Logboek 2019

Ze zijn er wel, maat je ziet ze niet.

 

Woensdag, 09-01-2019

 

Burnt Key

 

Vanuit de kuip bewonderen we de wereld. Overal de roep van vogels en in de verte zien we de toeristen in de snelle boten voorbij snellen. Een heerlijke duik in het water en laat het warme water de huid strelen. Jacqueline maakt een lange zwemtocht waar ik niet zo blij van word. Het blijft gevaarlijk omdat de  wherry-schippers  meer op hun telefoon kijken met vol gas vooruit bollen, zonder dat ze goed over de opgerezen boeg kunnen kijken.

Ook het zwemmen met lange afstand is een gevaar als je onderweg niet goed wordt. Ondanks al deze nadelen heeft ze uiteindelijk haar kilometer erop zitten en wordt de afstand hevig bekritiseert vanwege het te weinig aangeven op haar smartwatch. Tijden veranderen, je zwemt niet meer maar je wordt gestuurd om zoveel minuten met zoveel slagen met zoveel meters. Als aan alle voorwaarden zijn voldaan krijg je een verslavend hartverwarmend trillinkje op je pols en verschijnt er een grote beker. Ondertussen kan Zuckerman je in de gaten houden en slaat al je gegevens op zodat de algoritme van de mens opgebouwd kan worden, hoe en wat te handelen in de toekomst.

 

Het boek 21 lessen in de 21steeeuw is voor mij weer een eyeopener en lees met groot genoegen van de wereld, die ik als onnozele hals zo vaak heb beleefd, zonder zorgen en geaccepteerd.

 

Met het bootje varen we de baai rond en kijken de ogen uit naar de huizen langs het water met eigen steigers. Het lijkt me fantastisch om een niet te groot vakantiehuis te hebben met de Queen B aan de eigen steiger. Zo ook hier een Engels zeilschip met in de tuin de Engelse vlag. Zelfs hier het chauvinistische nationalisme van de Engelsen in plaats van je gewoon als Brit te gedragen. Kom je terug in de realiteit dan is een huis in Verweggistan een blok aan je been. Er spreekt een ervaringsdeskundige van een huisje in Italië.

 

Het leven van de indianen gaat zijn gewone gang en de wherry’s brengen de kinderen naar en van school. Moeders die volleerd vol gas op en neer vliegen met de boten. In deze regio is alles moeras en de wortels van de mangrove geven vastigheid in de sompige omgeving. De huizen op palen en een paar vierkante meter graspollen, drijvend of vast.

 

Op het eind van de middag vertrekt de Amèl en liggen we alleen in de baai. De stille omgeving, je ziet geen mensen  maar ze zijn er toch, blijkt ons opgemerkt te hebben omdat we enkele wherry’s op bezoek krijgen die hun handelswaar komen aanbieden. Jammer dat we geen vis kunnen scoren.

 

Uit het vooronder duikel ik de originele vaste schroef van de Queen B op en zie dat er op de naaf nog vlees genoeg op zit om enkele aanpassingen te kunnen doen.