Logboek 2019

Leedvermaak

Muurschildering op twee huizen in een hoek.
Muurschildering op twee huizen in een hoek.

 

Woensdag, 13 maart 2019

 

 

Cancun

 

 

Met de kleine jongen van 1 meter 93 op stap. Cancun onveilig maken om een centrum te ontdekken en eventueel een PIC te regelen. Een certificaat dat je nodig blijkt te hebben als je langer dan 5 dagen in Mexico blijkt te liggen. De declarant had me hier al op gewezen maar dat het helemaal geen haast heeft om deze te regelen. Nu is het bestuursapparaat van een land een prima indicatie hoe het allemaal geregeld is. Uiteindelijk weten we het gebouw te vinden maar de heren ambtenaren hebben nog nooit van zulk een formulier gehoord zodat ik de 52 US$ in de zak houdt. Bij de Yanmar winkel een paar filters ophalen die verassend goedkoop blijken te zijn.

 

De taxichauffeur brengt ons naar de hotelzone, waarbij hij vertelt dat er in de afgelopen jaren 20 mensen een arm been of ander onderdeel zijn kwijtgeraakt aan de krokodillen die tussen de mangroves leven in het binnenmeer. Hij zet ons verder veilig af in het hart van het toerisme en we vinden een restaurant voor de lunch waar het bedienend personeel wel erg veel lol in het werk heeft. Ze lopen met zelf geïmproviseerde showtjes de klanten te bedien. Een pul met bier op het hoofd en daar bovenop een cocktail, loopt de ober tussen de tafels door. Het hele terras zit te wachten op de klap maar blijkt allemaal goed te gaan. Leedvermaak kan gelukkig niet toegepast worden en onze uitstekende hap wordt met een breed lachend gezicht en huppelpasje aan tafel gebracht. De obers staan elkaar op te hitsen en beoordelen elkaar. Wat een leuke manier om zo je werk in te vullen.

 

Na het eten lopen we langs het strand richting Cancun. Mexico overheid heeft de eerste 5 meter kust gekocht zodat de hotels geen hekken aan de laatste meters kunnen plaatsen en dat wandelen aan de kuststrook mogelijk maakt. Alleen vervelend, dat als je naar de weg wil lopen voor een taxi, het bijna onmogelijk is de weg te bereiken omdat de hotels de doorstekende gasten niet doorlaat.

 

Via een kruip door en sluipdoor weggetje weten we de weg te vinden en stappen in de klaarstaande taxi voor de rit terug naar het zwembad op het hotelterrein. Een leuke gezellige dag en wandelen terug naar de boot met een keur aan leguanen die zich liggen op te warmen in de zon.

Eten bij de Mexicaan en bij een bar vraag ik driemaal om de rekening maar daar blijkt deze ober helemaal geen tijd voor te hebben. Hij maakt overal een praatje en onze Peso’s worden genegeerd totdat ik uit mijn slof schiet en is de La Quenta snel vereffend.