Logboek 2019

Slimme en valspelende kalveren

Nationale volkssport
Nationale volkssport

 

Zaterdag, 16 november 2019

 

Santa Catalina

 

Santa Catalina bestraft de betalingen met creditcard tegen een tarief van 7%. Cash geld is hier belangrijk en met een creditcard word je niet graag gezien. Vervelend is dat de dichtstbijzijnde geldautomaat een dikke 50 kilometer verderop staat in Sona. We tellen onze bankbiljetten en komen er al snel achter dat we veel te weinig geld hebben en het lijkt me het beste om even op en neer te rijden. De weg terug die we gisteren in het donker gedaan hebben, geeft weer nieuwe inzichten en maken er een pleziertochtje van.

 

In Sona naar de geldautomaat en voor de zekerheid, tanken bij de pomp. Nu terug naar Santa Catalina waar we een manifestatie met paarden tegenkomen. Uitstappen, entree fee betalen van 1 US$ en zijn onverwacht in een cowboyshow beland.

De kalveren staat in een klein hok met hek, de cowboy met paard en lasso ernaast, het hek wordt voor het kalf weggetrokken en deze stormt vooruit. Nu is het de kunst van de "Vachero" om met lasso het kalf te vangen. Dat gaat niet altijd goed want er zijn ook hele slimme kalveren die meteen buiten het geopende hek terug rennen naar de verslaggever zodat de cowboy geen achtervolging kan inzetten. Het is een beetje vals spelen van het kalf maar mijn sympathie heeft ze. De kalveren die gelasso’d worden eindigen niet altijd even zacht tegen de grond. De strijd wordt gestreden met twee teams en na afloop geven ze elkaar zeer beleefd een hand.

 

Een lokale cowboy voorziet me van commentaar maar is al onder invloed van meerdere biertjes en word een beetje moe van hem. Niet beroerd bedoeld, maar toch. Tijdens de leuke show komen we in een wolkbreuk zodat wij incluis met het dorp onder een provisorische tent de regen proberen te ontlopen. Jammer dat het regenwater op de bodem van de tent verzameld zodat we een droog hoofd hebben maar met vieze natte modderige voeten uit de tent komen. De show gaat ondanks de regen gewoon door.

 

Terug naar het resort waar we op het dek met uitzicht over het strand en de surfers, een uurtje rust nemen. Vanuit de hangmat luisteren naar de ruisende zee die continue komt aanrollen. De rivier, die doorgewaad moet worden om op het strand te komen, vult zich verder zodat het waden zwemmend gebeurt. 

 

Bij Segur boek ik de expeditie naar Coiba voor morgen rond 8 uur en hij raadt ons aan om lunch en drinken zelf mee te nemen want dit is inbegrepen maar moet je niet te veel van voorstellen. We nemen de auto en gaan opzoek naar een mini-market.

Boodschappen doen en alvast op zoek naar een restaurant voor vanavond. We ontdekken veel mooiere lodges dan waar wij zitten maar de mensen zijn bij ons op Rancho Estero zo aardig.

 

Een laatste kijk over het zonnedek naar de ondergaande zon met purperen en roze stralen gaan we bij het restaurant een hapje eten.