Logboek 2019

Carnaval

Wachten op de perfecte man.
Wachten op de perfecte man.

 

Zondag, 3 maart 2019

 

 

Cozumel.

 

Het is dan wel zondagmorgen maar iets wat je uitdaagt blijft doorknagen en spring dan maar opnieuw in de bakskist om te zien of ik het veld op de wikkeling kan zetten. Met een hoop gekreun, een nat T-shirt moet ik helaas opgeven. Met enig Googlen over dealers en hulpdealers komt Jacqueline achter twee mogelijke servicedealers in Cancun. Ik geef de adressen door aan Adolfo. Het moet, maar vrees het ergste voor het beest. Wat heb ik in de loop der tijd een hoop tijd aan verloren. Maak een foto van het type plaatje en zie dat de generator van het bouwjaar 2009 is. Dat is toch al 10 jaar maar dat moet een elektrisch gedeelte toch gewoon kunnen overleven?

 

We gaan de stad in en komen de optocht met een jury tegen. De groepen moeten hier pas op de plaats maken en een speciaal showtje voor de tribune uitvoeren waar de punten verzameld worden. Het is allemaal niet zo sensationeel ik zou graag deinende billen, zwaaiende borsten, dikke lach, verleidelijke blikken en prachtige sexy outfits willen zien van een Zuid Amerikaans land. Niets van dit al, alles is verpakt in een vleeskleurig nylon pakje waar alle kleurrijke versierselen op vast zijn gezet. De dansjes en de danspassen zijn van een choreografisch ondermaats gehalte en had dat ook kunnen bedenken. Zwaai met de arm naar rechts, dan naar links en stapje vooruit en bedenkelijk kijken wat de voorganger nu weer doet.

 

We hebben het dan ook snel gezien en vluchten uit de brandende zon naar de schaduwkant van de weg en proberen een bank te vinden. Het wordt toch na enkele teleurstellingen de HSBC-bank die ons weer de begeerde peso’s weet te leveren. Van hieruit scoren we in een winkel nog snel een Mexicaanse vlag en halen wat boodschappen bij een Mega supermarkt. We hebben de stad nu wel gezien en deze plaats wordt nu al bekend zodat we teruggaan richting schip en onderweg in een strandtent een lekker kopje koffie en een cola halen.

 

Nu wel uitzicht op hele mooie mensen die gaan snorkelen en samen zijn met de familie. Fijn om tussen de gewone Mexicaanse mensen te zijn, het gaat er zeer gemoedelijk en beleefd aan toe.

 

Terug aan boord treffen we als buurman de Destiny met schipper Andy, vrouw en kind. Met een standaard praatje: " waar ben je geweest en waar ga je naar toe?" meldde Andy een probleem met zijn toilet dat deze telkens vol liep met water of ander gerei. Ik ken het probleem en haal uit mijn kastje het eendenbek-rubber en maak een hele familie blij met een rubbertje. Het toilet is snel gerepareerd en de familie zit blij in de kuip..

 

We zullen de Destiny nog wel vaker zien want ook hun plannen zijn uiteindelijk Panama. We brengen de avond door aan boord en laten ons door de muggen behoorlijk klieren. Hoort erbij zullen we maar denken.