Logboek 2019

Niets-wetende havenmeester

Oppergod van de Maya's
Oppergod van de Maya's

 

Vrijdag, 1 maart 2019

 

 

Cozumel

 

Alle spullen ordenen en de stand opmaken waar we een anker kunnen kopen en of er een monteur is voor de generator. De buurjongen weet zogenaamd overal raad mee maar als ik hem vertel over de condensatoren en over het laden van een nieuw veld, zegt hij al snel dat hij verstand heeft van het tuigwerk en zeilen maar dat zijn broer dit allemaal wel weet.

Na een uur staat Tom op de kade en vraagt waar hij me mee kan helpen. Ik begin het praatje maar ook hij weet zich snel te distantiëren van dit probleem en zal iemand bellen die dit wel kan. Opeens staat er Adolfo op de kade met tas en meetapparatuur die op de hoogte is gebracht door de niets-wetende havenmeester van gisteren. Ik ben er blij mee en met de vragen en de antwoorden krijg ik vertrouwen in de man. Hij weet in ieder geval meer dan ik en dat is dan mooi meegenomen. Na veel gezucht, in en uit de bakskist klimmen, meetresultaten doorgeven en heftig "Nee" knikken komt hij er ook niet uit en zegt dat het ligt aan het ontbreken van een magnetisch veld van de rotor. Zo ver was ik zelf ook gekomen. Helaas moet hij weg maar komt maandag terug en dan kan hij ondertussen informatie inwinnen voor de oplossing van het probleem.

 

De havenmeester staat zenuwachtig op de kade want hij wil dat ik me inschrijf bij de administratie. Ik zeg hem dat Alberto al mijn papieren heeft en zo gauw als hij terug is, kom ik. De reden is dat het Carnaval is op het eiland en dat het kantoor om 15.00 uur sluit om pas woensdag terug te komen. Dan maar inschrijven zonder papieren en dat blijkt ineens te kunnen, het bureaucratisch bolwerk wijkt voor de vrije dagen en de Peso’s.

 

Afgerekend tot dinsdagochtend en Alberto laat zich ineens zien maar blijkt een bewijs van betaling nodig te hebben van de Queen B. Deze is zojuist gedaan en krijg weer een brief mee als bewijs dat alles betaald is, in deze haven. Vanavond om 20.00 is hij klaar zijn met zijn formulieren zodat we even vrij zijn om te gaan passagieren. Natuurlijk hebben we Alberto helemaal niet meer gezien.

 

De jicht is niet over en met een pijnsignaal bij elke stap strompel ik langs de boulevard en probeer Peso’s uit een ATM te scoren. Creditcards en contant geld valt absoluut niet mee want de meeste banken krijgen geen contact met de banken in Nederland en uiteindelijk, bij de HSBC komen er een paar Peso’s uit de machine vallen. Mijn creditcards worden niet geaccepteerd in een restaurant.

 

Bij een strandtent eet ik een heerlijk stuk Mahi-Mahi en geniet van de prachtige zonsondergang vanaf het terras. Een dag van klungelen en wachten. Geen centimeter resultaat en geen Alberto met zijn papieren.