Logboek 2019

Wandelen met twee gasflessen.

 

Zaterdag, 16 maart 2019

 

Isla de Mujeres – Cancun

 

Met behoorlijk wat minder gewicht gaat Dirk terug op weg naar huis. Een simpele rugzak verlost van cadeautjes, onderdelen en een anker met karretje. We gaan bijtijds want wil nog graag een gasvulling scoren bij een bedrijf met klinkende naam MaxiGas. De taxi brengt ons naar de veerboot en ik draag de gasfles onder de arm en zet deze gewoon tussen de bagage van alle andere passagiers. Niets aan het handje.

 

 

We weten inmiddels de weg en huren de auto bij Europ cars. Bij de Yanmar dealer, scoor ik nog snel een aantal goedkope originele Yanmar oliefilters en gaan opzoek naar het gasimperium. De Googlemaps probeert ons twee verschillende locaties aan te wijzen waarbij we natuurlijk de eerste optie nemen waar we in een straat komen waar ze nog nooit van MaxiGas hebben gehoord. Dan de tweede optie en wat blijkt een heel klein winkeltje met de toonbank op de erfafscheiding van winkel en stoep wordt er weer heftig nee geschud en kunnen me niet aan een gasvulling helpen, geen koppeling of de inventiviteit van een mogelijke koppeling zodat ik doorverwezen word naar Home Depot. Home Depot is een uit de kluitengewassen Gamma in het kwadraat en hebben er van alles en ook gasflessen en allerlei koppelingen. Geen koppeling voor mijn fles maar wel een nieuwe 9,5 kg vulling fles die met geen mogelijkheid in de uitsparing van de boot zal passen. Lijkt me leuk op zee om te koken met een schuivende ijzeren fles in het gangboord tijdens het zeilen. Toch maar doen en koop de lege fles en een koppeling aan de fles met gasverdeler. Dat is een oplossing, niet ideaal. De tijd begint op te schieten voor Dirk en we moeten hem snel naar het vliegveld brengen voor tijdig vertrek. Files stapelen zich op en krijgen zoonlief ruimschoots voor de vertrekhal. Een laatste zwaai en ik wil nog even naar de botenwinkel voor een stekker. Dat valt niet mee want we worden behoorlijk opgehouden door files en de afstand is verder dan dat ik verwachtte. Met een stekker rijker en een terugreis naar de luchthaven zonder middageten wordt het voor Jacqueline behoorlijk afzien en weet een blikje met chips bij een winkeltje te bemachtigen om haar hongerklop te stillen. Met trillende vingers wordt het aluminium zegel van het blikje gescheurd en ik zie haar weer opknappen.

 

Monique komt met stralende glimlach om het hoekje aan de zijingang van de uitgang en wij hebben de auto op de parking staan om zo haar snel te verlossen van haar twee tassen die ook weer gevuld zitten met onderdelen. Een bacteriedodend middel voor water, twee handdoeken die drogen zonder nat te worden, een haak voor de ankerketting, magnesium tegen de hoofdpijn en de spierpijn.

 

Bijkletsen en blij met de nieuwe gast rijden we naar Puerto Juarez terug om de auto in te leveren en de veerboot te nemen met de onderdelen en de nieuwe en oude gasfles. Een taxichauffeur waarschuwt ons dat de gasflessen niet mee op de veerboot kunnen en we zullen deze moeten verstoppen in een zak. Hij haalt heel behulpzaam een zak uit de auto en ik pak de ketels in en aan in de rij staan voor de boot. Een medewerker van de maatschappij komt op me af en informeert wat er in de zak zit en kan er niet omheen om toe te geven dat het wat simpele lege keteltjes zijn. Jullie raden het al, regels zijn regels en de gastanks mogen niet mee. Zal wel te maken hebben met het gigantische luchtdrukverschil dat ontstaat als er losgegooid wordt en de zeelucht over de tanks stroomt. Niet dus, en ik krijg als oplossing mee om me te laten overzetten met de vrachtveerdienst. Een stukje verderop, 2 kilometer. Ik laat de dames achter en ga lopen om die twee kilometer zonder taxi te maken. Ook bij Navigando weigeren ze me en verwijzen me iets verder door naar de vrachtboot. Ik loop en loop en na 9 kilometer kom ik bij de veerboot voor vrachtauto’s. Natuurlijk kom je om 18.10 aan en de boot is vertrokken om 18.00 uur. De volgend boot is om 20.00. Ik heb de hele dag nog niet gegeten, 12 kilometer gelopen met twee gastanks, en de winkel van de veerboot is dicht. Ik scoor nu ook een zak chips uit de automaat en een blikje cola.

 

De boot is comfortabel en op dit uur uitgestorven. Ik zit alleen in de grote wachtzaal aan boord en wordt behoorlijk slaperig. Na aankomst staan er bij de uitgang van een vrachtveer geen taxi zodat het laatste stukje lopend af gelegd worden. Ik ben blij als ik er ben, Monique ligt al op bed en probeer nog snel een boterham te eten voordat ik mijn bed op zoek.