Logboek 2018

Niemand kijkt

 

Zondag, 24 juni 2018

 

Rio Dulce

 

Op het wandelpad ontmoeten we een koraalslang. Snel kronkelend met prachtige kleuren. Hel rode-, gele- en zwartebanden schiet de slang het pad over. Later lezen we de naam in het bezoekerscentrum. Jacqueline heeft heel wat gehoord over de Piscina ofwel het zwembad. We lopen er heen via een wandelpad, afgeschermd door het domein van de eigenaar. Het bord verboden toegang negerend lopen we de stenen pad af naar een poel in de jungle. Zeven stralen water vallen in de kom met water en via een overloop zoekt het water zijn weg verder. Ik kan het niet laten en voel me onbespied, snel de broek uit en dompel onder in het heerlijk koele water. Jacqueline voegt zich snel bij me in de poel des verderfs.

 

Wat een mooie plek, de jungle groeit half over het water, libelles zoemen af en aan, waterschrijvers op de oppervlakte van het water, de visjes stoten de neus tegen je vel. Het is als het hof van Eden en je zou er zoveel langer in willen blijven en toch vind ik het al snel genoeg geweest. Ik maak aan de rand mijn eerste vlog. Een filmpje met de telefoon en geef een beschrijving hoe ik de situatie zie en voel.

Ik droog mijn sokken in de schoenen en trek het T-shirt over het natte lijf, het maakt hier allemaal niets uit. Afdrogen zou toch maar voor twee minuten zijn want dan ben je al doorweekt van het zweet. De warme sompige jungle warmte. Via de rubberplantage lopen we met een omweg naar de uitkijktoren waar we met de luchtstroming op de top langzaam afkoelen en een beetje drogen. Waar wind goed voor is.

 

Via de bekende weg terug naar de boot waar het bekende ritueel van boodschappen op ons wacht. Aan boord ruik ik een brandgeur en zie dat het relais van de zonnepanelen staat te koken. Het is altijd wat en maak met behulp van een schroevendraaier de draden los van het paneel. Het plastic is gesmolten en ben gewaarschuwd, de beveiliging van het paneeltje is niet in werking. Hoe ver moet je gaan met zekeren en wat is de oorzaak. Een te kleine diameter van de aanvoerdraden? Dan maar dikkere diameters doortrekken, weer een klus.

 

Bij de slager vraag ik om bistec en krijg een paar mooie lappen mee. Het ziet er onverzorgd, gerafeld afgesneden uit maar het smaakt uitstekend. Wat een prima vlees van de vele scharrelende koeien hier in de wei. Lekker gemaakt door de vele vrachtwagens met runderen op weg naar het slachthuis.