllische steigers en restaurants met rieten daken. Een uur varen en landen terug in Livinston waar we gaan eten in het opleidingsrestaurant. Een indiaans meisje helpt ons met een leraar naast haar die volgens mij ook maar weinig kaas gegeten heeft hoe je echt moet bedienen. Ik bestel een grote kom met kokossoep gevuld met vis, prima van smaak. Een zwemmende krab in de soep, voor het betere kluifwerk en onderin ontdek ik nog een mojarra. Wel oppassen voor de graten.

 

Om half drie met de boot terug door de kloof die al enkele malen beschreven is. Bij Bruno’s willen we het bestelde water ophalen maar helaas is de waterwagen niet geweest. Doen we het toch maar met een gewone Cola.