Logboek 2019

Geen vliegtuig.

Grand Cayman
Grand Cayman

 

Vrijdag, 22 maart 2019

 

19º 31’395 N 081º 56’677 W – Grand Cayman Island.

 

Rond 05.00 word ik wakker voor mijn gedeelte van de wacht en zie de lampen van de kust en het eiland dichtbij liggen. Nog 12 mijl te gaan met een mooi windje. Ik neem de marifoon en maak verbinding met de havendienst van Cayman. Een beetje verward gesprek, ik geef aan waar we zijn, vermeld de lengte van het schip met de breedte en de diepgang en vervolgens vraagt de man met welke vlucht ik aankom. Sorry, sorry hoor ik als ik de vraag nog eens stel wat de man bedoeld. Nu zijn we wel hiernaar toegevlogen figuurlijk maar dan is het nog geen vliegtuig!

 

De verkeersbegeleider stuurt de Queen B naar de zuidpunt van het eiland omdat het voor de kust van George Town te veel golfslag staat en noemt het zelfs ruw. Aan de zuidzijde liggen 4 boeien en daar aan te leggen waar we kunnen wachten op de immigratie.

 

Twee uur later haken we de duidelijk gemarkeerde boeien aan en nemen weer contact op via de marifoon maar het is allemaal moeilijk te verstaan en ik kijk regelmatig naar de geluidsterkte van de VHF, maar deze staat volle bak. Zijn mijn oren zo slecht geworden?

 

Om 09.00 komen twee Cruiseschepen onze kant opvaren en beginnen met het lossen van honderden toeristen met een 5-tal tenderschepen. De steiger wordt ingericht als ontvangst en de tenten met vlaggen dienen als aankomsthal voor de gasten. Taxibussen rijden af en aan om de gasten een kijkje op het eiland te geven en een bezoekje aan de stad.

 

Rond 11.00 roep ik nogmaals de immigratie op en er wordt verward gereageerd dat ze niet weten dat de Queen B aan de boei ligt. Er wordt werk van gemaakt en moeten wachten. Vervelend want het houdt je wel uit de slaap. Om 15.00 uur roep ik nogmaals op en nu begrijpen de autoriteiten dat er fout op fout gemaakt wordt en word gevraagd om de rubberboot op te blazen om de ambtenaar op te halen of op de wal de papieren te laten afwikkelen.

 

Nu snel aan de gang, de rubberboot met de voetpomp oplazen want we hebben geen generator en moet alles met het voetje.

De buitenboordmotor uit het ruim en met de papieren naar de wal. De golven staan flink door aan de pier en een man in een blauwe overall staat aanwijzing te geven maar ik kijk letterlijk en figuurlijk tegen de wal op, zodat ik besluit om bij het strandje met de dinghy te landen.

Met de papieren en marifoon naar de weg en zie niemand tussen alle drukte staan. Ik krijg na veel oproepen eindelijk contact en versta dat ik links via een muur te volgen bij een huis met groen dak kom. Ik loop in de brandende zon langs een muur maar tref geen groen dak. Bij een tuinman vraag ik naar een huis met het groene dak maar deze begint een geweldig uitgebreid verhaal en zegt dat de immigratie in George Town een groen dak heeft. Zou ik nu met al die slecht verstaanbaarheid de boel verwisseld hebben? Ik houd een taxi aan en deze zegt me in de stad te moeten zijn. Ik stap in de taxi en kom inderdaad bij de immigratie met groen dak.

 

Consternatie dat de Queen B nu ineens op het hoofdkantoor staat. Honderden excuses en de papierwinkel wordt versneld en zonder enige kosten afgewikkeld. En nu maar weer terug naar de boot met de gestempelde documenten. De swingende mevrouw met stempelkussen zegt me prettig weekend toe en ook voor haarzelf want ze meldt zichzelf morgen ziek, extra lang weekend zelf gecreëerd.

 

Om halfzes val ik weer op de klep bij de bijboot en vaar terug naar de boot waar we op een slingerend schip eten koken met de blikken op voorraad.