Logboek 2019

Je weet maar nooit wanneer het van pas komt

Opgeruimd staat netjes
Opgeruimd staat netjes

 

Zondag, 15 september 2019

 

Red Frog

 

Regen is hier uitgevonden en dat laten ze merken ook. Het oppervlak kleurt soms wit en de regen slaat door het canvas van de bimini. Op de naden van de rits begint het nu te druppelen en de nattigheid kruipt overal tussen, onder en bovenop. Om wat comfort over te houden kruip ik maar in de kajuit op de bank en schrijf wat brieven en update de website. De generator draait zijn verplichte nummer, de koelkast is lekker koud, zodat de koffie afgewisseld kan worden met een heerlijk koude Cola Zero.

 

Jacqueline zit in de opruim modus en uit verveling of balorigheid is nu de gereedschapskist het mikpunt. Bij een hoop onderdelen vraagt ze waar deze bij horen en moet soms zelf het antwoord schuldig blijven of wordt ineens met een herinnering geconfronteerd. Een onderdeeltje van een vroegere reparatie uitgevoerd in een ander land uit een andere periode. Wat kan een mens een hoop onnodige rotzooi bewaren en wat een goede smoes kan ik steeds opvoeren door te zeggen: Je weet maar nooit wanneer dat van pas komt. Ik ben blij met de orde en netheid en realiseer me dat dit beter is.

 

Zwemmen in de regen, de tijd nemen om te koken, boek lezen en gewoon voor anker blijven want met deze regen heeft de haven geen meerwaarde.

Innig

Ideaal om het onderwaterschip schoon te schrapen.
Ideaal om het onderwaterschip schoon te schrapen.

 

Zaterdag 14 september 2019

 

Red Frog

 

En nu de generator opstarten! Deze draait meer dan een uur probleemloos en ben heel tevreden over het storende sonore geluid. Probleem opgelost? Is dit nu het einde van een "never ending story" van meer dan een half jaar?

 

Met een grote grijns van oor tot oor zet ik de snorkel op het hoofd start een inspectie van het onderwaterschip. Het valt mee en schraap de aanwezige kleine oesters van de boot. Met een koffieglas schraap ik over de antifouling wat een aanrader is voor collega zeilers die de hull schoon willen maken. Een koffieglas heeft twee contact schraapmomenten en als de eerste rand over de oneffenheid hobbelt dat komt de schelp vanzelf de tweede rand tegen. Gegarandeerd een probaat middel, ook voor het groene wier op de waterlijn verdwijnt hiermee.

 

Jacqueline tipt met verf de scheepsnaam op de spiegel bij en de Queen B komt je stralend tegemoet.

De buren gaan anker op met het zeil en zeilen zo goed en zo kwaad met de bijna windstilte het ankergebied uit. We kunnen ze nog heel lang volgen. Het bevalt ons zo goed op anker dat we besluiten niet de haven in te gaan en een dagje luieren met een boek in de kuip. De verhouding kapitaal/inkomen van Piketty is de razend interessante tijdverdrijver.

 

Verschillende dolfijnen leiden me af en zie twee dolfijnen erg innig met elkaar omgaan.

Rafiki mist bemanning

Rafiki
Rafiki

 

Vrijdag, 13 september 2019

 

Bocas del Toro – Red Frog Marina

 

Een rondje varen om de Rafiki ter controle. Loud en Marlène zijn in Nederland op familiebezoek en wij sturen een foto om hen gerust te stellen dat alles goed is met hun schip. Een maand weg en langzaamaan zie je de leefbaarheid verdwijnen. Het dek wordt groenig, het canvas crakeleert, de romp wordt vettig. Je ziet aan het schip dat het zijn bemanning mist en nodig heeft. Jacqueline WhatsAppt de foto naar Nederland.

 

Met een langzaam toerental vervolgen we de weg en krijg toch nog even ruzie met een ondiepte. In de achteruit en opnieuw een ruimere bocht maken.

Bij het ankergebied van Red Frog gooien we het anker van boord en liggen meteen vast. Beetje zwemmen, boekje lezen en internetten. Rustige dag en heel bijzonder, een mooie open stralende dag. Zon.

 

Vanuit Florida geen nieuws

 

Donderdag, 12 september 2019

 

Bocas del Toro

 

Bij Luis informeren hoe het met de bestelling zit. Vanuit Florida geen nieuws. Contact maken met het ziekenhuis in Nederland om de stand van zaken te bevragen om zo onze agenda een definitieve vorm te geven. Prima om vanuit de kajuit dit te regelen want buiten is het de ene hoosbui na de andere. We horen bijna geen buitenboordmotoren, geen activiteiten op de steiger omdat het dagelijkse leven tot stilstand komt. Het tikken van de regen op de bimini en de kajuit dak blijft over.

 

Het plan was om naar Red Frog Marina te gaan maar dat laten we overgaan vanwege het oncomfortabele vocht en gaan in de regen boodschappen halen bij Toto en de speciale supermarkt met een goed assortiment ingevroren vis en vlees.

Bij Toto een waterslang van 4 meter halen om de water aanzuig voor het toilet te vervangen. De oude slang is een rubberen slang met staal versterkt maar het ijzer in de slang is volledig vergaan. Ik koop een plastic, glasvezelversterkte slang als vervanging. Veel soepeler en doorzichtig. Deze slang blijkt bij installeren 30 cm te kort zodat ik snel een langere slang haal. De te korte slang zal ik wel weer kunnen gebruiken als de watermaker komt.

 

De digitale krant lezen, wat bij mij tot een verplichting en verslaving gaat leiden. Ik kijk uit naar het nieuws en erger me te pletter aan de gemelde criminaliteit en de regels die de overheid oplegt. Ik heb in het verleden voor de VVD nog een spreekbeurt gehouden dat hun voorgenomen afname van regels volledig mislukt en dat de regels exponentieel toenemen. We horen nu bijna niemand meer in de politiek dat er regels moeten versimpelen en verminderen, behalve de afschaffing van een landelijke visvergunning.

 

Nederland raakt overgeorganiseerd en zijn regels aan het maken die toch niet meer gevolgd of gehandhaafd worden. (Denk aan Boerka verbod, preventief fouilleren) en er zelfs burgemeesters zijn die zich niet aan de regels of uitgevaardigde wetten houden en ook zeggen dat ze enkele regels niet handhaven, dan begin ik mijn geloof in onze geregelde samenleving te verliezen.

Levensbelangrijk

Groenland IJs
Groenland IJs

 

Woensdag, 11 september 2019

 

Bocas del Toro

 

De Jetlag moet nu over zijn maar het valt niet mee om op te starten. Ik neem me ook voor om niet al te veel te doen en te gaan wennen aan een wat minder snel leven. Kreunend opstaan, eerst even naar buiten kijken, naar het toilet en dan de ontbijttafel vullen. Koude koffie uit de kan, koffie van gisteravond, want het is zonde om koffie weg te gooien. In China is koude koffie duurder als warme en daarom een goed argument om de koude koffie van de Queen B te bewaren. Zo bespaar ik nog wat geld.

 

Met een cafeïne shot geactiveerd en neem de grote Amerikaanse gasfles om deze over te hevelen in de Europese gasfles. De verschillende aansluitingen, gekoppeld aan een hogedruk gasslang, moet het vloeibare gas van de ene fles in de andere fles overhevelen. Het werkt maar het gaat veel te langzaam en het wordt wat spannender als de heren van de jachthaven, ineens naast mijn gasopstelling het huisvuil gaan verbranden.

Inpakken en wegwezen, maar kan nu vooruit.

Terug in de kuip, boor ik een grotere diameter in de koppelingen aan de slang om het transport van het gas wat te vergemakkelijken voor de volgende keer.

 

Het begint enorm te regenen en laat dit gewoon gebeuren tussen alle bezigheden door zodat er geen onderscheid gemaakt kan worden tussen het druppende zweet en regenwater.

 

Onder het vloerluik snijd ik de slang achter de dekwaspomp door en monteer een drieweg aansluitstuk met slang, die ik naar het keukenblok breng om de kraan aan te sluiten op het buitenwater.

Het werkt als de brandweer en een forse buitenwater als straal kan voortaan de borden voorspoelen zodat we minder van het zoete water in de wereld hoeven te gebruiken.

Niet vergeten dat maar 1 % van de totale watervoorraad in de wereld zoet water is en wij van de Queen B besparen niet alleen CO2 en NOX als zeilschip, gebruiken verstandig koelmiddel opdat de ozonlaag niet aangetast wordt, een afvalbeleid aan boord met gescheiden plastic, blik, papier en etensresten maar nu ook een zoetwater-besparend systeem. We zijn een van de weinigen en hoop dat Green Peace wakker wordt in Nederland. (Zie onderstaand artikel)

 

De onderste rubberen ring van de Wc-pot aandraaien want het fecale lichaamsvocht weet een weg te vinden naar buiten en dan niet door de afsluiter. Ook opgelost. Thuisfront bellen, boodschappen doen, schakelaar van de generator vastlijmen, de houder van het echte drinkwater vastzetten. Kuipkist uitruimen en houd Jacqueline niet tegen om in de kajuit het houtwerk op te frissen met olie. De olie ruikt niet fris maar ziet fris.

 

We eten een broodje kip in de kantine van de haven.

Fijne dag met genoeg te doen en te overdenken, het bevalt me wel die gezapige levensstijl.

 

Artikel Internet.

 

Er is heel veel water op onze planeet. In de rivieren, zeeen en oceanen. Ook in Nederland zie je veel waterstromen Maar hoeveel van het water op aarde is zoet?

 

Het aantal liter water op aarde is moeilijk om precies uit te rekenen. Naar schatting moet er meer dan 1 triljard liter water zijn. Dat is een 1 met 21 nullen! Hierbij horen meren, rivieren, zeeën en oceanen. Maar ook wolken, grote ijsschotsen en water dat in de grond zit. In totaal is bijna 71 procent van het aardoppervlak bedekt met water. Het grootste deel is zout en een klein deel is zoet.

Bijna al het water op aarde zit in de oceanen. Dit is meer dan 97 procent, bijna alles dus! Het water in alle oceanen en zeeën is zout. Dit kan je niet drinken. Water waar geen of heel weinig zout in is opgelost, is zoet water. Maar 2,5 procent van al het water op de planeet is zoet. Het grootste gedeelte van dit zoete water is bevroren en niet drinkbaar. Minder dan 1 procent van al het water op aarde is zoet én vloeibaar. Gelukkig is dat nog steeds heel veel water. Wel 13 triljoen liter!

Levensbelangrijk!

Om te kunnen leven, hebben mensen zoet water nodig. Ons lichaam bestaat voor bijna 60 procent uit water. Van zoet water kan schoon drinkwater worden gemaakt. Zonder drinken, droogt iedereen uit. Daarom is het belangrijk dat meren en rivieren gezond blijven. En dat er geen afval en giftige goedjes in worden gegooid!

Het zoete water op aarde is verspreid over verschillende plekken. Het meeste zit in het Baikalmeer in Rusland. Bijna een vijfde van al het zoete water is hier te vinden!

Opmerking: Ik denk dat vergeten wordt de enorme watervoorraad op groenland van drie kilometer dik. Is ook zoet.

Preventieve actie

Toto.
Toto.

 

Dinsdag, 10 september 2019

 

Bocas del Toro

 

Vorige maand hoorde ik een “metalig klinkend” geluid uit de watergekoelde uitlaat komen en ging er toen al vanuit, dat de impeller nagekeken moest worden. Thuis, heb ik een nieuwe gekocht en vind het een prima moment om eens met de sleutels in het motorruim te verdwijnen.

Wat blijkt, een versleten impeller met vier kapotte vlerken waar ik er drie stuks rubber uit het pomphuis weet te vissen. Gisteren een impeller probleem en vandaag ook en hoop er nu voor twee jaar vanaf te zijn. Eén vlerk is kwijt en hoop dat deze de motor met het koelwater heeft verlaten. Een goede preventieve actie. De hoofdmotor heeft een vol geluid en het denkbeeldige slaan van het hamertje tegen de uitlaat is verdwenen.

 

We maken boodschappenlijstjes en gaan op stap om de lijsten af te strepen. Toto, het Chinese warenhuis met drie verdiepingen, wordt afgestroopt en vinden veel van de benodigde onderdelen.

In de Movistar-telefoonwinkel de plaatselijke telefoonkaart opladen zodat we contact met de buitenwereld hebben.

We zijn de vaste klanten van deze winkel en worden met een brede lach ontvangen en uitgebreid geholpen.

 

Geld halen bij de bank en de normale etenswaren voor het avondeten. Een 115 volt rijstkoker met een verbruik van 300 watt lijkt me een prima zuinige aanschaf. Zelfs Jacqueline begint nu alle apparaten om te draaien om de voltages en wattages te bestuderen en een oordeel hier over te vellen.

 

De Queen B heeft drie verschillende systemen aan boord namelijk 12, 115 en 230 volt. 12 Volt gevoed door de accu’s, 115 volt door de walstroom en de transformator en de 230 volt opgewekt door een inverter en de generator. Het is niet simpel om de boel gescheiden te houden.

Voor de apparaten is het gemakkelijk door de verschillende stekkers maar de aansluiting walstroom 115 volt op het 230 volt systeem is telkens opletten of de goede schakelaar ingeschakeld is.

Zerfhond geadopteerd

zwerfhond
zwerfhond

 

Maandag, 9 september 2019

 

Bocas del Toro,

 

Opstaan met een ontbijt uit de voorraad, want er zijn nog geen boodschappen gedaan. Toast met smak uit blik en een lik mosterd moet de eerste honger stillen. Melden bij Luis Fabian dat we zijn aangekomen en meteen de vraag gesteld hoe het zit met de bestellingen van Marin warehouse uit Florida. Alles blijkt in de molen van transport, douane en andere vervoerders te zitten en moeten gewoon afwachten.

De koelkast/vriezer opstarten, boodschappen halen en langzaam je plek aan boord weer in beslag nemen.

 

De Marina is niet veranderd, de bewoners zijn dezelfde, er loopt een frisse hond met hangende kop en tong uit de bek achter het baasje met stok aan. De oude hond is in de tussentijd overleden en de oude baas heeft een zwerfhond geadopteerd. Niks nieuws van de steiger! De jongleur met zijn drie kegels zit nog steeds op dezelfde plek met de kegels te spelen en de bootboys poetsen wat af voor al die rijke bootjesmensen.

 

Alex die voor het luchten van de Queen B heeft gezorgd reken ik af en geef zijn zoon, die de hele dag achter zijn vader aan loopt, een dollar voor een ijsje. Telkens als hij nu voorbij de boot loopt groet hij met een brede lach.

 

Omdat we een maand niet aan boord zijn geweest zit er een groenige aanslag op het schip, van de vochtige lucht en de regen van afgelopen tijd. Het blijkt drie dagen onafgebroken geregend te hebben. Ik spoel het schip schoon en was het dek met zoet water na.

 

Mijn voornemen is rustig aan doen maar kan me niet houden en begin maar aan de generator om deze op te bouwen. Nieuwe impeller in de aanslag maar wil eerst het systeem goed spoelen omdat ik de vorige keer één vlerk kwijt was. Met een vreemd geluid vind ik het verloren stukje rubber dat uit de leiding schiet. Impeller erin, snaar erop en het koelsysteem terug opbouwen en start het beest, maar nu ontdek ik een diesel lekje.

Dat verklaart het vettige van de motor en de laatste keer een dieselluchtje in de kajuit. Jacqueline verliest zichtbaar de moed over de betrouwbaarheid van het monster maar ik ga onverdroten door. Het moet een keer goed komen.

Met een nieuw koperen ringetje en het goed aanzetten van de moer krijg ik ook dit probleempje opgelost. Motor loopt als een zonnetje en besluit om morgen verder proef te draaien.

 

Gasfles in het gangboord om het diner aan boord te maken. Ook een project om de ene gasfles over te hevelen in de andere, maar dat voor een andere keer.

Boomstammetje leegscheppen

Almirante
Almirante

 

Zondag, 8 september

 

Bocas del Toro.

 

Vannacht zijn we twee keer “uitgelaten” bij een bijna verlaten wegrestaurant, waar de TL buizen een blauwachtig licht stralen. De vitrines zijn leeg en de enkele kassamedewerkers staan ongeïnteresseerd de bus cliënten op te vangen. Eerst plassen en dan kijken wat er te koop is. Ik kom uit de strijd met een kop koffie en een stukje cake en ga bij de bus staan wachten om weer binnen gelaten te worden.

 

Het gaat allemaal prima en gemoedelijk, veilig reizen en een chauffeur die niet te wild rijdt, geeft een gerust gevoel. Gelukkig staat er deze keer geen televisie te tetteren zodat ik een uurtje kan wegsoezen. Het geeft weer een boost om de totale duur van de reis te overbruggen.

In de vroege ochtend, met een voorzichtige zonsopgang, kraaiende hanen en op de achtergrond blaffende honden met een parade van wachtende taxi’s komen we aan op de parkeerplaats in Almirante.

Een Duitse heeft haar surfplank meegenomen en deze wordt als extra bagage in de laadbak van de taxi gesmeten, waar ik mijn zware rugzak opleg. Op naar de Watertaxi25, het vervoerbedrijf met snelle Lancia’s naar de verschillende eilanden. We suizen over het water, de motoren knerpen in de ochtend, de wereld ontwaakt in de gammele huisjes op palen in het water. Wasgoed hangt voor de ingang, vuil ligt op de kant, een vrouw hangt over de halve deur of enkele mannen scheppen hun boomstambootje leeg.

 

Rond half acht staan we in Bocas del Tor en moet nog een watertaxi zien te vinden voor de Marina die alleen via het water is te bereiken. Aan boord is alles prima en duiken zo snel mogelijk het bed in om wat slaap in te halen. In de middag in de kuip bijkomen van de reis uitgesmeerd over drie dagen

Tijd zat blik

Gran Terminal Panama-City
Gran Terminal Panama-City

 

Zaterdag, 7 september 2019

 

Panama City – Bocas del Toro

 

Jacqueline heeft verwoed gegoogeld om met het vliegtuig van Panama City naar Bocas te vliegen maar de eerste mogelijkheid om te gaan is volgende week vrijdag. Drukke verbinding en dit lange wachten voor ons geen optie. Dan maar met de nachtbus naar Bocas, er is geen andere mogelijkheid. We gebruiken de dag te rusten van het slaaptekort van de reis, uitgebreid ontbijten en laten ons wegbrengen naar Allbrook, de grootste Mall van Panama, met de enorme busterminal. Van hieruit valt het hele land te bereiken met de bus want Panama heeft nagenoeg geen spoorverbinding.

 

Bij het loket krijgen we te horen dat we met de extra bus van 07.30 meekunnen. Let op de AM en PM-vermelding en weten gelukkig dat het hier de PM-bus van 07.30 is. Nu nog een perronticket zien te bemachtigen. Je kunt wel je ticket opladen bij het loket maar je moet eerst een kaart kopen bij de automaat. Vier automaten op een rij met een file voor de machines. Nu begint mijn zenuwtrek een rol te spelen. Ben bang dat ik in de langzaamste rij sta en heb de neiging om van rij te wisselen. Moet je niet doen want als je wisselt dan zie je de rij waar je eerst in stond, ineens veel sneller gaan. Of je staat in de snelste rij met een grijns en deze grijns verdwijnt als je voorganger aan de automaat een gigantisch probleem krijgt.

Fluiten van ongeduld en je zou het liefst je voorganger van zijn plek willen meppen, De rij naast je heeft allemaal nieuwe gezichten gekregen.

Uiteindelijk ben ik blij met weer een nieuwe Credit Card en moet er nu eerst geld op storten voordat je er gebruik van kunt maken. Het storten van 1 US$ is genoeg maar de moeite die je moet doen voor één dollar.

 

Na deze hectische procedure hebben we nog uren tijd te overbruggen en loop quasi nonchalant en een "tijd zat blik" de shopping mall in. Ribbels ik je kont krijg je van de design bankjes met een rvs-stang in je rug, pijnlijke voeten van het slenteren, wazige blik van allerlei prullaria die om je heen ziet, gevoelige neus van alle zoetigheden die de hal in walmen. Toch heb ik het hier prima naar mijn zin.

 

In de perronhal de laatste loodjes en stappen in de bus die ons de nacht instuurt.

De kop is eraf

op weg naar het bootje
op weg naar het bootje

 

Vrijdag, 6 september 2019

 

Vlijmen – Panama City

 

Eindelijk weer het vooruitzicht om terug te gaan naar de Queen B. De laatste dagen met de familieleden doorgebracht en van het ene etentje naar het andere diner gestrompeld.

Gezellig, leuk en telkens een feest maar stiekem heel vermoeiend. Op het moment dat we de trein in stappen laat ik een zucht en voel de extra kilo’s van het goede leven. Die moeten er weer vanaf.

 

Met de trein naar Schiphol en via een rustige incheck procedure zitten we al snel veel te vroeg in de vertrekhal te wachten op het vliegtuig.

Op Charles de Gaulle Airport een langeafstand wandeling en het treintje naar een andere hal waar we snel kunnen instappen in het vliegtuig dat ons naar Panama City brengt.

Het is vliegen met daglicht zodat de slaap niet te vatten is en blijf dan ook de hele reis bij de les. Beetje lezen, filmpje kijken en alles opeten en drinken wat je aangeboden krijgt.

 

In de hal van de immigratie en de douane van Panama nu een snelle doortocht zodat we de hal kunnen uitwandelen naar de bus voor de metro. Wel lekker als je de weg en de gebruiken kent van een land. In de metro II naar het eindstation, overstappen en bij het station “Ingenio” eruit om de laatste meters te maken naar de taxi die ons naar het hotel brengt. Een veel te zware rugzak wordt met een zwier gelost op het bed waar we bij de bekende Chinees aan de overkant in de straat een prima maaltijd krijgen. De kop is eraf van deze reis.

Voornemens

65+
65+

 

Augustus 2019

 

Er lijkt weer eens tijd genoeg maar niets is minder waar. Door de aanhoudende onrust in Hongkong voel ik me genoodzaakt om twee keer op en neer te reizen om proactief zaken te regelen. Een medewerker van de bank blijkt een fanatieke demonstrant te zijn en behoed mij voor een blokkade op het vliegveld en misschien wel voor een gasaanval in de metro. Met verwondering voor de situatie en een sympathie voor de vreedzame demonstranten kom ik met de schrik vrij.

Groot familie feest en vier mijn 65-jarige verjaardag met een soort van surpriseparty georganiseerd door Jacqueline. Heel fijn om met vrienden toch wat aandacht te besteden aan het bejaard worden en in de avond komen de jongens met aanhang het nog even dunnetjes overdoen. Ik krijg tijdens het eten nog een stevige klop van Jim met schaken en dammen.

 

Onderzoek in het ziekenhuis zorgt voor een geruststellende boodschap dat er geen schade aan het hart is en dat er een uitstekende pompfunctie waargenomen is. Alleen jammer van de hartritmestoornissen. Daarvoor kom ik in oktober in aanmerking voor een ablatie en zal het programma voor de komende maanden op afgestemd worden.

 

Van het voornemen om eens alle vrienden weer eens te zien is helaas weinig terecht gekomen waarvoor mijn excuses maar het voornemen wordt doorgeschoven naar half oktober.

Haalt hij het of haalt hij het niet?

zwemmen tussen de wolkenkrabbers
zwemmen tussen de wolkenkrabbers

 

Vrijdag, 2 augustus 2019

 

Panama City

 

Jacqueline moet het nog rustig aan doen zodat ik met Leanne een uitgebreide wandeling maak tussen de hoge gebouwen door. Het heeft voor mij een hoog Shanghai gehalte en voel me er prima thuis. De Chinezen, de haastende Latino’s, de kleurrijke Maya’s, Amerikaanse toeristen en de twee Hollanders. We zoeken het metrostation om eventueel op het eind van de middag richting vliegveld te kunnen gaan. Onderweg koop ik wat souvenirs.

 

De hotelkamer hebben we tot 1300 uur en gaan in de reservetijd zwemmen op het dakterras met uitzicht op de wolkenkrabbers. Een familie met de nodige overtollige pondjes duiken met ons het water. Kinderen springen op en neer en een jochie dat niet goed kan zwemmen maar wel onderwater kan spartelen. Soms denk je, “haalt hij het of haalt hij niet?” duikt van de ene kant van het bad naar het andere In de lounge komen we terug op de airco-temperatuur en lezen een boek om de tijd te doden.

 

In de vroege avond met de taxi naar het vliegveld waar we snel kunnen inchecken voor de terugreis met een broodje.

Tweedekans

Skyline Panama City
Skyline Panama City

 

Donderdag, 1 augustus 2019

 

Boquete - Panama City

 

Bij de receptie een taxi bestellen voor het vervoer naar de bushalte in het centrum. De Panamese 5 minuten gaan in werking en na een dikke 20 minuten is er geen taxi te zien. Nog maar eens informeren en met het gouden antwoord van de 5 minuten komt Jacqueline terug. Eindelijk na een half uur staat een oververhitte taxichauffeur voor de deur want zegt het verschrikkelijk druk te hebben en de tweede reden volgens hem is dat het hotel uit de route ligt. “Mucho” excuses met een glimlach en diverse onverstaanbare verhalen brengt hij ons naar het centrum waar we meteen in de bus stappen.

 

Een tweedekans luxe touringcar uit Japan met alle waarschuwingen in het Japans op de ramen en deuren. Panamezen hebben hier geen boodschap aan en gaan gewoon zitten. Met plaats genoeg voor de knieën gaat de reis naar Panama City en nu naar het andere Best Western hotel. Jacqueline is ziek zodat ik met Leanne de stad onveilig maak. Wandelen door de hoofdstraat en halen Jacqueline op voor een hapje eten bij de Mexicaan. Een druk restaurant met veel etende families en bestel een formidabele vissoep.

Knippen of scheren?

Quetzal
Quetzal

 

Woensdag, 31 juli 2019

 

Boquete

 

Met een ontbijtje in een zakje staat Leanne op de verlate taxi te wachten zodat ze uiteindelijk gewoon met ons had kunnen ontbijten. Wij eten een gebakken hotel-ei en wachten op Felix. Felix is een enthousiaste gids die erg begaan is met Panama maar zelf uit Honduras komt. Op het moment dat ik de criminaliteit van Panama te berde breng schiet hij in de verdediging voor Panama. Dat er 4 jaar geleden twee Nederlandse meisje vermoord zijn in Boquete is eigenlijk het enige wat er in Panama binnenland is gebeurd in tegenstelling tot de 300 verdwijningen van toeristen in Costa Rica. Daar praat niemand over volgens hem. Ik neem het met een hoofdknik aan maar controleer het later via internet maar heeft het behoorlijk mis.

Toch blijft het een aardige vent die ons met een wandeling een 5-tal Quetzales (prachtige vogels) weet te duiden en vertelt van een duizend jarige boom waar er drie van in de buurt staan. Aan de voet van de boom staand, zou ik niet weten hoe deze met een handzaag of motorzaag zou moeten vellen want deze boom heeft een gigantische diameter. Een schijfje als tafelblad en je kunt de volledige watersportvereniging aan tafel een plek geven.

Een onderhoudend gezelschap zijn de Amerikaanse vrienden die volgens mij in een “menage a trois” leven. Het maakt me nieuwsgierig en nog erger, krijg mijn vinger er niet helemaal achter, Karen, Marian en Mike. Mike als de gefortuneerde en ex-chirurg, Marian een gepensioneerde Ernst en Young consultant, die internationale bedrijven begeleid in de belastingbetalingen. Karen heeft geen werk of laat het verleden rusten.

In het bos ontmoeten we Tiny de gids van de vorige keer in Boquete en weet meteen de twee woorden te herinneren die ik van hem heb geleerd, “resbaladizo” voor slipperig en de vervoeging voor Ir in “vamosnos”.

 

Uiteindelijk heb ik de jungle wel gezien en beleefd, mijn interesse valt weg en zie het meer als wandelen dan dat ik de interesse voor elke bloem of slak kan opbrengen. Ik heb er genoeg van en zou liever een meerdaagse wandeling willen maken met een doel in Panamá om in het algemeen van het land te leren.

 

Leanne komt enthousiast van haar kabelbaan, Zip-tocht. Ze vertelt van de capriolen die uitgehaald zijn en worden met een foto geconfronteerd waar ze op de kop een kloof oversteekt. Jong en onbesuisd, laat mij maar in het bos struikelen. In een leuk restaurant, waar de kok een douche nodig heeft, krijgen we de borden met prima eten en zegt dat hij even iemand moet ophalen. We zitten moederziel en verlaten te eten in het restaurant en wachten gewoon af.

Met de taxi naar het dorp voor een wandeling en vraag naar een kapper. Meteen een wedervraag: Knippen of scheren en kies voor scheren. Dat komt goed uit want een goede vriend van de taxichauffeur scheert. De kapperszaak zit vol met wachtenden en vanuit het portierraam roept de chauffeur zijn vriend aan of hij wil scheren. Geen Spaans probleem en de wachtenden wachten wat langer want die zijn wel benieuwd naar die buitenlandse curiositeit in de stoel. Al snel vliegen de met zorg gekweekte grijze krullen in het rond en kom met twee weerborstels en een kort koppie uit de strijd. 5 US$ armer maar een frisse kop en een garantie op gemakkelijk kammen. Het geeft nogal wat hilariteit en de dames willen niet meer naast me lopen.

 

Voor het avondeten een stuk pizza met een leuke bediening en eten er met veel plezier en nog smakelijk ook. Een groot gezelschap met kinderen aan tafel blijken half Nederlands en half Spaanssprekend te zijn en de kinderen spelen gewoon internationaal Cowboy in het restaurant.

 

Op de kamer even onderuit met het rustgevende internet op schoot.

Once upon a time in Panama

Wandelen in Boquete
Wandelen in Boquete

 

Dinsdag, 30 juli 2019

 

Bocas del Toro – Boquete

 

In de sprint modus om de voorbereidingen voor vertrek af te ronden. Fabian geïnstrueerd met een bestellijst bootspullen zodat deze de komende maand de rust hebben om aan te komen. Alex gevraagd voor het wekelijks luchten van de boot. De vrouw van Marcelo komt voor de afrekening van de gereedschapsbuidel, tassen pakken en stouwen, koelkast leegmaken en deze restanten overdragen aan Marcelo.

Het water gutst binnen de kortste keren van het lijf en sta als een oud werkpaard te dampen. Nog snel even onder de douche om de zweetkliergeuren te neutraliseren en ben klaar om te gaan.

 

De dames verzamelen, de spuitbus tegen de kakkerlakken leegspuiten en kunnen met een toevallig aanvarende Lancia weggebracht worden naar de overkant. Jacqueline heeft vervoersbewijzen geregeld bij dezelfde club die ons vorige keer in de kou heeft laten staan. Ik kan me even niet inhouden en reageer mijn frustratie van de vorige keer op één van de medewerkers af. Het heeft geen zin maar ik ben het kwijt en anders heb je last van opgeklopte frustratie en nu loopt er een Panamees rond met een gedeelte van mijn chagrijn. Als deze slim is reageert hij dit weer af op zijn baas zodat de alles regelende directeur onverhoopt in een burn-out schiet.

 

Vergelijk het met de inhoud van een blikje sardientjes, zitten we in een Lancia en denderen met een witte snor boegwater naar Almirante. Van hieruit even wachten in het lokaal naast de Watertaxi25 waar ik het gevoel krijg dat we een aantal jaren terug leven. Het is net of ik op de postkoets zit te wachten in het houten lokaal met vracht, bagage, en een half slapende man achter de balie die niets anders weet te doen dan af en toe iets over de steiger roepen. Een filmscene waardig. Once upon a time in Panama.

 

In de comfortabele bus ontmoeten we een Nederlands stel en twee Vlaamse dames zodat we kunnen spreken van een Nederlandssprekende bus. De chauffeur moet zich nu maar eens aanpassen, maar dat doet hij niet. Want de Spaans tetterende radio klinkt steeds luider.

Luxe rit door een mooi landschap worden we bij een rustiek hotelletje afgezet met een prima accommodatie. De beloofde slaapbank voor Leanne blijkt een tweepersoonsbed te zijn en wij liggen in een kingsize bed. De tuin om ons heen is verrassend en eigenlijk kunnen we beter in het hotel blijven om vogels en vlinders te zien dan in de jungle. In de bar gebruiken we de aangeboden acclimatiseer borrel en voelen ons al snel thuis. De barjuffrouw weet snel enkele boekingen te doen zodat we morgen mooi onder de pannen zijn.

 

Met de taxi laten we ons naar een restaurant brengen naar een Argentijns steakrestaurant en krijgen een gemixte vleesschotel voor twee personen waar we met zijn drieën moeite hebben om deze schoon, op tafel te krijgen. Mijn vleesbonnen voor dit jaar zijn opgebruikt. De graslanden in Argentinië zullen er verlaten bij liggen want er zal geen koe meer over zijn. De grote CO2 besparingen kunnen nu plaats vinden.

 

Steigerkoorts

koorts
koorts

 

Maandag, 29 juli 2019

 

Bocas del Toro

 

Griep in de haven. Fabian is ziek, Leanne is ziek en er blijken nog meer havenklanten ziek te zijn. Steigerkoorts. Buiten een enkele droge kuch blijf ik nu gevrijwaard en denk mijn portie wel gehad te hebben. Het is de laatste dag in de haven en maak de boel vertrekkers klaar. De rubberboot is stuk maar rol deze toch nog even op, pas weggooien als je een andere hebt. De keuze valt op een pvc-rubberboot in plaats van hypalon vanwege het prijsverschil en omdat we toch binnenkort de warme wateren van de Cariben zullen verlaten. Twee jaar garantie en het advies om er een kleedje overheen te gooien bij het uit het water halen besluit me om deze keuze te maken.

 

Marcelo komt langs om af te rekenen en de kosten vallen me bijzonder mee. Marcelo gaat de komende tijd naar Spanje en met name Galicië. Het blijkt dat zijn vrouw van Spaanse afkomst is. Leuk voor de weet maar je hebt er niet zoveel aan. Leanne en Jacqueline proberen nog op surfles te gaan maar moeten deze missie onderbreken vanwege het te ziek zijn Leanne. Geprobeerd maar helaas. De was wordt ingeleverd en zal morgenochtend klaar zijn. De vrouw van Marcelo komt langs met de gereedschapstas. Een lap stof met doorzichtige plastic waar ik de steeksleutels in kwijt kan. Het lijkt handig en praktisch maar de tijd zal het leren.

Met een lijstje op weg naar Fabian maar deze blijkt te ziek om op te nemen zodat de afspraak voor morgen is.

 

 

Hypalon of PVC,  tekst van www.boot4.nl

 

Ondanks dat er meestal wordt gesproken over rubberboot, worden de tubes van RIBs tegenwoordig bijna altijd gemaakt van PVC of Hypalon (vaak in combinatie met andere synthetische materialen). Bij de aanschaf van een rubberboot of RIB is het van belang te kijken naar het gewenste materiaal. Het overgrote deel van de boten is gemaakt van PVC. Tussen pvc-rubberboten is onderling weer veel verschil. Voor beide materialen is wat te zeggen. Hypalon is wat duurzamer dan PVC. Dat maakt hypalon ook direct een stuk zwaarder dan PVC. PVC is daarentegen veel goedkoper dan hypalon. Bij het maken van een hypalon boot is veel meer handarbeid nodig (het lijmen gebeurt veel handmatig). Vanwege het kostenverschil zijn de meeste rubberboten gemaakt van PVC. Hypalon was enige jaren geleden zonder uitzondering de betere optie. PVC verweerde sneller en bleef minder mooi en stevig. Modern PVC dat veel gebruikt wordt gaat tegenwoordig 10 jaar in goede staat mee. Hierna treedt er sneller slijtage op. Ook zal de boot eerder verkleuren, aangezien PVC wat minder Uv-bestendig is. Bij de keuze voor PVC of hypalon is van belang wat u met de boot van plan bent. De praktijk leert dat beide materialen met het juiste onderhoud en vaargedrag zeer lang meegaan. Gaat u met de boot de zee op en/of is de boot voor professionele doeleinden? Of wilt u gewoonweg het stevigste materiaal en maakt de prijs u minder uit? Kies dan voor hypalon. Bij rubberboten is het voor de meeste consumenten logisch om voor PVC te kiezen. PVC gaat lang genoeg mee, zeker als de boot binnen wordt gestald. De meeste pvc-rubberboten gaan langer dan 10 jaar mee, wat over het algemeen ruim voldoende is.

Jongleur op de steiger

 

Zondag, 28 juli 2019

 

Porras Lagoon – Red Frog – Bocas del Toro

 

Heerlijk om het benauwde bed uit te kruipen om vervolgens een duik te nemen in het water. Het water koelt het lijf iets af en voelt aangenaam. Zwemmend om de boot en duik samen met Leanne naar de snelheidsmeter onder de boot. Ik laat haar zien hoe een hoekduik werkt en krap de meter schoon met de hand. Even hangend onder de boot en kom proestend boven water en realiseer me dat ik nooit een echte duiker zal worden. Hoeft ook niet.

 

In de kuip hebben we algemene ledenvergadering tijdens het ontbijt en besluiten terug te zeilen, dolfijnen spotten wasgoed ophalen en terug naar de haven te gaan om in de loop van komende week naar Boquete te gaan. Duidelijk en goed om het verdere verloop van deze week op af te stemmen.

 

Het eerste gedeelte van de tocht mislukt omdat de dolfijnen zich niet laten zien ondanks het tevergeefs op de zijkant van de romp kloppen of als een indiaan met hand boven de ogen een mogelijke dolfijn te spotten. Geen enkele tuimelende, flipperachtige geluiden makende dolfijn kunnen we op het netvlies vastgelegd krijgen zodat ik met zonnebril en een teleurgestelde bemanning de baai uitvaar.

 

Met de bekende slalom techniek en tactiek door de Gap, loopt de Queen B zich vast op een diepte maar krijg het schip met een forse slag achteruit weer los.

Roep vlak voor de haven de havenmeester op van Red Frog. Of we het wasgoed kunnen ophalen maar deze zegt onderweg naar de stad te zijn en dat het wasgoed opgesloten achter de balie ligt en vanwege de zondag de accommodatie gesloten is.

Dit zou de tweede misrekening zijn. Ik vaar toch de haven in en tref de DC (Dock Captain) met zijn lief in de Lancia aan. Snel regelt hij een oplossing en uiteindelijk hebben we het wasgoed aan boord. Missie geslaagd.

 

Terug varen naar de haven, met uitgerold zeil en genieten van "Stad Bastimentos" en de Rafiki die braaf op anker ligt in de verte. Alles lijkt wel.

In de haven leggen we de Queen B weer als vanouds aan en ik word door een Amerikaan op de schouder geklopt met de mededeling dat alle Nederlanders goed kunnen varen. Betekent dit nu dat ik buiten het verwachtingspatroon val?

De man gaat naar zijn platform en gaat verder met het kunstig in de lucht houden van een drietal kegels. Dat is knap en goed voor de oog hand coördinatie. 

 

De dames gaan naar de stad voor een heuse souvenirjacht. Met een zak vol originele Panama snuisterijen komen ze aan boord en elk voorwerp wordt één voor één uitgepakt om mij te laten zien.

Spartelende dolfijnen vanaf het voordek

Hersenkoraal
Hersenkoraal

 

Zaterdag, 27 juli 2019

 

Coral Key – Porras Lagoon

 

De ergernis van de bijboot groeit en nu scheurt de hele bodem los van de plakrand. De rubberboot loopt met ons drieën dan ook snel vol met water en ben bang voor de motor en vaar terug naar de Queen B.

We zitten klaar voor een snorkeltour ten noorden van het eiland maar nu even niet en haal de motor van de steun en gaan nu zwemmend met de rubberboot als drijver terug. Dat valt niet mee en het is verder  dan het op het eerste gezicht lijkt.

 

Onder water wordt het koraal afgewisseld met grasland en is het genieten van de hersenkoraal, het wuivend koraal en de vissen die bescherming zoeken in de holtes. Kleine visjes komen buiten kijken en sprinten terug het hol in als de roofvissen die duidelijk op jacht zijn naar een lekker snoepje zich laten zien. Noemen ze een vreedzame natuur maar iedereen is er op uit om er beter van te worden. Het lijken wel mensen.

 

Opeens zie ik een gitzwarte wolkenpartij opdoemen en onderbreek de snorkelpartij met een alarm om terug te gaan. Het is nog een heel stuk zwemmen en je weet nooit waar de bovenlaag van een onweersbui heen gaat. Gelukkig valt het onweer mee maar de regen valt met bakken uit de lucht. Jammer van de interruptie maar vinden het nu tijd om ankerop te gaan. Leanne helpt me om het anker op te trekken en spoelt de stukken koraal en zand van het ankerblad.

 

In de dolfijnen baai ofwel de officiële benaming Porras Lagoon treffen we verschillende dolfijnen die rond de boot zwemmen, jammer genoeg niet dichtbij, maar toch doet de baai zijn naam eer aan. Leanne en Jacqueline vinden het prachtig vanaf het voordek zodat ik met plezier en rust onder zeil de vrolijke intelligente zoogdieren met jongen weet op te zoeken. Met een extra rondje draait de Queen B naar de zuidkant van de baai en ankeren vlakbij de Cacaoplantage.

 

Heerlijk zwemmen ondanks de enkele kwallen die voorbij komen drijven. Ik heb me laten vertellen dat juist die kwallen het voedsel zijn voor de baby-dolfijnen. Nu klinkt het wat beter voor de dames en zien het zitten om samen met de kwallen in het water te gaan.

 

Geheel overtuigd van een probleemloze generator, start ik het beest en na een halfuur knapt de v-snaar. Aan de verloren tanden op de snaar is te constateren dat de pomp is vastgelopen en hierdoor de snaar gebroken. Een zachte verwensing naar de heren koelpomp ontwikkelaars en de FP-equipe laat ik het gelaten over me heen komen. Bestel in Nederland wel een nieuwe pompkit.

 

Vanuit de jungle horen we de apen roepen en tegen de avond krijgen we last van de muggen maar ook van de vliegen. Tijd om naar binnen te verhuizen zonder airco. De 12 volt ventilatoren blazen in de nek en komen zo ook prima de avond en de nacht door.

Iedereen blij

Land in zicht
Land in zicht

 

Vrijdag, 26 juli 2019

 

Bastimentos – Coral Key

 

Kenmerk van de regentijd is natuurlijk regen en dat doet het hier de hele dag. Wakker worden met relatief koele druppels tussen de warme luchtlaag geven een “het geeft allemaal niets gevoel”. Lekker om mijn hemd nat te laten spetteren, minder zijn de natte hulpmiddelen die je het gevoel geven, in contact te staan met de wereld, de elektronica. Met name deze categorie heeft een hekel aan het vocht van deze wereld.

 

Na de koffie breken we op, verlaten we de steiger, ondanks dat de was nog niet klaar is. Op de motor de havenuitgang uit en slingeren de Queen B langs de virtuele track van de computer naast de ondieptes en varen De Gap in. Biesbosch gevoel, groen, doorkijkjes, eilanden, het grote verschil is dat hier tussen al het natuurschoon schitterende villa's staan. Sommige hoog boven de bomen uitstekend zodat er een indrukwekkend uitzicht ontstaat. De villabewoners verkneukelen zich over de bootjes die voorbijvaren en wij vermaken ons met uitzicht vanaf het water. Iedereen blij.

 

Vanuit de kloof zeilend oversteken langs de eilandjes, de mangrovebossen naar de uitgang met uitzicht op de Zapatilla eilanden. Het eiland midden in de uitgang, is Coral Key, bekend als duikcentrum en vanaf het grote bezoekerscentrum worden boottochten en snorkelexpedities georganiseerd. Het ankeren gaat deze keer niet zo gemakkelijk want ik voel het anker krabben over de rots of het koraal.

 

Maar na de tweede poging pakt de punt van het anker een zacht stuk en liggen vast. Het regent maar de expedities voor de toeristen gaan gewoon door. Met een grote en snelle boot worden de snorkelaars in het water gelaten en door middel van een soort van uithouder worden ze door het water getrokken, de lol is kijken naar het koraal zonder te flapperen en de fun van het langsstromend water langs het lijf. Het gaat niet gemakkelijk om alle kikkers in de kruiwagen te houden want het gaat regelmatig verkeerd maar dat is nu weer ons plezier om het geklungel vanuit de kuip aan te kijken.

 

In de verte stapelen zich donkere wolken op en het gemiezer verandert in echt regen met een voorbijtrekkend onweer. Flitsen schieten van wolk naar wolk maar ook ver weg in het water. Leuk en schitterend om te zien maar je vraagt je altijd af wanneer zijn wij aan de beurt om midden in zulke bui te komen. De wind neemt toe tot een 22 knoop maar we ervaren dit helemaal niet als een echte harde wind terwijl een paar Amerikanen over de marifoon elkaar waarschuwen dat er harde wind onderweg is. Norm verschil of ben ik nu onvoorzichtig aan het worden?

 

Koken, zwemmen, lezen in de kuip, genieten van de lampjes op de wal en de sterrenhemel. De dames gaan er eens goed voor zitten en proberen tussen de gitzwarte wolken de sterren te herkennen. De Grote Beer is niet thuis en kunnen deze niet ontwarren uit de fonkelende massa

Met een graafmachine naar bed

No see ums
No see ums

 

Donderdag, 25 juli 2019

 

Bastimentos

 

Moeder-dochter moment ingelast en krijg het rijk alleen. Prima om rust te krijgen en neem me voor om uitgebreid de krant te lezen en te chillen. Komt helemaal niets van want maak me over een aantal dingen druk en start weer de modus van alles en niets regelen.

Bankzaken maar ook de beschermbeugels voor de klapramen tot het droogmaken van de bilge. Van rust komt weinig maar is ook goed. Carver komt me vertellen dat hij de hele nacht geslapen heeft met zijn hijskraan en dat hij vanmiddag naar het strand gaat om eens een diepe sleuf in het zand te graven. Een feest om de jongen zijn enthousiasme te zien.

 

Leanne komt ziek terug en een afspraak met surfboard lessen maar daar komt uiteindelijk niets van terecht. Te beroerd om van plank op en af te stappen zodat we met de familie maar een rustige strandwandeling maken en op het strand in de strandstoel van de branding genieten. Iets te laat lopen we terug naar de boot want de insecten vreten ons aan. Hordes zoemende en “No see ums” vallen de kuiten en alles wat verder bloot is aan. Snel de luiken sluiten en de airco aan om comfortabel de avond en nacht door te komen.

Luiaard op weg naar het toilet

 

Woensdag, 24 juli 2019

 

Red Frog

 

Leanne trommelt ons uit de luie modus, er moet gewandeld en verkend worden. Wandelschoenen aan, een rugzak met zwembroek, handdoek en een fles water en het gezelschap zet zich in beweging.

Ik heb geen zin maar laat weinig merken. Het wordt een bijzondere wandeling en vermaak me uiteindelijk prima want het Red Frog Resort is een prachtige plek voor een tweede huis, vakantiewoning en genoeg te beleven op een beschermd resort.

Elk huis een eigen zwembad en een grote pool om dagelijks bij elkaar te kunnen komen met een bar en uitzicht op zee.

 

Bij de eerste heuvel zien we een luiaard in de takken hangen en komt langzaam naar benden geklauterd. Nu heb ik me laten vertellen dat een luiaard alleen naar de grond komt om zijn behoeftes te doen om daarna met de langzame lijzige bewegingen, weer gang maakt naar boven om van de bladeren te genieten. Het is een koddig beest en met een tempo van een slak.

Tijdens deze show in slakke tempo ontmoeten we een Nederlands gezin die een woningruil heeft gedaan met hun woning in Amsterdam. Ik maak me zichtbaar niet populair bij de man met de opmerking: Dan zullen die wel niet blij zijn met de ruil”.

 

Van de zuur kijkende man fris op weg naar de Zip-line. Een kabelbaan in de jungle dat verknipt is in vier trajecten. Leanne kijkt gretig naar de kabels en de dieptes en ziet het helemaal zitten om deze eens te bedwingen.

Van de kabellaan naar de zee en wandelen over het verlaten strand naar de openbare algemene bar met zwembad. Een heerlijke duik in het warme water en een koele douche van het water dat van de rots afvalt. Dit geeft een Caribisch gevoel maar je weet ook dat dit een resort is voor de Happy-Few. Toch maar van genieten.

 

Na de wandeling lopen we naar het activity center en moeten lang wachten voordat de activiteitenbegeleidster aankomt draven en zegt telkens dat het nog 1 minuutje duurt voordat ze ons kan helpen. Bij elke vraag naar een activiteit lopen we een nee op of is het heel duur. Meer dan 100$ om naar de vleermuizen te gaan, 60$ voor een wandeling over het eiland, terwijl we dat zojuist gratis hebben gedaan. Voor de dolfijnen baai 80$ en een behoorlijk bedrag om te gaan snorkelen. Dit schrikt ons af, deze prijzen worden veroorzaakt door de zogenaamde buiten het seizoen en krijgen de excursies niet vol. De totaalprijs wordt nu overgeslagen op 2 of 3 koppen en dat gaat behoorlijk in de papieren lopen. We zeggen toe dat we het zullen bekijken met andere woorden en voor het geoefende oor, "we vinden het helemaal niets".

 

Red Frog resort is nog niet zo lang overgenomen door een Amerikaanse investeerder die hiermee 10% van het eiland Bastimentos in zijn bezit heeft. Deze 10% is groot genoeg om als een soort reservaat en beschermd natuurgebied te functioneren en is alle wildvang, boskap en planten, met insecten en ander gespuis beschermd.

Hoge bomen die vertroeteld worden, geven een geruststellend idee.

Nieuwe vriend Carver

In het zwembad
In het zwembad

 

Dinsdag, 23 juli 2019.

 

Bocas del Toro – Red Frog

 

Zwetend en puffend komen Loud en Marlène uit de Lancia gevallen met een dikke jas en broek aan. Vreemde kleding op het eerste gezicht maar ze staan gepakt en gezakt voor de terugreis naar Nederland.

Overigens schieten ze voor wat betreft de verwachte koelere temperatuur want het is in Nederland warmer dan in Panama. Zo bespaar je ruimte in de koffers met spullen die niet meer gebruikt zullen worden.

 

We drinken een soda en zwaaien hen goedendag om af te spreken als we samen in Nederland zijn. Wij halen voor 6 dagen eten in huis en vertrekken met de Queen B voor een eerste bezoek aan de jachthaven van Red Frog. Niet goedkoop maar je krijgt wel iets voor terug. We worden opgevangen door de DC en twee “dockboys” en krijgen een eersteklas ontvangst zoals een tour met golfkar over het eiland. De zelfs de uiteraard vuurrode Red Frog kikker gespot in een klein beekje.

 

Een mooi resort, een 70-tal landhuisjes met zeezicht, eigen zwembaden, een gemeenschappelijk zwembad een viertal restaurants, een Kabelbaan met 7 trajecten, “activity center” en nog heel veel meer. Wat een luxe en wat een schilderachtig mooie setting van een resort. Hier krijg je het paradijs aangeboden met de mooiste Caribische stranden, palmbomen tot aan de vloedlijn, Golven die het Golf-riding met een plank mogelijk maken, zuigend aan een rietje met een heerlijk drankje met uitkijk.

 

Jacqueline en Leanne gaan zwemmen en ik krijg Carver op bezoek. Een jochie van 4 jaar oud met zijn zusje komen langs de boot met hun moeder Lindsay. Ze vragen of ze in de boot mogen kijken en natuurlijk zeg ik dat ze dat mogen. Carver is niet te houden en springt via de trap naar binnen en begint alle kastdeurtjes en luiken open te maken. Moeders staat er een beetje gegeneerd bij en ik moet heimelijk bij mezelf lachen want ik ken dit soort ADHD-gasten.

 

Geef hem een plastic hijskraan als cadeautje met een pak koekjes en ik kan natuurlijk niet meer stuk bij Carver.

Reis- en actiezweet

einde van de rubberboot?
einde van de rubberboot?

 

Maandag, 22 juli 2019

 

Bocas del Toro

 

Bij een politiecontrolepost wordt de bus aangehouden en twee agenten komen de bus in voor een controle. Bij het overhandigen van het paspoort begint de man uitgebreid in het document te bladeren maar kan moeilijk het stempel van Panama, vinden tussen de inmiddels vergaarde stempels van de andere bestemmingen.

De buurman achter me moet zijn tas uitpakken en heeft iets bij zich dat  veel geld waard is. Ik hoor de agent zeggen dat hij veel "Dinero’s" bij zich heeft. Ik blijf voor me uitkijken om vooral niet als bemoeizuchtig of nieuwsgierig aangezien te worden maar benieuwd ben ik wel. Uiteindelijk krijgt de achterbuurman ook vrij baan en gaat de controle verder in de bus.

 

De bus rijdt op zijn gemak en bereken tijdens de reis dat we een uurtje later aankomen dan gepland. Dit is geen probleem want anders moeten we op een houten bank wachten voor de boot van 6 uur.

Dat wachten op een harde bank doen we dan ook, maar gelukkig een uurtje korter.

 

De boot blaast ons vanuit het donker het ochtendlicht tegemoet en zien niet alleen de zon opkomen maar ook de contouren van de stad Bocas. Om half zeven in de stad en om 7 uur staan we op de kant in de jachthaven. Erg voorspoedig gegaan, het is tijd voor een dutje want ik heb natuurlijk geen oog dicht gedaan vannacht. Vermoeiende reis en het voelt alsof het een jetlag uit Azië is.

 

Rond 11 uur wakker worden en gaan met de Lancia terug naar de stad voor boodschappen. De broodnodige eerste levensmiddelen aan boord en kicken af van de reisvermoeienissen in de kuip. Kan het niet laten om toch enkele klussen aan te pakken want ons bed is weer nat. Met de kitspuit op de hoiteboom en met een mooie improvisatie van een plastic zak maak ik een slurf die het eventuele lekwater naar de bilge geleid. Het blijkt uiteindelijk uitstekend te werken. Het bed blijft droog. Ondertussen gebruik ik de verse kit voor de losgelaten stopcontacten en zet de uitgezaagde regel in de generator bakskist goed vast.

 

Met een heerlijke douche beurt spoel ik alle reis- en aktiezweet van het lijf en werp me op de keuken.

AM of PM

De eerste die het continent doorkruist en aan de Stille Oceaan staat
De eerste die het continent doorkruist en aan de Stille Oceaan staat

 

Zondag, 21 juli 2019

 

Panama City – Bocas del Toro

 

5.15 uur vertrek uit hotel met de taxi die precies op tijd is, staan we precies om 05.30 voor het "perron 45" maar er is nog geen bus. Om 05.50 toch maar eens vragen waar de bus blijft maar nu blijkt dat ze 05.30 PM bedoeld hebben en dat de bus pas vanavond rijdt.

Woorden zijn te veel en te moeilijk op dit papier te schrijven wat je zou willen zeggen en denken.

 

Goede raad is duur en na enig overleg lijkt ons het beste om terug naar het hotel te gaan. Met alle lof voor het Best Western hotel worden we terug met alle egards ontvangen en krijgen de sleutel van de kamer. Heerlijk een paar uur slapen en kunnen nog prima gebruik maken van het ontbijt.

Rond 13.00 uur laten we ons wegbrengen naar de winkelmall die verbonden is aan de Terminal en eten op de Foodplaza een Libanese maaltijd. Keuze genoeg op zulke plaza’s.

 

Rond 05.30 staat de bus klaar en proberen in te stappen en worden geconfronteerd met de volgende hindernis. Je kunt wel een kaartje bus hebben gekocht maar dat wil niet zeggen dat je een perronkaartje hebt. Hiervoor moet je een perron ticket kopen, om door de gate te gaan.

Een slimme en pientere jongen met een kaartje is behulpzaam en heeft er een handel van gemaakt. Leuk om toeristen te plagen want voor de 0,10$ vraagt hij een 1$ per persoon.

 

De bus is comfortabel, een beetje krap maar met een beetje benen tegen elkaar en niet flauw zijn voor wat betreft het lijfelijk contact komen we eindelijk tot rust.  Hobbelen in het donker, flitsende lichten langs de donkere ramen met af en toe een bus-stop in een verlaten wegrestaurant. Doorkruisen van de Isthmus.

 

De landengte van Panama is de Isthmus, begrenst door de Caribische Zee in het Noorden en de Grote Oceaan in het zuiden, die de verbinding vormt tussen de werelddelen Noord Amerika en Zuid Amerika. Deze is ongeveer 3 miljoen jaar geleden tijdens het Piloceen ontstaan.

 

De langengte behoort tot de staat Panama en is door haar ligging zeer geschikt voor de aanleg van het kanaal en de aanleg van de verbindingen als spoor en weg. In 1513 was Vasco Nunez de Balboa de eerste veroveraar die de landengte overstak. De Balboa kon bevestigen dat Amerika een continent was, aangezien hij uitkwam op de Stille Oceaan.

Door het scheiden van een continent is er een wereld verbonden.

De sluis
De sluis

 

Zaterdag, 20 juli 2019.

 

Panama City.

 

Met een 3-D bril zitten we in het bezoekerscentrum van het Panamakanaal. De driedimensionale effecten schieten ons om de oren en krijgen een mooie leerzame film te zien hoe het kanaal door de Fransen is begonnen en helaas na 10 jaar van een strijd tegen de gele koorts en malaria hebben verloren. Uiteindelijk hebben de Amerikanen de klus afgemaakt, door eerst de mug te bestrijden en de straten en wegen te plaveien, een massa DDT te spuiten en op deze manier de gele koorts en malaria uit te bannen. Nog even heel slim een stuwdam bouwen in de rivier Chagres en je krijgt een stuwmeer dat je prima als kanaal kunt gebruiken. Stroom als bijproduct.

 

De film laat het succesverhaal zien en dat de indianen een nieuwe plek hebben gekregen, dat er gezorgd is voor de flora en fauna. Er wordt niet vermeld hoeveel menselijk leed het veroorzaakt heeft bij de autochtone bevolking en het wegvagen van de totale flora en fauna waar nu een onpeilbare waterdiepte is ontstaan.

 

De spreuk: door het scheiden van het continent is er een wereld verbonden. Hier wordt natuurlijk bedoeld de meer dan een miljoen schepen die het kanaal zijn gepasseerd.

In het bezoekerscentrum is er ook nog een tentoonstelling en buiten op de veranda kunnen we schutting van een autocarrier volgen.

Bij de Nationale Terminal kopen we de kaartjes voor de bus morgen. We krijgen een vermelding van perron 45 en een aantekening van 05.30 om aanwezig te zijn bij de bus. Dat is vroeg!

 

Met de bus naar de oude binnenstad, om deze nog een keer te bezichtigen en te laten zien aan Leanne. In een bar met allerlei voorwerpen uit de jaren zestig zoals de bakelieten telefoons, reclamebordjes, lampjes, grammofoonspelers, zadels aan de bar drinken we een drankje en kijken de ogen uit.

 

Terug naar het hotel waar we in een Amerikaans aandoende bar een prima diner krijgen. Ik bestel een "Pargootje" (rivierbaars) en krijg werkelijk een kanjer van een vis ondersteund door vier satéstokjes. Heerlijk gegeten alleen een beetje veel. Het is natuurlijk niet snel goed hè.

 

In de Do-It winkel een kussen in bankstelvorm gekocht als mogelijke oplossing om wat comfortabeler te zitten aan boord.

China in Panama

Ping ping foetsie
Ping ping foetsie

 

Vrijdag 19 juli 2019

 

Panama City.

 

Verkennen van de stad begint vaak in een cirkel om het hotel. Interessante winkels, maar vooral het aantal Chinezen valt op. De meeste winkels zijn van Chinese eigenaren en die schromen er niet voor om dat in Chinese karakters op de gevel te schrijven. Een vreemd stadsbeeld en het geeft me te denken want het blijft niet alleen bij deze wijk, heel Panama City is overvallen door Chinese ondernemers met veelal hetzelfde assortiment.

 

Bij de apotheek een nieuwe leesbril en koop er maar meteen een reserve bij.

 

Openbaar vervoer zoals bus en metro zijn vaste prik geworden want als je dat goed beheerst in een stad, maakt het doorkruisen van de stad gemakkelijker.

Panama City leeft met een verkeersinfarct en is hard aan het werk om dit in betere banen te leiden. Eén metrolijn is klaar en lijn 2 is begin volgend jaar klaar. Een ringbaan in zee, rond de binnenstad, moet verlichting geven.

 

De taxichauffeurs maken bij de onderhandeling behoorlijk misbruik van de situatie want bij de onderhandelingen, gebruiken ze de verkeerschaos als argument en zeggen dat het wel een uur kan duren. De  ritprijs van de taxi gaat omhoog en in ons geval blijken we er 10 minuten later gewoon te zijn. Ergerlijk.

De ritprijs is over het algemeen voor de lokalen 3$ maar maken er voor de buitenlanders snel 15$ en soms meer van, overigens nog goedkoop volgens onze normen.

 

In de oude wijk bezoeken we de verschillende kerken. Goed onderhouden en gekoeld, prettige plek om even uit te rusten en bij te komen van de alom benauwde warmte. Op een kerkplein komt een donkere oudere man een praatje houden en de aap komt natuurlijk uit de mouw op het moment dat we opstaan. Of we geld hebben voor een kop koffie, praatje waar je helemaal niet op zit te wachten voor een dollar.

 

In een mooie bar eten we een broodje en het is leuk om in deze wijk te zijn en dat vindt de president ook. De wijk is af te grendelen overal bewaking en militairen met automatische geweren die de democratie moeten bewaken.

Met de metro1 overstappen op de onafgemaakte metro2 komen we bij het vliegveld uit. Een taxi van 3$ voor de laatste kilometer en halen Leanne op van het vliegveld.

 

Honderduit vertellend en bijpratend zijn we getuige van een wel heel vreemde akt. Een file-entertainer staat met een geraamte voor zich en een geraamte achter te dansen voor de stilstaande auto's. Een koddig gezicht en een leuke onderbreking als je op het stoplicht staat te wachten.

 

Terug met de metro en bus, met een overstap in de taxi naar het hotel en eten een prima diner bij de Chinees.

 

In 1852 tijdens de Gold Rush, scheepten 700 Chinese mannen in naar Panama op zoek naar passende banen. Maar toen deze mannen aankwamen realiseerden ze zich dat ze geronseld waren voor de spoorwegen om een spoorlijn aan te leggen. Tijdens de Gold Rush werd Panama een smeltkroes van activiteiten en de aanleg van de spoorlijn dwars door het land om de Pacific te verbinden met de Caribische zee.

Het was een verschrikkelijk werk in vochtige condities, infecties veroorzaakt door insecten en andere ziektes. Veel Chinezen raakten gedeprimeerd en pleegden zelfmoord en de mensen die overleefden voelden zich in de steek gelaten.

Een 150 jaar later is de Chinese gemeenschap in Panama de grootste in Centraal Amerika. Ongeveer 10% van de 4 miljoen Panama stadsbewoners zijn Chinees. Het is moeilijk exact te bepalen omdat de lokale bevolking en de Chinezen zich mengt.

 

In 1946 kregen alle inwoners van Panama, die in Panama geboren waren Panamese staatsburgerschap. In de jaren vijftig en zestig emigreerden vele Chinezen naar Colombia en de Verenigde Staten.

In 1949 werd de Communistische Volksrepubliek China opgericht, Het probeerde van zo veel mogelijke landen erkenning als staat te krijgen. Tot nu toe beschouwt Panama de Chinese Republiek in plaats van de Volksrepubliek als het enige bestaande China in de wereld.

 

Republiek China (Taiwan) heeft een goede band met Panama en stuurt elk jaar veel geld naar het land. Waar het gebruikt wordt voor Chinees-Panamese scholen en Chinese cultuurvoorzieningen. De Chinese scholen krijgen gratis Chinese boeken van de Chinese Volksrepubliek als tegenhanger van de Republiek. De twee republieken China proberen zoveel mogelijk invloed te krijgen op de Chinese gemeenschap in Panama. Panama wil tot nu toe Volksrepubliek nog steeds niet als staat erkennen.

 

Hozen

Niet te vergeten
Niet te vergeten

 

Donderdag, 18 juli 2019

 

Bocas del Toro – Panama City

 

Er zijn van die dagen dat alles tegenzit. Niet één ding gaat verkeerd maar een repeterend aantal voorvallen. Om 6 uur afgesproken met Ignacio, maar die zien we niet opdagen en proberen de watertaxi te bellen maar daar wordt de telefoon niet opgenomen.

Uiteindelijk neemt de nachtwacht van de haven ons mee in zijn grote boomkano. Waterhozend, lijkt wel de dinghy, worden we naar de overkant gebracht bij de huizen van Toto. De nachtwacht heeft duidelijk schrik dat hij betrapt wordt op personenvervoer, maar wil ons graag helpen en is natuurlijk benieuwd naar zijn fooi. Ik geef hem een biljet en met een grote lach laat hij ons uitstappen tussen de huizen die met de voeten in het water staan.

 

Nu snel naar de Watertaxi25 waar we de reis naar Panama City hebben geboekt. Exact op de goede tijd aanwezig moeten we even 5 minuten wachten voor de tickets. Je raadt het al de 5 minuten worden een uur en er komt een hijgende kaartjesverkoper aan die zich verslapen heeft om ons de tickets van de bus te overhandigen. We vertrekken om half acht en er wordt gegarandeerd dat we nog op tijd zullen zijn voor de bus van 8 uur.

Verlies ondertussen de leesbril wat het niet gemakkelijker maakt om de tijd door te komen. Je raadt het al om 8 uur landen we pas in Almirante en om 5 over acht komen we bij het busstation aan. De taxichauffeur roept naar het loket en er wordt gezegd dat de bus 5 minuten weg is. De chauffeur zet de achtervolging in en weet de teller van de taxirit in zijn hoofd een beetje door te draaien want na 25 dollar is de bus ingehaald. In de bus gaat alles verder goed maar ik heb er behoorlijk de pee in.

 

In het hotel inchecken en blijven eten in de bar van het hotel. Een Fridays en ook hier gaat alles fout wat fout kan gaan. Het eten komt veel te laat op tafel en mijn bord is koud. Een klacht naar de manager krijg ik een nieuw bord met eten, veel te laat natuurlijk want Jacqueline is al lang klaar met de maaltijd. Nu iets warmer maar nu ziet de biefstuk er wel mooi rosé uit maar is zo taai dat het beter te gebruiken is als slijtstuk op de rups van een Caterpillar dan op mijn bord. Een tafel naast me met een aantal Oost-Europeanen laten het vlees ook staan maar klagen niet, zie dat ook zij niet vrolijk zijn.

 

Fridays, een restaurant om te onthouden. Druk, herrie, veel televisies en abominabel slecht eten. Het kan er gewoon bij voor vandaag er zijn ergere dingen in de wereld.

Bretagne Nord

Mes souvenirs
Mes souvenirs

 

Woensdag, 17 juli 2019

 

Bocas del Toro.

 

Braaf aan een tafel op de galerij van de school. Geen ramen en deuren in de ruimte maar de wind die het hoofd koel moet houden. Verleden tijd, de heel lang verleden tijd met de afwisselingen van ik heb gezeild en ik zeilde. Het is leuk om te doen en het houdt het hoofd scherp.

 

Marcia is een Costa Ricaanse en heeft hier werk gevonden in een van de vijf taalinstituten die een Nederlandse vrouw Ingrid heeft opgericht, verspreid over 5 landen. Veel back-packers reizen tussen de 5 scholen zodat je toch kunt rondneuzen en je lessen kunt volgen. Leuk concept.

 

Philippe is een fransman en beheert en organiseert het instituut in Bocas. Hij noemt me steeds de Capitaine en komt zelf uit Bretagne Noord vlak bij de plaats van mijn vriend Yvon in Lezardieux. Leuk om alle herinneringen op te halen en te laten weten hoe mooi en indrukwekkend, het Bretagne voor mij is. Philippe is ermee in zijn nopjes en hij blijft me bij mijn eretitel noemen. Marcia geeft me huiswerk op voor een volgende keer en ik ben blij dat ik na twee uur Spaans weer eens Nederlands mag spreken.

 

Na de school boodschappen halen voor de borrel vanmiddag samen met de Rafiki. Nog vlug een latje lijmen en de goot van de bakskist inlijmen zodat het tijdens ons op stap zijn, gewoon mag regenen zonder dat het water binnenkomt via de generator.

 

Loud stort zijn technische verhalen over me uit en maak dankbaar gebruik van alle goede adviezen. Hapje en een drankje en het is al snel laat.

 

Drie verschillende vormen van het verleden.

Siesta in een hangmat is het hoofdvak.
Siesta in een hangmat is het hoofdvak.

 

Dinsdag, 16 juli 2019

 

Bocas del Toro

 

Mijn Profesora, probeert me de verschillende vormen van verleden tijd uit te leggen en ik begrijp er niets van. Dat je drie verschillende vormen van het verleden moet zien te verwerken in je uitdrukkingen, en dan ook nog op de goede vervoegingen en wat je wilt zeggen gaan me een straat te ver. Ze blijft me geduldig aankijken en geeft me een bladzijde met opdrachten mee, waarbij geadviseerd wordt om dit vooral met potlood in te vullen.

 

Probeer de tijd nuttig in te vullen door een beetje Spaans te doen en vanochtend een paar kleine klussen uitgevoerd. De krant gelezen en probeer me wat meer in te lezen over het land. Het wordt steeds interessanter dit Panama en zal het politieke systeem hieronder plaatsen voor de liefhebbers. Juist de onbekendheid van deze kant van de wereld en de vooroordelen die we in Nederland over deze landen hebben doen we deze veel te kort. Zoals in een eerder verslag gemelde hoog op de ladder staande leefbaarheid staat het buurland Costa Rica op de eerste plaats. De haat-liefde verhouding met Amerika is te verwachten.

 

In de winkel enkele spullen halen om de lekkage in de buurt van het bed op te lossen. Een bijzondere opgave is om een brief gepost te krijgen naar Azië en lopen tegen een gesloten deur op waar de openingstijden op vermeld staan alsmede de tekst dat ze ook tussentijds gesloten kunnen zijn. Dat is een mooie manier van soepel omgaan met openingstijden waar de sluitingstijden de overhand kunnen krijgen.

 

 

Panama is een klein Midden-Amerikaans land dat onafhankelijk werd van Colombia in 1904. Panama heeft een constitutioneel representatief democratisch regeringsstelsel met drie takken van de regering, bestaande uit uitvoerende macht, wetgevende macht en rechterlijke macht. Het land heeft een moeilijke geschiedenis, waaronder een 1968-staatsgreep die een militaire dictatuur aan de macht bracht. De democratie werd echter hersteld in 1991 via door de VS geleide internationale interventies. Panama City is de hoofdstad van het land en de zetel van de overheid.

 

Het land is verdeeld in drie inheemse regio's (lokaal bekend als comarcas indigenas) en tien bestuurlijke eenheden die bekend staan ​​als provincies. Elk van de tien provincies heeft zijn eigen provinciale overheid. De provincies omvatten Bocas del Toro, Panama Oeste, Chiriqui, Veraguas, Cocle, Colon, Darien, Los Santos, Herrera en Panama, terwijl de inheemse regio's of comarcas indigenas bestaan ​​uit Guna Yala, Ngabe-Bugle en Embera. Deze provincies zijn verder onderverdeeld in kleinere administratieve onderverdelingen die districten worden genoemd.

 

De grondwet van Panama is de hoogste wet van het land en alle andere wetten zijn ondergeschikt aan de grondwet. Het bestaat uit 312-artikelen. Panama maakt gebruik van een grondwet die in 1972 is afgekondigd maar in de loop der jaren vele wijzigingen heeft ondergaan. De grondwet schetst de takken van de regering als de uitvoerende macht, de wetgevende macht en de rechterlijke macht en werkt de bevoegdheden en privileges van elke tak uit. De grondwet geeft ook uitleg over alle rechten en vrijheden die gegarandeerd zijn voor alle inwoners van Panama, en het geeft Spaans aan als de nationale taal.

 

Frommelen

Hoite boom door het voordek.
Hoite boom door het voordek.

 

Maandag, 15 juli 2019

 

Big Bight – Bocas del Toro.

 

Rust om me heen. De stilte valt als een deken om de omgeving. Het water is rimpelloos en de ankerketting hangt loodrecht in het water. De boot draait licht om de ketting en genieten van de rust.

Wat een mooi plekje. Na het ontbijt gaan we aan de slag met allerlei klussen, de bilge reorganiseren door lakschilfers, stukjes plastic en ander gerei te verwijderen.

Met een borstel de aanslag wegpoetsen en een beetje zeepsop om de ruimte fris te maken. De lekkage van de Hoite-boom oplossen. De Hoite-boom is de giek van de kotterfok en steekt door het voordek vlak achter de deurtjes van de slaapruimte. Het regenwater en bij het helling maken van het schip tijdens regen en grote golven, komt er water door de Louvredeurtjes op het matras.

Gisteren is dit weer eens gebeurd en drogen nu de matrassen en ik repareer of beter gezegd "frommel" een nieuwe manchet over de doorgestoken aluminium buis.

 

Stroom draaien voor de koelkast, probleemloos anderhalf uur zorgt de generator voor de koude in de vriezer. Lees mijn digitaal krantje, telefoneer met de familie en zwem een rondje om de boot. Heerlijke dag en de paar druppels die vandaag vallen storen ons helemaal niet.

 

Ankerop en rustig aan varend op de motor door de Almirante Baai op weg naar de jachthaven. Met de aangeboden, niet nodig zijnde hulp en toch aardig, leggen we aan en genieten na van een heerlijk weekend door de omgeving. Gaan we meer doen.

betuttelend

tracks van de verschillende tochten
tracks van de verschillende tochten

 

Zondag, 14 juli 2019

 

 

Red Frog – Big Bight

 

De dag begint met regen en het wolkendek is zo dicht dat we aannemen dat het de hele dag gaat regenen.

Nu kun je sikkeneurig naar buiten blijven kijken en je ergeren aan de regen hetgeen een typische Hollandse reactie is maar we draaien het om.

Regen is prettig bij hoge temperaturen en een nat pak is geen nat pak maar een nat vel. We besluiten te gaan zeilen en kiezen om naar het Noorden te kruisen, recht tegen de wind in. Een prima zeilles voor het charmante bemanningslid en het bespaart mij een slok dieselolie. Je moet wat, om je aan te sluiten bij de klimaat discussie.

Panama blijkt bij de berekeningen een land te zijn met een stevig overschot CO2 credits en ben benieuwd hoe ze dat berekend hebben.

 

Met flinke slagen, strak aangezet grootzeil en genua kruisen we de baai door. Scherp de banken in de gaten houden om een aanvaring met een rif of zandbank te voorkomen. Bij de uitgang van de baai zien we de grote witte rollers van de Caribische Zee al binnen vallen.

Met nog een laatste voor de veilgheid slag, passeren we de laatste bank en kunnen nu een heel lang rak maken naar Isla Cristobal. De regen houdt eindelijk op en zijn blij dat we de druppels getrotseerd hebben. Ik voel me heerlijk koel omdat de verdamping van de regen op mijn huid een aangename koelte geeft. Vlakbij het eiland voor een laatste slag en varen nu naar Isla Colon.

 

Isla Colon is het eiland waar Columbus een tijdje is blijven hangen. Toen Columbus, Bocas del Toro bezocht in 1502 tijdens zijn vierde en laatste reis naar de Nieuwe Wereld, was hij zo onder de indruk van de streek dat hij zijn naam koppelde aan de omgeving. Isla Colon (Columbus Eiland), Isla Christobal (Christopher Eiland) en de Bahia Almirante (Admiraals Baai).

Tijdens de 17eeeuw, werd de baai een paradijs voor de piraten. De boekaniers repareerden hier hun schepen op de verschillende eilanden want de beste soorten hout waren hier vrij voorhanden, in combinatie met de heerlijke schildpadden en de eieren. Er wordt verteld dat er verschillende schatten verstopt zijn op deze eilanden, maar tot op heden is er nooit een schat teruggevonden.

 

Goud was er niet zodat de Spanjaarden dit gebied niet koloniseerden met dezelfde gruwelijke efficiency zoals in andere gedeeltes van Panama. Maar toen de Hugenoten uit Europa verdreven werden, konden ze hier een plek vinden. De inheemse bevolking werd door Europese ziektes en militair geweld uit hun wereld verdreven.

 

In het begin van de 19eeeuw kwamen de rijken uit de Verenigde Staten en Colombia met hun slaven. Rond 1850 werd de slavernij opgeheven en vestigden deze mensen zich in deze streek als vissers en kleine boeren. Op het einde van de 19eeeuw konden deze ex-slaven samen met de donkere mensen uit Jamaica op de bananenplantages werken van drie Amerikaanse broers, die de Snyder Brothers Banana Company oprichtten.

Later nam de United Fruit Company het Snyder bedrijf over en van hieruit bouwde de United Fruit Company een mega bedrijf op met alleen maar bananen. Zorgde voor de infrastructuur en zelfs voor steden voor de bewoning van het personeel. Tegenwoordig heet het bedrijf Chiquita Brands International en exporteren 750.000 ton bananen veelal naar Europa.

 

De generator houdt zich goed en door een ongelukje met de kap beschadig ik het tandsnaartje. Nieuwe erop en draaien met het machien. Klinkt goed en voelt goed. Draait een mooi geluid en start gemakkelijk op.

 

In de Big Bight vinden we een plekje en liggen moederziel alleen in de prachtige omgeving. Op de marifoon horen we een Amerikaan in paniek roepen dat er een windvlaag is van 27 knoop. Even later krijgen wij de vlaag over maar de Queen B gaat even op een oor hangen en spant zich aan de ketting. Om in de stress te raken gaat me wel wat te ver. We horen even later dat alles veilig is en dat er niemand van het anker is geslagen. Allemaal erg attent en het wordt door me gewaardeerd maar is dit niet een beetje “te betuttelend”?

Slapen op een spons

The Gap Bauhaus
The Gap Bauhaus

 

Zaterdag, 13 juli 2019

 

 

Porras Lagoon – Red Frog.

 

 

De dag begint droog en liggen geankerd in de stilte. Het begint zachtjes te regenen en de lucht betrekt. Gerommel in de verte, langzaam bouwt het onweersfront zich op en rolt naar ons toe. Het begint harder te regenen, niet zomaar regen, maar gordijnen met water vallen nu uit de hemel. Een paar flinke rommels met lichtflitsen creëren een bijzondere sfeer, het oppervlak van het water wordt wit gegeseld door de regen, het groen van de jungle wordt groener en groener, we schuilen onder de sprayhood en kijken naar buiten, genietend van de bijzondere lucht en sfeer.

Een grote wherry komt voorbij met verhuisspullen en een groot tweepersoonsmatras ligt boven op alle andere huisraad. Dit matras trekt zich vol met de heerlijke moesson. Dat wordt vanavond slapen op een spons, wadend door de nacht, slapend met water in de verschillende kuiltjes van het matras. Met een grote glimlach vul ik vreemde situaties in. Bedankt heren Verhuizers.

 

Net na de middag is het droog en trek het anker op, om door de Gap naar Red Frog Bay te varen. Het zeil uit en zeilen met een heel kalm gangetje naar de uitgang van deze baai. We zien geen dolfijnen, waarschijnlijk te nat buiten.

Speuren over het water, het oppervlak blijft redelijk vlak en kunnen geen vin ontwaren, anders dan dat de bootjes met toeristen die zich aan de andere kant van het meer bevinden op dolfijnen jacht.

 

Jacqueline houdt zich bezig met de navigatie en dirigeert me met dwingende bevelen vanuit de kajuit, tussen de verschillende banken door. We slingeren door de ondieptes en steken de Almirante baai over naar de Gap. Nu zijn de ondieptes en de verschillende koerswijzigingen vlak voor de Gap nog onbegrijpelijker en doe maar wat er me gezegd wordt. En dat valt niet mee!

 

Het is prachtig, de glooiende heuvels met de statige landhuizen van rijke Amerikanen die over het water uitkijken. Het is een waar Paradijs en begrijp steeds meer waarom Panama het derde land benoemd is, waar je het beste kunt verblijven bij pensionering. Goedkoop, goed klimaat, politiek stabiel, relatief veilig en gemakkelijk repatriëren bij medische problemen.

 

Nu de Bastimentos baai oversteken en gaan weer op het vertrouwde plekje vlakbij de jachthaven liggen. Zwemmen, eten in de kuip, koffie met uitbuiken en horen in de verte de disco’s de toeristen vermaken.

 

Rozen

Rozig op het dek
Rozig op het dek

 

Vrijdag, 12 juli 2019

 

 

Bocas del Torro – Porras Lagoon

 

 

Met twee bosjes kunstrozen vieren we de verjaardag van Jacqueline. Rozen en kunst maken de boel aan boord fleurig en kleurig, hoop haar een jarig gevoel te geven. De jarige naar de Spaanse les en ik gebruik de tijd om de hut op te ruimen, water bij te vullen, bootje aflijmen en nog enkele kleinigheden. De digitale krant lezen en wachten op de terugkomst van de Estudiante Cumpleanos.

 

Het plan is om met de Genaker te gaan oefenen maar de wind neemt snel toe tot een 18 knoop zodat het me niet verstandig lijkt om te klooien. Door de keuze om te zeilen wordt het de bestemming Porras Lagoon of anders gezegd Dolfijnen baai. Is logischer dan de Noordzijde van Isla Colon, dat zou tegen de wind in varen zijn.

 

Lekker tochtje, heerlijke ankerplek, moederziel alleen in de natuur koken we de maaltijd op verzoek van de jarige. Met een kop koffie in de kuip, ondergaande zon, ben ik getuige van een vallende ster. Een kanjer van een meteoriet die verbrand in de atmosfeer geven me de kans om mijn stille wensen te doen uitspreken.

De wind zorgt voor een aangename temperatuur en voelen ons comfortabeler dan onder de airco.

Alleen het ongedierte weet ons resoluut naar binnen te dwingen. Het wordt een heel rustige nacht met het apengeluid op de achtergrond.

 

Lustig instromend water

Leuke merknaam
Leuke merknaam

 

Donderdag, 11 juli 2019

 

Bocas del Toro

 

Enkele zaken uit het werkzame leven afwikkelen, die nog zijn blijven liggen en ga weer eens aan de slag met mijn nieuwe levensinvulling. Het valt niet mee om een bevredigend en geaccepteerd ander tempo te vinden. Het rustiger aandoen is gewenst maar krijg het mentaal niet kloppend. Ik maak mezelf steeds verwijten dat ik de hele dag niets doe en dat het allemaal zoveel moeite kost. Ik zal de warmte moeten accepteren, ander begrip van tijd, afstand, communicatie de veranderende levenshouding en meer ZEN-gevoel moet opbouwen.

 

Met de stroken pvc-doek die ik vorige week uit een total-loss rubberbootje heb gesneden ga ik aan de slag met de eigen rubberboot en ben weer eens tevreden op het resultaat, maar helaas wordt de trots de kop ingedrukt door lustig instromend water in het bootje. De aanhouder wint en als het echt niet anders kan dan een plekje zoeken op het dinghy-kerkhof van de jachthaven en overgaan op Hypalon. Alle websites, vrienden, betweters en professoren adviseren me in de hete, vochtige streken om Hypalon te nemen want het materiaal blijkt bestand tegen de zon te zijn. Dat is natuurlijk zo, maar de boot die ik heb heeft geen probleem met de zon alleen de lijm tussen het onderdek en de kamers komt los. Heeft niets met het materiaal van de boot te maken.

 

In de winkel zoeken we enkel plastic bakjes bij elkaar om de groenten op te slaan en om de spuitbussen bij elkaar naast de trap te houden. Snel de plastic bakjes aanschaffen voordat het verboden wordt in deze plastic-allergische hetze van alledag.

Castagnetten

 

Woensdag, 10 juli 2019

 

Bocas del Toro

 

Jacqueline heeft Spaanse les en ben al aardig benieuwd wanneer ze terugkomt om voor mij te dansen met castagnetten, Olé roepend door de boot stapt. Het zal wel bij dromen blijven de praktijk is dat ze me overvraagt met enkele vervoegingen.

Een telefoonronde naar de familie en feliciteer een broer met zijn verjaardag. Rond tien uur naar de Spaanse school om Jacqueline op te halen, zit er een meisje erg vervelend te doen naar de huiskat maar ook naar mij. Hinderlijk om de schommel te gebruiken om me aan te tikken terwijl ik aan de tafel zit. Mij te dwingen een andere plek te zoeken, maar dat laat ik niet gebeuren. Door niet te regeren verliest ze haar belangstelling en gaat in een andere hangmat schommelen.

 

Terug aan boord de alledaagse zaken zoals de gewone klussen. Kuip poetsen, filter van het drinkwater wisselen. Rond de middag zien we eindelijk kans om twee matrassen te gaan halen om deze pas te maken in het bed om daar het grote bestaande matras op te leggen. Eindelijk iets meer vulling en vering in de rug en hoop hiermee de harde ondergrond te bestrijden.

Jacqueline weet haar naaikunsten te combineren met het gekartelde broodmes om het schuimrubber passend in de hoes netjes vast te stikken.

 

Ondertussen bouw ik de keuzeschakelaar tussen 115 volt walstroom of 115 volt generatorstroom in. Geen losse draadjes in de boot en netjes en snel kunnen wisselen. Steeds verder naar een perfecte boot totdat je door onverwachte stukken weer flink terug geworpen wordt.

 

Intelligente boom

rondleiding
rondleiding

 

Dinsdag, 9 juli 2019

 

 

Porras Lagoon

 

Robert ontvangt ons met hoog opgetrokken witte sokken en een brandschoon poloshirt op de stijger van de cacaoplantage. Loud en Marlène zijn gisteren al even op bezoek geweest en hebben een rondleiding weten te organiseren. Robert is tijdelijk beheerder maar erg geïnteresseerd in de natuur en is hier natuurlijk om de cacaoplantage te beheren. 2000 Bomen die tussen de andere bomen staan want cacaobomen staan liever niet in de barre zon en hebben schaduw nodig.

 

Robert is lyrisch over de cacaoboom en vindt de boom zelfs erg intelligent. Er staan bomen van meer dan 125 jaar oud en met de nieuwe ent mogelijkheden zijn de wortels en stam nog veel langer te gebruiken.

De cacaoboon, zo groot als een voet ziet er prachtig uit maar de binnenkant is maar een zootje. Een plakkerige witte stof die om een bittere boon zit verpakt. De witte stof is licht zuur en verfrissend om in je mond te hebben maar de boon is bitter. De apen zijn gek op de witte stof en gooien de rest achteloos op de grond om de natuur verder zijn werk te laten doen om nieuwe bomen te laten ontkiemen. Duurt 5 jaar van kiem naar vrucht in plaats van de genoemde ent methode duurt 2 jaar van ent naar vrucht. De kwaliteit vrucht is dan ook nog veel beter.

 

De cacaopulp wordt uit de grote boon geschraapt en opgeslagen in een grote bak waar het fermenteerproces op gang wordt gebracht. De nootjes blijven achter in de prut en worden dan uitgeschept om deze in de zon te laten drogen. We hebben nu een cacaoboontje die gebrand wordt en ontvliest. De boon wordt gemalen en geperst. Nu ontstaat er cacaoboter en het cacaopoeder. Chocolade maken is nu gemakkelijk want je voegt nu het poeder, cacaoboter, vetten en melk tezamen en je hebt chocolade. Melkchocolade bevat maar 20% cacao en pure chocolade gaat al snel naar de 70-80%. Ik voel me helemaal thuis in zijn laboratorium want ik zie mezelf terug in de omgeving van mijn goudwinningsproces van 1976 tot 1980. Ook met simpele machientjes het gewenste resultaat halen.

 

We krijgen een rondwandeling door de tuin, uitleg over de bomen, uitleg over de beesten die hier rondstappen. Robert tikt op een termietenheuvel en steekt de vinger in het gat waarna hij de vinger met de krioelende termieten in de mond steekt. Trots vertelt hij dat een biefstuk 20% proteïne heeft en deze termieten zitten al snel op 52% proteïne. Verstandiger als mens, om je te voeden met insecten dan met grazende loeiende met rondslingerende uiers, rundvee. Ik proef de termieten en vind het lekker. Een beetje hazelnoot, knapperig en peterselie smaak, voel al meteen de kracht door het lichaam stromen. Jacqueline, Marlène en Loud zijn ook dapper en steken de vinger in de termietenheuvel waarna met wisselende goedkeuring de vlijtige mieren verorberd worden.

 

In het huis op de veranda krijgen we de verkoop van cacaoboter, chocolade in blok, cacao rum en een brownie. Ik koop een flesje rum om te mixen met melk of room om zo een soort Baileys te brouwen. Robert haalt ook nog even de kat om kennis te maken en met een zak vol verhalen laten we hem achter in een soort van paradijs in de jungle. Tuin, jungle, plantage en productie, en dat alles heel slim aangelegd en beheerd.

 

Na de uitgebreide lunch takelen we het anker en varen op de motor terug naar de haven.

cacao oogst
cacao oogst

 

Maandag, 8 juli 2019

 

Porras Lagoon

 

 

 

Een oversteek van Noord naar zuid in de baai leggen we de Queen B voor anker. Vanochtend twee uur de generator laten draaien maar zette zichzelf ineens af. Dat is niet goed en moet maar eens bedenken waar dit nu weer aan kan liggen. Bij de ankerplek stel ik opnieuw de kleppen en de motor start direct. Heb ik de kleppen in eerste instantie verkeerd gesteld?

 

Beetje luieren, zwemmen, sleutelen, waterfilter schoonmaken en koken zijn de events of the day van een ankeraar. Loud komt vertellen dat we morgen naar de Cacaoplantage kunnen voor een rondleiding.

 

We drinken een borrel aan boord bij de Rafiki.

 

Dolfijnen kraamkamer

Lokale bebouwing Panama
Lokale bebouwing Panama

 

Zondag, 7 juli 2019

 

 

Twin Creek – Porras Lagoon (Dolfijnen baai)

 

Rustige ochtend en komen kalm op gang. Rond een 1300 uur anker op en we zeilen kalm en gestaag door de Baai van Almirante op weg naar de Dolfijnen Baai. De nauwe ingang Canal Boca Torrito is diep genoeg. De naam van de baai wordt eer aangedaan want we treffen meteen enkele grijze dolfijnen die hier blijken te zijn om te baren. De kleintjes liggen nog in de kliniek want ik zie alleen maar grote “kraamzusters” die ons van een afstand bekijken. De kers op de taart van zulk een tochtje en zoeken de noordkant van de baai op voor een ankerplek.

 

Tussen de mangrove in de stille natuur, uitzicht over de baai waar af en toe een dolfijnen vin uit het gladde spiegelende oppervlak tevoorschijn komt. De generator staat een prima anderhalf uur te pruttelen. Wat een heerlijk irritant geluid maar het doet me goed.

Jacqueline gaat met de kano op stap maar komt tijdens een bui, verzopen als een kat terug, Doen we morgen over.

Zonder internet en telefoon aan de andere kant van de wereld.

Trimaran verwaarloosd

 

Zaterdag, 6 juli 2019

 

 

Bocas Marina – Twin Creek

 

Zonnepanelen op de bimini monteren, de giek weer als giek installeren, in plaats van kraan voor de generator. Met de rubberboot varen we naar de winkel en slaan flink wat boodschappen en drinken in om een paar dagen in het gebied te gaan rondzwerven. De Rafiki wil graag in de Twin Creek kijken voor een oplossing om het schip achter te laten voor een 8 weken.

 

Om half twee zijn wij klaar en varen de haven uit om het zeil te zetten naar Isla Nancy om voor de Creek bij de Rafiki te voegen. Loud en Marlène komen ons halen en we gaan op ontdekking van de Creek en treffen er een lange steiger met de helft van de schepen zwaar verwaarloosd. De andere helft ziet er keurig uit maar we zien geen enkele wacht of toezichthouder en lopen een beetje zonder missie over de steiger. Loud en ik verwonderen ons over een echte Franse Trimaran een racemachine pure sang. Verwaarloosd en incompleet, de mast plat over het schip. Het is niet mooi maar een ruimteschip is ook geen schoonheid, de mogelijke snelheid druipt van deze machine af. 500.000 Euro investeren en je doet weer mee.

 

Beetje bootjes kijken, vakantiehuizen beoordelen en gaan in de kuip borrelen om na te bespreken. Verlost van de ergernis van een dooie generator.

Countdown 9,8,7,6.......

 

Vrijdag, 5 juli 2019

 

 

Bocas Marina

 

Met enig internet contact en WhatsApp heeft Mr Morales de laatste O-ringen en pakkingen in een enveloppe gedaan en met de pakketpost opgestuurd. Vannacht met transport en per vrachtwagen op de Ferry aangekomen om 10.00 uur op de kade ligt het pakketje al om 10.30 klaar in de “Charqui Express”. De mevrouw achter de acceptatie van de ophaalbonnetjes zit achter de kassa en achter het hek, de deur naast haar staat wagenwijd open. Een Afrikaanse donkere man zit half op een stoel grapjes te maken met klant en de dame achter de kassa. Het gaat er allemaal gemoedelijk en correct. Een klant voor me heeft een wat groter pakketje en de juffrouw probeert het pakketje door de tralies te frommelen terwijl de oplossing toch gewoon door de deur aan te geven. Iedereen lachen en de dame achter de kassa was niet eens blond. Ik heb het zakje met O-ringen en ga een voelermaat halen in de winkel ernaast om de kleppen te kunnen stellen.

 

Rons 13.00 uur is Loud aanwezig om me te assisteren bij de laatste aanval op het monster. Ik ben zo bezig geweest met de generator dat de laatste vier maanden het hele vakantie of reisgevoel heeft gedwarsboomd. Als het niet gaat lukken zeg ik tegen Loud, dan “Flikker dat ding in het water” Loud wil graag getuige zijn en houd wel van een beetje sensatie zegt hij met lachend gezicht.

 

Het gaat allemaal heel voorspoedig, schuif eerst de vergeten o-ringetjes op de spoelpoortjes en monteer de kop op de cilinder. Trek de kop aan met 33 Newton en stel de kleppen. Belangrijk en moeilijk klusje is de stoters goed aan te brengen maar met de technische beschrijving van Farymann gaat ook dit goed. Kopdeksel erop, brandstofleidingen, interne koelwater systeem en het buitenwater systeem monteren. Loud geeft terecht en onterecht commentaar zodat we al snel een echte eenheid zijn om met de juiste vragen aan elkaar de juiste beslissingen te doen. We zijn beide natuurlijk geen echte monteurs.

 

Na twee uur giet ik de koelvloeistof in het beest en het uur van de waarheid nadert nu. De countdown van 10,9,8 …. Laat ik achterwege en start! De motor slaat meteen aan en voel me zo trots als een aap echter geen stroom. Nu dit weer!

 

Marcelo bij een klant wegplukken om even te komen meten en komt tot hele vreemde waardes. Het goede bericht is dat we stroom uit de generator krijgen maar nu veel te veel. 400 Volt is te veel van het goede. Ik besluit om de computer te nemen en enkele oude foto’s boven water te trekken en zie dat de twee zekeringen verkeerd ingestoken zijn. De boel wisselen en opnieuw starten. De motor slaat meteen aan en het beest levert een mooie 230 volt die bij belasting een 218 volt overblijft als de koelkast en vriezer volle bak draaien. Ik ben zo trots op mezelf en dat ik de kans loop om naast mijn schoenen te gaan lopen. Gelukkig geen schoenen aan en klinkt het geluid van de knetterbak als muziek in de oren.

 

We drinken er een biertje op en ga nu de boel goed en stevig verder afmonteren. Kabels opbossen, leidingen zekeren, de geluidskast monteren, de Electro kast afmonteren en terug op het schot zetten.

 

Het generator hoofdstuk loopt nu naar zijn einde? Rond 18.00 zit ik hondsmoe in de kussens en laat me bedienen met het avondeten.

Zoeken in Dark Web

Generator probleem opgelost.
Generator probleem opgelost.

 

Donderdag, 4 juli 2019

 

 

Bocas Marina

 

Voor de lezers van het blog wordt het vervelend dat het geen reisverslag meer is maar meer een Generator Manual. Toch nog even doorbijten want het hoort er gewoon bij in het leven van een zeiler. Niet leuk, dan gewoon overslaan, wel leuk dan ook een boot kopen.

 

Vannacht een Eureka-moment gehad. Ik realiseerde me ineens dat er geen O-ringetjes op de spoelpoorten van de cilinder zaten. Meteen na het opstaan de cilinder in de hand en zie de uitgefreesde insparingen zitten voor een paar O-ringen. Loud gaat op onderzoek in het Dark Web en komt een foto tegen van een Farymann cilinder en kop waar de O-ringen duidelijk gemonteerd zijn.

 

Nu bel ik meteen naar Mr Morales en stel meteen dat zijn monteur de O-ringen is vergeten en of hij die nog heeft in het pakket. Mr Morales begint eerst een beetje te sputteren maar heeft al snel door dat er een ernstige fout is gemaakt. Hij zoekt de spullen bij elkaar en stuurt direct de koppakking en de O-ringetjes in een enveloppe naar Bocas.

 

Vandaag kan ik niet zo veel doen en ga met Jacqueline op en neer met de Watertaxi naar het dorp voor wat boodschappen en afleiding want heb te veel tijd aan de steiger met mijn hoofd in de bakskist besteed.

 

Marlène heeft met me te doen en nodigt ons uit voor een hapje aan boord van de Rafiki. Een heerlijke maaltijd en gezellige borrels verder sluiten we toch een afwacht dag met veel maar, of en anders redeneringen af,

explosie

water op de cylinder
water op de cylinder

 

Woensdag, 3 juli 2019

 

 

Bocas Marina.

 

De grote dag, vol verwachting klopt ons hart, de generator zal worden afgeleverd met de pakketdienst tussen David en Bocas. Ik zorg voor lijnen en een steekwagentje terwijl Loud met de bijboot me komt ophalen.

Op de ferry steiger, 10.00 is de afspraak om af te leveren maar zien natuurlijk helemaal niemand. In de verte zien we de Ferry weer terugvaren naar Almirante maar zien geen enkele vrachtwagen met de generator. Na enig bellen komt de vrachtwagen aanrollen en de Generator staat achterin om deze uit te laden, met touw naar de grond en vervolgens op de steekwagen. Marcelo bellen en die trommelt Ignacio op met de Lancia van de haven. We tillen met vieren de generator aan boord en bij de steiger van de Queen B is deze zo weer naast de plek waar deze moet wezen.

 

Direct beginnen om het monster aan boord te hijsen en rond de middag staat de generator al naast de kuipkist waar Loud mee komt helpen om de generator in de kist naar zijn motorsteunen te brengen. Marcelo komt helpen om alle elektra aan te sluiten en weer startklaar te maken.

 

Starten en de motor slaat meteen aan maar na een minuut horen we een klap en denk meteen aan een waterslag. De klap gaf voor mij als eerste instantie het einde aan van de motor en de generator blijft even doorlopen met dikke wolken verdampend stoom naast de kop. Een hoestende en rochelende Farymann is bepaald niet de bedoeling en maar direct een filmpje om deze op te sturen naar Mr Morales. Begrijpt er natuurlijk niets van en kan zich zogenaamd niets voorstellen.

 

Na enig overleg wat te doen samen met Marcelo besluit ik om de generator op de steunen te laten staan en de kop van de motor te halen. Water op de cilinder, en honderd vragen over hoe en wat. Ik besluit het om nu de boel te laten rusten want het is inmiddels al 17.30 en tijd om wat wijsheid te laten ontwikkelen. Foto’s naar Morales en zoon Luc voor inspiratie

Stijgende spanning

 

Dinsdag, 2 juli 2019

 

David

 

De generator staat op de bank van de wikkelaar van de werkplaats en is klaar om mij te laten zien dat alles werkt. Nog een paar laatste onderdeeltjes, vier monteurs eromheen om het beest in bedwang te houden zoals de starter, degene die het tankje met brandstof vast moet houden, de man met het meetinstrument om de spanning te meten en de man die de trillende motor op de bank moet houden. Het werkt, de motor start zonder koelvloeistof, de generator levert stroom 230 volt en bij belasting van 1000 watt blijft er een mooie 228 volt op de meter staan.

Dat ziet er allemaal goed uit en verklaar het als gezien en goed bevonden zijnde. De generator wordt ingepakt als een pakket, de vrachtdienst gebeld en ik reken af.

 

Generator hoofdstuk is voor mij een voorbijgaand geheel. Ik krijg kans om nog voor de middag in een taxi te springen en ben tevreden met een goede plek in de bus die er wel lang over weet te doen. 5 uur later in Almirante en met taxi en Watertaxi terug naar Bocas Marina. Nog snel even bij de winkel internetabonnement gaan halen en ben om 18.00 uur terug aan boord met een blij verhaal dat alles er goed uit ziet.

Ministerraad benoemd.

Cortizo als president
Cortizo als president

 

Maandag, 1 juli 2019

 

 

David.

 

Het is een feestdag in Panama. De dag van de benoemingen van de ministerraad na de uitslag van de verkiezingen. De president nodigt elke minister uit om een akte te tekenen en benoemd de onderminister. Heftig handen schudden en een dikke kus met schouderklop worden deze ministers de wereld ingestuurd om Panama beter op de kaart te zetten. Dit officiële tintje is een feestdag waard en voor mij een prima gelegenheid om te reizen naar David. Morgen proefdraaien met de generator.

 

Op tijd naar de Watertaxi en kom bij het busstation aan waar de bus naar David al snel vol is. De assistent-busman zoekt al het vrouwelijk schoon uit en laat mij als oude man achter als “Er is geen plaats meer”! Ik wacht maar een half uurtje en een nieuwe bus meldt zich aan. De mensen kruipen snel voor en heb geluk dat ik alsnog een plaats weet te bemachtigen. De tocht is redelijk comfortabel en met een reis van 4 uur sta ik braaf op het station in David. De taxi naar Hotel Aranjuarez waar de eerste taxichauffeur helemaal geen zin in heeft en zegt dat hij het hotel niet kent. Ik vertrouw het niet maar geen punt de volgende staat klaar en de oude taximan weet het zonder enig probleem te vinden.

 

In het Hotel eet ik een heerlijke maaltijd en ga vroed naar bed maar krijg de slaap slecht te pakken en ben deze nacht meer wakker dan slapende. Lange nacht.

Dromen zijn vaak bedrog

Mexicaanse oplossing
Mexicaanse oplossing

 

Zondag, 30 juni 2019

 

 

Bocas del Toro

 

Steeds frisser opstaan, steeds minder in de hoestmodus en vannacht weer tijd gehad om allerlei scenario’s generator te dromen en deze dromen blijken toch altijd weer net wat anders te zijn maar het geeft aan hoe ik er mee bezig ben. Het gevoel is weer terug om actief te zijn en na het ontbijt begin ik weer eens aan de klussen.

De Mexicaans/Amerikaanse gasfles geeft geen gas meer. Ik haal de slag los en draai de fles open en de verdeler blijkt het begeven te hebben. Uit één van de diepe verstopte gaten van het schip duikel ik nog een verdeler op en binnen de kortste keren kan er weer voor koffie gezet worden.

 

 

Het is gloeiendheet buiten en het zweet loopt in stromen van het lijf, het spoelt de poriën en denk hiermee ook een nasleep van de griep te hebben. Lijkt me niet slecht om op deze manier de griep te verwerken.

 

Condensator

Condensator met printplaat
Condensator met printplaat

 

Zaterdag, 29 juni 2019

 

 

Bocas del Toro

 

Enig contact met de werkplaats en alles lijkt goed te gaan. Ze hebben extra informatie ingewonnen hoe om te gaan met het lage voltage, De oplossing komt overeen met het antwoord van de dealer Fisher Panda in Florida door een extra condensator bij te plaatsen. De spanning is nu voldoende en ik begrijp uit het verhaal dat er 200 volt is met control box en zonder control box 220 volt. Raar verhaal maar al zo vaak geconfronteerd met onduidelijkheden laat ik het hier maar even bij.

 

Ik maak een afspraak voor de oplevering. Aanstaande maandag maar dat blijkt een feestdag zodat het na wat navragen en duidelijk stellen op dinsdag vastgesteld te worden.

 

Ik zoek wat afleiding en maak een wandeling door de stad en eet twee taco’s bij een restaurantje. Het smaakt uitstekend en het is niet duur. Twee taco’s en een cola voor US$ 5.

 

Boodschappen voor thuis, terug met de lancia en in de kuip een beetje lamballen. Lekker uitgebreid koken en de avond vliegt voorbij.

Ziekenbezoek

 

Vrijdag, 28 juni 2019

 

 

Bocas Marina

 

Jacqueline heeft een cadeautje van me gekregen en is nu in de slag om de griep te verwerken. Zij ligt nu Hoestend en proestend geveld in bed, breek ik er even tussen uit om naar de stad te gaan. Koop natuurlijk een cadeautje voor de zieke.

 

Het lijkt erg rustig in de stad en het blijkt laagseizoen. Toch zijn er overal wel backpackers en andere jongeren te zien om te surfen. Het is de hele dag bewolkt en het regent bakken met water, In een restaurant bestel ik de goedkoopste hamburger voor een klein hapje maar verschiet van de Megaburger plus pan met friet. Dit is meer dan een complete maaltijd. Met smaak gegeten ga ik maar weer eens op ziekenbezoek.

Vervaldatum

cruising permit om al het moois te ontdekken in Panama
cruising permit om al het moois te ontdekken in Panama

 

Donderdag, 27 juni 2019

 

Bocas Marina

 

Het herstel zet zich door. Ik voel me een stuk beter maar ben nog de hele dag aan het snotteren. Loud en Marlène komen even kijken hoe het met me als zieke gaat en drinken een kop koffie in de kuip. Ik ga de jachthaven betalen en vraag nog naar het certificaat maar nog steeds niet klaar.

Krijg de vreemde opmerking dat mijn officiële eigendomsbewijs niet geldig is omdat er geen vervaldatum op staat. Ik maak nu toch echt duidelijk dat we daar in Nederland geen last van hebben en dat we van geen expiry date weet hebben. De dame van het kantoor gaat maar weer eens zuchtend bellen.

Woensdag 26 juni 2019

 

 

Bocas del Toro.

 

Nog beroerd maar voel me wat beter en kom er zoetjes aan wat meer uit. Langzaamaan bij komen en ga in een hoekje zitten om de verschillende familieleden te bellen. Het gaat goed in Nederland en dat stelt ook gerust.

Harde matrassen

spijkerbed
spijkerbed

 

Dinsdag, 25 juni 2019

 

Bocas del Toro

 

Weinig te melden en ik wil ook niets melden want lig nu helemaal gevloerd op de veel te harde matrassen. Je kunt niets hebben en de versleten matrassen na 20 jaar breken me nu op. Ik voel me op het einde van de dag gebroken alsof ik op een spoorlijn heb liggen pitten.

 

Ziekteverlof

inslag zeilschip
inslag zeilschip

 

Maandag, 24 juni 2019

 

 

Bocas

 

De griep zet door en voel me behoorlijk vervelend. Snotteren, hoesten en proesten. De luchtwegen slaan dicht en krijg er een luchtweginfectie bij. Paracetamol, veel water en ananas houden me op de been ofwel ik slaap de hele dag.

Jacqueline gaat vandaag naar haar eerste Spaanse les en ik heb ziekteverlof. Ik slaap toch

 

In het begin van de avond knettert op heel dichtbij een inslag van het onweer en denk meteen aan inslag dichtbij. Eerst bij mezelf maar gelukkig werkt alles nog, Loud en Marlène hebben weer schade in de mast en hebben achteraf heel veel geluk dat alleen de windex eruit is geslagen en niet de zojuist nieuwe windmolen en windindicator. Wat een klap en wat een schrik effect. Ik ben ineens klaarwakker met de verstopte neus.

Uitziek paleis

Almirante, taxi vertrekplaats
Almirante, taxi vertrekplaats

 

Zondag, 23 juni 2019

 

David – Bocas

 

Ik ben ziek en voel me een beetje duizelig, vraag zelfs aan Jacqueline of ik verhoging heb en er wordt getwijfeld. Toch maar terug naar de boot want ziek in een hotel of ziek terugreizen is hetzelfde en kies ervoor om terug te gaan naar de vertrouwde Queen B als uitziek paleis.

 

In de bus is het zo weinig mogelijk zeggen en in de watertaxi door de windsnelheid moet ik mijn luchtwegen beschermen want ademen gaat moeilijk en voel de druk al heel snel oplopen. Ik realiseer me dat ik nu echt in een stadium van griep verkeer want dit is geen gewone verkoudheid.

 

Blij en dankbaar val ik vermoeid op mijn bed met de airconditioning aan voor het comfort. Even het licht uit.

Morgen beginnen we om 08.00 uur

zegt alles.
zegt alles.

 

Zaterdag 22 juni 2019

 

David.

 

Ik sta om 08.00 uur in de werkplaats maar dat is ondanks de afspraak van: "Morgen beginnen we om 08.00 uur" veel te vroeg. Eerst moeten alle tweedehands spullen uit de zaak naar buiten gebracht worden, de grote reparaties uit het gangpad, met kettingen buiten vastleggen en dan is er eindelijk wat ruimte in de werkplaats. De monteur van de motor komt om kwart voor negen binnen druppelen en moet eerst nog ontbijten. Ik zou gillend gek worden als ik zulke mensen zou hebben maar onze heer Morales vindt alles gewoon en doet er zelf aan mee om achter zijn bureau eerst het ontbijt weg te werken.

 

Rond half tien kan de productie van de zaak een aanvang vinden en begint de winkel te werken. De generator blijkt helemaal nog niet klaar te zijn en er wordt nog snel even wat kabeltjes aan de coil gesoldeerd en de wikkelingen worden met touwtjes vastgebonden en gelakt met schellak. Dan de generator over het motorgedeelte vastschuiven en bouten vastgezet. De monteur maakt nog snel even op de antieke manier wat pakkingen voor de achterdeksel van de coil en de startmotor. Continue werken zonder een boterham of koffie sta ik erbij en weet dat ze zonder mij meteen iets anders gaan doen. Dus erbij blijven, lachen en grapjes maken maar bij de les blijven.

 

Eindelijk rond 15.00 uur kan er proefgedraaid worden en met een schroevendraaier als startsleutel, een tankje diesel op hoogte en zonder een koelvloeistof wordt er gestart. De motor slaat meteen aan, dat valt me helemaal niet tegen en ben zelfs verwonderd. De motor loopt mooi regelmatig en er wordt snel gemeten aan de output van de generator maar deze geeft maar 200 volt in plaats van de minimale 220 volt.

 

Er wordt nu druk overlegd en Morales en consorten weten eigenlijk de oplossing niet en overleggen om te stoppen en dit maandag verder uit te zoeken. Ik besluit om terug naar Bocas te gaan want als ze maandag verder gaan en dan nog moeten informeren wie weet wanneer het dan eigenlijk gefikst zou zijn.

 

Terug in het hotel ben ik erg moe van de afgelopen dagen en voel me gebroken door het niet kunnen drinken, niet eten en de hele dag staan met in de rug een grote ventilator. Mijn neus begint te snotteren en ben bang dat ik met de keelpijn die ik nu heb het er niet helemaal zonder verkoudheid ga afbrengen.

Netjes foeteren

dit is georganiseerd
dit is georganiseerd

 

Vrijdag 21 juni 2019

 

David

 

Met frisse moed naar de werkplaats, maar daar blijkt nog niets gebeurd te zijn en dat zal pas dinsdag gaan worden. Ik begin netjes te foeteren en te mopperen en achter mijn rug wordt er een aanvang gemaakt om te gaan repareren.

 

Ik blijf erbij staan, nu komt het volgende probleem, de decompressie werkt niet meer zoals het moet. Het klopt dat deze kapot is maar nadat ik ze duidelijk maak dat de handel nooit gebruikt is, bouwen ze op goed geluk toch maar door. Met behulp van de assistentie van de Google vertaler en de aanwijzingen die ik geef voor de onderdelen wordt er verder gebouwd. De monteur komt betrouwbaar over en is zeker van zijn zaak.

 

Jammer dat hij zo slordig om gaat met het gereedschap en staat in het zand te monteren. Ik loop te poetsen en vrij van rommel en zand te houden omdat ik geleerd heb om vooral bij motoren, zo schoon mogelijk te werken. Van proefdraaien is natuurlijk geen sprake want alles ligt nog in onderdelen op de verschillende tafels. Nu ik met de dwingende ogen en wat grappen en duidelijk aanwezig ben, blijft men ook aan het werk.

 

Moe en voldaan zit op het einde van de dag de motor in elkaar en zou de generator vastgezet kunnen worden,als volgende stap. Maar dat is voor morgen.

Morgen proefdraaien

Octopus op Galische wijze
Octopus op Galische wijze

 

Donderdag, 20 juni 2019

 

Bocas Marine – David

 

Om 08.00 uur in de lancia van de watertaxi en vergeet mijn portemonnee, voor Ignacio de vaste overzetbaas een fooitje voor het extra op en neer varen. Het gaat allemaal voorspoedig en komen aan bij Watertaxi 25 en maak een herinneringsfout over de aansluiting met de bus. Het lopen naar de busafdeling is wat verder dan gedacht en Jacqueline loopt wat mopperend achter me aan, alleen om een taxi van 2 US-dollar uit te sparen. De bus naar David en de stop onderweg bij het Chinese restaurant waar de bediendes vriendelijker zijn dan de Chinese leiding. In David met de taxi direct door naar de werkplaats en zie dat er heel weinig is gebeurd. Mr Morales houdt vol dat er morgen proefgedraaid kan worden terwijl ik zie dat alles door de hele tent verspreid is.

 

Ik zal er morgenochtend zijn om te zien hoe het allemaal loopt. In de middag checken we in het hotel Aranjuarez in en wandelen naar de centrale markt van David. David is een van de grotere plaatsen van Panama maar er is geen geur of smaak aan. Het enige aan te raden toeristische trekpleister is de stadstuin als centraal plein in het centrum. De kerk staat er lusteloos en slecht onderhouden bij die ook nog gesloten is.

 

Een horde taxichauffeurs hebben zich vastgeketend om te demonstreren voor extra taxivergunningen want die worden niet meer verstrekt. Er rijden al zoveel taxi’s. Bij een oversteek van een tuin naar de hoofdweg word ik bijna gegrepen door een kettinghond waarvan de lijn kort genoeg is om mij niet te bijten. De hond wordt met grote snelheid teruggetrokken door het einde van de lijn. Een mevrouw met de was kijkt en doet net of dit heel gewoon is en ik vraag me af of ze zich wel realiseert wat voor een wapen ze heeft gemaakt en dat kleine kinderen hier het slachtoffer van kunnen worden. Deze hond is 100 % vals.

 

In het hotel eten we in het restaurant bij een gastkok uit het Spaanse Galicië. Te merken aan de octopus op Galicisch wijze en de baars gebakken tussen de schelpen en garnalen. Een heerlijk maal alleen jammer dat alles tegelijk komt op tafel.

Afspraken.

 

Woensdag, 19 juni 2019

 

Bocas Marina

 

Na enig bellen en aandringen bij SE Industriales, hoe het nu toch allemaal zit maak ik een afspraak om ze weer eens te bezoeken om tot een einde van het project te komen. Ik krijg te horen dat ze donderdag beginnen en dat er vrijdag proefgedraaid kan worden. Dat zijn nog eens goede afspraken en ben helemaal blij en maak direct de afspraak dat ik nu naar David kom om erbij te zijn.

 

Voorbereidingen om enkele dagen weg te blijven en maak de koelkast weer eens leeg.

Cadeautjes

erg arm.
erg arm.

 

Dinsdag, 18 juni 2019

 

 

Bluefield – Bocas Marina

 

Gisteren hebben we de gids nog enkele cadeautjes beloofd voor de kinderen en geven deze af bij de Rafiki zodat zij deze kunnen overdragen met hun spullen.

De mensen op het eiland zijn erg arm en alles wordt dankbaar geabsorbeerd. Wij besluiten terug naar de haven te gaan en laten de Rafiki achter omdat ze wat meer tijd willen besteden om het eiland beter te leren kennen.

 

We laveren tussen de mangroves door en volgen de lijn op de kaart zodat het allemaal erg gemakkelijk en veilig varen is. Op de grote baai hebben we een 18 knoop wind tegen.

 

In de haven aanleggen als thuishaven om de mensen in David uit hun winterslaap te trekken en een beetje gas op de plank te krijgen.

De weg wijzen

de familie die voor ons de vaarweg opent
de familie die voor ons de vaarweg opent

 

Maandag, 17 juni 2019

 

 

Bluefield Cusapin

 

 

We varen met de bijboot van Loud naar de wal en gaan in de kreek op zoek naar een pad die ons bij een stadje moet brengen. Wij denken aan een geeffend pad en een steiger waar je de boot kunt aanleggen. Niets van dit al want we moeten ons best doen om de rivier te volgen terwijl deze op meer plaatsen volledig overwoekerd is. Bij een eerste vruchteloze poging komen we een boomstam tegen met een familie waarvan de Vader ons de weg zal wijzen.

 

Hij ploetert onder de scherm van het oerwoud door en zo komen we in een open stuk waar langs een overhangende kale boom de zogenaamde aanleg steiger moet zijn. De boot aan en de Vader wijst ons de weg om het pad te volgen. We zien helemaal geen pad en hij biedt aan om ons een eindje op weg te helpen. We lopen door het slik in de moerasachtige omgeving en zakken tot diep in de modder met onze schoenen. En dan ineens een stuk betonnen pad. We knikken heftig dat we het nu wel weten en volgen het pad met de man achterlatend bij zijn boot.

 

Beetje vervelend is dat het betonnen pad na 200 meter gewoon ophoudt en het moeras krijgt weer de overhand. De man komt met zijn boodschappen weer voorbij en we vragen hem ons voor te gaan. Van steen naar steen, droge pol naar kuil met water gaan we langzaam omhoog, maar omdat het gisteren zo geregend heeft is het een slippend en slibberige onderneming. We komen in een indianen dorp op een heuvel en zien dat de man hier een echte indiaan is die in een groot huis woont. De kinderen worden thuis afgezet en wij vervolgen de weg met de man die aanbiedt om ons op zijn landgoed op weg te helepe naar de stad. Het wordt een zware wandeltocht en moeten door beekje waden, heuveltjes bedwingen en door de jungle lopen op een onduidelijk pad. Op het einde van zijn landgoed zwaait hij ons goedendag en wijst onduidelijk een bepaalde richting.

 

Nu vragen we hem echt om met ons mee te lopen want anders gaan we terug. Hij loopt mee en dat is een goede beslissing we hadden zeker volledig verdwaalt in deze jungle. Via een enkele dorpen komen we aan bij de kust en treffen er een plaats Cusapin met een 1500 inwoners en een heuse school. De universiteit zoals eerst gezegd maar blijkt later wat hoger onderwijs te zijn. Een leuke plek mat een verzameling simpele huizen aan de kust die op palen staan. Bij een uitspanning drinken we een cola en vragen toch maar een boot die ons terug kan brengen over zee in plaats van terug door de jungle.

 

De boot vaart na overleg over de prijs voor ons speciaal terug en we ketsen met flinke klappen op de golven die van de oceaan kant komen aanrollen. Met een prachtige dag en flinke belevenissen brengt de wherrie Loud en de gids naar de kleine nederzetting waar Loud na een kwartier met zijn bootje naar ons komt voor een nabespreking over de belevenissen

Als het hier regent, dan regent het!

Blauvelt trekt erop uit.
Blauvelt trekt erop uit.

 

Zondag, 16 juni 2019

 

 

Bluefield

 

De regen komt bakken uit de lucht en we blijven een beetje hangen aan boord. Verschillende boten komen nog langs, maar bet nieuwe is er voor velen vanaf en laten ons steeds meer gerust.

 

We blijken op een Nederlands historosche plek te liggen want Blauvelt wordt hier nog steeds met respekt over gesproken.

 

Abraham Blauvelt , in dienst van de West Indische Compagnie was een Nederlandse kaper en ontdekkingsreiziger die veel gebieden van Midden-Amerika in kaart heeft gebracht in de jaren 1630,  zoals de Bluefield River, de  stad Bluefields, gebieden in Panama en Nicaragua.Later reisde hij naar Engeland om steun te krijgen om een ​​kolonie in Nicaragua te vestigen nabij de stad Bluefields, Nicaragua.Rond 1640 werd Blauvelt een kaper die de Zweedse Oost-Indische Compagnie bediende en in 1644 was hij met zijn eigen schip succesvol met overvallen tegen de Spaanse vloot, Zijn basis lag in zuidwesten van Jamaica, tegenwoordig bekend als Blewfields Bay, en om daar de lading te verkopen aan de Nederlandse kolonie Nieuw Amsterdam. (New York). Nadat de vrede tussen Spanje en Nederland was bereikt met de ondertekening van de Vrede van Westfalen in 1648, voer Blauvelt, begin 1649 naar Newport, Rhode Island om zijn resterende lading te verkopen.

 

 

Geluk met zijn eieren.

Zapatillos strand en landingsgebied voor de schildpadden
Zapatillos strand en landingsgebied voor de schildpadden

 

Zaterdag, 15 juni 2019

 

 

Zapatilla Cays – Bluefield

 

 

Zapatilla, het schoentje, zijn een tweetal eilanden in de grote baai achter de Almirante baai. We ankeren voor de deur en gaan natuurlijk op onderzoek uit en bij een ogenschijnlijk rustig strandje proberen we uit de bijboot te klimmen. De laatste golf breekt op het strandje en geeft het landen een extra dimensie om zonder een nat pak uit de bijboot te komen. Bootje flink op de wal trekken zodat de zee niet in een onbewaakt ogenblik beslag legt op ons lekke rubber. We gaan het eiland ontdekken door met de klok mee het eiland rond te lopen. De riffen om ons heen, de stranden en de kokosnoten groeien tot bijna in zee, maken de boel sprookjesachtig mooi. Robinson Crusoë gevoel maar gelukkig zijn wij niet alleen en komen een aantal jongelui tegen die er een feestje maken.

 

Iets verderop treffen we de eilandwachter die uitlegt dat de schildpadden in het donker aan land komen om de eieren te leggen in de soort van legers die ze maken met hun poten en de eieren leggen, het gat dicht zwiepen en weer terug naar de zee lopen. Ze blijken dit er niet altijd goed vanaf te brengen en zijn blij met een extra hulp om ze naar de goede plek te geleiden. De natuurwacht vraagt ons om vanavond mee te helpen maar omdat de ankerplek niet helemaal zeker is slaan we het aanbod of de vraag af en wensen de man geluk met zijn eieren.

 

Even verderop houdt het strand op en moeten we tussen de mangrove en palmen door klauteren om het rondje te kunnen completeren. We hobbelen met de bijboot terug en ik probeer een stukje te zeilen richting Bluefield.

 

In de baai van Bluefield krijgen we veel bezoek van de lokale mensen die allemaal een praatje willen komen doen en erop uit zijn om een cadeautje te krijgen. We kopen wat fruit en Jacqueline deelt een aantal schriftjes met potloden en voelt zich een ontwikkelingswerker op de goede manier

Stront in je ogen.

Spelonkologie
Spelonkologie

 

Vrijdag, 14 juni 2019

 

 

Red Frog – Honda Bay

 

 

De uitwerpselen van de trossen met vleermuizen in de grot vallen op onze hoofden. We waden door het kniediepe water dat door de grot stroomt en klimmen in de spelonk steeds verder. De gids geeft ons allemaal een koplamp en begeleid het gezelschap naar een zwembadje midden in de grot. Stalactieten en malachieten om ons heen met de duizenden lugubere beestjes aan het plafond. We zitten in de Vleermuizengrot ofwel de Batcave.

 

Fascinerend om zo met elkaar wadend door het soms heupdiepe water en dan weer even op het droge te staan in een berggrot. De vleermuizen piepen en hangen schokkerig aan het plafond, de gids waarschuwt ons voor de uitwerpselen in de ogen als je te veel naar boven kijkt. Soep in je ogen is er niets bij. En dan te realiseren dat tijdens Happy Hour, rond 1900 uur al die vleermuizen de grot verlaten om op jacht te gaan naar hun eten. Muggen en andere insecten.

 

Vanochtend anker opgehaald en naar de Honda Baai gevaren. Lijkt ver maar met een halfuurtje zijn we er al. Loud en Marlène halen ons op en Loud als volleerd Dinghy driver vaart ons de rimboe in. Indianen nederzettingen, rottend hout, mangrove, vogels, apen, boomstronken onder water die Loud gewoon volgas kapot maalt. Marlène roept Loud soms tot de orde maar Loud is meer van, ah joh “vroeger deed ik dat ook en nog veel erger”

 

Bij de exploratie van de tweede kreek vinden we de weg naar de Batcave. Afwisselend mangrove en jungle komen we in een open vlakte waar enige landbouw en enkele hutten op palen staan waar enkele families bij elkaar wonen. We leggen bij de verkeerde steiger aan maar een van de jongeren komt aanlopen en wijst ons door naar de volgende bebouwing. De gids komt al aanlopen ter verwelkoming en begeleidt ons om in de grote woning het geld vast te incasseren en de wandeling naar de grot te gidsen.

 

Het is een leerzame middag en zijn getuige van het wilde leven van de hond en de kip, want de hond die met ons meeloopt heeft een gloeiende hekel aan kippen en kan het niet laten om flink op jacht te gaan. Soms een bos veren armer loopt de kip hoogst verontwaardigd verder. De hond likt zijn lippen en zoekt een ander slachtoffer. Op het laatst vertelt de gids dat bij de ingang van de grot een kleine krokodil zijn domicilie houdt. Altijd leuk dat je op het eind pas gewaarschuwd wordt.

 

Na de excursie van Batman varen we door de Gap, een prachtige kloof tussen Isla Bastimentos en Cayo Nancy. Bij een aantal eilanden van Ferro Cay en Isla Popa leggen we de Queen B voor anker om de nacht door te brengen. Beetje zwemmen de stront uit de haren wassen, Jacqueline gebruikt de kano en ik probeer nog een beetje te vissen.

 

Bauhaus Cruising Guide
Bauhaus Cruising Guide

 

Donderdag, 13 juni 2019

 

 

Bocas del Toro – Red Frog

 

 

Melden bij de haven dat we een paar dagen weg zijn, boodschappen halen en besluiten om geen water te laden zodat de tank leeg zal zijn bij terugkomst. Rond 14.00 vertrekken we en willen nu eens door The Gap om bij Red Frog uit te komen en ons bij de Rafiki te voegen voor een paar dagen met elkaar op stap te gaan.

 

Rafiki krijgt de kat Nina te logeren en bekommeren zich om een kat die eindelijk eens rust zal krijgen, omdat de kinderen van de Snowflake altijd met de kat bezig waren.

 

Eerst een stukje zeilen en vlak bij de ondieptes van de eilanden halen we zeil omlaag en pruttelen op de motor voorzichtig tussen de eilanden. Het wordt al heel snel ondiep en ik kan naast het roer al het spannende bodemleven volgen totdat de vaart uit het schip is en me realiseer dat we vast zitten. Met flink in zijn achteruit kom ik niet gemakkelijk los maar het is allemaal rustig ingezet. De schroef warrelt  flinke wolken met bodem sediment op, een teken dat het serieus is. Ik probeer het nog een keer maar dat gaat niet goed zodat we besluiten om helemaal terug te varen om ons op de normale manier bij de Rafiki te voegen. The Gap doen we wel via de andere kant.

 

Volgens Bauhaus, een Duitse zeiler die met foto’s de bijbel van de Panamese wateren heeft gemaakt, beschrijft het als een labyrint van ondieptes en onbewoonde eilandjes en mangrove bosjes. Het is een mooie tocht tussen alle bergen en eilanden door. Tegen de avond voegen we ons naast de Rafiki en gooien het anker uit. Met een mooie avond en de maaltijd in de kuip, genieten van het uitzicht.

Quasar

Quasar
Quasar

 

Woensdag, 12 juni 2019

 

 

Bocas del Toro

 

 

Ik vind in de kast nog een doosje met kogeltjes en begin meteen aan de reparatie van de traveller op de giek. Zo, het zeil is ook weer compleet en gangbaar zoals het moet. Poets het dek en begin weer eens met vereende kracht aan de reparatie van de rubberboot die ik nu eens goed dicht krijg. Reparatie bijna geslaagd en de aanhouder wint.

 

De soap van Amazon gaat gewoon door en krijg taal noch teken van het grootste bedrijf van de wereld. Snel opgekomen in deze wereld maar nu al tot Quasar verworden. Quasars zie je stralen, en je weet dat ze bestaan, maar je kunt er niet bij. Voor mij is Amazon verworden tot een Quasar.

Hufterproef

Caterpillar telefoon
Caterpillar telefoon

 

Dinsdag, 11 juni 2019

 

 

Bocas del Toro

 

 

Loud komt aan boord voor een advies Open CPN en we wisselen bestanden uit met tracks. We kunnen nu varen op de tracks van de Pimentao en de Blabber om zo een weg te vinden tussen alle ondieptes. Vandaag krijg ik van Dirk te horen dat hij al zijn boodschappen heeft weten bijeen te sprokkelen en heeft een pakket ingeleverd bij Seabourne voor transport naar Panama, inclusief mijn telefoon die voor de vakantie was gecrashed. Ze hebben me een Caterpillar telefoon gegeven omdat deze hufter proef is. Je kunt er overheen rijden, in het water laten vallen, van 2 meter hoogte op de beton laten ketsen etcetera. Het lukt mij op één of andere manier deze stuk te krijgen.

 

De bestellingen en het transportschema ziet er goed uit en nu maar afwachten hoe lang het duurt en hoop niet op een Amazon ervaring want de lader van de computer is er nog steeds niet. Ik kan niet op mijn laptop werken en ook niet aan mijn website zodat ik steeds grotere achterstand oploop.

 

Bij het havenkantoor loop ik even naar binnen voor het Certificaat maar ook deze is nog steeds niet binnen. We bereiden ons voor om naar de Zapatillos te vertrekken.

 

Lobster

Langouste
Langouste

 

Maandag, 10 juni 2019

 

 

Red Frog – Bocas del Toro

 

Net op het moment dat ik mijn anker op wil halen komt er een boomkano langs die me een aantal kreeften te koop aanbiedt. Ik kan me niet inhouden en koop al zijn lobsters 5 stuks voor 20US$. Dat wordt een mooi maaltje en doe de kreeftachtigen in de donkere kast van de koeling.

 

Zeil omhoog en zeilen zo goed en zo kwaad het gaat terug naar de haven. In de haven graat de grote ketel op het vuur en maak een mooie bouillon om even later de lobster te koken. We eten er heerlijk van en bewaar de schalen voor een lobster bisque.

 

Van het internet gehaald om aan te geven de verschillen van de kreeft of Lobster etc.

 

Kreeften zijn ongewervelde schaaldieren die worden aangetroffen in de ondiepe zones van de oceaan, met name langs het continentale plat. De meeste kreeften verstoppen zich overdag in de spleten van rotsen en gaan 's nachts naar buiten, eten planten, vissen en andere kleine wezens. Kreeften zijn decapoden, wat betekent dat ze 10 poten hebben om te lopen naast elke klauw. Er zijn veel verschillende soorten kreeft, maar ze kunnen in twee hoofdsoorten worden onderscheiden: waar (klauw) en vals (stekelig).

 

Klauw kreeften

 

De klauw kreeft is wat in je opkomt bij het denken aan kreeften. Deze kreeften hebben vijf sets van looppoten en drie sets klauwen. De eerste set klauwen is veel groter dan de volgende twee sets. Klauwkreeften zijn belangrijk voor de visindustrie, omdat ze het verwachte type kreeft zijn geworden. Gekrabde kreeften zijn de Amerikaanse kreeft en de Europese kreeft.

 

Reef Lobsters

 

Zeekreeften hebben ook klauwen, maar worden beschouwd als gescheiden van gekreefde kreeften. Zeekreeften hebben alleen de set klauwen op de eerste reeks aanhangsels en niet op de volgende paren.

 

Spiny Lobsters

 

Langoest, of rots-kreeft, is de brede categorie voor kreeften die geen klauwen aan de voorkant van het lichaam hebben. Ze zijn in plaats daarvan te onderscheiden vanwege de extra grote, dikke antennes die hen het "uiterlijk" uiterlijk geven. Langoesten staan ​​het meest bekend om hun, Äúmarch,, Äù de massale migratie die ze doen na stortbuien.

 

Slipper kreeften

 

Slipper-kreeften hebben ook de vergrote antennen en missen de voorklauwen. Ze zijn platter dan de andere kreeften en zien eruit alsof hun gezichten zijn verbrijzeld. Slipper-kreeften begraven zichzelf vaak overdag in de modder, in plaats van zich te verstoppen in gaten zoals de andere soorten kreeft. Vanwege dit zijn ze vaak niet zo wenselijk voor voedsel.

 

Harige kreeften

 

Bont kreeften hebben grote antennes, hoewel niet zo groot als de langoesten. Bont kreeften worden zo genoemd vanwege de uitsteeksels op hun lichaam waardoor het lijkt te zijn bedekt met haren. Bont kreeften zijn klein en erin slagen om de meeste kreeft vallen te voorkomen.

 

Squat Lobsters

 

 

Squat kreeften zijn helemaal geen kreeft. Ze lijken op de gekrabde kreeften, maar zijn nauwer verwant aan krabben en heremietkreeften. Squat kreeften leven in spleten, hoewel het bekend is dat ze hun klauwen gebruiken om in het zand te graven als voedsel.

 

Cockpit

Pinksteren
Pinksteren

Zondag, 9 juni 2019.

 

 

Red Frog

 

 

Eerste Pinksterdag, een rustige ankerdag. Jacqueline hoeft niet zo veel en ik ga een beetje rommelen aan boord zoals de reparatie van de scheur, Loud komt aan boord om met zijn dieptemeter klok uit te proberen of de gever, klok of kabel stuk is. Na samen wet error en terror uit te voeren komen we erachter dat de kabel een breuk moet hebben. Dat wordt weer een klus, toch tijd genoeg.

 

Nadat Loud weg is ruim ik de hele achterkajuit uit en ga de kabel volgen naar achter. Ik haal deze er maar meteen uit zodat ik een goed zicht krijg op de kabel zelf. Ineens heb ik een los eind in de hand en is de kabel afgeknepen tussen een schot en de waterafvoerslang van de bilgepomp. Ik haal de kabel over de slang heen en las deze aan elkaar vast. Aluminiumfolie er omheen als scherm en dik in de tape en vervolg de kabel nu weer terug richting sensor. Deze verbindt nu ik ook weer en zet de klok aan. Tattateraaam! Hij doet het weer en moet Loud van harte bedanken voor zijn bereidheid om zijn klok uit de cockpit te trekken om bij mij te komen testen. Moordgozer. Hoe blij kun je zijn als alles het weer Doet!

Opengescheurde bijboot

Red Frog
Red Frog

 

Zaterdag, 8 juni 2019

 

Bocas del Toro – Red Frog

 

Om niet helemaal te bevriezen in een box nemen we het plan op om een stukje te gaan varen naar Red Frog. Terug naar Loud en Marlène die er sinds vorige week nog liggen. We varen naar Bastimentos Town en bij de lokale Chinees en enige supermarkt in de stad een paar laatste boodschappen halen. Van de bijboot de hele bodemflap open zodat er meer water in de boot staat dan erbuiten. De pomp kan het niet meer bij houden en laat het nu maar zo. Met de kuiten in het water maar dan in de boot, varen we terug naar de Queen B. We halen ankerop en zeilen verder naar Red Frog. Even er tussen uit ondanks al net niet gerepareerde en dat we nog steeds geen generator hebben.

 

Bij de Rafiki ankeren en vragen hen voor een borrel aan boord. Veel verhalen van afgelopen week en de teleurstelling speelt natuurlijk ook een rol.

Repareren in buitenland.

 

Vrijdag, 7 juni 2019

 

Bocas del Toro

 

Er valt een mailtje binnen van de Hr. Morales dat er een tegenvaller is namelijk dat van de kleppen kleine stukjes zijn afgebroken. Deze moeten vervangen worden en of ik een een paar andere kleppen heb.

 

Nee, natuurlijk heb ik geen andere kleppen, die moet ik natuurlijk in Nederland zien te bestellen. Nederland is al gesloten door het tijdsverschil zodat ik een mailtje maak naar Dirk of hij voor mij eens in Rotterdam wil informeren naar de kleppen voor de Farymann, extra complicatie is dat het Pinksteren is in Nederland zodat het op zijn vroegst dinsdag besteld kan worden. Repareren in het buitenland duurt maar en duurt maar.

 

Treffen voorbereidingen om een paar dagen te gaan varen om nu eindelijk de omgeving te leren kennen. Frisdrank, etenswaren die niet bederven en wat fruit gaan in de tas en proberen er het beste van te maken.

Ik ben zo slim.

lader van de laptop
lader van de laptop

 

Donderdag, 6 juni 2019.

 

Bocas del Toro

 

Het oplaadapparaat van mijn laptop is kapot en kan de computer niet laden zodat ik uit kan tellen dat de computer naar een langzame lege batterij zal sloffen. Soms ben ik zo verschrikkelijk slim dat ik mezelf in de weg zit. Kijk op mijn telefoon en zie via Amazon een lader te koop voor 18$ die zoals de website beloofd voor 24$ keurig netjes aan huis bezorgd wordt, ook in Panama. Ik vul het hele formulier in en zoals we met zijn allen wel kennen, komt de bevestiging dat de bestelling gelukt is en krijg zelfs een levering waarborg van 11 juni. Dat ziet er allemaal goed uit. Ik loop naar het kantoor en meldt al zo vast de levering van een pakketje binnenkort. Ik word met volledig ongeloof aangekeken en één van de dames zegt dat het minstens een maand gaat duren en dat ze eigenlijk nog nooit een pakketje van Amazon heeft weten binnen te krijgen. Mijn enthousiasme wordt ineens heel wat minder en hoop er maar het beste van.

 

Bij Toto boodschappen doen, dorp een beetje rondlopen en de warmte verwerken door iets in beweging te blijven.

Wanorde

Die blauwe box bovenop hoort bij de generator
Die blauwe box bovenop hoort bij de generator

 

Woensdag, 5 juni 2019

 

Boquete – David – Bocas del Toro

 

Zou de generator nu toch echt eens klaar staan. Met grote verwachting beginnen we de reis naar David. Uitchecken van het hotel en lopen naar de bus. De bus is met een anderhalf uur in David waar we bij het busstation de taxi nemen om naar SE Industriales te rijden.

 

Groot is mijn teleurstelling dat de generator nog in diverse stukken ligt en de onderdelen zijn over verschillende stellingen verspreid in een gigantische wanorde. Mr Morales staat er eerst een beetje arrogant bij dat hij er ook allemaal niets aan kan doen maar dan ontdooit hij en beloofd ons dat het volgende week woensdag klaar zal zijn. Ik kan er weinig aan veranderen en besluit meteen om terug naar de boot te gaan.

 

We houden een taxi aan en rijden terug naar het busstation en stappen  direct in het busje naar Almirante. 4 uur later overstappen in een taxi met een Popi Jopie Afrikaanse jongen die het helemaal gemaakt heeft in zijn leven en op de passagiersstoel zit zijn vader als bijrijder voor de gezelligheid. De gasten moeten maar achterin blijven zitten en moeten het maar allemaal goed vinden om al die grappen aan te horen in een dialect met zijn vader. Uitbundig lachen en met zijn handen slaan op het stuur. Verder houdt hij elke voorbijganger aan voor een praatje om iedereen te laten zien hoe groot zijn auto is. Het is vervelend te zien hoe mensen zo vol van zichzelf kunnen zijn terwijl ze niets van het leven hebben gezien. Zo dom als een garnaal.

 

De watertaxi brengt ons nu zonder stukken in een rechte lijn naar de stad en zijn net voor de avond thuis op de boot. Zonder generator.

 

Quetzal

De drie verborgen watervallen, Boquete
De drie verborgen watervallen, Boquete

 

Dinsdag, 4 juni 2019

 

Boquete

 

Tini staat klaar om ons te begeleiden als gids naar de drie verborgen watervallen. De gids geeft aan dat de wandeling in de categorie 3 valt op de schaal van 5 met andere woorden een stevige wandeling zal het worden. Tini rijdt ons een drie kwartier verder in een soort van dal en parkeert de bus onder een boom waar net een bus in past. Hij zal het wel meer gedaan hebben.

 

We lopen eerst een beetje omlaag door een drassig gebied langs het erf van een boer maar dan gaat het al flink omhoog en begint het kletteren terwijl we nog niet eens op de officiële wandeling zijn. Bij een paar huizen staat een stempelhok maar Tini zwaait naar een van de beheerders dat hij de administratie wel bij terugkomst doet. Hij laat ons verschillende bloemen, planten en bomen zien en wandelen afgewisseld tussen de bomen, jungle en de rivierbeddingen in. Steeds de waarschuwingen dat het "rebaloso" is ofwel glad. Bij de eerste waterval worden onze verwachtingen ineens bevestigd.

 

Uit een paar gaten uit de bergmassa stroomt op dertig meter een grote watermassa naar beden en valt in een grote kom met water. Oorverdovend lawaai, stuifwater, regenboogachtige structuren en wegstromend water het onderliggende dal in tussen de stenen. Vallend water is net zoals vuur je blijft ernaar kijken en het verveelt nooit. Elke seconde is het beeld anders en toch hetzelfde. Na een kwartier zet de tocht zich verder en moeten we ons af en toe flink omhoog sleuren en trekken, via stukken kabel die ze over de stenen trappen hebben gelegd. Waterval nummer twee is minder als de eerste maar toch niet verkeerd. Ik begrijp steeds meer waarom ze dit gebied een nationaal park van hebben gemaakt. Bij de derde waterval is er zelfs ruimte achter de val van het water en Tiny gaat erachter staan om te laten zien hoeveel ruimte daar in de loop der tijd is ontstaan. Jacqueline laat zich graag fotograferen met Tini en het natuurgeweld.

 

We zien Tini steeds speuren in de jungle om ons heen en dan krijgt zijn oog de Quetzal te pakken. Quetzal is een prachtige vogel die als de vogel van Guatemala aangemerkt wordt. De vogel kan niet in gevangenschap leven. Kenmerk van dit vogletje is zijn grote staart dat hij zijn kont niet kan draaien in zijn boomnest en zijn kont daarom maar gewoon laat uitsteken. Tini wordt helemaal lyrisch en we moeten hem natuurlijk ook zien. Hij doet alle moeite om ons gelukkig te maken en dat lukt hem natuurlijk ook.

 

Na de leerzame klauterpartij tussen de jungle en de rotsen door, de drie verborgen watervallen, en de Quetzal hebben we een onvergetelijke dag samen met Tini. Hij brengt ons terug en blijft enthousiast.

 

In de middag eten we een pizza in een echt familie restaurantje. Prima bella, smaakt uitstekend maar het duurt een eeuwigheid. We kijken onze ogen uit naar een Panamese familie met alleen dames en de kinderen. Een kleintje steelt alle harten en zet de eetzaal op stelten. We lopen de stad in en slenteren tussen alle winkels en huizen door. Bij een winkel vlak bij de kerk eten we een ijsje op de stoep en lopen de kerk een keer binnen. Dan maar terug richting hotel waar een uurtje gaan slapen om de tijd te doden. In de avond lopen we het dorp in voor een grill op een balkon boven op de straat. Gezellig en goed. Leuk dorp Boquete.

Na de droge knal is het pruttelen.

De gewone taxi
De gewone taxi

 

Maandag, 3 juni 2019

 

 

Red Frog – Bocas del Toro

 

 

We varen vroeg in de ochtend terug naar de haven en de Rafiki blijft achter in de Red Frog baai. Met de planning dat aanstaande woensdag de generator klaar zou zijn, rekenen we uit dat het leuk is om een tussenstop te maken in Boquete voor een wandeling zoals aanbevolen door de lijst van Unicef Werelderfgoed.

 

Na de landing in de haven ruimen we de boel snel op en gaan meteen met de Lancia naar Taxi25 om de bus te halen in Almirante. Bij Taxi25 is het druk en we staan met veel mensen op de steiger en daarom wisselt het management naar een grotere boot. Een monsterlijk lelijke grote brede bak, een soort kip caravan model maar dan groter. Twee keer 600 Pk voor de voortstuwing moet het gevaarte de status en elegantie van een echte Lancia geven. We zitten prima, de mensen zijn rustig en de motoren pruttelen rustig van de steiger en eenmaal goed los, gaat de gashendel open en knallen de opgesloten spierbundels onder de polyester kappen vandaan. Het gevaarte tilt zich zacht en zeker op en begint vaart te maken. Het is alsof we toewerken naar een lancering. En dan breekt er iets. Een droge knal zorgt voor toerental vermindering en als een aangeschoten Kipcaravan pruttelt het gevaarte richting Almirante. De collega boten knallen ons voorbij en kijken verwonderd.

We kunnen niet anders dan afwachten en het goede nieuws is dat we nog steeds de goede richting op varen. Bij de grote ton komen twee reserve Lancia's aanvaren die ervoor moeten zorgen dat we overstappen. Heel gedisciplineerd en elkaar helpend stappen we over in een andere boot. De bagage wordt doorgegeven en binnen 5 minuten zitten we in een normale Lancia op weg naar Almirante.

 

Bij watertaxi25 lopen we naar de weg waar we de bus kunnen nemen om naar Boquete gebracht te worden. Een grote luxe touringcar, comfortabel en goed georganiseerd zijn we alweer snel op weg naar het eerste doel. De bus stopt vlak bij het hotel en lopen de laatste brug over en komen in een knus hotelletje waar we een chic restaurant treffen in de tuin.

 

Een fusion maaltijd, Frans/Thais met keurige nette bediening van personeelsleden in donker pak en een vlinder maken het vreemd chique in Panama.

De rottigheid afwachten.

Red Frog
Red Frog

 

Zondag, 2 juni 2019

 

 

Bastimentos Town – Red Frog Marina

 

 

Rond kerkuur varen we naar de stad en zoeken een krakkemikkige betonnen steiger uit om het rubberbootje vast te maken. We lopen door het dorp en zien nu wat gisteren zulk een geluidsorgie teweegbracht. Tenten met tapinstallatie, vlaggetjes, spandoeken met tekst van festival en bijna het hele dorp uitgelopen om bij het event van het jaar te zijn. De jongelui wachten de rottigheid af en op de rede stuiven de Lancia’s met een donderend geweld voorbij. Er komt vanmiddag een Lancia race zodat er getraind en proefgevaren moet worden. De meeste jonge gasten hebben de kap al van de motor gehaald zodat het visueel wel sneller zal moeten gaan of dient dit voor wat extra koeling?

 

We lopen een pad op langs de huizen en beklimmen de berg, waar ik onder een mangoboom heerlijke mango’s tref. Met de handen en de bovenarmen onder het mangosap peuzel ik verschillende Mango’s met smaak op. Tussen de huizen door, gras tot op borsthoogte volgen we een wandelpad en komen bij een soort Indiaans Hostel die op zondag gesloten is. Nu zouden ze een kop koffie kunnen verkopen van de weinige gasten en nu laten ze zich tegen houden door de zondagsluiting. Met uitzicht van de heuvelrug naar zowel de oceaan als de west baai is het een betoverend gebied. Prachtige bomen, grasvelden, schilderachtige huizen en een nieuw project met vakantiehuizen. Je koopt hier een stuk grond voor 40.000 dollar om een huis op te kunnen zetten, riolering en elektra aangelegd.

 

We volgen het pad naar beneden en komen weer terecht in het dorp waar we in de supermarkt iets kleins kopen om terug te varen naar de Queen B.

 

We vertrekken direct richting Red Frog. Nog even het zeiltje op en al snel zien we de diverse schepen op anker in een baaitje liggen. Zo ook de Rafiki.

In de middag lopen we over het jachthaven terrein naar de zeekant en gaan lekker zwemmen in het zijdezachte water van de baai. Heerlijk zacht wit zand, bijna geen mensen, warm water en een masserende deining. Na een uurtje wandelen we over het terrein en komen een super de luxe bar tegen met een zwembad. Een borrel, bijpraten met de personeelsleden en ontmoeten de bemanning van de Snowflake. Een vreemde naam maar als later blijkt dat de schipper nummer twee snowboarden is van de wereld dan verklaart dat weer veel. En dat het een dating app is voor skieërs en snowboarders. Misschien dat het stel elkaar hier heeft leren kennen.

 

In de avond een fijne sundowner en kijken terug op een prima actieve dag.

Geluid van een loopgravenoorlog.

Old Bank of Bastimentos Town
Old Bank of Bastimentos Town

 

Zaterdag, 1 juni 2019

 

Bocas del Toro – Bastimentos Town

 

Er blijkt een Cruising Permit noodzakelijk te zijn en die is door nogal wat onduidelijkheden bij de dienst nog steeds niet verstrekt. Het is er een zootje bij de dienst en de Chef de Bureau van de haven zucht maar eens. Overigens ziet ze geen enkel bezwaar om gewoon een tocht te maken door het gebied en zegt bij controle gewoon je aanvraagformulier te laten zien.

 

Rafiki is een beetje onduidelijk voor wat betreft vertrekken voor een tour door het eilandenrijk zodat we aanvaren rond 13.00 uur. We ankeren voor Bastimentos Town of Old Bank, de grootste nederzetting van het eiland met een zeer arme bevolking van een 1500 mensen.

 

De meeste mannen gaan elke dag naar Chanquinola om daar op de bananenplantages te gaan werken. Andere bezigheden zijn visserij en kleine boeren. Een betonnen voetpad is de verbinding tussen de huizen. Er blijkt een festival aan de gang te zijn waar het geluid geen muziek voortbrengt maar meer een geroffel van een loopgravenoorlog. Het water wordt beroerd door de geluidsgolven en alles trilt.

 

Het is een prachtig ankergebied maar jammer dat het op deze manier geteisterd wordt. Voordeel is dat het gehoorapparaat gewoon in het doosje kan blijven. De Lancia’s, jakkeren tussen de boten door, de jonge kapitein vinden zichzelf erg goede schippers en knikken wat minzaam naar die buitenlanders.

Taai geval

Vrijdag, 31 mei 2019

 

 

Bocas del Toro

 

Loud heeft een en ander voorwerk gedaan voor wat betreft de Fruit Company en wil graag de locatie gaan bezoeken waar al die Nederlandse lekkere bananen vandaan komen. Bocas del Toro heeft een echte bananen achtergrond. In vroeger tijden was het eiland Colon het bananen gebied en bij de opkomst van de koelcontainers werd het transporteren van bananen naar Europa pas goed mogelijk want bananen hebben de vervelende eigenschap om allemaal tegelijk rijp te worden. Het blijkt het meest gegeten fruit van Nederland te zijn. Maar elk gebied en land heeft zijn rampen en door een plantenvirus verliest Bocas del Toro zijn importantie voor wat betreft die gele kanjers. Na enkele jaren komt de banaan weer terug maar wordt het centrum verlegd naar Almirante. Een grote zeehaven, met een immense hoeveelheid goed onderhouden witte containers.

Een banaan is niet zo maar een banaan. De meeste Europeanen kennen alleen de commerciele Cavendish banaan, maar er zijn meer dan 1000 bananensoorten. Slechts de helft is eetbaar of alleen populair in exotische landen. Al deze soorten groeien in de vrije natuur.

Chiquita blijkt een specifiek eigen ras te kweken, een grote, gele, niet te zoete banaan voor de export terwijl de boeren veel kleine banaantjes aan de trossen hebben hangen die heerlijk zoet zijn. Groenen bakbananen en nog een hele trits andere soorten zoals de Pisang zijn.

 

Met Loud en Marlène gaan we op stap en zullen eens op onderzoek gaan of de Nederlandse consument niet bedonderd wordt of de Panamese Bananenplukker niet te veel uitgebuit wordt, door die de Amerikanen. Als een delegatie van een televisieploeg komen we aan bij de plantage en worden door de werknemers vriendelijk bejegend maar duidelijk in de gaten gehouden. Na een tijdje komen een aantal mensen een praatje maken en er wordt veel gelachen, je ziet en merkt dat het wel goed zit met de arbeidsomstandigheden als er zulk een ontspannen sfeer is. Nu blijken deze mensen 25% meer te verdienen dan collega’s in andere sectoren, krijg je vanzelf goede zin van.

 

 

Chanquinola, huisvest het hoofdkantoor van Chiriqui Land Company de maatschappij die de Chiquita bananen verbouwt, oogst, inpakt, en transporteert in koelcontainers.

 

Er is 1903 een 12 kilometer kanaal gegraven evenwijdig aan kustlijn om de bananen te vervoeren tussen RIO Chanquinola en de Almirante baai het kanaal wordt niet meer gebruikt maar het 30 meter brede kanaal is nu een geweldige plek om vogels te spotten.

 

De trossen hangen als aan een skilift en worden op deze manier door de velden gesleurd naar het inpakstation. Gebulkt en verhandeld in een serieus Chiquita systeem. Werpt mij de vraag op wat doe je met al die retour containers, leeg terug naar Panama?

 

Het is een leerzame ochtend, jammer dat Jacqueline in een richel naast de weg zich verstapt en komt te vallen. Met een dikke voet strompelt ze verder en verbijt de pijn. Valt in de categorie, taai geval.

 

Een werknemer van Chiquita biedt ons een lift aan naar Chanquinola waar Loud een praatje probeert aan te knopen. De bus brengt ons weer terug naar Almirante waar we de Lancia nemen om terug te komen.

 

Buikpijn van Columbus

Isla Caranero
Isla Caranero

 

Donderdag, 30 mei 2019

 

 

Bocas del Toro

 

Isla Carenero, het eiland tegenover Bocas del Toro is een bijzonder mooi eiland. Omdat Columbus buikpijn had, kregen de bemanningsleden de tijd om onderhoud te doen aan het schip waar ze dit kleine eiland voor gebruikten. Vandaar de naam Caranero of scheepshelling.

 

Restaurants, resorts en een “fake”, rood-witte vuurtoren. De westzijde is bebouwd en kunnen daardoor de bijboot tussen de huizen in leggen. We lopen het eiland met de klok mee en treffen een zeer gevarieerd landschap. Na de huizen moeten we een beetje klimmen en wordt het pad smaller en glibberiger maar als we eenmaal aan de oostzijde staan komen we langs prachtige stranden waar de kokosbomen tot aan de vloedlijn groeien.

 

Op de zuidkant is er wat meer recreatie en word ik bijna door een hond gebeten die met volle snelheid naar mijn kuiten op weg was maar door juist op tijd te draaien schrikt zowel de hond als ik. Op een steiger drinken we softdrink waar ik geniet met de voeten in het water. Het gevoel van: “Toch maar aan de andere kant van de wereld, toch maar mooi gekomen met het bootje, een beetje Columbus-gevoel maar dan zonder zijn buikpijn.

De gebiedende schreeuw

De koffers reizen voortaan alleen
De koffers reizen voortaan alleen

 

Woensdag, 29 mei 2019

 

 

 

Bocas del Toro

 

 

We verwachten de koffers om half elf op het vliegveld zodat Loud mij met zijn zelfgebouwde dinghy ophaalt. We wandelen door de stad en zijn in ongemerkt snelle tijd op de International Airport van Bocas del Toro. We slingeren om de halfopen deur van de aankomst/vertrekhal en lopen naar achter waar twee personen de aankomst, vertrek, controles, bodyscan, kaartjes knippen, bagage beheer en depot doen. Ik spreek de man aan, die het meest bedreven is, in uitgebreid over de rand van het verlaten dranghek hangen, en jawel hoor ik heb het helemaal goed gemikt. De man schreeuwt de gebiedende schreeuw en de donkere meneer Nr2 krijgt de opdracht om eens te kijken of de bagage binnen is. Helaas niet binnen en wordt ook pas verwacht tegen het einde van de middag. Loud en ik gaan weer terug naar de stad en drinken een cola bij een luxe bar met terras over het water naast de Taxi25.

 

Bij een winkel aan de overkant lopen we naar binnen en staan als twee wondere jongens in een winkel met de gekste technische rommel die je maar kunt bedenken. Koop er meteen een koolfilter voor het drinkwater. We hebben nog niet genoeg gezien want bij een andere bouwmarkt zien we veel van hetzelfde en toch weer anders. Het blijft overwegend Chinese makelij. Loud koopt wat kabel, Loud is van de verbindingen.

 

In de middag gaan we met zijn vieren dezelfde route naar de International Airport en halen in een keurig verzorgd en gezekerd tegen diefstal onze koffers op. Het is vervelend en onzeker dat je de bagage kwijt bent maar alles beschouwd is het topgeregeld, hoe zulke zaken afgewikkeld worden. In het verleden heb ik een keer vergelijkbaar meegemaakt in China waar het op eenzelfde manier prima werd afgewerkt. Klasse Luchtvaartmaatschappijen, Klasse Lufthansa!

 

De koffers worden leeggehaald als ware het een Sinterklaasavond en we eten een hapje aan boord van de Queen B waar het al snel gezellig laat wordt.

 

Dinsdag, 28 mei 2019

 

 

Panama City

 

 

De propellers komen met een snerpend geluid op snelheid en de blokken worden weg getrokken. De Boeïng hobbelt naar startbaan en blijft even ademhalen om dan een hobbelende sprint te maken om zich boven de stad uit te heffen. Ik voel me weer 40 jaar terug in de tijd toen het gebruik van dit soort vliegtuigen nog regelmatig werd toegepast. Het is maar een klein tochtje in vergelijk met de bustocht van 11 elf uur en komen prima uitgerust aan op een vliegveld dat niet zou misstaan in het boek “Kuifje in Afrika”.

 

De warmte komt als een deken over ons en lopen gewoon op straat want autoverkeer is in Bocas del Toro maar heel weinig. Bocas is een leuke stad en de huizen zijn van arm tot gemiddeld goed onderhouden, de straten liggen er veel beter bij dan in Colombia en Guatemala, toch is het te vergelijken. We weten niet precies hoe de watertaxi werkt en gaan bij de Puerta Bocas staan waar we de jachthaven bellen. Ze sturen iemand die ons op komt halen. Ik denk dat het iemand van de jachthaven is en vergeet daarom de man af te rekenen die uiteraard terecht begint te mekkeren om zijn geld.

 

De Queen B ligt er prima bij en luchten direct de hut. Enige schimmel op het houtwerk en de bedompte geur worden door Jacqueline direct aangepakt.

Marcelo komt aanlopen en doet verslag van de generator, en natuurlijk Loud en Marlène die ik al op de hoogte heb gebracht van het kofferverhaal komen voor een welkom. Meteen gezellig, veel bij te praten en krijgen tijdens de koffie een aantal WhatsApps binnen met foto van de koffer. Dat ziet er goed uit. Koffers zijn in Panama!

 

In de avond worden we uitgenodigd aan boord bij Loud en Marlène voor een uitgebreide maaltijd en borrel. We voelen ons weer helemaal thuis in de bootjeswereld.

 

Verloren energie

Rondweg in Zee
Rondweg in Zee

 

Maandag, 27 mei 2019

 

Vlijmen – Amsterdam – Frankfurt- Panama.

 

Luc staat om 06.00 voor de deur en dragen 4 stuks bagage om weer de overtocht van de grote plas te aanvaarden. In een volle trein naar Schiphol maar bij de bagage-dropoff zijn we al snel 2 grote pakken kwijt en voel me een stuk vrijer. Op het gemak slenteren via de winkels en de boekstallen naar de gate. Wij zijn ruimschoots op tijd maar het storende is nu, dat het vliegtuig een uur vertraging heeft.

 

Het gaat weer een nipper worden om naar de gate van Panama in Frankfurt te rennen. In een meer dan versnelde looppas komen we hijgend bij de incheck aan waar alle gasten al in het vliegtuig zitten. Wij zijn blij dat we het gehaald hebben en de deuren van het vliegtuig blijven ondanks de verlopen tijd nog een tijdje open. Ze wachten nog op iemand? Hierdoor vertrekken we ook vanuit Frankfurt te laat en komen na 11 en half uur vliegen plus een uurtje later aan in Panama.

 

De paspoortcontrole neemt een eeuwigheid in beslag en komen geradbraakt in de bagagehal waar de lopende band in een eeuwigheid aan het draaien is met steeds dezelfde vier koffers op de band. Jammer genoeg niet de onze zodat bij de nodige navraag blijkt dat de koffers uit Amsterdam niet op het vliegtuig in Frankfurt zijn ingebracht en worden pas morgenmiddag verwacht. Dat worden enkele formulieren, de belofte dat de koffer doorgestuurd zal worden naar Bocas del Toro. Je zult altijd zien dat als je spullen voor een ander meeneemt dat het fout gaat. Vooral je verantwoordelijkheidsgevoel met de zorg voor de ander en ik weet dat het om een behoorlijk bedrag mis zal gaan.

 

Het lijkt een scène uit een televisieprogramma, waar in een bijna lege bagagehal drie mensen zich keurig gedragen terwijl een stel voor ons, de Hoofd-klachten aan het uitfoeteren is, telkens opnieuw het verhaal doen, dat er de ADHD pillen van zijn schoonmoeder in de koffer zitten en dat de schade persoonlijk op die man verhaald zullen gaan worden. Daar kun je toch niets mee en is verloren energie.

 

De sympathieke Panamees blijft stoïcijns netjes en blijft dezelfde vragen netjes hetzelfde beantwoorden. Hij is zichtbaar blij dat hij eindelijk het woord tot mij kan richten in plaats van het zeurende stel. Ik krijg een formulier, vul het in, een bewijs retour en een WhatsApp nummer om contact met elkaar te houden. We lopen naar de taxiplaats en laten ons vermoeid naar het hotel brengen aan de andere kant van de stad.

 

Weer die prachtige dam in zee om de stad te mijden, al die mooie lichten en hoge gebouwen. In het hotel een heerlijk eten en vermoeid maar toch licht teleurgesteld over de bagage vallen we in slaap.

Te weinig

Pauselijke onderbreking
Pauselijke onderbreking

 

Zondag, 26 mei 2019

 

Alle voorbereidingen en spullen liggen uitstald op de bank. Nieuwe apparatuur vanwege een blikseminslag van Marlène en Loud en de gekke rommel die ik altijd weet te verzamelen. Het is veel en moeten daarom twee koffers meenemen om alles te verdelen en mee te kunnen nemen. Ik twijfel of het allemaal wel mee kan maar als het eenmaal is ingepakt valt het wel mee en vooral het gewicht, we zijn er weer klaar voor.

 

Een maand thuis met vreemde wendingen, een week op audiëntie bij de Paus geweest, samen met de Kikvorschen, twee keer in het ziekenhuis beland en twee keer zeer snel geholpen.

Te weinig de kleinkinderen gezien, te weinig de familieleden gesproken, te weinig mijn vader gesproken, het gaat allemaal zo snel.

Platvink

Vet en goedkoop
Vet en goedkoop

 

Dinsdag, 23 april 2019

 

Panama City – Amsterdam

 

 

Het leeglopen van het vliegtuig, driehonderd man die naar een paspoortcontrole moeten, doen allemaal of ze geen haast hebben, kiezen tussen de lopende band, wel of niet, passeren de oude van dagen en de treuzelende pubers, om ongemerkt vooraan te komen. Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat ik er ook zo één ben. Zo snel mogelijk het vliegtuig uit, de gang in en door blijven lopen op de rolband, trap naar beneden en passeer de bagageband, gelukkig hebben we geen ruimbagage.

 

!!Ineens realiseer ik me dat mijn portemonnee nog in het vliegtuig ligt. Keurig in het stoelvak zoals ik me altijd installeer, portemonnee, paspoort, computer, leesvoer allemaal in het vak om iets te lezen hebben en de portemonnee uit de kontzak om niet de hele reis erboven op te zitten. Alle spullen netjes bij het "desbarquement" keurig mee in de rugtas geladen maar mijn platvink zit nog in het vak 21b.

 

Direct een medewerker van het vliegveld aanschieten en die grijpt meteen de portofoon en roept de schoonmaakafdeling van het vliegtuig op. Dat is snel, en ik voel me bij de juiste man. Ik hoor de stem krakend door de portofoon komen dat knip is gevonden en komen hem brengen. Dat is een mazzel. Wat een geluk en wat een organisatie in Houston. Ongelooflijk, dat zulk groot vliegveld van die korte lijnen heeft.

Wij wachten netjes op het kleinood en zie de portemonnee overhandigd worden aan de medewerker. Hij komt hem direct brengen met een discreet gebaar en vraagt of het mijn portemonnee is? Is bevestig hem en zie al snel mijn pasjes, maar de 80$ zijn verdwenen. Even heel snel schakelen: Ik bedank hem heel hartelijk want aangifte van diefstal dat zal het hem niet worden en ik zou de man en mezelf in verlegenheid brengen en ik heb toch geen bewijs.

Ik ben blij met de terugkeer van de pasjes, identiteitskaart en rijbewijs.

 

Een hamburger eten bij Wendy’s, lekker veel en lekker vet.

 

Als makke schapen het volgende vliegtuig in en zitten al snel comfortabel richting Amsterdam. Ik ga nu toch maar op de lege portemonnee zitten.

Panama City

Skyline Panama
Skyline Panama

 

Maandag, 22 april 2019

 

 

Bocas del Toro - Panama City

 

 

 

De wekker stuurt ons om 5 uur bed uit en pakken de laatste spullen, ik spuit de nieuwe fles chemicaliën de hut in en laten ons wegbrengen door de taxista. Exact om 6 uur bij de Watertaxi 25 die ons wegblaast met 600 PK naar Almirante, waar we naar de bus lopen om 11 uur in de bus te zitten. Het landschap is te vergelijken met Guatemala inclusief de wegversperringen en wegwerkzaamheden.

 

Vermoeiend en weinig leuks over te schrijven. Bij het busstation in Panama City nog een taxi om ons de andere kant van de stad te brengen en aanschouw een prachtige moderne stad met een mooie infrastructuur gelardeerd met kunstwerken. Het geeft me een Shanghai gevoel. Rijden over een dam die ze in zee aangelegd hebben om het verkeer in de stad te ontlasten, een prachtig gebied. Het einde van het Panamakanaal, de Pacific, de sfeer van het nieuwe.

 

We slapen in het Casino Hotel, vlakbij het internationale vliegveld, waar we heerlijk eten.

Je ziet ze niet, maar zijn er wel.

 

Zondag, 21 april 2019

 

 

Bocas del Toro.

 

Er is weinig geschreven over de kakkerlakken maar ze zijn er nog wel. Elke avond is het jacht op de monsters en we denken aan de winnende hand te zijn. Ze worden kleiner alhoewel we denken dat we een nieuw soort erbij hebben. Dat is verse import en nu maar hopen dat deze twee soorten niet met elkaar kruisen zodat er een nieuwe specie ontstaat die beschermd wordt door wereldnatuurfonds want dan zijn we in de aap gelogeerd. Kunnen we elke avond met een vlindernetje op jacht en de gevangen soorten bij Dr. Darwin inleveren.

 

In tegenstelling tot de Nederlandse opstelling dat we ongedierte niet meer met chemische middelen te lijf mogen gaan zweren wij toch bij de Caribische gifgroene flessen, die als de kakkerlak goed geraakt wordt, definitief zijn einde is. Je moet onze triomfglimlach eens zien als het weer gelukt is, desnoods met een millimeter groter cfk-gat op de Zuidpool. Ik dwaal af van kakkerlak tot voorbereiding voor de terugreis.

 

Bootje in de bakskist, ruimte genoeg. Buitenboordmotor opruimen, etenswaren opeten, inpakken om weg te geven en de spuitflessen klaarzetten om een laatste kakkerlakken shot te doen bij het weggaan.

Grote schrik want de bus is leeg zodat René lastiggevallen moet worden, die direct taxiet en me afzet bij een krakkemikkig steigertje waar enkele jongetjes aan het zwemmen en spelen zijn. René verdoet zijn wachttijd door met de jongens een tochtje te varen en wordt hierdoor wel een heel populaire jongen. De moeders komen leunen uit het raam zonder glas om de boel aan te kijken.

 

Aan boord probeer ik de inverter van René uit om de koelkast op te starten maar dat lukt niet zodat we de inverter weer inleveren. Eigenlijk heb ik er spijt van want het is een mooie zware uitvoering en altijd gemakkelijk.

 

In de avond een borrel aan boord bij de Pimentao tussen de bootjes van Bocas, de muggen hebben een hekel aan ankerende schepen. In de kuip is het behoorlijk veilig in tegenstelling op de steiger bij de Queen B.

 

Het is de laatste avond van deze trip maar door de afgelopen dagen van continue aan de generator werken heb ik het idee dat nog niets weet van mijn nieuwe omgeving.

Als je op je vrienden moet wachten

 

Zaterdag, 20 april 2019

 

 

Bocas del Toro,

 

 

Het is wachten op de raad en contacten van de zogenaamde vriendjes van Marcelo en het duurt maar. De tijd tikt onder de vingers weg en besluit om de generator er maar op voorhand uit te halen. Ik weet nu alles blindelings te vinden en met een paar schroevendraaiers en de juiste sleutels heb ik de Fisher Panda snel los. De takel erboven en sleur de generator uit de bakskist en de gezaagde sleuf is nu al goud waard omdat het nu wel heel gemakkelijk gaat met 5 cm meer ruimte. Het laatste stukje even een knikje mee geven om de drempel te passeren en doortakelen.

 

Plaats de generator op de bank, scheer opnieuw in want moet nu de zeereling passeren om hem daarna op de steiger te kunnen zetten. Als een volleerd takelaar zou ik zo bij wsv Neptunus aangenomen worden als ze me zo bezig hebben gezien en ben erg in mijn nopjes met mezelf. Jacqueline hanteert de lier om wat bij te sturen en uiteindelijk als de generator de zeereling gepasseerd is langzaam uit te vieren. Wat samenwerking al niet vermag.

 

Het is 135 kg verplaatsen en dan zoals beschreven uit een veel te klein hok. Het is nu 13.00 uur en heb nog steeds niets gehoord van Marcelo maar voor mijn gevoel kan er niets verkeerd want het is uiteindelijk in goede handen bij Marcelo als ik vertrek. Jacqueline heeft de terugreis georganiseerd en zullen maandag alweer naar huis reizen.

 

Saai blog.

Meten is weten
Meten is weten

 

Vrijdag, 19 april 2019

 

Bocas del Toro

 

Vannacht kom ik tot het besluit om een regel uit te zagen van de kuipkist zodat ik 5 centimeter meer ruimte heb om de generator terug in te zetten. Met de bibberzaag, mijn benaming, zaag ik door het dikke polyester van de boot en ben tevreden met het resultaat, dit zal gemakkelijker werken worden. Marcelo zie ik vandaag niet opdagen zodat ik de generator zelf takel en met logica en extra touwtjes de motor er terug in weet te laten zakken. Zet hem vast op de motorsteunen, en begin met de slangen aan te sluiten.

 

Dik in de middag is Marcelo van de partij en is getuige van het proefdraaien. Motor slaat prima aan maar geen enkele spanning. Dit is toch een domper. Met de handleiding en beredeneren vraag ik Marcelo eens te meten zonder de aarde en of de coil dan geen sluiting heeft. Nu blijkt dat er wel degelijk sluiting in de coil zit. Ik houd mijn gezicht in de plooi maar weet wel dat er nu drie monteurs zijn geweest die gewoon niet hebben geweten, hoe je moet meten. 

 

Marcelo gaat eens informeren voor een bedrijf die kan wikkelen en ik klop de teleurstellingen van de dag eens van mijn jas.

 

Het uitje wat we hebben is een hapje gaan eten in de stad. Jacqueline heeft volgens Expedia een van de beste restaurants uitgezocht en dan ben je toch slachtoffer van de norm van een back packer want we belanden in een restaurantje met een rioollucht en zitten op een gammele bank met tafel. Het eten is niet slecht maar ambiance had er best meer mogen zijn voor een waardering van 4.5 op de ladder van onmogelijkheden

 

 

Geen sluiting

Takelen
Takelen

 

Donderdag 18 april 2019

 

Bocas del Toro

 

Marcelo is op tijd, precies om 0900 staat hij in de kuip en gaan verder met het wenden en keren uit de bakskist. Na de generator op de bank gezet te hebben met al zijn slangen en kabels als tentakels rond zich heen, begint Marcelo de achterdeksel van de generator los te schroeven. Hij constateert waterschade maar de wikkelingen zien er goed uit en met behulp van zijn metingen, zegt hij geen sluiting vast te stellen. Schoonmaken en terug implementeren en hij moet het doen, is zijn advies. Zou het nu toch een meevaller kunnen worden?

 

Ik breng de rest van de dag door in de kuip en Jacqueline gaat op bezoek bij de Pimentao om een rondje te zwemmen, ik heb er geen tijd voor.

Onvermijdelijke ongevraagde hulp

Bocas del Toro
Bocas del Toro

 

Woensdag, 17 april 2019

 

Bocas del Toro

 

Het Engelse schip naast ons, een gezin met 2 kleine kinderen, roept ons aan en vraagt de komende dagen op te letten omdat ze een paar dagen naar Costa Rica gaan. Geen probleem maar wij gaan net ankerop om in de haven te gaan liggen en schuiven de vraag door naar de Pimentao. Het is een prachtig schip, maar een echte boot want er blijkt van alles aan te mankeren. De versnellingsbak ligt in de gort maar blijkt zo vastgeroest te zitten aan het motorblok dat het demonteren al een hels karwei op zichzelf is. Later blijkt dat ze zo murw gemaakt zijn door tegenslagen dat ze stoppen met hun droomreis en de boot in Panama willen verkopen.

 

De Queen B wordt losgemaakt van zijn ketting en varen met een boog om de ondiepte heen maar dat blijkt niet genoeg. Ik vaar over de ondiepte maar raak gelukkig geen bodem. In de haven worden we opgevangen door enkele dockboys en liggen vast aan stroom en water. Marcello komt aan boord en we beginnen direct met het losmaken en uithalen van het beest. Het valt niet mee bij deze temperaturen en verlies heel wat vocht terwijl ik er geen acht op probeer te slaan.

 

Helemaal voorbereid om de boel morgen te takelen en uit de bakskist te halen krijgen we regelmatig bezoek van de omliggende Captains die allemaal een advies uitdelen waar we uiteraard voor bedanken. Een fenomeen in de botenwereld waar iedereen ongevraagd advies komt brengen of om te vertellen dat hun probleem toch wel een graad erger is. Een Amerikaan komt om het uur en begint een verhaal waarbij ik mijn hoofd wegdraai en ik merk dat Marcelo steeds meer begint te hoofdschudden. Ik maak bijna een kapitale blunder om de man een kop koffie aan te bieden maar ik ontsnap toen hij bedankte. Morgen verder.

Telraam rekenen

 

Dinsdag, 16 april 2019

 

Bocas del Toro

 

René heeft het een en ander uitgevogeld voor een ligplaats. De keuze was Red Frog Marina of de Bocas Marina. Het is Bocas geworden omdat het veel gemakkelijker te bereiken is en de winkels zijn er niet ver. Red Frog ligt een eind hiervandaan en het transport moet via een Lancia.

 

René heeft veel voorbereid en worden voorgesteld aan de eigenaar van de Marina die ook meteen een monteur voor de generator weet te regelen. Het is snel geregeld en spreek af dat we morgen naar binnen komen. Marcelo de monteur, een jonge Argentijn die klussend rondvaart is bekend met elektronica en generators. Dit lijkt allemaal prima te gaan.

Met de rubberboot van de Pimentao snorren we naar de stad en wandelen door de straten. René en Angelique wijzen ons de high lights en introduceren ons de Toto-Supermarkt. Uiteraard Chinees maar ze hebben er van alles, bedden, meubelen, een zeer uitgebreide ijzerwarenwinkel, feestartikelen en een supermarkt.

 

Ik koop een complete verse kip voor 3 euro en Angelique komt uit de strijd met een kippenborst van 7 euro. Dit is echt telraam rekenen. Om de rekensom en de onderliggende logica goed op ons in te laten werken eten we bij een Mexicaan een heerlijke lunch. Deze stad bevalt me wel, lekker onlogisch.

Bij de telefoonwinkel krijgen we te horen dat we de telefoon even helemaal uit moeten zetten en opnieuw opstarten. Het blijkt te werken en daar hebben we gisteren uren voor moeten wachten. De tijd van boos worden of geïrriteerd ben ik in de loop de jaren wel verleerd, schouders ophalen, lachen en buiten mopperen.

Verbod monohulls in Panama?

paradise Hotel Boca del Toro.
paradise Hotel Boca del Toro.

 

Maandag, 15 april 2019

 

Bocas del Toro

 

Er moet ingeklaard worden en gaan van boord met de papieren om te onderzoeken waar we moeten zijn. Het is altijd weer een omslag in denken want elk land heeft zijn gewoontes en mentaliteit. Panamezen zijn niet gemakkelijk in het eerste contact en komen nogal stuurs over, maar dat kan liggen aan het feit dat ik eens naar de kapper moet. Een grote bos grijs krullend haar die net doet of hij joviaal is wordt niet altijd gewaardeerd. Bij Puerta del Bocas lijkt me een goed adres om de bureaucratie van Panama te bestormen, maar daar aangekomen blijkt dat we aan boord van het schip moeten blijven wachten. De immigratie komt vanzelf op het gele vlaggetje af.

 

Wij weer terug aan boord en voel me een Don Quischotte waarvan ze zijn lans hebben geknakt. We kijken vanuit de kuip de wereld om ons heen maar eens aan. Rond 12.00 komt een grote Lancia met 5 personen aan waar 4 mensen bij ons aan boord stappen. Een dikke mevrouw van de immigratie heeft het meest moeite met overstappen en aan boord klimmen, je kunt zien dat het haar allemaal veel te veel is. Ze is de baas en dat is te merken want op het moment dat een van de jongeren een vraag aan me stelt, ontploft ze, dat hij eerst moet wachten dat ZIJ klaar is en dan mag hij. De jongen trekt wijselijk zijn keutel in en wacht. Ze zijn aardig maar hebben genoeg formulieren en de rekening is weer eens niet mis. Een 135 US$ armer met een vodje als formulier en drie stempels met een stempel in het paspoort, mogen we ons tijdelijk Panama toerist benoemen.

 

Met dezelfde ingewikkelde lichamelijke procedure klautert de “Mama van de Immigratie” van de Queen B. Het zou zo maar kunnen dat er volgend jaar alleen maar catamarans Panama aan mogen lopen omdat het inklaren voor een monohull voor haar veel te lastig is.

Nu zijn we vrij om het dorp in te lopen en gaan op onderzoek. Bocas is een leuke plaats, een waar oord voor Backpackers om van hieruit de eilanden te bezoeken en bij de riffen te snorkelen of duiken.

 

In de telefoonwinkel zijn we uren bezig want de verbinding tussen de winkel en de provider is geblokkeerd. Ondertussen toch maar een paar boodschappen doen met een overmatige hoeveelheid supermarkten die natuurlijk weer in handen zijn van de Chinezen. Het weerhoudt ons niet om op het terras bij de Chinees een nasi maaltijd te eten welk uitstekend smaakt.

Op naar de telefoonwinkel en deze vragen ons morgen terug moeten komen want het werkt nog niet.

 

Terug bij de rubberboot Kwienbietje blijkt deze zoveel water tot zich genomen te hebben dat ik een heuse pomp moet inzetten om de boel een beetje vaarbaar te houden.

 

René en Angelique komen op de borrel in de avond en het is al snel laat.

 

In Panama

Bastimentos Panama
Bastimentos Panama

 

Zondag 14 april 2019

 

N 10º 37’ 568 W 081º 56’ 351 – Bocas del Toro Panama

 

En dan valt de voorspelde windstilte in. 02.00 Uur geen spat wind en de golven naast het schip beginnen te blinken. Een glad velletje op het water en besluit de motor te starten om de laatste 50 mijl op de motor te varen. Mijn vislijn hangt nog uit maar krijg deze met geen mogelijkheid meer naar binnen vanwege het Sargassum. Het Japanse Bessenwier. Om te voorkomen dat ik mijn handen openhaal aan de strakgespannen lijn knip ik deze door en zie de boot meteen een halve knoop sneller varen.

 

Sargassum is drijvend zeewier dat doorgaans ontstaat in de golf van Mexico om vervolgens door stromingen in de noordelijke Atlantische Oceaan in de Sargassozee, ten oosten van de Verenigde Staten, uit te komen. Het huidige zeewier lijkt echter uit een ander gebied te komen, een ovalen band tussen Brazilië en Afrika, hoewel het niet duidelijk is waarom hier nu meer wier groeit. De drijvende planten zijn normaliter een broedplaats en voedselbron voor verschillende soorten zeedieren. Het wier is niet schadelijk voor mensen en in kleine hoeveelheden kan het stranden gezond houden. 

De grote hoeveelheden die nu aanspoelen en voor de kust drijven zijn echter schadelijk voor toerisme, visserij en de plaatselijke fauna. Koraalriffen en zeegrassen worden bedreigd. Zeeschildpadden kunnen geen eieren meer leggen op de stranden, en ook de zee is minder veilig voor hen. Vissersboten komen moeilijk door de lagen wier heen en stranden worden ontoegankelijk door grote bergen zeewier, die bij ontbinding erg gaan stinken. 

De stranden die getroffen worden liggen vooral aan de zuidelijke en oostelijke kant van de Caribische eilanden. Toeristische resorts in die gebieden voelen de gevolgen. Toch is internationale berichtgeving dat "het Caribisch gebied vergiftigd wordt door rottend zeewier" niet juist. Sommige gebieden, waaronder de westelijke stranden die vaak de meeste toeristen trekken, hebben nergens last van. 

Ook worden op verschillende eilanden manieren gevonden om de plaag tegen te gaan. Technieken om het wier uit de zee en van de stranden te verwijderen zijn sinds 2011 aanzienlijk verbeterd. De grijpers die suikerriet op vrachtwagens laden blijken uitermate geschikt om het wier van het strand te verwijderen zonder zand mee te nemen. Ook wordt commercieel gebruik van het wier onderzocht, onder andere als mestproduct. 

Op de GPS keurig de positie van de ton ingevuld en varen daar met gezwinde spoed op af. Als we binnen een mijl afstand zijn moeten we de ton kunnen zien maar vinden geen ton, nog sterker alle betonning is weggehaald en moeten het met de dieptes van de kaart doen. Een catamaran achter ons worstelt met hetzelfde probleem en varen gezamenlijk naar Bocas del Toro. Al snel zien we de Pimentao op anker liggen en daarbij zijn ook Leo en Zanzibar. Met een snelle anker procedure liggen we naast de Pimentao en René komt ons ophalen met zijn rubberbootje voor een ankerborrel. Het is een fijn weerzien om René en Angelique te ontmoeten die we kennen van de Kaapverdië en samen de overtocht van Kaapverdië naar Suriname hebben gemaakt.

Wij zijn in Panama!

 

Aan de horizon lichten

San Andres laten we aan stuurboord liggen
San Andres laten we aan stuurboord liggen

 

Zaterdag 13 april 2019

 

N 12º 45’ 536 W 081º 36’ 912 - N 10º 37’ 568 W 081º 56’ 351

 

 

Om 00.35 wordt de Queen B opgeroepen door de kustwacht wat onze bedoelingen zijn en of we San Andres willen aandoen. Ik bedank voor de eer en vertel ze dat we op weg zijn naar Panama. We krijgen een veilige reis toegewenst en de verbinding wordt verbroken. Prima controle en van een behoorlijke afstand is men alert want we zien aan de horizon wel enkele lichten maar het is toch nog ver weg. Het is een prachtige zeildag met steeds een beetje minder wind. Van de 13 knoop zakt de wind naar de 8 knoop maar het blijft bezeilbaar. Met een mooie avond, vlakke zee, alles wel aan boord schuiven we mijl voor mijl naar Panama.

 

 

Het is wel verwarrend dat deze twee kleine eilanden Colombiaans gebied zijn maar natuurlijk weer niet zonder geschiedenis. Officieel toegewezen in Den Haag in 2002.

De eilanden en eilandjes zijn in de loop van de geschiedenis in verschillende handen geweest en ook in de 21ste eeuw vinden internationale claims plaats op de vaak zeer kleine eilandjes. Vermoed wordt dat San Andres in de Gouden Eeuw door Nederlandse ontdekkingsreizigers werd ontdekt, van de WIC. De zeerover Henry Morgan had de eilanden van 1670 tot 1689 in handen. Hierdoor wordt de legende gevoed dat Henry Morgan een of meer van zijn schatten op en rond de eilanden had verborgen.

Vanaf eind 17e eeuw kregen de Spanjaarden de eilanden in bezit, waarbij ze verschillende malen van een andere provincie of departement deel uit gingen maken. Op het einde van het koloniale tijdperk behoorden de eilanden bij de provincie Cartagena. Groot Colombia bemachtigde zeggenschap over de eilanden in 1822, kort na het verkrijgen van zijn onafhankelijkheid. Dit was tegen de zin van de Verenigde Staten van Centraal Amerika. Die federatie claimde de eilanden namelijk eveneens. Nicaragua, dat uit de Verenigde Staten van Centraal-Amerika is voortgekomen, legde de meeste claims op de archipel.De bevolking van de bewoonde eilanden bestaat voornamelijk uit afstammelingen van slaven en mulatten die in de loop der eeuwen naar San Andrés en Providencia vervoerd werden. In het binnenland van San Andrés spreekt men Criollo sanandresano, een vorm van Creools, naast het algemeen gangbare Spaans, met voornamelijk gemengd Caribisch en Colombiaanse accenten. De meeste immigranten, die hoofdzakelijk van het toerisme leven, komen dan ook van de kustdepartementen Atlantico, Bolivar en Magdalena. Verder is er een relatief grote groep Libanezen op het eiland. Zij hebben de meeste middenstand in handen, die belastingvrij handelen: Parfumerieën, juweliers en luxeproducten, veelal in dezelfde winkel gevestigd.

 

Zeppelin

Overzichtskaart waar we nu zijn.
Overzichtskaart waar we nu zijn.

 

Vrijdag, 12 april 2019

 

 

Providencia – N 12º 45’ 536 W 081º 36’ 912

 

Jacqueline blijft aan boord en ga op weg om de papieren op te halen. Ik had verwacht deze op te pikken rond 1200 uur maar dat kon helemaal niet want dan kan pas om 1400 uur. Ik doe een oproep naar Jacqueline en blijf in het dorp om te wachten. Bij de dames op de veranda een kop koffie, een paar boodschappen en loop nog wat rond tussen de sympathieke wanorde. Om 1400 uur bij Bush en hij heeft de papieren klaar. Hij doet net alsof hij allemaal heel snel heeft kunnen regelen maar ik heb mijn twijfels. Het lijkt gewoon vergeten en is versneld in beweging moeten komen. Als ik vraag wat hij moet hebben voor de exit procedure zegt hij doodleuk US$ 200. Ik sputter heel erg en zeg hem dat ik al 200 betaald heb bij de inklaring. Hij antwoord me, kijk maar wat je ervoor over hebt. Lichte verwarring en biedt hem 50 US$ en lijkt daar erg tevreden mee te zijn. Ik voel me belazerd en raad alle zeilers vanaf nu aan om de procedure zelf te doen op Providencia. Scheelt een hoop geld en ergernis, de ambtenaren zijn uitermate vriendelijk. Om 1500 uur terug aan boord en dan de opruimprocedure van rubberboot invouwen en spullen klaar maken voor vertrek. Jacqueline is getuige geworden van een bizar verhaal over de marifoon over een schip wat overvallen is door piraten, gelukkig geen gewonden want de opvarenden hebben zich weten op te sluiten in de cabine. De piraten hebben geen kans gekregen om binnen te komen. Dat is ook een oplossing, een schildpad oplossing. Terugtrekken in je cocon.

 

Het anker op, het zeil op en wegglijden over de zacht deinende oceaan via Morgans Head. We zien de overvallen boot die afgemeerd ligt bij een strandje en kunnen het niet laten te huiveren. Bij de laatste ton draait de Queen B zijn boeg naar het zuiden. De wind is prima en de vaart zit er meteen in. Het is een mooie avond met halvemaan en licht bewolkt en vaar met een glimlach in mijn element. Jammer dat Jacqueline nog geen 100% is maar die zal wel snel weer boven water komen. Om 23.30 passeren we een AIS-loos schip met grote lampen op het dek. Een visser druk met zijn ding, na al die verhalen en berichten gaan deze zaken toch een gereserveerde benadering krijgen.

 

Hieronder een journalistiek artikel van “Noonsite”,

 

 

 

We were attacked on Zeppelin on Thursday, April 11, 2019 at 1742 hours while sailing from Roatan, Honduras to Providencia, Colombia.

 The attack occurred at N14deg 49min 59.9, W82deg 46min56.7, off the coast of Nicaragua.

 We had taken the Edinburgh channel route through the Nicaraguan Banks, this route is one we have used before and several other boats we know personally have also used and none had any problems. We also talked to another boat on our arrival in Providencia that had just gone through it a week earlier without incident.

 We put out several Mayday calls with no response and activated our GEOS SOS inReach beacon, they responded via text and informed us that the Nicaraguan Navy would be responding. The attackers were local fisherman that surrounded us in 4 fishing pangas with 5 to 6 men in each one, about 20 to 25 men in total, ramming the sides and trying to get us to stop. They boarded Zeppelin, at which point we locked ourselves inside Zeppelin where they could not reach us due to our security grates on all of our hatches.

 The attackers proceeded to vandalize Zeppelin, smashing pilothouse windows, hatches, hull ports and windows, slashing sails and lines and halyards, etc. They stole pretty much everything that was not bolted down on deck or threw it overboard, including multiple sets of diving equipment, 12 scuba tanks, 2 sails, an Achilles 11 foot RIB inflatable, Avon 6 man SOLAS rated offshore liferaft all of our navigation electronics including GPS chartplotter/sounder, wind instruments, autopilot control heads, portable & fixed VHF radio, numerous cushions and storage boxes ripped from the deck, and other misc. equipment. They rammed the stern of the boat, breaking the boarding ladder and cracking the hinges on the swim platform, there are numerous deep scratches and paint transfers on both sides of the aft half of the hull.

 They did not appear to be organized pirates, they did not have any weapons other than knives, or any tools, they had to leave our outboard motor behind as they couldn’t cut the chain locking it. It appears that they just saw an opportunity and decided to go after us. They went berserk, it was an angry mob scene on our deck with about 20 men screaming and jumping and smashing things. We have no doubt that our lives would have been in danger had they been able to get inside the boat.

 Once they left the boat we immediately headed towards Providencia, Colombia at full speed to get away from the coast of Nicaragua as fast as possible, Providencia being the closest safe port and our original destination. The Nicaraguan Navy never showed up and we were not risking staying in that area to see if they did. We arrived in Providencia the next day in the late afternoon and spent all the next day filing reports with the Colombian Coast Guard and Port Captain, he told us that even though the attack took place in Nicaraguan waters Colombia has responsibility to handle it because Providencia is listed on our Zarpe as our destination port. He told us that he would be sending the details to all the various Coast Guards and Port Captains in the Western Caribbean.

 Since arriving in Providencia we have been told by local authorities and fishermen that Colombian fishermen from Providencia are being attacked off the coast of Nicaragua in international waters by Nicaraguan fishermen. We have also been told that there was another incident where a boat was stopped by the Nicaraguan Navy out by the Gorda Banks and was attempted to be extorted.

 The political situation in Nicaragua is a mess and it appears that the desperation of the people is spilling over onto the seas. It appears that the waters off the Nicaraguan Banks have become very dangerous and no route, either inside or outside is safe anymore.

 See CSSN Report here.

Ankerperikelen

een laatste plaatje van Providencia.
een laatste plaatje van Providencia.

 

Donderdag, 11 april 2019

 

Providencia.

 

Vandaag een uittocht van schepen. Er worden verschillende ankers omhooggetrokken en zie de schepen of naar Zuid varen ofwel naar Noord. Alleen Chris en Laurie van de Black Elise en de Mexicaan blijven vast aan hun anker.

Het ziet er de komende dagen goed uit alleen bij de aankomst van Panama staat er heel weinig wind. Het staat erom bekend en zal er waarschijnlijk mee moeten dealen. Wij blijven nog een dagje en besteden dit om bij de heer Bush uit te kunnen klaren.

 

Bush doet heel geleerd en neemt de papieren in ontvangst. Omdat ik zeg dat we morgenmiddag vertrekken zegt hij dat de papieren morgenmiddag klaarliggen. We maken een rondje door het dorp en zien en beoordelen het als helemaal bekend. Bij een koffiebar boven op een veranda drinken we een koffie bij een paar dames die er best wel lol in hebben. Bij de supermarkt nog wat blikvoer en missen de koeling in deze temperaturen enorm. Een koelkast is geen luxe maar bijna een eerste levensbehoefte om je spullen minimaal enkele dagen goed te kunnen houden bij deze temperaturen.

 

Vanuit de kuip ben ik getuige van een ankermanouvre van een schip met te veel bemanning op het voordek. Er staan enkele heren naar de stuurman te schreeuwen zowel vooruit als achteruit. Heerlijke situaties en ik gniffel in de kuip. De stuurman geeft een flinke peut achteruit en trekt het anker over de grond zonder de tijd te gunnen om het anker in te kunnen graven. Het ligt hier niet aan de ankergrond want die is prima. Uiteindelijk wordt er een oplossing gevonden en ik zie alle dekjongens over het dek naar de kuip dartelen. Nu wordt de heer Bush opgeroepen maar die geeft niet thuis. Verwarring aan boord en hoor telkens de oproep naar Bush uitgaan.

 

The Peak.

Op de top van het eiland
Op de top van het eiland

 

Woensdag, 10 april 2019

 

 

Providencia.

 

 

Ontbijt en de vaste rituelen van een ankeraar in beweging. Rubberboot in het water, de motor erop, de losse onderdelen mee zoals een flesje reserve brandstof, pomp, man over boord touwtje. De waterdichte rugtassen met inhoud mee en we kunnen op stap. Bij het dinghy dok vastbinden en de schoenen aan, op weg naar de bromfietsverhuur. 60.000 Colombiaanse munten op tafel ofwel Euro 20, en geen contract, geen borgsom, geen uitgebreide naamregistratie en kopieën rijbewijs. Dit is wel heel gemakkelijk en comfortabel. De verhuurder start de scooter en laat zien hoe je start en wegrijdt, de volledige rijinstructie achter de rug gaan we op weg naar de wandelroute van The Peak.

 

We rijden naar de ingang en Dundee komt met uitgestoken hand om ons te verwelkomen en we moeten zeker niet vergeten bij terugkomst van de wandeling, bij zijn vader een kokosnoot te kopen en bij hem een limonade te drinken. Ik beloof het hem en wij wandelen met goede moed naar de wandelroute. Een gratis pad met een aantal kunstwerken zoals bruggetjes op volstrekt willekeurige plaatsen. Leuningen om je soms vast te houden terwijl je op een andere plek volledig aan je lot overgelaten wordt. De stenen vastgemetseld in de mortel zijn soms niet gemakkelijker te passeren dan de losliggende stenen waar je heel gemakkelijk van steen naar steen kunt overstappen. Geen gemopper want het is een prachtige wandeling met uitleg over de zwarte krabben, de leguanen, en salamanders. Ik geniet van de omgeving en de tocht is pittig te noemen, de hoogte overbrugging is op een kilometer 250 meter. Het is moeilijk om hoogte in te schatten en afstand in de bergen, ik kijk naar boven en ben bijna overtuigd dat wij heel ver van nog hogere punten zitten zodat ik concludeer dat we wel een Peak zullen bereiken maar niet de The Peak van het eiland. En nadat we een bergtop hebben bedwongen loopt het pad om de top ineens bijna egaal naar beneden en dan weer omhoog en zie de echte The Peak. Een hoge top met een naakte rots bovenop. Het ziet er indrukwekkend uit maar het valt erg mee na hetgeen we al achter de rug hebben. Met een prachtig uitzicht van deze hoogte op de Queen B en het rif aan de andere zijde laten we de omgeving op ons inwerken.

 

En nu terug, het lijkt onvoorstelbaar dat bij het dalen een groter hoogteverschil aangeeft dan het klimmen, natuurlijk gaat het dalen sneller dan klimmen maar ik ben trots op mezelf dat ik deze verschillen beklommen heb.

 

Beneden is er geen Dundee te bekennen en ook Pa heeft zijn kokosnoten in de steek gelaten en besluiten we een lunch te gebruiken in South West Bay. Een geweldige visschotel met Pargo, lobster, conch, inktvis en de nodige rijst en groente op een groot dienblad geserveerd vallen we aan. Heerlijk eten in een nog mooiere ambiance onder de palmen op het strand. Na het eten een duik om af te koelen en even de ogen dicht doen op het strand, gaan we al snel weer op stap met de scooter. Bij Deep Blue nog een cola met uitzicht over de lagoon.

 

Een heerlijke dag met eiland waar je complexloos de toerist kunt uithangen. De zon zakt vol rond in het water en drink heel tevreden mijn koffie in de kuip.

 

Houtje touwtjes brug

Morgan Head, die ronde steen tussen het groen
Morgan Head, die ronde steen tussen het groen

Dinsdag, 9 april 2019

 

 

Providencia

 

Het eiland Santa Catalina ligt vlak naast het eiland Providencia, een ondiepe sloot scheidt de twee eilanden van elkaar en worden bij elkaar gehouden door een gammele drijvende brug. De draaibrug is eens gebouwd om verkeer zowel het landverkeer of het vaarverkeer tussen de baai en het rif mogelijk te maken maar dat kan al lang niet meer. De brug zou als pulp uit elkaar vallen als je alle extra houtjes, latjes, touwtjes en andere hulpmiddelen zou losmaken. Deze brug is op maar waarschijnlijk geen geld voor een andere.

 

Morgan blijkt deze ondiepte eens uitgebaggerd te hebben om zijn schip te laten verdwijnen achter het eiland pal achter het rif. Wij lopen regelmatig over de brug naar de stad.

Vandaag met een wandeling het eiland Santa Catalina verkennen en lopen over het mooie pad richting het Mariabeeld op de rots. Een nette trap met wat stenen die geëgaliseerd zijn met beton, klauteren we naar boven en passeren heel wat jongere mensen die zich werkelijk omhoog moeten slepen en sleuren. Even nog maar niet aan denken en gewoon de stoere sterke ouwe jongen blijven door fris en fruitig te blijven klimmen. Bovenop het standbeeld een uitzicht over de baai en vervolgens met een mooie trap omlaag naar een strand waar een feestje plaats vindt. Een aantal jongelui, zonnen, snorkelen, eten, drinken en een vuur met lekkere versnaperingen maken het feestje compleet. We schuiven er voorzichtig langs en volgen het bospad naar boven. Boven aan de andere kant van het eiland staat een enorme steen die Morgan Head genoemd wordt. Vernoemd naar de Boekanier Morgan waar nogal wisselende berichten op internet staan. Een boekanier is volgens de Engelsen geen Piraat omdat een boekanier met een toestemming van de regering Spaanse galjoenen mag aanvallen en buit maken. De Spaanse websites beschouwen hem gewoon als piraat vanwege de kaperij en de gruwelijkheden die Morgan op zijn geweten heeft. Vooral de stad Panama heeft het moeten ontgelden want deze heeft hij zodanig geplunderd en verwoest dat ze de stad op een andere plek moesten inrichten. Heeft zich een “fijne held” getoond en heeft zijn schat ergens op dit eiland achtergelaten maar tot op heden heeft niemand de goudschat weten te traceren. Broodje aap verhaal en doet het goed voor de toeristen want het hele pad staat vol met bordjes die verwijzen naar deze geschiedenis.

 

Bij Morgan Head wil ik als een kwajongen langs de richel verder klauteren maar Jacqueline roept me terug omdat het haar onverantwoord lijkt. Ze heeft gelijk maar dat moet je als echte vent niet toegeven. Doe ik dus ook niet. Ik had best wel verder willen avonturieren.

 

Terug langs het pad waar we vandaan kwamen en gaan op een verstopt strandje tussen de kliffen heerlijk wat zwemmen en genieten van de uitzichten. Het kleine Cruiseschip wat ver op zee voor anker ligt, de Cruisegasten die het eiland en ook onze rots bevolken, een man hangt in een hangmat en vertelt later dat hij urenlang de enige was op dit strand.

 

Terug langs de jongelui waar de muziek een paar decibellen aangedikt zijn en bezoeken de bar vlakbij de dinghysteiger. Een drankje een boodschap in de stad voor het avondeten en we varen terug met het lekke rubber naar de boot.

 

In de ochtend aan boord druk bezig geweest met de teksten voor het weblog en ben bijna bij maar nu geen internetverbinding. De reis voorbereiden naar Panama, de kaarten en almanak bestuderen met de nodige waypoints. Met het weinige contact met het internet zien we dat het een moeilijke aankomst is bij Bocas del Toro omdat er geen wind zal zijn. Dat wordt hulp zoeken bij de Yanmar.

 

 

Vervoer met een grasmaaimachine

Manzanillo Beach
Manzanillo Beach

 

Maandag, 8 april 2019.

 

 

Providencia

 

Vandaag de verkennende tocht over het eiland. Een Mule huren ofwel een golfkar opgepimpt als jeep. Grote letters Kawasaki op de motorkap met het geluid van een grasmaaimachine. Ik vind huren van 10.00 uur tot 18.00 uur genoeg en blijk daar later helemaal gelijk in te hebben, het eiland is zo klein dat we kans hebben om dit continent tweemaal rond te rijden terwijl de maximale snelheid niet boven de 20 kilometer per uur uit komt.

 

Met veel gekraak van de versnellingsbak en het geluid van de maaimachine rijden we het dorp uit op ontdekking langs de kustweg van het eiland. Prachtige uitzichten over het blauwe water aan de westzijde. In het eerste dorpje wil Jacqueline graag uitstappen om het dorp te verkennen maar de tien huizen op een rij zijn door mij al ontdekt tijdens het passeren. Uitstappen dus en van huis naar huis teruglopen op het einde van de rij de weg oversteken en teruglopen naar de golfkar. Zo, dat was nederzetting nummer 1. We rijden met de kar een paar zijweggetjes in en komen prachtige stranden met palmen tot aan de vloedlijn tegen. Wat een mooie bijzondere wereld en het Bounty gevoel is top. Alfred met zijn geliefde Captain komen we tegen aan het wuivende palmenstrand en laat natuurlijk niets merken van de conversatie gisteren. Vriendelijk zwaaiend rijden we een strandje verder.

 

Rolands Beach Bar is geweldig, de barman met rastahaar ligt in een hangmat achter de bar en heet me van harte welkom. De geluidinstallatie versterkt de communicatie zodat het hele strand hoort dat ik welkom ben en dat hij heerlijke koude biertjes, cocktails heeft en natuurlijk lekker eten zoals lobster en nog veel meer. Ja, wat moet je dan bestellen, ik kom niet verder als een flesje water en een cola. De man springt uit zijn hangmat haalt uit een totaal verroeste koelkast de drankjes en omdat ik niets te eten wil hebben geeft hij uit voorzorg toch de menukaart mee. Dit lijkt wel heel erg op de Beach Inn uit IJmuiden van jaren geleden qua sfeer. Vanuit de hangmat wordt elke strandwandelaar aangeroepen met de installatie dat er koud bier en et cetera is. Bijna iedereen neemt de moeite om een plek te zoeken tussen de oude pallets als bank en stoel of op de skippybal aan een touw vastgemaakt aan een overhangende boom aan de rand van het water. Een collega Rastaman begint een groot openvuur aan te steken om aan te kondigen dat er voor de lunch een soort van braai wordt gedaan. Ik vermaak me hier best het is alleen wel erg vroeg zodat we op verdere ontdekking gaan.

 

Aan de oostkant van het eiland krijgen we nog mooiere uitzichten met verschillende kleuren blauw, turkoois en groen met de witte brekers van de zee tussen het rif en het eiland. Het rif heeft een onafgebroken lengte van 31 kilometer en bezet de tweede plek op de wereld als aaneengesloten lengte. Verschillende ondiepe vaartuigen zoals catamarans gemaakt van aluminium buizen als drijvers, vervoeren de snorkelaars naar de mooie plekken aan de rand van de brekende zee op het rif. Bij een hotel wat aanbevolen staat in de gids als duur maar wel heel goed is het inderdaad heel duur maar lang niet zo goed. Het heeft een prachtig uitzicht met ligstoelen en tafeltjes netjes gedekt. De allure van een bijzondere plek, jammer dat ze van het eten geen onvergetelijke beleving weten te maken want dan had dit een hotspot kunnen worden. We kunnen er niet met creditcard betalen want het internet werkt niet. Logisch dat ook het wifi niet werkt. We rijden door naar het dorp en maken nog een rondje eiland om bij het strand een duik te gaan doen. Onder de bomen in de schaduw lopen we het heerlijk warme water in voor een duik. Bij terugkomst uit de zee begint het te regenen zodat we een drankje gaan halen bij de strandtent met afdak. Het stroomt er al snel vol en verwonder me hier over de prachtige schotels met vis en andere gerechten. Het kan dus wel en ook op de plekken waar je het niet verwacht.

 

Om 16.00 uur rijden we terug naar het dorp voor een wifisignaal maar helaas het blijft gebrekkig. Het eiland heeft volgens zeggen gratis wifi maar dit zogenaamde Gobernacion Vividigital kan geen enkel zwaar bestand aan en het blijft bij een beetje WhatsApp als je geluk hebt.

 

Een paar boodschappen halen en wachten op de man die de golfkar weer moet innemen. !8.00 uur afgesproken maar het Bossche kwartier is hier ook afgekeken zodat om 18.15 de kar ingeleverd wordt. De golfkar was totaal versleten en het is een wonder dat de kar ons niet onderweg in de steek heeft gelaten. We hebben wel door deze pruttelende en hoestende Kawasaki een mooi beeld van dit prachtige eiland gekregen.

 

Piraten als romantische helden

De verdwenen schat
De verdwenen schat

 

Zondag, 7 april 2019

 

 

Providencia

 

Het eiland waar Henry Morgan zijn buit heeft verstopt. De plaats waar hij zich verschool en een kanaal heeft laten uitdiepen tussen Santa Catalina en het eiland Providencia om tussen de riffen te kunnen ontkomen of om zich in de baai erachter te verstoppen wachtend op een schip welk voorbij kwam varen. Henry Morgan is een Engelse piraat waar zijn geest en schrik nog rondwaart, hoe je als misdadiger toch nog een status van ontdekker en gevreesd leider kunt worden. Een grote buit moet hij verstopt hebben op Santa Catalina.

 

Voordat wij echt gaan graven naar een mogelijke schatkist eerst maar eens de stad verkennen. Het is een levendige enclave waar veel bromfietsen het verkeersbeeld bepalen. De mensen zijn vriendelijk en van enige dreiging, bedelen, agressie of diefstal is geen sprake. Een grote gemeenschap van 5000 inwoners die elkaar allemaal kennen en op elkaar zijn aangewezen. We lopen langs het paleis van justitie en staan verbaasd van het kleine gebouw, goed onderhouden zodat ik veronderstel dat de criminaliteit tot een minimum beperkt is.

 

De politie surveilleert het hele eiland met een bromfiets waar twee agenten het corps vertegenwoordigen, de agent achterop draagt de handboeien. Bij Bush halen we de paspoorten op en wandelen verder de straat door waar we snel buiten de bebouwde kom zijn. Drie supermarkten op een rij waarvan de ene een schap met wortelen heeft en de concurrent de aardappelen verkoopt. Met een halfuurtje wandelen heb je de hele stad gehad en alle winkels bezocht.

 

Bij de dinghy-steiger is een bar en drinken een cola met uitzicht over de baai waar de Queen B braaf achter zijn ankerketting ligt te dobberen. In de bar ontmoeten we Alfred en Al die opstappers zijn van de Amerikaan die ons opriep voor de ondiepte bij het ankergebied gisteren. Het loopt niet zo soepeltjes aan boord en Alfred kan niet laten met gezichtsuitdrukkingen en kritiek zijn afkeer jegens de Captain kenbaar te maken.

 

In de middag aan boord en begin met de reparatie aan het rubberbootje maar heb geen tijd om de boel goed te laten drogen en de canvaslijm is over datum, er komt een dikke verdroogde smurrie uit de tube, daar kan ik de lap niet mee vastzetten. Bij de toiletgang breek ik de handel van het doorpomp systeem af en weet de boel te repareren door de handel wat in te korten. Een afdoende reparatie maar moet wel een nieuwe plaatsen in de toekomst.

 

Een sleepschip komt een bak binnenvaren met 5000 ton zand in zakken. Veel geruis en gekraak op de marifoon maar de sleper weet de bak netjes en handig bij de loskade te manoeuvreren. Het lossen kan beginnen en de vrachtwagens met zakken rijden continue weg van het roll on, roll off systeem. De straten van het dorp zijn er niet op berekent, de bromfietsen worden pardoes op straat geparkeerd zodat er een ware confrontatie van het werkverkeer en het de dagelijkse gang van zaken naar boven komt. Het valt me op dat er niet geroepen, geschreeuwd of getoeterd wordt. Iedereen helpt elkaar en als er een bromfiets in de weg staat zonder eigenaar is er altijd wel iemand die het apparaat zonder dat deze op slot staat een paar meter verplaatst. Dit is heerlijk om te zien.

 

De avond koken we de laatste zaken uit de kast op en zijn bijna klaar met de Kaaiman shoppings.

 

Mr Bush

Mr Bush in georganiseerde wanorde
Mr Bush in georganiseerde wanorde

 

Zaterdag, 6 april 2019.

 

N 14° 11’663  W 081° 24’702. -  Providencia Colombia.

 

 

Links van me zie ik de zee op de riffen breken. Witte snorrende golven breken op de ondieptes en samen met de schuimkopjes op het blauwe water wordt het een onwerkelijk schilderij. Als de schilder dit plaatje schildert dan wordt het afgedaan als overdreven. Uit de buurt blijven van het 31 kilometer lange rif en zien het eiland langzaam als een donkere dikke bult uit het water komen. Providencia is een eiland gevormd door een vulkaanuitbarsting terwijl veel andere eilanden hier in de buurt door de vorming van koraal zijn ontstaan. Bergen zijn gemakkelijk uit de verte te zien en al op 15 mijl afstand staat het eiland op de visuele kaart.

 

Met de computers aan, de waypoints op de GPS varen we naar het toegangskanaal tussen het rif naar het eiland en vinden al snel de goed betonde geul. Bij de eerste boeien en in de luwte van het eiland laat ik het zeil zakken en varen op de motor naar het ankergebied. De kustwacht roept de Queen B op die ze hebben zien naderen door ons AIS-signaal. Een teken dat de apparatuur prima werkt en dat we kunnen zien en gezien worden.

 

Bij nadering van het ankergebied worden we door een Amerikaan aangeroepen om voorzichtig te zijn want er is een drempel van 1 meter hier in de buurt. Met dank draai ik de Queen B terug naar de betonning en zoek wat verder op een plekje. Het nieuwe ongebruikte anker wordt te water gelaten en al snel liggen we vast met nogmaals dank aan Dirk. Ik roep de kustwacht op en natuurlijk de agent zoals die vermeld staat in de Almanak, Mr Bush. Mr Bush is een lokale vent die papierwinkel voor de nieuwkomers en verlaters regelt. Elke almanak adviseert dit te doen bij hem maar mijn ervaring is dat hij helemaal niet nodig is om dat de bemensing van de Customs en immigratie zodanig behulpzaam zijn dat het prima zonder kan.

 

De rubberboot opblazen en worden door een ander Amerikaans stel opgeroepen om samen om 15.00 naar Bush te gaan voor de papieren want zijn kantoor blijkt niet gemakkelijk te vinden te zijn. We maken hier graag gebruik van en we varen braaf achter hen aan waar de soap van de documenten weer plaats kan vinden.

 

Bush communiceert wat onhandig en zelfs zijn motoriek is wat achter. Aardige vent maar de reacties zijn wat onvoorspelbaar. Met een oude typmachine worden de formulieren braaf ingetikt en we moeten met de Amerikanen en een ander Italiaans stel op de bromfiets naar de immigratie. Er worden wat bekenden in de straat aangehouden en er wordt gevraagd om ons achterop naar de immigratie te brengen. Voor niemand een probleem en ik kom bij een stevige dikke donkere man op de brommert, maar deze moet nog een ketting ophalen bij een huis. De bromfiets wordt volgestouwd met meters zware ketting, de man terug op het zadel en ik met mijn tasje op de achter zitting. Ik word afgezet en de man rijdt al zwaaiend weg. Gemoedelijkheid ten top. In het kantoor worden een aantal stoelen bijgezet, Mr Bush in het midden, rechts van Bush de Captains van de schepen en links de immigratie en de douane. Mr Bush leest de formulieren voor, stelt nog enkele vragen en geeft het formulier naar de eerste dame, de eerste dame van de immigratie geeft deze door aan de hogere in rang dame en deze zet er een handtekening op en geeft dit verzwaarde document door aan de douane die alle papieren begint te stempelen en aan elkaar te nieten. Mr Bush blijft maar roepen dat het allemaal zo snel gaat maar wij zijn al met al, twee uur verder. Alles geregeld behalve het stempelen van het paspoort want dat gaat morgen pas gebeuren, mogen we achterop de bromfiets van de douane en de immigratie. De eerste in rang is mijn chauffeuse en ze weet als een volleerd Caribische losgeslagen dame alle kuilen in de weg te nemen en rakelings langs een vrachtwagen te manoeuvreren. De meest wonderlijke inklaring van mijn leven, zo mogen er nog meer volgen.

 

Verlost van de regelgeving gaan we een drankje halen met Laurie en Chris. Het avondeten aan boord en vroeg naar bed waar een onafgebroken slaap ons wacht.

Verrast door een Squall

Piraten bij Honduras
Piraten bij Honduras

 

Vrijdag, 5 april 2019

 

N 15° 51’440  W 081° 22’161 -  N 14° 11’663 W 081° 24’702

 

 

In de verte vaart een vissersboot met hel verlicht dek. Eerst denk je dat deze op je afkomt maar dan ineens is deze ver naast je, om dan heel wat dichterbij schuin achter weer op te duiken. De zee is warrig, staat behoorlijk door en we hebben een mooie vaart maar ik houd die vissers wel heel goed in de gaten wat de intenties, koerswijzigingen en nog veel meer van deze heren zijn. Het is bekend dat met name de vissers van Honduras de piraten zijn, die jachten midden op zee van alle waardevolle spullen beroven en met veel schade en menselijk leed achterlaten. Piraterij is door de armoede van deze landen nog een praktijk van alle dag en de zeilersgemeenschap probeert hierdoor vooral Nicaragua en Honduras te vermijden of in konvooi te passeren. Wij hopen op een goede afloop en de vissers vissen gewoon door en doen hun ding. We hebben geen enkele last gehad, wel vreemd dat er geen AIS gebruikt wordt of ze ontvangen wel ons signaal maar zenden zelf geen signaal.

 

Ik neem de wacht over, schuif meteen door naar mijn vriend de windvaan om een koersherstel door te voeren. Alles onder controle schuif ik door mijn vaste plekje op de bakboord bank met kussens en hoor een hoop gefladder en schrik me kapot. Een vogel is net met een landingsmanouvre bezig naar de hekstoel en we kijken bij elkaar recht in de ogen. Ook de vogel schrikt en maakt meteen rechtsomkeer en ik neem MIJN eigen plekje maar weer in, niet zonder een behoorlijke schrikreactie.

 

Rond 05.00 valt de wind weg. De boot kan zich niet meer op koers houden, de windvaan weigert dienst en de automatisch piloot zet ik bij maar deze is al snel de weg kwijt, de stroming gaat met de boot spelen, de weinige wind geeft geen steun meer en weet al snel niet meer wat de beste tactiek is. De windmeter geeft 9 mijl wind en heb geen vaart. Dit kan niet! Ineens knalt de wind in met 22 knoop en de regen valt met bakken uit de lucht. Verdorie dat ik de kenmerken van een squall niet heb opgemerkt, snel de genua reven, de stuurautomaat aan en de windvaan in de vrijstand, en ben doorwater nat als alle handelingen zijn volbracht. Net als ik klaar ben valt de wind weg maar weet nu dat ik in de stilte zit en dat de wind zo weer zal toenemen. Even later komt de wind met 20 knopen uit Noord en al snel zakt deze terug naar 14 knoop en draait zoals het hoort naar Oost. We zeilen weer en varen ook op koers naar het doel. Je hebt het druk, doorwater natgeregend, de slaap uit de ogen gewassen is de wacht snel voorbij met zulke activiteiten. Gelukkig was het geen heftige squall.

 

270 Mijl verder en de vaart door het water is gelijk aan de vaart over de grond. Geen stroom en maken een behoorlijke vaart. Laat de Queen B met vol tuig tijdens de 18 knopen door het water dartelen met 7-8 knoop op de klok en de windvaan houdt de boel braaf op koers. Niks mis mee. Ik blijf me verwonderen dat ik zo weinig vissen, dolfijnen, walvissen heb gezien. De laatste drie jaar is het resultaat wel erg mager en dat in tegenstelling van een 5 jaar geleden waar ik toen meer walvissen spotte dan vaartuigen op de oceaan. De tapijten met wier of zeg zelfs maar eilanden met wier worden steeds hinderlijker voor het aangehangen roer en op een bepaald moment valt de Queen B bijna stil. Ik loop met de zaklamp naar voor of we vastzitten in een eiland maar zie niets. Misschien aan de kiel maar daar zou ik niet bij kunnen. Na een half uurtje loopt de snelheid weer op en denk van de rem verlost te zijn. Raar fenomeen om met 14 knoop wind 2 knoop te varen.

 

De zonsondergang wordt door de natuur afgeraffeld door een scherm van donkere wolken die de romantiek van de zonsondergang tenietdoet, een gemiste kans van de organisatiekunde van Neptunus. Nog maar 52,6 mijl te gaan volgens het logboek. Toch kruip ik lekker in mijn kooi om lichamelijk fit te zijn bij aankomst.

 

Denderen over de bank.

 

Donderdag, 4 april 2019

 

N 17° 19’71  W 081° 25’862  -  N 15° 51’440  W 081° 22’161

 

 

De kaart laat zien dat de Queen B tussen een paar banken doorvaart waar natuurlijk de stroom tegen extra vorm gegeven wordt door extra tegenstroom. We klokken af en toe 4 mijl tegenstroom en als er een diepte gepasseerd is naar een wat hoger platform loopt de snelheid van het schip gelukkig weer wat op. De wind is een beetje onregelmatig zodat de windvaan veel aandacht behoeft om de Queen B op koers te houden. Rond 15.00 uur is er 22 knoop Oostenwind en moet ik de Genua reven. Het schip blijft door de vele wind en het verminderde zeil lekker doordenderen. Tegen de avond gaat de wind wat liggen en varen we vol tuig met 12 knoop wind over een soort van platform onderwater met een diepte van 20 meter.

 

Deze relatieve ondiepte geeft een onprettig gevoel van dat je iets tegen zou kunnen komen van rots of steen, branding of ander onheil maar ik realiseer me ook dat het grootste gedeelte van de Noordzee maar 20 meter diep is en dat er water genoeg staat. De zee op dit platform gedraagt zich wel afwijkend door een soort Golf van Biskaje effect. Normale stroming met een diepte van 3000 meter die tegen een platform van 2980 meter aanstoot geeft natuurlijk een behoorlijke opgezette golven. Het is gelukkig geen slecht weer maar het zal hier best spoken bij een storm

 

Aan boord alles rustig en genieten van de vaart, de stilte en dagelijkse gang van zaken zo je dat ervaart op een zeegaand schip. Gelukkig geen vervelende stukken of reparaties. Gaat allemaal prima, afgelegde afstand slechts 87 mijl en de afstand door het water gemeten 119.

Tegen de stroom in.

Great Barrier overzicht Australie
Great Barrier overzicht Australie

 

Woensdag, 3 april 2019.

 

 

N 18° 48’285  W 081° 27’736 -  N 17° 19’71 W 081° 25’862

 

 

In de verte zien we het vrachtschip de “Cyrille” achter de Queen B wegvaren, eindelijk gaat het weer een beetje waaien en maken we al snel leuke voortgang in het water maar over de grond blijft de snelheid 2 mijl achter. Twee mijl tegenstroom en dat zullen we nog wel een tijdje blijven houden. De zee is vlak en laat me verleiden om kunstaas met haak nog eens achter het schip te slepen. Het wier haakt zich vast aan de haak en al snel trek je een heel eiland achter je aan.

 

Totdat de verzamelde vracht met het wier zo zwaar is dat ik het niet meer binnengetrokken krijg en uiteindelijk de lijn moet kappen. Het scheelt de Queen B al gauw een halve mijl snelheid maar ook het roer van de windvaan verzamelt trossen met wier en moet met de pikhaak deze loshaken of naar beneden schuiven. In de loop van de ochtend neemt de wind toe naar een gestadige 12 knoop die in de vroege avond oploopt naar 18 knoop.

 

Snelheid genoeg met zeilen en weten zelfs een paar keer de 8 knoop te halen maar de snelheid over de grond gemeten (SOG) blijft tussen de 3,5 en 4.0 knoop hangen. Dit zal voor de komende dagen ploeteren blijven. Gelukkig hebben we heel mooi weer en is het gewoon een kwestie van tijd. De AIS meldt nog een schip en blijven verder helemaal alleen achter op de oceaan. Prachtig blauw water, schuimkopjes op de golven, een heet bakkende zon die door de bimini in het gareel gehouden wordt.

 

De ondieptes liggen verspreid om ons heen en krijgen te maken met een grillige bodem. Van 3000 meter naar 18 meter, dan weer ineens dieper en in de verte zien we de zee breken op een rif. Het wordt manoeuvreren tussen de ondieptes en ben blij dat het geen slecht weer is want dan heb je hier een serieus probleem.

 

We eten in de kuip en genieten van de zonsondergang die telkens door een wolk versluierd wordt.

 

 

Swingende ambtenaren

 

Dinsdag, 2 april 2019

 

Barcadere Cayman - N 18° 48’285  W 081° 27’736

 

 

Afrekenen, tanken en weg uit de haven. Op de lagoon met de motor naar Main Channel waar de betonning de weg wijst naar de Caribische Zee. De deining krijgt vat op de Queen B en rol het grootzeil uit. Nu blijft de geïmproviseerde reparatie van de wagen op de giek vast te zitten. Met een paar klappen schuif ik de wagen een stuk naar achter zodat het grootzeil tot het eerste rif uitgerold kan worden. Het is genoeg, niet optimaal maar het weerhoudt me niet om door te varen. Genua uit en met de wind mee naar de oostelijke helft van het eiland. Een draai om de punt en zien George Town liggen met 4 Cruiseschepen. Business as usual het toerisme en het uitmelken van de toeristen gaat gewoon door. Bij het punt waar we afstand nemen van het eiland roep ik de laatste keer “Port Control” op en meld ons af als vertrokken zijnde. De man wenst ons goede reis en hoopt dat we nog eens terugkomen naar Cayman en vraagt of alles naar wens was op het eiland. Wat een klantenbinding, wat een afscheid, zo kunnen ambtenaren ook vierkant achter hun land staan. Swingende ambtenaren.

 

Rond 18.00 uur valt de wind weg en moeten we het met minimale snelheden doen. Regelmatig 0,8 mijl op de klok en mijn humeur zakt naar een stand 0,0008 zonder het al teveel te laten merken. Zonder de motor te starten dobberen we de nacht in, 5 knoop wind in de top van de mast en flipfloppende zeilen. De stuurautomaat bromt af en toe een koerscorrectie en wachten af. De nacht is pikkedonker zonder schijnsel van de maan. We zullen het van de duizenden sterren om ons heen moeten doen.

 

Door de AIS merken we dat er nog een schip bij ons in de buurt is maar hebben daar verder geheel geen last van. Nog 328 mijl te gaan.

 

Geen grap.

Klaar voor een nieuw traject
Klaar voor een nieuw traject

 

Maandag, 1 april 2019

 

Barcadere.

 

De dag van de grappen in Nederland, de dag van voorbereiding op vertrek voor morgen, bij ons. Geen grap, we vertrekken morgen echt. Ankro moet afgerekend worden en bij tweemaal bezoeken om de rekening te betalen, blijkt de werkbon niet ingeleverd te zijn en kan de rekening niet opgemaakt worden.

Uiteindelijk stel ik voor dat ze de rekening maar per email moet sturen en dat deze betaald wordt. Prima oplossing volgens de boekhouder en vervolg de weg naar de douane.

Dezelfde joviale informele sfeer, dezelfde verantwoordelijke ambtenaar die geconfronteerd wordt met weer een probleem van de Queen B. Een beetje gehannes want het document geeft al aan dat de Queen B vertrokken is. Dit is een voortvloeisel uit de afwikkeling administratie van het vertrek van Monique. De heren ambtenaren van de douane en immigratie zijn een Caribische parel van efficiëntie en probleemloos afhandelen en afwikkelen. Ik krijg snel een nieuw document en het verkeerd ingevulde document krijgt nog twee stempels te verduren en wordt opgeborgen in een mapje.

 

De Queen B is uitgeklaard, de kaarten zijn uit de paspoorten gehaald en een vette stempel bij de collectie andere afdrukken. Ik beloof me af te melden als we wegvaren uit de territoriale wateren van Cayman.

 

Mike komt niet op het afgesproken uur, ook niet wat eerder maar een uurtje later. Ik zeg er niets van want ben veel te blij dat meneer er is. Hij is snel boven en haalt de zwarte draad naar boven en geleidt de marifoon kabel naar beneden en dan de laatste zwarte kabel, die natuurlijk even blijft hangen in het niets van de mast. De kabel blijkt het gat onder in de mast voorbij geschoten te zijn en heb deze met een terugtrek beweging van boven al snel te pakken. Een zucht van verlichting dat de doorvoer geklaard is en Mike hersteld de twee lampen op de mast. Deze actie viel gelukkig niet tegen.

 

Mike afrekenen en verder gaan met de voorbereidingen. De laatste boodschappen de laatste herstelwerkzaamheden, de rubberboot stouwen, de lompe onhandige gasfles naast de vouwfiets. Een praatje met de schuldig voelende buurman met kater. In de winkel haal ik nog enkele beugeltjes voor de fix van de waterkan.

 

Drukke dag maar een goede want kan morgen weer terug naar zee.

 

Nooit klaar.

Benjamin onder zeil.
Benjamin onder zeil.

 

Zondag, 31 maart 2019

 

Barcadere

 

Een dag om wat kleine klussen aan te pakken want er is op het eiland zondags toch niet veel te beleven. Controleren van de pilotenlijntjes, de coax aansluitingen, trek de stop uit de romp van de snelheidssensor, probeer de wagen op de giek te repareren, genua terug aan de voorstag, grootzeil strak zetten en de rolinstallatie opnieuw smeren, zoetwater in het koelsysteem van de generator, een fix voor de waterkan maken en nog een aantal klussen. Voorbereidingen op de tocht die gaat komen en er is altijd wel wat te doen. Je bent nooit klaar en als je te perfectionistisch bent kom je nooit weg. Je moet soms accepteren met de onvolledigheid van de afhandeling van de klussenlijst dat het niet anders is en gewoon verrekken.

 

Op het einde van de middag drinken we een borrel tussen een bijeenkomst van de plaatselijke watersportvereniging die wedstrijden organiseert zoals vissen. Kleine kinderen vissen in de haven, dames trekken met een hengel een nep tonijn naar binnen, drinken borrels en liggen en hangen om het kleine zwembad. Een donkere man fileert tientallen vissen van groot tot klein en anderen leggen de vangst op de barbecue. Leuk om er tussen te zitten en heerlijk kijken naar de club borrelende en social talking people.

 

Aan boord koken, eten en in de kuip genieten van de ondergaande zon met opkomst sterren totdat Benjamin straal bezopen ruzie gaat staan maken aan het eind van de steiger. Ik zie iemand neergeslagen worden of valt uit zichzelf, veel geroep en geschreeuw en komt even later de steiger op en begint ons te roemen dat wij het niet erg vinden dat hij blowt en dat hij dronken is. Hij stelt met zijn zatte kop honderden vragen zoals hoeveel batterijen ik aan boord heb, hoeveel ampère-uren in totaal en dat we naar de krabben op Provedencia moeten gaan kijken en dat we niet moeten inklaren want dat hebben ze toch niet in de gaten.

Ik word er moe van en zeg hem dat ik enkele telefoontjes naar Nederland moet gaan doen en duik weg uit de kuip om rust te zoeken. Vervolgens begint hij te zeveren met Jacqueline en nodigt haar uit om bij hem aan boord nog een borrel te drinken. Jacqueline bedankt voor de eer en gaat ook naar bed. Benjamin achterlatend met zijn dronkenschap en de vriend die net zo dronken is. Dom koppel.

 

Benjamin is voor mij toch al een loozer eerste klas want hij heeft het werken niet uitgevonden en verwaarloost zijn boot. De boot is zijn kost en verdient tot aan 1000 Us$ per dag maar als hij zo doorgaat kan hij met een verwaarloosd schip op een bepaald moment niet meer aankomen bij de chartervaart. Het is geen verkeerde kerel, want is behulpzaam en komt met goede raad en adviezen. We krijgen van hem een neopreen blikovertrek met de websites om een charter te boeken bij hem naar het rif. Dank.

Erewoord

Tradewinds breken op het strand.
Tradewinds breken op het strand.

 

Zaterdag, 30 maart 2019

 

Barcadere

 

 

Een half uur te laat staat Monica de zeilmaakster naast de boot. Ha, eindelijk, maar wanneer heb je het zeil klaar? Over een uurtje heb je het terug. Ik kijk gelukkig maar vertrouw het niet want ze hebben het hier op het eiland overal druk mee behalve met mijn spullen. Cynisch geef ik het zeil mee en reken op maandag. Een groot plezier als Monica na een uurtje het zeil keurig gerepareerd met een eerste lap in het zeil. Vroegere zeilreparaties waren alle een nadenprobleem maar nooit een scheur midden in een baan. Ik vraag wat de oorzaak kan zijn maar Monica haalt de schouders op en zegt alleen dat ik het zeil wat beter in de gaten moet houden omdat er op sommige plekken het wel meer zal voorkomen door het klapperen. Met een pittige rekening voor een reparatie van een halfuurtje werk, reken ik af.

 

In Guatemala zag ik bij de verschillende winkels goedkope lijnen liggen die ik dacht te gebruiken als lijn voor de roller van de rolfok. Blijkt nu na een maandje gebruik, slijt de lijn zienderoogen en de vezels pluizen van de lijn. Hieruit blijkt de kwaliteit van de materialen in watersportzaken en dat goedkoop vaak duurkoop blijkt te zijn. Watersportzaken hebben dure spullen maar de kwaliteit is navenant. Ik denk een niewe lijn te kopen in de watersportwinkel van de haven maar hebben geen twintig meter meer over op de rol, ze verwijzen me door naar Compass.

 

Met de fiets naar het opgegeven adres en tref daar ineens Mike. Mike waar was je nu al die tijd en waarom bel je niet gewoon af? Excuus, excuus en erewoord dat ik maandag om 09.00 uur bij je ben, en misschien nog wel vroeger. Een lijn kan hij me niet leveren. Terug aan boord zonder lijn, de goedkope lijn zal het nog wel even houden.

 

We lopen samen met steekwagen en boodschappenwagentje naar de supermarkt Fosters bij de luchthaven. Een wandeling van 25 minuten in de warmte. Pet op de kop, zonnebril en een steekwagen achter je aan doen de eilandbewoners twijfelen of je er hier bij hoort of niet. Veel auto’s toeteren naar me en de mensen zeggen me allemaal goede dag. Alleen de Nederlandse snelheid zit nog in mijn benen en wordt daarvoor gestraft met het zweet dat mijn kleren doorwater nat maken. Je bent werkelijk blij als je na 25 minuten de winkel met airconditioning binnen stapt. Wat is boodschappen doen leuk. Elke supermarkt geeft een beeld van het land waar je bent. De rijkdom is te zien in de schappen van de winkel, de diversiteit blijkt een luxe. Met een dertig liter water, een karton met bruiswater en een boodschappentas op de steekwagen, in totaal 45 kilogram, rol ik de winkel uit. Jacqueline met volle rolwagen gaat de voedselkaravaan op weg. Omdat we dinsdag plannen om te vertrekken zullen we maandag nog een keer teruggaan.

 

Het drinkwater is op en het juiste moment om de korrels sediment van aluminiumoxide via het filtersysteem te verwijderen. Het water van Cayman heeft jammer genoeg een chloor smaakje.

 

We werken naar het vertrek voor aanstaande dinsdag want het ziet er goed uit voor de komende periode. De tradewinds staan door vanuit het oosten en noordoosten, met een eerste dag van weinig wind. Stroom tegen, dat wel.

Druk, druk, druk maar......

wachten kost tijd.
wachten kost tijd.

 

Vrijdag, 29 maart 2019.

 

 

Barcadere

 

Vroeg op, om de man van de generator voor te bereiden voor een doormeting van de velden. Een jonge Canadees loopt de generator na maar weet er niet alles van en denkt dat de stator een probleem geeft. Dit zou verklaren dat er geen magnetisch veld te maken valt. Het beste is om Nelson te bellen om hem te laten kijken. Krijg zijn nummer maar Nelson belt niet terug zodat de check uiteindelijk geen enkele zin heeft gehad. Om 09.00 uur verwacht ik Mike maar komt niet opdagen zodat ik rond 10.00 uur naar Jane loop of zij even wil bellen waar hij blijft. Mike is erg druk en omdat het gisteren een vrije dag was is er nog meer werk, bla bla bla. Vanmiddag om 1500 uur belooft hij bij de Queen B te zijn. Met Jane blijf ik wat nababbelen. Een leuke vrouw, typisch Engels, en ergert zich ook aan het niet houden van de afspraken door de lokale bevolking.

 

Terug aan boord wachten op Mike maar deze laat zich niet zien zodat ik nu toch wel erg onzeker wordt over de betrouwbaarheid. Monica de zeilmaakster maakt ook afspraken om het zeil op te halen voor de scheur maar ook zij laat zich niet zien en bij het bellen waar ze blijft, spreekt ze voor morgen af want het is veel te druk. Ik verdenk veel mensen ervan dat het druk zijn een andere definitie heeft dan echt druk zijn. Een hele dag wachten op monteur, zeilmaker en een mislukte generatormeting. In de kajuit hangt een typische chemische geur die moeilijk thuis te brengen valt en gaan op zoek naar de herkomst. Het kan ook nog bedorven voedsel zijn zoals een opengesprongen pak of blik. Jacqueline ruimt alles in en uit en uiteindelijk ruim ik mijn blikkenparadijs op van verven, resin, harders, lakken etc. Een pot afbijt met doorgeroeste deksel verdenk ik van de geur en breng die naar de chemische opslag van de haven.

 

Met de gedachtes over de gasfles weet ik me nog een aansluiting te herinneren op een gasverdeler die mogelijkerwijs los te schroeven is. Ik begin de gereedschapbank uit te laden en vindt de verdeler met fitting en waarachtig deze is los te schroeven. Draai deze uit elkaar en kom niet verder met de koppeling, maar weet nog dat Clean Gas het één en ander heeft liggen.

Spring op de fiets met fles en koppeling en kom weer langs de mooie dame in het kantoor. De boekhouder zit achter haar en weet me nog te herinneren en bekijkt mijn aansluiting en loopt naar achter om de boel te koppelen. Met een brede lach dat het gelukt is loopt hij naar mijn fles en gaat deze meteen vullen. Mijn probleem is opgelost, de manager met het hoogste salaris komt nog even uit zijn kantoor en zegt: het is je gelukt, kijkend naar de gevulde gasfles met kapotte beugel. Met een knipoog reken ik de 12 dollar voor een nieuwe vulling af en met een extra dankwoord aan de mannen van Clean Gas!

 

Jacqueline maakt een nieuwe boodschappenlijst aan de hand van de aanwezige voorraad. We gaan morgen boodschappen doen voor de komende reis en houden rekening met 14 dagen eten zonder koelkast.

 

Eeuwige kroonprins

afscheid bij het net onthulde bord van Charles
afscheid bij het net onthulde bord van Charles

 

Donderdag, 28 maart 2019

 

 

Barcadere

 

 

Camilla en Charles, de eeuwige kroonprins, op bezoek in het Gemene Best Cayman Islands. Charles voert de koninklijke taken uit van de "Queen" in de vele landen die onder de Gemene Best vallen, regelmatig te bezoeken.

Kaaiman komt er bekaaid vanaf want het gebeurt niet vaak dat de Royalties officieel dit rijke dure eiland aandoen. Ik bewonder de bewoners, ze hebben er een paradijs van gemaakt, 70.000 inwoners die er een bloeiende economie draaien, goede infrastructuur, lage werkeloosheid, hoge levensstandaard. Consequentie is wel dat het duur is, ik schat anderhalf keer zo duur als Nederland.

 

200 Banken op het eiland om de nodige fiscale mogelijkheden voor Amerikanen en Engelsen te verlenen, brengen een schep geld binnen plus de toeristen van de Cruiseschepen. 2.000.000 toeristen, via deze varende steden, 4 a 5 schepen per dag aan de wal. Tenderschepen, taxi’s, bussen, duik en snorkel bedrijven, restaurants, gidsen, winkeliers met de meest afschuwelijke prullaria, alles springt in de houding en proberen een graantje mee te pikken.

 

Charles en Camilla weten er een groot succes van te maken, openen de nieuwe hal van het vliegveld en bezoeken de stad. Veel mensen komen toegestroomd om ze te bewonderen. Een aantal jaar geleden heb ik vanwege zijn 70steverjaardag een langdurig interview gezien en was verkocht vanwege zijn geweldige humor en geestige kijk op de wereld. Later heb ik wat meer van hem gelezen maar begrijp dat de brievenschrijverij aan het Britse Parlement niet bij allen goed valt. De man is opgesloten in de trouw aan de familie, respect als oudste zoon voor zijn moeder. Op veel kleinere schaal zou ik in dezelfde omstandigheden verzeild geraakt kunnen zijn maar gelukkig heeft mijn vader ingezien dat je op tijd plaats moet maken. Ik heb nu hetzelfde gedaan voor mijn kinderen en het komt ten goede aan het bedrijf. Of de soap met Charles als troonopvolger ten goede komt aan de populariteit en functie van het koninklijk huis van Engeland wordt betwijfeld. Dan heeft Beatrix een moderne kijk op een opvolgingskwestie.

 

Met de steekwagen rol ik de bagage van Monique naar het vliegveld en zwaaien haar een goede vlucht toe. Het was heel gezellig en aangenaam om met haar als opstapper de problemen van het zeilerswereldje aan te pakken. We zijn weer op elkaar aangewezen. De leegte van het afscheid en de ruimte die ontstaat geven even een leeg moment. We vullen die op door nieuwe plannen te maken voor vertrek en bekijken samen de kaart en maken wat nieuwe waypoints.

 

In de middag maak ik alles gereed voor morgen om de nieuwe coax kabel van de antenne door de mast te trekken. Knip de drieaderige kabel door van het driekleurenlicht en het toplicht, knoop er de twee pilotenlijntjes aan, trek een coaxkabel van de splitter naar de mast door, breng de stekkers aan, zodat er morgen zo weinig mogelijk tijdverlies ontstaat.

 

Op het heetst van de dag doe ik nog wat betalingen van de vaste lasten van thuis, internetten, kontakten met de familie. De stand van de beurskoersen doen me glimlachen en zie dat het goed gaat met de economie en is voor iedereen goed.

 

In de avond een hapje in de luxe hamburgertent aan de haven.

Weer de Genua met een scheur

snorkelen
snorkelen

 

Woensdag, 27 maart 2019

 

 

Bacadere – North Sound

 

 

De laatste volle dag voor Monique die morgen zal vertrekken naar het heftige en jachtige leven in Nederland, wij gaan door met lamballen. Eerst de auto inleveren en loop terug naar de haven waar we vertrekken om een dagje te zeilen en het plan hebben om ergens te ankeren om te zwemmen, snorkelen en een hapje eten.

Helaas komt er niets van het ankeren maar hebben heerlijk gezeild, scherp aan de wind richting van het rif. Geregeld overstag omdat er tegen de wind in gezeild moet worden. Monique aan het roer en houdt de Queen B strak scherp aan de wind, de computer toont de sporen van het afgelegde track en is prima te volgen en te zien hoe de slagen gemaakt zijn. Een betere zeilinstructie voor de functie van de overstagfunctie is er niet.

 

Vlak bij het rif ligt een verzameling boten die waarschijnlijk allemaal naar dezelfde snorkelplek varen om hun gasten de wondere wereld van Jacques Cousteau voor te schotelen. Bij de bedoelde mogelijkheid voor het ankeren zie ik de dieptemeter telkens op nul staan en besluit nu om terug te varen. Heerlijk voor de wind terug naar de haven, maar ontdek een kleine scheur in de genua.

 

De dames samen aan het zwembad met een glaasje wijn en wandelen nog even naar het einde van de pier met vuurtoren en het blauwe digitale licht. Erg nep maar het werkt.

De Cobb uit de tas en braden de worstjes op de barbecue. Salade en rijst maken de maaltijd compleet en moeten elkaar vermaken. Na het eten gaat Monique haar tas inpakken en gaan vroeg naar de hut.

 

 

Prins Charles en Camilla

The Royals
The Royals

 

Dinsdag, 26 maart 2019.

 

 

Barcadere

 

Mike komt een uur later dan de afgesproken 09.00 uur maar ben veel te blij dat hij er is. Ik ben vanochtend om 7 uur opgestaan om alles voor te bereiden om de draad van de marifoon door te trekken. Een geluk is dat ik nog een reserve antenne met draad aan boord heb liggen want de winkel heeft zulk een antenne niet op voorraad. Het pilotenlijntje aan de ingesneden antennekabel vastgemaakt zodat deze zo snel mogelijk opgetrokken kan worden en de nieuwe antennekabel weer omlaag getrokken.

 

Mike is een man van weinig woorden en weet wat hij moet doen om in een mast te klimmen en te werken. Met een extra takel aan de val trek ik hem via de lier en zijn klimkracht snel omhoog. Monique haalt achter mijn rug de lijn binnen en zorgt dat deze strak op de lier blijft staan. Met mijn hele gewicht aan de draad is hij met de uitroep van een twee drie snel aan de top. Mike begint te trekken aan de kabel maar waarschijnlijk blijft de draad ergens hangen en schiet de kabel los van het pilotenlijntje. Mike probeert een uur lang de kabel terug te duwen zodat ik deze onder uit de mast kan halen maar dit lukt niet omdat hij ergens bij een knooppunt in de mast blijft hangen. Dit is een tegenvaller en bij terughalen van onze man uit de hoogte opper ik om de driekleurenlampkabel uit te trekken met een dubbel pilotenlijntje.

 

Goed idee en hij maakt een nieuwe afspraak voor vrijdag 09.00 uur. Donderdag komen Charles en Camilla op bezoek en is er een extra vrije dag ingelast om iedereen de kans te geven om het koninklijke stel te bezichtigen. Iedereen doet druk en heeft het er druk mee zonder dat men het toegeeft.

 

Wij pakken de draad van snorkelen en picknicken weer op en gaan lekker zwemmen bij Smith Barcadere. Een echte familie plek met picknick tafels en banken. We weten een tafel te bemachtigen en eten de lunch waarna we op ontdekking gaan in het heerlijke water. Snorkelen tussen de rotsen en zien nu wat meer bijzondere vissen en wuivend koraal. Lekker het zilte nat laten opdrogen in de warme zwoele wind en gaan na de duik nog even enkele winkels bezoeken waar ik drie T-shirts weet te bemachtigen en Monique haalt de laatste cadeautjes voor de mannen thuis.

Aan boord eten en genieten van de mooie avond.

 

Lieve donkere dame

een buurman op Cayman
een buurman op Cayman

 

 

Maandag, 25 maart 2019

 

Barcadere

 

 

Inchecken bij de jachthaven in de winkel, boodschappen halen bij de jachtbenodigdheden en probeer een afspraak te maken bij de jachtwerf voor de marifoon antenne. Het blijkt te druk te zijn en kunnen niemand missen voor een werkje in de mast maar Jane helpt graag bij het bemiddelen van iemand anders. Mike van Compass wordt gebeld en deze laat weten dat hij morgen om 09.00 uur komt. Dat is snel en erg welkom want zonder marifoon varen is om veiligheidsredenen niet verstandig. Met Jane heb ik een leuke conversatie over het eiland en de Engelse politiek.

 

Ik loop naar de autoverhuurbedrijven en budget en Herz kun je alleen maar een autohuren als deze gereserveerd is. Met andere woorden vandaag reserveren en morgen pas rijden. Ik loop naar Economy cars en daar is het geen enkel punt om na de administratie direct een prima auto mee te geven. Vertrekken eerst met een missie gasfles want wie weet, vind ik hier op het eiland wel iemand die een Europese gasfles weet aan te sluiten. Na enkele keren tevergeefs door verwezen te worden komt een donkere man op de fiets en adviseert me om naar Clean Gas te gaan. Bij het oprijden van het bedrijf voel ik meteen dat ik goed zit, een firma Slaats uit Waalwijk in het klein. Een groot gasvulstation in de buitenlucht en een massa flessen opgeslagen in kratten.

 

Het ziet er professioneel uit. In het kantoor zit een lieve donkere dame met een telefoon en een computer aan het ontvangstloket, de mannen achter haar zijn aan het vergaderen maar beginnen meteen met het hoofd te schudden als ze mijn gasfles zien. Ik vraag naar een mogelijke oplossing en de man met het grootste salaris zegt meteen dat hij dat niet kan en dat als hij het kan de fles toch niet zal vullen omdat de beugel op de fles beschadigd is. Jammer en draai om terug te lopen naar de auto totdat hij ineens zuchtend op staat en vraagt me om de fles nog eens te zien. Hij zegt bijna niets en wenkt me mee te lopen en begint allerlei koppelingen te zoeken om een verloop te construeren. Het lukt niet omdat de Europese gasbedrijven een linkse draad hebben op de fles. Hij bedankt me voor het bezoeken en het vertrouwen in Clean Gas maar kan me niet verder helpen.

 

Met gasfles in de auto naar een Super de Super-markt "Fosters", op Amerikaanse leest, en vinden een uitgebreid assortiment groenten en fruit. Grote stronken boerenkool wuiven me tegemoet en moet moeite doen om me niet tot een boerenkoolstamppot met gerookte worst te laten verleiden bij deze temperaturen van 35 graden.

Enkele boodschappen en gaan met de auto naar 7 Miles Beach. Een mooi plekje onder de bomen en een snorkel waar niet veel te ontdekken valt. De picknick onder de bomen in de schaduw met twee prachtige dames geven me een bijzonder decadent Caribisch gevoel. Na deze uitstap rijden we naar Spotts Bay en rijden verder door om te ontdekken van datgene wat we nog niet hebben gezien. Helaas is de Tsjech gesloten. Jacqueline heeft gelezen dat een Tsjech met een zeilboot hier is geland en gebleven met de opening van een bar.

 

Nog eens voor een verkenning van George Town en maken een wandeling door de stad. Jacqueline wordt door de warmte bevangen en de airco van de auto zorgt voor een genormaliseerde warmtehuishouding.

 

Met de boodschappen eten we een prima maaltijd aan boord en genieten van een snel vallende avond in de kuip.

 

Hang Hang

 

Zondag, 24 maart 2019

 

 

Barcadere, Grand Cayman

 

Zondag ontbijt in de kuip in de nieuwe wereld van sportboten die bestemd zijn voor het vissen op echt grote vissen. Met een diep grommend hanghang-geluid varen ze een voor een de haven uit met familieleden in de kuip. De zondag vissers en de zondagschippers gaan op stap. De vier bussen als treinwagons omgebouwd blijven vandaag in de haven staan. Het is zondag zodat er geen Cruiseschepen zijn die het eiland overspoelen. Zondagsrust op Cayman.

 

Gisteren merkte ik dat de AIS-kuren had en de familie klaagde dat de Queen B via Marine traffic nog steeds bij Cozumel ligt. De marifoon was vrijdag ook al onduidelijk zodat ik me zorgen maak over de antenne. De dames gaan naar het vliegveld om te zien of er een terugvlucht voor Monique te boeken is. Nu heb ik de kans om even snel de splitter te controleren van de Marifoon en de AIS. Vreemde constatering is dat er water uit de antennedraad druipt na het losmaken en kan alleen maar concluderen dat er waterschade is in de coax. Dat wordt de antenne vervangen met een nieuwe kabel door de mast.

 

De dames komen terug met een boeking voor donderdag retour Monique en voor de rest plannen ze een bezoek aan de stad. De taxi pikt ons op bij het vliegveld en zet ons af in een verlaten stad. Bijna alles gesloten want zoals geschreven de Cruiseschepen blijven vandaag weg. Morgen nieuwe lading en nieuwe activiteiten in de stad. Even op en neer lopen en strijken neer bij een bar voor een cola. Warm, gelukkig uit de zon, op het terras met uitzicht over de baai. Bestellen een taxi en zijn blij terug op de boot te zijn. George Town kan van de bucketlist af, afgevinkt als gezien.

 

De dames gaan aan het zwembad nog een borrel halen en ik rommel met de gereedschapskist nog enkele dingen bij elkaar. In de avond eten we een klein hapje bij hetzelfde restaurant van gisteravond en ook nu prima gegeten met een tafeltje buiten aan de rand van de haven. De muggen hebben vrij spel en menig pets maakt ons bewust van het lekkere vel dat we hebben.

Discussie

Vuurtoren met blauw licht
Vuurtoren met blauw licht

 

Zaterdag, 23 maart 2019

 

 

Spotts Bay – Barcadere Marina

 

Discussie aan de ontbijttafel. Hoe nu om het eiland te varen? Jacqueline oppert om terug te varen langs George Town maar ik beschouw dat als een flinke omweg. Dan komt de afrekening van mijn eigenwijsheid door niet op de kaart kijken en een eiland als een rond element te zien. Vertrekken dus mijn richting op. Kaaimankust loopt een heel eind oost en is veel groter dan dat ik verwachtte en moet door de weinige wind en natuurlijk tegen, motoren.

 

Na twee uur diesel verbranden kunnen we eindelijk het zeil optrekken, omdat er vrij zicht is, om het eiland te ronden. Maar wat nu? De golven breken op het rif en dwingen ons een heel stuk van de wal weg te varen om ten noorden van het rif te komen. Eenmaal vrij, met flinke hobbelgolven en wat swell kan er echt gezeild worden. Het gaat niet hard maar we zeilen. In de loop van de middag verdwijnt het laatste windje en moet de motor weer aan. Er wordt afgeraden door het eerste toegangskanaal te varen omdat hier de betonning niet duidelijk is volgens de almanak en gaan verder op zoek naar de Main Channel maar kunnen de aanloop ton niet vinden zodat ik terugvaar naar het eerste kanaal waar we de betonning duidelijk zien liggen. Na de betonning draai ik de Genua uit en met de motor bij varen we naar de aanloopton van Barcadere Marina. De North Sound is een ondiepe baai met ongeveer 2 meter water en enkele banken langs het rif zodat je het gevoel houdt om altijd alert te blijven. Regelmatig loopt de dieptemeter dicht naar de nul toe en dan is het altijd maar weer afwachten of het wel gaat.

 

Bij de jachthave varen we de betonde vaarroute in en treffen wel een zeer vreemde golfbreker aan zodat ik deze prompt mis en vol achteruit moet in het nauwe kanaaltje om de aanloop weer op te pikken.

 

In de jachthaven die via de marifoon niet antwoord leg ik de Queen B tegen de kopsteiger aan en loop rond de haven om te informeren of het akkoord is dat we enkele dagen kunnen blijven en of we op een andere plek moeten gaan liggen. Na enkele telefoontjes bij het benzinestation is het allemaal geen probleem en kunnen blijven waar we zijn.

 

De ankerborrel kan in werking, opruimen en worden door Monique uitgenodigd voor een hapje in het mooie restaurant aan de haven. Heerlijk koel door de airconditioning en komen lekker op adem.

 

Vroeg naar bed, moe van de hele dag buiten en de nieuwe indrukken.

Geen vliegtuig.

Grand Cayman
Grand Cayman

 

Vrijdag, 22 maart 2019

 

19º 31’395 N 081º 56’677 W – Grand Cayman Island.

 

Rond 05.00 word ik wakker voor mijn gedeelte van de wacht en zie de lampen van de kust en het eiland dichtbij liggen. Nog 12 mijl te gaan met een mooi windje. Ik neem de marifoon en maak verbinding met de havendienst van Cayman. Een beetje verward gesprek, ik geef aan waar we zijn, vermeld de lengte van het schip met de breedte en de diepgang en vervolgens vraagt de man met welke vlucht ik aankom. Sorry, sorry hoor ik als ik de vraag nog eens stel wat de man bedoeld. Nu zijn we wel hiernaar toegevlogen figuurlijk maar dan is het nog geen vliegtuig!

 

De verkeersbegeleider stuurt de Queen B naar de zuidpunt van het eiland omdat het voor de kust van George Town te veel golfslag staat en noemt het zelfs ruw. Aan de zuidzijde liggen 4 boeien en daar aan te leggen waar we kunnen wachten op de immigratie.

 

Twee uur later haken we de duidelijk gemarkeerde boeien aan en nemen weer contact op via de marifoon maar het is allemaal moeilijk te verstaan en ik kijk regelmatig naar de geluidsterkte van de VHF, maar deze staat volle bak. Zijn mijn oren zo slecht geworden?

 

Om 09.00 komen twee Cruiseschepen onze kant opvaren en beginnen met het lossen van honderden toeristen met een 5-tal tenderschepen. De steiger wordt ingericht als ontvangst en de tenten met vlaggen dienen als aankomsthal voor de gasten. Taxibussen rijden af en aan om de gasten een kijkje op het eiland te geven en een bezoekje aan de stad.

 

Rond 11.00 roep ik nogmaals de immigratie op en er wordt verward gereageerd dat ze niet weten dat de Queen B aan de boei ligt. Er wordt werk van gemaakt en moeten wachten. Vervelend want het houdt je wel uit de slaap. Om 15.00 uur roep ik nogmaals op en nu begrijpen de autoriteiten dat er fout op fout gemaakt wordt en word gevraagd om de rubberboot op te blazen om de ambtenaar op te halen of op de wal de papieren te laten afwikkelen.

 

Nu snel aan de gang, de rubberboot met de voetpomp oplazen want we hebben geen generator en moet alles met het voetje.

De buitenboordmotor uit het ruim en met de papieren naar de wal. De golven staan flink door aan de pier en een man in een blauwe overall staat aanwijzing te geven maar ik kijk letterlijk en figuurlijk tegen de wal op, zodat ik besluit om bij het strandje met de dinghy te landen.

Met de papieren en marifoon naar de weg en zie niemand tussen alle drukte staan. Ik krijg na veel oproepen eindelijk contact en versta dat ik links via een muur te volgen bij een huis met groen dak kom. Ik loop in de brandende zon langs een muur maar tref geen groen dak. Bij een tuinman vraag ik naar een huis met het groene dak maar deze begint een geweldig uitgebreid verhaal en zegt dat de immigratie in George Town een groen dak heeft. Zou ik nu met al die slecht verstaanbaarheid de boel verwisseld hebben? Ik houd een taxi aan en deze zegt me in de stad te moeten zijn. Ik stap in de taxi en kom inderdaad bij de immigratie met groen dak.

 

Consternatie dat de Queen B nu ineens op het hoofdkantoor staat. Honderden excuses en de papierwinkel wordt versneld en zonder enige kosten afgewikkeld. En nu maar weer terug naar de boot met de gestempelde documenten. De swingende mevrouw met stempelkussen zegt me prettig weekend toe en ook voor haarzelf want ze meldt zichzelf morgen ziek, extra lang weekend zelf gecreëerd.

 

Om halfzes val ik weer op de klep bij de bijboot en vaar terug naar de boot waar we op een slingerend schip eten koken met de blikken op voorraad.

Tikkie bij, tikkie eraf

We zijn er bijna Grand Cayman
We zijn er bijna Grand Cayman

 

Donderdag 21 maart 2019.

 

 

20º 12’44 N  083º 47’305 W - 19º 31’395 N  081º 56’677 W

 

 

De maan houdt ons goed in de gaten. Het licht blijft ons pad verlichten en de heldere nachten geven niet het idee dat je in een donkere nacht vaart. Jammer dat het ten koste gaat van de sterren. Je kunt niet alles hebben.

 

De hele bemanning is volop actief met de dagelijkse gang op zee. De bemanning houdt zich met het zeil, navigatie, koken, afwas enzovoort en ik kan me toeleggen op de windvaan. Tikkie bij de koers een tikkie minder, steeds corrigerend op de wat wisselende wind die een beetje veranderlijk uit de ruime hoek tot halve wind komt.

 

Het valt me geweldig mee om een extra opstapper aan boord te hebben want het is altijd een risico wat voor een bemanning je meeneemt als je eenmaal op zee bent. Ik heb veel geluk in de afgelopen jaren gehad met een zeilmaatje en nu Monique als opstapper die een extra gezelligheid weet te creëren.

 

In de avond ruik ik de wind en de stal en als ik mijn kooi opzoek om wat rust te nemen is het nog maar 15 mijl tot de bestemming. De koelkast blijft wonderbaarlijk lang koel op de twee zakken met ijs die we in het vriesgedeelte hebben gegooid. Snelle overtocht.

 

In de knoop

Knopen meten
Knopen meten

 

Woensdag 20 maart 2019

 

20º 55’943 N  085º 41’21 W  - 20º 12’44 N 083º 47’305 W

 

De wind loopt terug en maak me al snel zorgen dat het vandaag niet zo goed zal gaan als vannacht. Het blijken weer zorgen om niets want de wind speelt een beetje met zijn krachten tussen de 8 knoop en de 15 knoop. De Queen B vindt het allemaal wel best en blijft op een oor liggen en perst er telkens een mooie 5 tot 6 knopen uit. Later in de middag worden dat 7 knoop op de klok en moet zelfs wat zeil minderen.

 

Waar komt dat woord knoop vandaan: 

 

Toen de mens in de middeleeuwen verre reizen ging maken, was het voor de navigatie belangrijk om de snelheid van een boot te kunnen meten. Dus bedachten Nederlandse kapiteins een methode waarbij een houten gewicht overboord werd gegooid met daaraan een touw. In het touw zat om de zoveel meter, meestal tien of vijftien, een knoop.

 

Door te meten hoeveel knopen binnen een bepaalde hoeveelheid tijd overboord verdwenen, kon de snelheid worden bepaald. De ruimte tussen de knopen werd na verloop van tijd wereldwijd gestandaardiseerd op vijftig voet. De meettijd werd vastgesteld op een halve minuut. Een knoop staat in deze methode voor een snelheid van één nautische mijl (1852 meter) per uur.  Volgens de www.quest.nl

 

Het zit allemaal mee, de bemanning houdt zich prima en ondervinden veel gemak van de wachtsystemen die door Monique en Jacqueline ingevuld worden zodat ik niet kan zeggen dat de vermoeidheid een rol speelt.

 

Prachtig zeilweer, heerlijk eten van de eenpansmaaltijd die voorbereid is door de dames en waar ik bij honger regelmatig op kan terugvallen.

 

De zonsopgang is schitterend, de zon in de zee zien zakken en meteen aan de andere kant de maan op zien komen is, wellicht nog fraaier. Volle maan en geeft het heldere schijnsel een mooie zachtgeel licht en de golven weerkaatsen het schijnsel. De Queen B is minder romantisch ingesteld want ze snelt in volle vaart de nacht in.

 

We lopen door het water 7 knoop en de snelheid over de grond is 5 knoop zodat we continue een tegenstroom hebben van 2 knoop. Bij weinig vaart zou dit hinderlijk worden maar ook bij tegenwind zou de bestemming Kaaimaneilanden niet haalbaar zijn. Ik kijk met een knipoog naar de ontsnappingsroute Cuba. Als de wind tegen gaat staan uit het Oosten dan is de kust van Cuba een prima haalbare bestemming.

 

In de avond kom ik tijdens mijn wacht een aantal vrachtschepen tegen. Geen hinder en gaan weliswaar in het zicht ruim voor of naast me voorbij.

 

 

Mooie flos

 

Dinsdag, 19 maart 2019

 

 

Isla de Mujeres - 20º 55’943 N  085º 41’21 W

 

Afgesproken is dat de declarant om 08.00 mijn vertrekpapieren klaar zal maken. Ik zit op tijd in de ontvangstruimte maar geen declarant. Om 09.15 komt de man zonder excuus en doodgemoedereerd zeggen dat ik in het andere kantoor moet komen om de papierwinkel verder af te wikkelen. Ik maak geen commentaar omdat dit meestal in het proces averechts werkt. Stempelen, dollars schuiven en een uurtje wachten op nog meer stempels van de afdeling immigratie op het eiland.

 

Rond 11.00 uur zijn de papieren rond en kunnen we vertrekken. Voordat we definitief de wateren van het eiland uitvaren vaar ik voor een laatste groet langs het kantoor en ga de Destiny bedanken voor de teruggave van het rubber.

 

Om tien voor twaalf manoeuvreren we de Queen B tussen de nauwe doorgang door naar het bredere water. Vertrokken van het mooie Mexico. Wat een mooi land en wat een leuke mensen. Het is het duurste stukje Midden-Amerika wat we tegengekomen zijn, waarschijnlijk veroorzaakt door de grote aantallen passagiers op de Cruiseschepen en de duizenden Amerikaanse toeristen die hier hun vakantie vieren.

 

De zeilen vullen zich, maar even later valt de wind weg en moet de motor aan. Ik laat niets merken maar begin al snel te rekenen wat de consequentie is als de wind de hele rit wegvalt. De dames vinden het uitstekend want de zeeziekte blijft op deze manier uit en genieten van de zee met de langzaam verdwijnende kustlijn. Cozumel kan ik niet meer ontdekken in de verte en rond 17.00 zijn we alleen op zee en komt ook de wind in. Al snel varen we rond de 6 knopen met een heerlijke ruime wind uit het Noordwesten. Het thuisfront wordt met de satelliettelefoon op de hoogte gebrachte en Rikus de weerman meldt van een geweldig weergat dat we gevonden hebben om dit tochtje te varen, waarschuwt wel voor de stevige tegenwind voor zaterdag. Ik kan het niet laten om me zorgen te maken.

 

Om acht uur gaat het wachtsysteem in, de Queen B hobbelt over een vervelende golfslag met een wind die soms toeneemt tot een 20 knoop. Ik moet rond halftwaalf gaan reven om de gemoederen van de opgejaagde dame, de Queen B, te temperen. Voor het eerst dat ik ervaar dat het schip met meerdere handicaps vaart. Geen radar, geen gasaansluiting en zonder generator zodat koelkast er ook uitligt. Jammer, terwijl er zoveel mooie dingen wel goed functioneren zullen we er mee moeten dealen. Zal ook wel opgelost worden. Een grote vis gaat weer eens spelen met mijn haak en neemt na een droge knal aan de lijn het hele spul mee. Big Fish kan nu wel thuiskomen met zulk een mooie flos in zijn bek.

 

Haaibaaien

Voordekgekeuvel
Voordekgekeuvel

 

Maandag, 18 maart 2019

 

Isla de Mujeres

 

Het eiland is nu wel bekend zodat de kriebel om te vertrekken gestaag en onweerstaanbaar toeneemt. De weersverwachtingen voor Cuba zijn eerst gunstig voor aanstaande donderdag maar verschuiven langzaam naar maandag. Jacqueline komt op het idee om Cuba over te slaan en de Kaaimaneilanden aan te lopen. Dit blijkt een geweldig idee want vanaf dinsdag is er niet te veel wind en dan ook nog Noordwest, halve wind drie dagen lang. Alleen zondag zijn de voorspelling beroerd maar dan moeten we al lang binnen zijn. Met een vergadering in de kuip komen we na rijp beraad er snel uit en besluiten naar de Cayman Islands te varen. Geen idee wat daar te zien valt maar daar hebben we internet voor.

 

Vandaag is er een kennismaking dag zeilen ingelast en we gooien los om te tanken en een stukje te zeilen in de Straat tussen Cancun en Isla de Mujeres. Scherp aan de wind, lekker comfortabel tussen de banken door varen we naar de overkant en genieten van de uitzichten zoals de spuuglelijke kust van Cancun door de vele hotels maar ook de mooie kustlijn van het Eiland van de Vrouwen. Isla de Mujeres was het eiland dat door de bezetting van de Spanjaarden alleen maar bevolkt was door vrouwen omdat de mannen opgeroepen waren om de Spanjaarden te bestrijden op het vasteland. De Spanjaarden waren zeer verbaasd door de vele vrouwen alleen en vandaar de naam van het eiland, alleen wel vreemd dat het lievelingsdier van de eilandbewoners de WalvisHaai is. Haaibaaien genoeg hier.

 

Bij het terugvaren ontdekken we de Lorena aan de steiger met zijn eeuwige stukken en de Destiny met Andy op anker. Een leuke babbel en Andy geeft aan dat hij het onderdeel met de eendenbek voor de WC ontvangen heeft en mij graag het gekregen onderdeel teruggeeft. Hij zal het later brengen.

 

Afrekenen bij vriendin Alexandra, de nieuwe havenreceptioniste. Ze vindt het jammer dat we vertrekken en loopt na afrekenen met me mee naar de deur om goedendag te zeggen. Een lieve meid, beetje verlegen maar zal er wel komen.

 

Steven en Michelle blijken vertrokken naar een andere haven en heb jammer genoeg geen afscheid kunnen nemen van deze aardige mensen. Jurgen spreek ik en deze heeft er de pest in, dat hij niet kan vertrekken aanstaande donderdag en dat het wel maandag zal worden.

Ik geef hem aan dat wij besloten hebben om morgen op weg te gaan naar de Cayman Islands. Ik zie hem jaloers naar zijn verkochte schip kijken want hij wil hier nu inmiddels ook weg.

 

We gaan een duik halen in het zwembad en bij terugkomst is Andy op bezoek geweest die de eendenbek heeft achtergelaten in de kuip. Jammer dat we elkaar gemist hebben

Massage

het barst ervan
het barst ervan

 

 

Zondag, 17 maart 2019

 

Isla de Mujeres

 

Monique zit al fris en monter in de kuip als wij ons laten zien. Het ontbijt nuttigen in een totaal andere wereld waar Monique twee dagen geleden voor even afscheid heeft genomen. Bij de receptie heb ik een kar geregeld om deze gaste het eiland te laten zien. Het is zondag en daarom zijn er veel winkels gesloten en denk dat het gasflesvulbedrijf gesloten zal zijn. Toch maar even langs en ontdek dat de vuller tot de middag open is. Snel terug om de nieuwe gasfles te halen en laat deze afvullen en breng deze naar de boot.

 

De ontdekkingstocht over het eiland kan voortgezet worden. We bumpen van de ene drempel over de andere en halen een middageten aan het water. Op tijd naar de boot want Monique heeft een massage geboekt op de haven zodat ik me heerlijk in het zwembad kan laten zakken. Veel beter als een massage en zeker na de ergernis nu blijkt dat de gasslang met verdeler niet blijkt te passen en met veel druppels zweet een tussenoplossing mogelijk maak.

 

In de avond eten we bij het bekende restaurant aan het water, waar we getrakteerd worden door Monique op een heerlijke maaltijd, de zon in de zee zien zakken en het water langzaamaan een spiegel wordt. De muggen doen ondertussen hun best.

 

Wandelen met twee gasflessen.

 

Zaterdag, 16 maart 2019

 

Isla de Mujeres – Cancun

 

Met behoorlijk wat minder gewicht gaat Dirk terug op weg naar huis. Een simpele rugzak verlost van cadeautjes, onderdelen en een anker met karretje. We gaan bijtijds want wil nog graag een gasvulling scoren bij een bedrijf met klinkende naam MaxiGas. De taxi brengt ons naar de veerboot en ik draag de gasfles onder de arm en zet deze gewoon tussen de bagage van alle andere passagiers. Niets aan het handje.

 

 

We weten inmiddels de weg en huren de auto bij Europ cars. Bij de Yanmar dealer, scoor ik nog snel een aantal goedkope originele Yanmar oliefilters en gaan opzoek naar het gasimperium. De Googlemaps probeert ons twee verschillende locaties aan te wijzen waarbij we natuurlijk de eerste optie nemen waar we in een straat komen waar ze nog nooit van MaxiGas hebben gehoord. Dan de tweede optie en wat blijkt een heel klein winkeltje met de toonbank op de erfafscheiding van winkel en stoep wordt er weer heftig nee geschud en kunnen me niet aan een gasvulling helpen, geen koppeling of de inventiviteit van een mogelijke koppeling zodat ik doorverwezen word naar Home Depot. Home Depot is een uit de kluitengewassen Gamma in het kwadraat en hebben er van alles en ook gasflessen en allerlei koppelingen. Geen koppeling voor mijn fles maar wel een nieuwe 9,5 kg vulling fles die met geen mogelijkheid in de uitsparing van de boot zal passen. Lijkt me leuk op zee om te koken met een schuivende ijzeren fles in het gangboord tijdens het zeilen. Toch maar doen en koop de lege fles en een koppeling aan de fles met gasverdeler. Dat is een oplossing, niet ideaal. De tijd begint op te schieten voor Dirk en we moeten hem snel naar het vliegveld brengen voor tijdig vertrek. Files stapelen zich op en krijgen zoonlief ruimschoots voor de vertrekhal. Een laatste zwaai en ik wil nog even naar de botenwinkel voor een stekker. Dat valt niet mee want we worden behoorlijk opgehouden door files en de afstand is verder dan dat ik verwachtte. Met een stekker rijker en een terugreis naar de luchthaven zonder middageten wordt het voor Jacqueline behoorlijk afzien en weet een blikje met chips bij een winkeltje te bemachtigen om haar hongerklop te stillen. Met trillende vingers wordt het aluminium zegel van het blikje gescheurd en ik zie haar weer opknappen.

 

Monique komt met stralende glimlach om het hoekje aan de zijingang van de uitgang en wij hebben de auto op de parking staan om zo haar snel te verlossen van haar twee tassen die ook weer gevuld zitten met onderdelen. Een bacteriedodend middel voor water, twee handdoeken die drogen zonder nat te worden, een haak voor de ankerketting, magnesium tegen de hoofdpijn en de spierpijn.

 

Bijkletsen en blij met de nieuwe gast rijden we naar Puerto Juarez terug om de auto in te leveren en de veerboot te nemen met de onderdelen en de nieuwe en oude gasfles. Een taxichauffeur waarschuwt ons dat de gasflessen niet mee op de veerboot kunnen en we zullen deze moeten verstoppen in een zak. Hij haalt heel behulpzaam een zak uit de auto en ik pak de ketels in en aan in de rij staan voor de boot. Een medewerker van de maatschappij komt op me af en informeert wat er in de zak zit en kan er niet omheen om toe te geven dat het wat simpele lege keteltjes zijn. Jullie raden het al, regels zijn regels en de gastanks mogen niet mee. Zal wel te maken hebben met het gigantische luchtdrukverschil dat ontstaat als er losgegooid wordt en de zeelucht over de tanks stroomt. Niet dus, en ik krijg als oplossing mee om me te laten overzetten met de vrachtveerdienst. Een stukje verderop, 2 kilometer. Ik laat de dames achter en ga lopen om die twee kilometer zonder taxi te maken. Ook bij Navigando weigeren ze me en verwijzen me iets verder door naar de vrachtboot. Ik loop en loop en na 9 kilometer kom ik bij de veerboot voor vrachtauto’s. Natuurlijk kom je om 18.10 aan en de boot is vertrokken om 18.00 uur. De volgend boot is om 20.00. Ik heb de hele dag nog niet gegeten, 12 kilometer gelopen met twee gastanks, en de winkel van de veerboot is dicht. Ik scoor nu ook een zak chips uit de automaat en een blikje cola.

 

De boot is comfortabel en op dit uur uitgestorven. Ik zit alleen in de grote wachtzaal aan boord en wordt behoorlijk slaperig. Na aankomst staan er bij de uitgang van een vrachtveer geen taxi zodat het laatste stukje lopend af gelegd worden. Ik ben blij als ik er ben, Monique ligt al op bed en probeer nog snel een boterham te eten voordat ik mijn bed op zoek.

No, no en nog eens No!

lijkt simpel
lijkt simpel

 

Vrijdag, 15 maart 2019

 

Isla de Mujeres

 

Het is de laatste dag voor Dirk op Isla de Mujeres en daarvoor toch nog een golfkar gehuurd om een laatste rondje te maken over het eiland. Het is bekend terrein geworden en weet de drempels al te liggen. Ik neem de gasfles mee om bij het gasstation een vulling te halen. Gasvulling is nu wel een echt item geworden want de zeer gedienstige en breeduit lachende gasbaas met gaspistool in de hand schudt heftig het hoofd dat hij dit nog nooit heeft gezien en derhalve deze fles niet kan vullen. We worden naar allerlei winkels doorverwezen maar halen overal nul op rekest vanwege de linkse gas-draad op de kraan. De fles is bijna leeg en wil toch kunnen koken als we aan boord of onderweg op zee zijn. Bij de zoveelste no en nog eens no met een vriendelijk doorverwijzen naar een volgende winkel met dezelfde no. Ik laat het erbij zitten en denk de oplossing in Cancun te halen morgen.

 

Nu verder genieten en rijden een vast rondje om lekker uit te waaien en een hapje te halen op het strand. Lekker in de koelte tussen de mensen die in ligstoelen op het strand liggen te braden. De mooiste tinten rood liggen op het zand en wij eten een Hamburger met onze lange broek en dichtgeknoopt hemd.

 

Op de boot een moment van rust en een duik in het zwembad om wat af te koelen maken we ons op om in de avond aan het strand de laatste maaltijd te gaan halen. Een fijn bezoek van Dirk waar we de kans hebben gekregen om met elkaar wat van de Maya’s te ontdekken in het huidige Mexico.

 

Apparaatiskj

Ankerproblemen
Ankerproblemen

 

Donderdag, 14 maart 2019.

 

 

Isla de Mujeres

 

 

Dirk wil Mexico voor een dag zelf beleven en gaat deze keer echt op zoek naar de binnenstad. Voor mij een prima moment voor de klussen. De controlekast van de generator afkoppelen en toch maar eens een proefmeting doen. Nu blijkt er bij het draaien van de generator geen enkel restspanning op de vier draden te staan waar volgens het boekje toch een spanning moet zijn van 2-4 volt. Ik begin te twijfelen of de meting van de Alfonso op Cozumel wel goed zijn uitgevoerd zodat ik toch maar weer ga bellen met Nederland. Ook hier word ik niet veel wijzer.

 

Op de steiger verwissel ik de wartels aan de ankers en controleer de ankerketting waarbij de 30 meter 9 mm ketting een zeer roestig einde heeft. Ik zaag het stuk eruit en maak een nieuwe splits om de ketting te koppelen aan de rest van de lijn. Het reserveanker aan de 8 mm ketting en steek de oude schakelaar uit het dek en verlijm met kit de nieuwe op het dek. De draden vast aan de stuurkast van het anker en de boel is weer op orde. Dit zijn de normale gewone klussen maar moeten wel gedaan worden.

 

Jürgen de Zwitser die zijn Bavaria verkocht heeft aan een Amerikaans stel geeft aan dat hij komend weekend wil vertrekken naar Florida. Ik geef aan dat mijn mogelijkheid pas donderdag of vrijdag voordoet. Een ander Amerikaans schip komt aan de steiger en al snel hebben we een leuk contact aan Steve en Michelle. Steve moet de papieren winkel bestormen maar dat blijkt niet erg mee te zitten en de agent zegt dat hij het veel te druk heeft zodat Steve morgen de Apparaatiskj moet gaan bestormen Ik geef hem enkele adviezen en dat hij zijn etenswaren bij ons kwijt kan om de inbeslagname van het Gezondheidsdepartement kan voorkomen.

Leedvermaak

Muurschildering op twee huizen in een hoek.
Muurschildering op twee huizen in een hoek.

 

Woensdag, 13 maart 2019

 

 

Cancun

 

 

Met de kleine jongen van 1 meter 93 op stap. Cancun onveilig maken om een centrum te ontdekken en eventueel een PIC te regelen. Een certificaat dat je nodig blijkt te hebben als je langer dan 5 dagen in Mexico blijkt te liggen. De declarant had me hier al op gewezen maar dat het helemaal geen haast heeft om deze te regelen. Nu is het bestuursapparaat van een land een prima indicatie hoe het allemaal geregeld is. Uiteindelijk weten we het gebouw te vinden maar de heren ambtenaren hebben nog nooit van zulk een formulier gehoord zodat ik de 52 US$ in de zak houdt. Bij de Yanmar winkel een paar filters ophalen die verassend goedkoop blijken te zijn.

 

De taxichauffeur brengt ons naar de hotelzone, waarbij hij vertelt dat er in de afgelopen jaren 20 mensen een arm been of ander onderdeel zijn kwijtgeraakt aan de krokodillen die tussen de mangroves leven in het binnenmeer. Hij zet ons verder veilig af in het hart van het toerisme en we vinden een restaurant voor de lunch waar het bedienend personeel wel erg veel lol in het werk heeft. Ze lopen met zelf geïmproviseerde showtjes de klanten te bedien. Een pul met bier op het hoofd en daar bovenop een cocktail, loopt de ober tussen de tafels door. Het hele terras zit te wachten op de klap maar blijkt allemaal goed te gaan. Leedvermaak kan gelukkig niet toegepast worden en onze uitstekende hap wordt met een breed lachend gezicht en huppelpasje aan tafel gebracht. De obers staan elkaar op te hitsen en beoordelen elkaar. Wat een leuke manier om zo je werk in te vullen.

 

Na het eten lopen we langs het strand richting Cancun. Mexico overheid heeft de eerste 5 meter kust gekocht zodat de hotels geen hekken aan de laatste meters kunnen plaatsen en dat wandelen aan de kuststrook mogelijk maakt. Alleen vervelend, dat als je naar de weg wil lopen voor een taxi, het bijna onmogelijk is de weg te bereiken omdat de hotels de doorstekende gasten niet doorlaat.

 

Via een kruip door en sluipdoor weggetje weten we de weg te vinden en stappen in de klaarstaande taxi voor de rit terug naar het zwembad op het hotelterrein. Een leuke gezellige dag en wandelen terug naar de boot met een keur aan leguanen die zich liggen op te warmen in de zon.

Eten bij de Mexicaan en bij een bar vraag ik driemaal om de rekening maar daar blijkt deze ober helemaal geen tijd voor te hebben. Hij maakt overal een praatje en onze Peso’s worden genegeerd totdat ik uit mijn slof schiet en is de La Quenta snel vereffend.

 

Zonder gids

 

Dinsdag, 12-03-2019

 

Campèche – Isla Mujeres

 

 

Om de stad in zijn volle glorie te zien opteren we voor het treintje. Een rode trein met autobanden rijdt als bus rond met een Spaanssprekende dame die ons van alles over de stad vertelt. Het verstaan en vertalen gaat me redelijk af en denk behoorlijk wat te verstaan van het verhaal.

 

Alleen heel vreemd dat ze een standbeeld hebben opgericht voor de Nederlandse piraat Laurens de Graaf. Voor deze piraat en Nederlandse held hebben de mannen van Campèche 18 jaar aan een muur rond de stad gewerkt en dan word je na al die zweetdruppels en chagrijn nog beloond met een standbeeld. Bij ons zijn we al die beelden van de piraten aan het weghalen en de politiek correcte veranderen zelfs de straatnamen terwijl hier deze mannen strijdend als helden op een marktplein staan. Bij een kerk met een zwarte Jezus aan het kruis houden we even halt en bewonderen het martelaarschap van de zwarte Jezus.

 

Het treintje zet ons op de grote markt weer terug en lopen naar de auto voor de laatste etappe. De bouwwerken van Uxmal. Weer een piramide maar nu wel een bijzondere omdat deze in de beste staat is die ik gezien heb. Uxmal is een Maya ruïnestad in Yucatan, Mexico, 80 kilometer ten zuiden van Merida. Waarschijnlijk betekent de naam Uxmal (uitgesproken als Usjmaal) "driemaal gebouwd", maar dat is niet helemaal zeker.

Uxmal werd rond het jaar 500 door Hun Uitzil Chac Tutul Xiu gesticht. De macht bleef voor eeuwen in de handen van de familie Xiu. Het grootste gedeelte van de stad werd tussen 700 en1000 gebouwd. Op het hoogtepunt leefden er zo'n 25.000 mensen. Rond 1200 verloor de stad aan betekenis en verplaatsten de Xiu hun hoofdstad naar Mani. Beschrijvingen van Spaanse Conquistadores duiden er echter op dat Uxmal in de16eeeuw nog bewoond was.

Uxmal staat op de lijst van Werelderfgoedlijst.

Piramide van de tovenaar is de hoofdpiramide in deze Mayastad Uxmal. Het bestaat onder meer uit een met afgeronde hoekige piramide van circa 40 meter hoog. Aan de oostzijde staat een gebouw met een portaal met een groot masker. Deze keer doen we het zonder gids en dat bevalt prima. De verschillende hoge bouwwerken worden beklommen en bezocht. Bergen met foto’s om thuis te zien wat we allemaal hebben gezien.

Bij een grote typisch ronde bouw met een rieten dak als restaurant eten we een prima hapje en zien de grote tafels gedekt voor de busladingen mensen die een standaard buffet krijgen. Wij maken ook gebruik van het uitstekende buffet en maken ons op om terug te rijden naar Cancun waar het al snel donker wordt omdat we van slag raken door een tijdsverschil. Blijkt in Mexico 4 verschillende tijdzones te zijn en zelfs voor Cancun hebben ze de tijd gewisseld om de toeristen een wat langere dag te laten beleven.

 

In het donker geven we de auto terug en lopen snel naar de pont waar we meteen op kunnen stappen.

 

In hamburgertent in het dorp vinden we een snelle hamburger waar de gebakken schijf gehakt op tafel gesmeten wordt door een veel te dikke dame die schommelend tussen de tafels haar weg weet te vinden.

 

 

Culturele blote billen

 

Maandag, 11-03-2019

 

 

Isla de Mujeres – Campèche.

 

Op het internet zoeken we een autoverhuurbedrijf vlakbij de veerboot van Puerto Juarez maar worden door alle sites doorverwezen naar het hotelgebied of de luchthaven. We laten het erop aan komen en zullen wel bij een taxi vragen om ons bij een dichtstbijzijnde verhuurder te brengen. De Ferry stuift naar de overkant en wat blijkt Europ-cars zit naast de aankomst van de veerboot en kunnen gelijk overstappen in een bijna gloednieuwe Passaat. Prima geregeld en vooral gemakkelijk.

 

Het rijden in Mexico is met de bedaardheid zoals we dat bij ons gewend zijn in tegenstelling tot de kamikaze stunters van Guatemala. Het voelt goed en ben al snel gewend. Dirk kijkt mee voor wat betreft de richting van de weg en heeft zijn programma klaar van de te bezoeken bezienswaardigheden. Wij laten ons meevoeren als gewillige cultuurbarbaren en gaan monter mee op weg. Chichen Itza op het programma en ga weer eens een hele massa piramide gestapelde stenen bezoeken. Ik doe een beetje onterecht negatief maar heb nu wel erg veel tempels van die heerlijke Maya’s achter de rug zodat ik wat opzie tegen de wandeling in de openbare ruimte. De entreebewijzen zijn duur maar daar hoop je veel voor terug te krijgen. De gids is ronduit slecht en draait een vast ingestudeerd verhaal op waar soms geen touw aan vast te knopen is. Opeens word ik een beetje geïrriteerd en zie de gids wakker schieten en geeft nu een wat betere beschrijving van het wonder van de slang die met een bepaald zonlicht en het spel van de schaduw in een wandelende kronkelende slang weet te verplaatsen. Chichen Itza is een van de zeven wereldwonderen en dat is al bijzonder genoeg. De stad ligt in het noorden van de Mexicaanse staatYucatan en werd pas laat in de geschiedenis van de Maya belangrijk, nl. in de 10eeeuw. Volgens de legendes werd de stad in987 veroverd door Topiltzin Ce Acati Quetzalcoa. In deze tijd eindigde de Klassieke Tijd van de Maya en veel van de steden van het zuiden kwamen leeg te staan. Het oude ahauschap, Koning of grote Heer had afgedaan. In Chichén Itzá werd daarom een anderestaatsinrichting gehanteerd die meer op collectief leiderschap neerkwam. Bovendien stond de staat meer open voor het burgerschap van mensen uit andere streken die veroverd werden en zo werd Chichén Itzá het centrum van een groter rijk dan de Maya's tot dusver gekend hadden.

Chichén Itzá ligt niet ver van de rand van de oude krater van Chicxulub. Van deze beroemde krater, die gevormd is door de inslag die waarschijnlijk een eind maakte aan de dinosauriërs isaan het oppervlak niet veel te zien, behalve de Cenotes, de ondergrondse poelen die in het klovenstelsel van de krater gevormd zijn.

Op 7 juli 2007 werd Chichén Itzá tot een van zeven wereldwonderen gekozen. Chichén Itzá moest het opnemen tegen andere bekende monumenten, zoals de Chinese Muur en De Eiffeltoren.

 

Op het terrein wemelt het van de toeristen en gidsen die hun repertoire afdraaien als ineens een jonge dame voorbijloopt met twee zeer in het oog lopende blote billen rondstapt op het terrein. De gids kan er niet om lachen maar het voorval maakt wel mijn bezoek aan Chichen Itza heel bijzonder. Ik begrijp nu waarom het hier een wereldwonder is.

 

Met de auto op weg naar de stad Campeche. Dirk boekt een hotelkamer met de telefoon en wij rijden de route. Het is een heel eind maar de wegen zijn goed. In Campeche is het een soort van herkenning van Cartagena in Colombia en Cartagena in Guatemala.

De stad werd in 1540 door Spaanse Conquistadores gesticht op de plaats van de Mayastad Ah-Kim-Pech. Ten tijde van de komst van Juan de Grijalva in 1517 regeerde Moch-Cuoh over de stad, die succesvol Spaanse aanvallen wist te weerstaan. Pas na Moch-Cuohs dood in 1540 werd Campeche door de conquistador Francesco de Montejo onderworpen, die de stad San Francisco de Campeche doopte.

Campeche werd een belangrijke doorvoerhaven van waaruit goederen uit het schiereiland Yucatan naar Cuba en van daar naar Europa verscheept werden. Wegens haar rijkdom trok de stad snel piraten aan. Onder anderen Cornelis Jol, Abraham Blauvelt, Cristopher Myngs, Henry Morgan, Francis Drake, Laurens de Graaf, Henry Every en Rock de Braziliaan wisten de stad te plunderen. Na een verschrikkelijke aanval van meerdere groepen piraten in 1663 werd overgegaan tot het bouwen van stadsmuren van 3,5 meter dik en andere fortificaties. De bouw duurde 18 jaar en had tot gevolg dat Campeche een van de best verdedigde steden in het Spaanse rijk werd.

Campeche was was de belangrijkste haven van Yucatán tot het halverwege de negentiende eeuw voorbij werd gestreefd door Sisal en Progreso. Het was tijdens de Kastenoorlog de enige stad op Yucatán die niet door rebellen werd ingenomen. In 1857 werd het de hoofdstad van de nieuw opgerichte staat Campeche.

 

Wij vinden er een leuk hotel en maken een wandeling over het centrale plein waar we door honger in de eerste de beste tent binnenvallen. Het eten is goed maar later blijkt dat we veel meer gelegenheden hadden kunnen kiezen.

Wowww

szonsondergang op Isla de mujeres
szonsondergang op Isla de mujeres

 

Zondag, 10-03-2019

 

Isla de Mujeres

 

De golfkar staat mooi klaar en kan de ingevlogen gast het eiland laten zien. Van de centrale locatie van de veerboten met al de souvenirs. Kleurrijk aardewerk, T-shirts met de zogenaamde geestige teksten en imposante sombrero’s. Sombrero’s met een diameter die alle andere voetgangers van de stoep drukken.

 

Een paar vrienden uit de LHBT-categorie zitten opvallend gemaakt in de golfkar, de benen decent gekruist, de handen vast aan de opwaaiende sombrero terwijl in de andere hand met stijl en flair een mojito gedronken wordt. De chauffeur met getrimd baardje weet de weg niet meer en wordt geassisteerd door een co-driver die de man met een hand op de dij de route wijst. Zelfs Jacqueline kan een spontaan Woww niet onderdrukken. Ook deze mannen vieren feest op dit eiland en het is ze gegund na al dat werken in de betuttelende maatschappij.

 

Na een paar boodschappen een showup aan het zwembad voor een frisse afkoeling en de buren bekijken. Het gaat er allemaal wat gezapig aan toe en het is een rustmoment geworden in de dagelijkse gang. In de avond lopen we een visrestaurant binnen die zich presenteert als vismarkt. Je koopt je vis per gewicht die dan meteen bereid wordt. Het nadeel is dat de optisch kleine vis altijd nog te groot is en erg duur wordt. Het eten is prima en een belevenis. De zon doet zijn best om met een mooie stralenkrans in de zee te zakken tussen de gebouwen van Cancun.

 

Onderhandelen met de maffia

de oude maffia
de oude maffia

 

Zaterdag, 09-03-2019

 

Isla de Mujeres

 

 

Dapper vraag ik de taxichauffeur om me naar de aankomsthal van het vliegveld te brengen. Dit blijkt een probleem want de aankomsthal is volledig afgeschermd voor buitenstaanders omdat het vervoer door de hotelbusjes en bussen is geregeld. Via de vertrekhal lopen we naar een afgeschermd gedeelte waar een wacht iedereen die naar binnen wil, buiten houdt.

 

We wachten en via telefonisch contact hoor ik eerst dat het vliegtuig met Dirk wat vroeger is geland en vervolgens hoor ik bericht dat hij staande is gehouden omdat het anker meer dan 500 $ kost en daarom invoerbelasting betaald moet worden. Dirk heeft een weigerende creditcard en vraagt me om te komen om te betalen.

 

De wacht weigert me om binnen te laten en belanden in een patstelling dat we wel willen betalen maar niet kunnen.

Na wat telefoontjes krijg ik bij gratie van de Mexicaanse president en Generaal van de strijdkrachten, dispensatie en mag doorlopen naar de hal. Wat een vervelend einde en wat een opgave voor Dirk om zoveel moeite voor het sjouwen en dan de problemen bij de douane op te lopen. Voor het transport heeft hij goed gezorgd. Met een geniaal rolkarretje is het gewicht van het anker prima verdeeld en loopt het anker gesmeerd met je mee.

Met wat stevig onderhandelen met de maffia, die de taxi's indelen en de zogenaamde prijzen bepalen, zitten we in een taxi. Wel een prima service dat we een flesje water, wat zoutjes en een paar servetjes krijgen zodat al snel het schoolreis idee ontstaat.

 

Vreemd dat door de verschillende maatregelen om verkeer en afhalers te weren dit soort situaties ontstaan. We moeten opletten dat Schiphol niet hetzelfde gaat creëeren. 

Knauwend Amerikaans

Robalo of snook
Robalo of snook

 

Vrijdag, 08-03-2019

 

 

Isla de Mujeres

 

Nu we toch een kar hebben, laten we deze de zware boodschappen sjouwen. IJsblokjes halen en naar de supermarkt voor bier, water en sappen. In de winkel haal ik een stekker die op de stroompaal past. Wat verderop in het dorp scoor ik de condensatoren. Met allerlei onderdelen rijker en boodschappen lever ik de kar in en heb de tijd om me druk te houden met nog maar eens proberen de generator te repareren. Helaas ondanks de nieuwe condensatoren en een uurtje werken om alles terug op zijn plaats brengen moet ik het opgeven en concludeer dat de printplaat echt kapot moet zijn. Ik bel naar Nederland en vraag prijsopgave en de mogelijkheden de printplaat zo snel mogelijk te leveren.

 

De stekker druk ik met mijn dunne stroomdraadje in de paal en wat blijkt: de koelkast doet het ermee en koelt nu de inhoud.

Een Amerikaan groot en dik, eigenaar van een visboot komt verwonderd vragen of dat (hij wijst op de stroomdraad) alles is wat de boot aan energie gebruikt? Ik bevestig dat en hij begint in een volledig knauwend plattelands Amerikaans verder te vragen en of we wel eens storm hebben gehad. Ik maak de boel niet erger dan het is en zeg dat we veel geluk hebben gehad maar kan het niet laten om te vertellen dat ik liever in een storm met een zeilbootje lig dan met zulk een motorschip c.q. visboot inclusief uitkijktoren en uithouders. Hij kijkt me aan en knikt dan begrijpend, een zeil drukt in de golven en dempt de golven, een motorboot met een extra gewicht boven is een speelbal van de ene golf naar de andere.

 

Aan de printplaat wordt nu van alle kanten gewerkt om deze te bemachtigen.

Grasmaaier als transport

De haai en de vrouwen van het eiland
De haai en de vrouwen van het eiland

 

Donderdag, 07-03-2019

 

 

Isla de Mujeres

 

Bij de receptie horen we dat er nog steeds geen kar is zodat ik me instel op nog een dagje strompelen en loop teleurgesteld terug naar de boot maar krijg na een uurtje het verrassende WhatsApp-bericht dat er een kar is vrijgekomen, omdat er iemand niet is komen opdagen.

 

Dit komt goed uit want kan nu de voet wat ontzien en toch van alles gaan bekijken. Het eiland is snel gezien en rijden naar een restaurant waar ik mijn ogen uitkijk.

Een paar Amerikaanse patsers staan half in het water te zuipen uit grote RVS-bekers met de mooiste dames om zich heen. De dames met borstprotheses, gevormd en gemodelleerd door de plastische chirurg en afgewerkt met de meest bizarre tatoeages, doen een wedstrijd achter het strakgespannen textiel. De spierbundels van de patsers zijn evenzo getatoeëerd en we zullen maar zeggen dat het bij elkaar hoort. De geluiden van overdreven lachen en balt-gedrag overstemd steeds meer het terras. Wij eten een prima maaltijd en het uitzicht met de zwembadgasten is vermakelijk. De obers lopen af en aan, maar de efficiëntie is ver te zoeken. Is er nu niemand die eens nagedacht heeft hoe een bepaald proces met minder moeite tot een beter resultaat kan leiden?

 

De golfkar start pruttelend als een grasmaaier en schuif langzaam de file in van de toeristen die de petjes en hoeden vasthouden, de mooie dames op de achterbank, achterstevoren kijkend en zich vasthoudend als er weer een wegobstakel genomen moet worden. Ze hebben hier zeer afdoende snelheid beperkende drempels weten te maken die weleens niet gezien worden. De achterbank zitter zie je een slag loskomen van de bank waarna het voertuig van stilstand in volle vaart vooruitgaat. Jacqueline moppert als de drempel weer eens te snel genomen wordt, ik kan mijn glimlach niet houden.

 

De zee imponeert met de branding en de schuimkoppen op het water hoewel het niet extreem waait. Het gevoel van de landrot valt over me heen.

Bijvangst

Summum van toerisme
Summum van toerisme

 

Woensdag, 06-03-2019

 

 

Isla Mujeres

 

Het is koud! 24 Graden in Mexico is heerlijk koel op de steiger en de meeste Mexicanen dragen nu lange mouwen in plaats van de normale T-shirtjes. De Chef de Bureau zit diep weggekropen onder een trui naar haar computer te staren en verontschuldigt zich dat er geen golfkar is. De kar staat met stukken in de garage.

 

We besluiten om er toch op uit te gaan en lopen langs de weg naar het dorp. In het dorp besluiten we een kar te huren en zien dat deze weliswaar een stuk duurder is maar wordt me geweigerd omdat ik geen rijbewijs kan laten zien. Je moet dus een rijbewijs hebben voor een aftandse golfkar met een simpele voor en achteruit. Volledig beveiligt door het gaspedaal. Gaspedaal loslaten is automatisch de motor af. Gaspedaal aanraken is de motor starten en meteen vooruit.

We lopen dan maar wat verder langs de waterkant het dorp in en langs de kust met de wind in de rug, richting de boot.

 

Bij een strandtent of restaurant eten we een broodje vis met een prachtig turquoise uitzicht van de verschillende tinten kleuren groen of lichtblauw in het zeewater.

Het lopen valt me zwaar door de nog altijddurende jicht. Door het ontzien van de grote teen ga ik leunen op de kleine teen en loop daar een paar behoorlijke blaren op. De pijn gaat zich nu verplaatsen van grote teen naar de kleine. Bijvangst zullen we maar zeggen.

 

In de middag krijgen we de leftovers van de koelkast van Quantum Leaf omdat ze morgenochtend vertrekken naar huis. Wij eten in de avond een heerlijke tonijn steak en vinden in de Doggybag een lekker stuk kaas dat bij de borrel genuttigd wordt. Bij de winkel haal ik nog wat zakken ijs voor de koelkast zodat we toch een beetje koude in de bak hebben.

 

Even contact met Dirk en melden hem dat we op een prachtig eiland zijn met de mooiste stranden, de oceaan die op de rotsen slaat en de vreemde manier van transporteren met golfkarren zonder golfbaan..

 

Opgelucht

Cruiseschepen varen af en aan.
Cruiseschepen varen af en aan.

 

Dinsdag, 05-03-2019

 

 

Cozumel – Isla Mujeres

 

Wij willen tanken maar het tankstation ligt vol met tenderbootjes om te tanken want deze ochtend schuiven er 5 Cruiseschepen voorbij om de hordes kooplustigen en wereldontdekkers op het eiland los te laten. De tenders, die een prachtige dag tegemoet gaan, aan de pomp houden mij tegen en besluit om het tanken maar over te slaan.

 

Vanochtend om 6 uur op, vuil in de container, ijswinkel is helaas gesloten, de buurman wakker maken om de ankerlijn over te dragen en de verdere lijnen los.

Precies om 07.00 varen we de haven uit en hijs het zeil. Er staat weinig wind zodat het niet snel gaat maar hebben tijd genoeg en ook de stroom geeft ons een prima zet de goede kant op. Onderweg meten we soms 3 mijl stroom en lopen bij tijd en wijle 7 mijl over de grond. Onder de kust van Cancun valt de wind weg maar ook de stroom zodat we met 0,85 mijl op de klok en 1.0 SOG toch maar de motor starten. We halen de Saltair in en broer Rikus kan vanuit Nederland via Marine traffic alles monitoren en in de gaten houden. De sms’jes vallen binnen dat we ingelopen worden door boot X. Ik kijk rond maar zie geen boot X en neem aan dat het een onderzeeër zal zijn.

 

Voorbij de bocht komt de wind door en de laatste 6 mijl naar Isla de Mujeres zeilen we met een comfortabele 3 knoop op de klok het mooie schone water door. Rond het eiland is het 3 meter diep en zien de verschillende vormen en profiel van de bodem aan ons voorbij flitsen.

 

In de haven treffen we de Quantum Leaf en de Llorena. Het is een gezellige steiger met een mooie mix van Motorboten en zeilschepen. Opvallend is dat de zeilers zich allen komen voorstellen en dat ze allen hulp aanbieden indien nodig.

 

De incheckprocedure wordt eerst door de Mexicaanse steiger chef gedaan en dan door een heel onzeker Mexicaans meisje die in gebrekkig Engels ons probeert uit te leggen dat alles via het codewoord Queen B betaalt kan worden maar dat we wel de US$ 5 moeten betalen als borg bij het tafeltennis. Op het moment dat ze begint wat de procedure is voor het tennissen rem ik haar af dat ik niet kan en wil tennissen. Teleurgesteld kijkt ze me aan en ik ben opgelucht dat ik niet hoef te tennissen.

 

De Voedselbank

Frutas y verduren bij de Mega Markt
Frutas y verduren bij de Mega Markt

 

Maandag, 04-03-2019

 

Cozumel

 

Gisteren contact gehad met Adolfo, de monteur van de generator, maar ook deze ochtend en hij laat weten dat hij pas op het eind van de dag komt omdat hij een afspraak heeft gemaakt met de sub dealer in Cancun om het probleem te bespreken.

 

Het maakt ons de handen vrij om boodschappen te halen voor de komende dagen. Bij het winkeltje haal ik eerst een paar zakken met ijsklonten om de koelkast op koude te krijgen. Daarna lopen we op het gemak naar de stad en gaan eerst langs de bank voor wat cash geld en vervolgens in de Megamarkt voor de boodschappen van de komende dagen. Zware spullen zoals water en frisdrank samen met de etenswaren laden we in de taxi. Met een karretje naar de steiger en de boot, eindelijk is de voedselbank weer gevuld.

 

De buren zijn op documenten jacht en waarschuw hen voor het departement hygiëne die op jacht is naar vers en diepvries vlees, aangebroken etenswaren, fruit en groenten. Deze spullen worden in beslag genomen omdat ze bang zijn dat Mexico door de bacteriën, insecten en of andere kwaadwillende bacteriën geschaad zou worden. De buurman adviseren we om de spullen bij ons aan boord te zetten. Dit blijkt een goed advies want de controle vindt plaats en na de controle overhandig ik de courgettes en de wortels terug aan de rechtmatige eigenaren.

 

De middag is voor de voorbereiding van morgen zoals bakskisten opruimen en inladen. En te wachten op de Adolfo die natuurlijk niet komt opdagen en het probleem generator blijft bestaan. Hij bezweert me via de WhatsApp dat de windingen in de generator goed zijn en dat het op te lossen valt met een nieuwe printplaat en een paar condensatoren. Allemaal heel mooi maar het is weer een reparatie zonder resultaat.

 

Een mooie avond in de kuip en bereiden ons voor om de waypoints in de verschillende apparaten in te brengen. 43,5 Mijl staat de Queen B te wachten.

Carnaval

Wachten op de perfecte man.
Wachten op de perfecte man.

 

Zondag, 3 maart 2019

 

 

Cozumel.

 

Het is dan wel zondagmorgen maar iets wat je uitdaagt blijft doorknagen en spring dan maar opnieuw in de bakskist om te zien of ik het veld op de wikkeling kan zetten. Met een hoop gekreun, een nat T-shirt moet ik helaas opgeven. Met enig Googlen over dealers en hulpdealers komt Jacqueline achter twee mogelijke servicedealers in Cancun. Ik geef de adressen door aan Adolfo. Het moet, maar vrees het ergste voor het beest. Wat heb ik in de loop der tijd een hoop tijd aan verloren. Maak een foto van het type plaatje en zie dat de generator van het bouwjaar 2009 is. Dat is toch al 10 jaar maar dat moet een elektrisch gedeelte toch gewoon kunnen overleven?

 

We gaan de stad in en komen de optocht met een jury tegen. De groepen moeten hier pas op de plaats maken en een speciaal showtje voor de tribune uitvoeren waar de punten verzameld worden. Het is allemaal niet zo sensationeel ik zou graag deinende billen, zwaaiende borsten, dikke lach, verleidelijke blikken en prachtige sexy outfits willen zien van een Zuid Amerikaans land. Niets van dit al, alles is verpakt in een vleeskleurig nylon pakje waar alle kleurrijke versierselen op vast zijn gezet. De dansjes en de danspassen zijn van een choreografisch ondermaats gehalte en had dat ook kunnen bedenken. Zwaai met de arm naar rechts, dan naar links en stapje vooruit en bedenkelijk kijken wat de voorganger nu weer doet.

 

We hebben het dan ook snel gezien en vluchten uit de brandende zon naar de schaduwkant van de weg en proberen een bank te vinden. Het wordt toch na enkele teleurstellingen de HSBC-bank die ons weer de begeerde peso’s weet te leveren. Van hieruit scoren we in een winkel nog snel een Mexicaanse vlag en halen wat boodschappen bij een Mega supermarkt. We hebben de stad nu wel gezien en deze plaats wordt nu al bekend zodat we teruggaan richting schip en onderweg in een strandtent een lekker kopje koffie en een cola halen.

 

Nu wel uitzicht op hele mooie mensen die gaan snorkelen en samen zijn met de familie. Fijn om tussen de gewone Mexicaanse mensen te zijn, het gaat er zeer gemoedelijk en beleefd aan toe.

 

Terug aan boord treffen we als buurman de Destiny met schipper Andy, vrouw en kind. Met een standaard praatje: " waar ben je geweest en waar ga je naar toe?" meldde Andy een probleem met zijn toilet dat deze telkens vol liep met water of ander gerei. Ik ken het probleem en haal uit mijn kastje het eendenbek-rubber en maak een hele familie blij met een rubbertje. Het toilet is snel gerepareerd en de familie zit blij in de kuip..

 

We zullen de Destiny nog wel vaker zien want ook hun plannen zijn uiteindelijk Panama. We brengen de avond door aan boord en laten ons door de muggen behoorlijk klieren. Hoort erbij zullen we maar denken.

 

 

 

Gewichtige spullen

Vaarleed
Vaarleed

 

Zaterdag, 2 maart 2019

 

Cozumel.

 

Er schijnt een winkel te zijn met watersportspullen. Met een grote hoop dat deze wel een anker zal hebben. Het wordt een lange wandeling terwijl mijn voet nog steeds protesteert. Afzien en de winkel blijkt wel op Internet te bestaan maar niet in het echt. De winkel blijkt een auto-reparatieplaats, maar iemand weet te vertellen dat het een eindje verderop is komen te zitten. We strompelen gewoon de extra kilometer door. Na een anderhalve kilometer geef ik het op en strompel nu naar een Collectivo halte voor een busje naar het centrum. De bus rijdt de lange weg terug en zet ons voor een groot winkelcentrum af. Ook een centrum en gaan op zoek naar wat spulletjes. Buiten nemen we de taxi en laten ons met de gewichtige spullen thuisbrengen. Geen anker, geen generator.

 

In de kuip houden we de terugkerende vloot in de gaten en het wordt een flink gemanoeuvreer van de kapiteins, die zich als haantjes gedragen. Hevig ruzie makend met de ankerlijnen en de ankerboeien heeft iedereen zijn eigen stijl om in te varen, de een geluidloos de ander hard roepend, veel motorgeweld of beleid. Het blijft leuk om andersmans vaarkunsten te aanschouwen in de haven.

 

Niets-wetende havenmeester

Oppergod van de Maya's
Oppergod van de Maya's

 

Vrijdag, 1 maart 2019

 

 

Cozumel

 

Alle spullen ordenen en de stand opmaken waar we een anker kunnen kopen en of er een monteur is voor de generator. De buurjongen weet zogenaamd overal raad mee maar als ik hem vertel over de condensatoren en over het laden van een nieuw veld, zegt hij al snel dat hij verstand heeft van het tuigwerk en zeilen maar dat zijn broer dit allemaal wel weet.

Na een uur staat Tom op de kade en vraagt waar hij me mee kan helpen. Ik begin het praatje maar ook hij weet zich snel te distantiëren van dit probleem en zal iemand bellen die dit wel kan. Opeens staat er Adolfo op de kade met tas en meetapparatuur die op de hoogte is gebracht door de niets-wetende havenmeester van gisteren. Ik ben er blij mee en met de vragen en de antwoorden krijg ik vertrouwen in de man. Hij weet in ieder geval meer dan ik en dat is dan mooi meegenomen. Na veel gezucht, in en uit de bakskist klimmen, meetresultaten doorgeven en heftig "Nee" knikken komt hij er ook niet uit en zegt dat het ligt aan het ontbreken van een magnetisch veld van de rotor. Zo ver was ik zelf ook gekomen. Helaas moet hij weg maar komt maandag terug en dan kan hij ondertussen informatie inwinnen voor de oplossing van het probleem.

 

De havenmeester staat zenuwachtig op de kade want hij wil dat ik me inschrijf bij de administratie. Ik zeg hem dat Alberto al mijn papieren heeft en zo gauw als hij terug is, kom ik. De reden is dat het Carnaval is op het eiland en dat het kantoor om 15.00 uur sluit om pas woensdag terug te komen. Dan maar inschrijven zonder papieren en dat blijkt ineens te kunnen, het bureaucratisch bolwerk wijkt voor de vrije dagen en de Peso’s.

 

Afgerekend tot dinsdagochtend en Alberto laat zich ineens zien maar blijkt een bewijs van betaling nodig te hebben van de Queen B. Deze is zojuist gedaan en krijg weer een brief mee als bewijs dat alles betaald is, in deze haven. Vanavond om 20.00 is hij klaar zijn met zijn formulieren zodat we even vrij zijn om te gaan passagieren. Natuurlijk hebben we Alberto helemaal niet meer gezien.

 

De jicht is niet over en met een pijnsignaal bij elke stap strompel ik langs de boulevard en probeer Peso’s uit een ATM te scoren. Creditcards en contant geld valt absoluut niet mee want de meeste banken krijgen geen contact met de banken in Nederland en uiteindelijk, bij de HSBC komen er een paar Peso’s uit de machine vallen. Mijn creditcards worden niet geaccepteerd in een restaurant.

 

Bij een strandtent eet ik een heerlijk stuk Mahi-Mahi en geniet van de prachtige zonsondergang vanaf het terras. Een dag van klungelen en wachten. Geen centimeter resultaat en geen Alberto met zijn papieren.

 

Anker verspeeld

Cozumel
Cozumel

 

Donderdag, 28 februari 2019

 

Punta Allen – Cozumel

 

 

De wekker maakt me om 05.00 uur wakker en het schip deint als een hobbelpaard. Het bed stijgt en daalt, de wind zoemt door de mast. Het lijkt slecht weer buiten en dat is niet volgens de voorspelling, mijn eerste gedachte. Het hoofd boven de buiskap uit, blijkt het met de wind wel mee te vallen maar de korte golfslag met bijhorende deining is zeker niet verwacht.

Voorbereiden op de tocht zoals ontbijt en koffie in de kan sta ik na alle voorbereidingen op het voordek om het anker naar binnen te krijgen. Stukje bij beetje laat ik de motor het schip naar voren opschuiven en haal de ketting binnen totdat de Queen B bijna recht boven het anker ligt en de golven voor het uitbreken van mijn anker moet zorgen. De lier heeft er moeite mee en slaat regelmatig door de slip heen. Ik zet de boel vaster en help mee aan de ketting te trekken, de boeg trekt verwaand zijn neus op om de volgende golf te nemen en ineens gaat alles gemakkelijker en denk dat het anker uitgebroken is en dat we vrij zijn. Beetje beduusd zie ik een stuk wartel met ketting boven komen maar zonder het anker. De wartel is gebroken en baal behoorlijk. Nu, net als de golven zo hoog zijn, het water melkachtig wit is van het ronddwarrelend stof. Wat nu te doen, hier blijven? Kans op het terugvinden van het anker zonder apparatuur en met deze golven lijkt me klein zodat ik het anker als verloren beschouw, het zal niet voor niets zo vast zitten.

 

Met een minder humeur loop ik naar achter maar ben al snel met mijn aandacht bij het terugvaren tussen de ondieptes. Na ander halfuur laveren volgens de zogenaamde adviesroute op de Garmin digitale kaart gaat het zeil op en varen we met een meer dan ideale wind en gouden koers naar Cozumel. De stroom helpt een handje, de wind helpt, de zon is ons goed gezind, alleen jammer van mijn vertrouwde anker.

 

Er zijn drie havens en het lijkt me het beste om de haven te nemen, het dichtstbij de stad, om daar te informeren naar de immigratie om in te klaren. Vlakbij de haven neem ik contact met de havenmeester maar het blijft bij een antwoord met een stand-by. Na een halfuur geef ik het op en loop de haven binnen, een verzamelhaven van charterzeilschepen, visboten, parasailing en discoschepen en minder ingesteld op bezoekende schepen.

We krijgen na heel wat moeite een plaats toegewezen en ook dan is het niet zeker of we mogen blijven liggen. De havenmeester van dienst is druk aan het bellen en vraagt aan zijn baas of het toegestaan is om die vreemde buitenlanders te accepteren.

 

Wij zijn blij om rustig vast te liggen en vraag de man, die steeds aan het bellen is, of er een agent is voor het papierwerk van de immigratie. Dit blijkt in Mexico een andere zaak te zijn, dan in veel andere landen.

Eerst een show-up van een mevrouw van de immigratie en zegt ons morgen om 09.00 uur bij het kantoor te melden.

Dan maakt Alberto de Haas zijn opwachting en biedt zijn diensten aan voor een US$ 150. Dat is heel wat geld en dan zijn we nog niet klaar want dan komen de kosten van de verschillende diensten nog met hun rekeningen. Alberto begint driftig te bellen en doet zijn werk en communiceert op een samenzweerderige toon en maniertjes. Toch krijgt hij het voor elkaar dat er dezelfde avond iemand komt van Departement Gezondheid, vervolgens iemand van Customs. Niemand durft de stap te maken om van de kade aan boord te stappen zodat het bij interviews blijft. Alberto is er blij mee want hij weet op deze manier snel zijn stempels binnen te halen. Alberto maakt een afspraak voor morgen om 10.00 uur met ons en neemt alle documenten mee. Het is inmiddels pikkedonker geworden, de avondwarmte heeft de muggen wakker gemaakt en ik sla de intriganten met allerlei loze slagen van mijn benen af. Uiteindelijk winnen de muggen en trek een lange broek aan en spuit me vol met een wolk Deet.

 

Leuk om in Mexico te zijn, Cozumel is Amerikaans toeristisch en een verzamelbak van Cruiseschepen getuige van de vier grote drijvende "steden" die nu voor de wal liggen. De terugkerende chartervloot zorgt ervoor dat de Queen B een rumoeriger ligplaats heeft dan de zeiltocht vandaag op volle zee. Als toegift proberen de verschillende disco's elkaar te overstemmen.

 

Onrustige ankerplek

Quantum Leaf
Quantum Leaf

 

Woensdag 27 februari 2019

 

19° 17’382 N  87° 24’588. -  Punta Allen.

 

De afspraak is Punta Allen maar omdat het zo voorspoedig loopt en ook nog dat de wind ten gunste is gedraaid zodat de geplande extra slag niet gemaakt hoeft te worden, zou ik het liefste door zijn gevaren. Nu komen we in donker aan bij de aanloop van Punta Ellen en minder zeil om de snelheid van 6 knoop terug te brengen naar 3 knoop, uitgekiend om aan te komen rond 6 uur in de ochtend bij de aanbevolen vaargeul. Later blijkt dit varen op de ondieptes ook gemakkelijk in donker gedaan te kunnen worden, hoewel er geen tonnen zijn vaar je op de elektronische kaart de aanbevolen denkbeeldige lijn af.

 

Rond zes uur maakt Jacqueline me wakker en laveren tussen de ondieptes door naar het eiland om daar te ankeren. Rond 08.00 is de eerste etappe afgewerkt. Een heerlijke trip met geweldig zeilweer en waar de Queen B zich fantastische heeft gedragen zo scherp aan de wind.

 

Bij het eiland verwacht ik uit de wind te kunnen liggen maar helaas staan er flinke rollers langs het eiland, veroorzaakt door de stroom en toch wat wind. Het anker uit en de Queen B ligt wat onrustig mee te dansen op een behoorlijke deining. Het anker houdt goed in deze grond en de ankerwacht geeft bijna een stilstaande positie zodat het zeker en vast ligt. Nadat de Quantum Leaf binnen komt lopen en even contact hebben, is het tijd om een paar uur bij te slapen. Rond twaalf uur terug in de kuip en houd de vliegvissers in de gaten met slanke ranke boten die op koers gehouden worden door een lange stok. De kunst is om het vaartuig met zo weinig geluid de vissen te benaderen.

 

Het is een mooi plekje in een baai achter een eiland in Mexico met een geweldige zonsondergang over een water zo groot als bij ons het IJsselmeer.

 

Zie je wel, wij zijn sneller.

onderweg.
onderweg.

 

Dinsdag 26 februari 2019

 

 

San Pedro Belize – Mexico. 19° 17’382 N  87° 24’588

 

De wind is gaan liggen en de zee lijkt wat gekalmeerd. Nu mijn rusteloosheid want ik kan niet wachten tot 09.00 uur om te vertrekken. Maak contact met de Bottom Leaf en haal het anker op om te gaan. Je moet zeilen en vertrekken met een zeilschip wanneer het kan en niet blijven wachten. Met een bocht vaar ik naar de denkbeeldige lijn tussen vuurtoren en gele boei. Jacqueline staat op het voordek om de ondieptes in de gaten te houden. We schuiven tussen het rif en het koraaleiland door en vlakbij de gele ton bakboord uit de zee op. Al snel loopt de diepte op en is de manoeuvre geslaagd.

 

Nu het zeil op en varen scherp aan de wind evenwijdig aan de kust naar het eerste waypoint. Quantum Leaf belt ons voor de laatste informatie en vertel hem dat het allemaal meevalt en dat hij zich aan de instructies van de almanak moet houden. In de verte zien we dat ook Bottom Leaf naar buiten komt en het zeil zet.

 

De Queen B loopt lekker door, ondanks dat we behoorlijk scherp aan de wind moeten varen. In de verte zie ik de Quantum Leaf de Queen B inhalen. Dat is niet leuk en controleer verschillende malen mijn zeil en pomp het water uit de bilge, het water uit de gootsteen, draai een paar slagen aan de lieren, kijk naar de windindicator maar zie de opponent dichterbij komen. Ik neem contact op met de VHF, blijkt de concurrent de motor bij te hebben staan om hoogte te houden.

 

Even later zeilt de Quantum Leaf zonder motor en dan zien we een andere situatie de Queen B loopt een heel stuk sneller. Dat doet de schipper goed. De  wind zet aan tot aan 20 knoop, de zeilen worden strakker aangezet en kan het net niet bezeild houden. Ik zie de kust naderen en weet dat ik een baai terecht kan komen zodat er ruimte genoeg is, maar niet mijn ideale koers.

 

De reis gaat voorspoedig en de Queen B zit telkens tegen de 6 knoop aan ondanks de scherpe koers aan de wind. Jacqueline zorgt voor de kombuis en ik kan me de schipper wanen in de kuip om vooral dat andere schip weg te varen. Al snel zijn ze uit zicht en varen we onbedreigd naar het genoegen: “zie je wel, we zijn sneller”.

 

Onderweg tijd voor het rubbervisje los te laten achter het schip om te vissen, we signaleren voorbij varende cruiseschepen. Over de marifoon horen we de Mexicanen met elkaar communiceren zodat we weten dat we de grens zijn gepasseerd

 

Opgelicht door de mooie donkere dame

Golfkarren door de straat
Golfkarren door de straat

 

Maandag, 25 februari 2019

 

 

Cay Caulker – San Pedro

 

 

Met de geïmproviseerde schakelaar in de hand laat ik de lier het anker uit het water takelen. Dit is comfortabel, om het werk door de machines te laten uitvoeren. De laatste dagen is er weinig beweging voor wat betreft ingaande of uitgaande boten zodat ik aanneem dat er genoeg volgers zullen zijn, die ook op het weergaatje gewacht hebben. Vooralsnog zijn we de enige en al snel rolt het zeil uit en zeilen we naar de aangegeven geul. De waterdiepte op de meter tikt al snel naar de nul en vind het onprettig om zo op de rand van wel of niet te moeten varen. Met deze wind in het zeil, een dikke knik in de schoot maakt het losgevoel in me weer wakker. Twee uur later varen we het ankergebied van San Pedro binnen en zien het zusje van de Queen B op anker liggen. Bottom Leaf wacht ook op beter weer en voor vertrek naar Mexico. Voordat ik anker, vaar ik langs voor een praatje en stemmen met elkaar af om samen op te varen naar Punta Allen, een anker mogelijkheid halfweg Cozumel. Zij hebben al uitgeklaard zodat de beurt aan ons om de ambtelijke molen te bestormen.

 

Anker uit en liggen meteen vast. De bijboot in het water en varen al snel met de dinghy naar de wal met de papieren in een waterdichte tas voor het geval dat.

 

San Pedro is een leuk stadje en het vervoermiddel is de golfkar. Niet de elektrische versie maar de stationaire dieselmotor als voortbeweging zodat het al snel het gevoel opkomt van een verzameling grasmaaiers op zaterdagmorgen thuis, die op hol zijn geslagen. Golfkarren die de straten verstoppen, bemenst door de vele toeristen en Amerikanen die hier een huis bezitten volgens de beschrijving van de stad.

 

Op ontdekking naar de immigratie en komen natuurlijk op lunchtijd van de dienst aan en kunnen om half twee weer terecht. Het is nu kwart voor twaalf en besluiten een strandtent op te zoeken voor een salade.

 

Om kwart voor twee staan we voor een balie met een aantal mensen te wachten maar zijn al snel aan de beurt. De man vraagt of we de bemanningslijst vier keer hebben gekopieerd en kan alleen maar ontkennend antwoorden. Een bemanningslijst laat ik zien van de vorige haven en de beambte zegt dat het voldoende als deze vier keer is gekopieerd. Dat wordt op jacht voor een kopieerapparaat. Het naastliggende hotel wil de service niet verlenen en verwijst naar de stad. Met vier kopieën rijker staan weer voor de balie en daar worden de kopieën afgekeurd want er staat een stempel van Belize op. Ja ..maar… U vertelde me net dat deze goed genoeg was. Een heel verhaal dat dit zo maar niet gaat en dat je een lijst nodig hebt zoals deze. Hij overhandigt me "deze" en ik vul in. En nu vier kopieën! Met een beetje gemekker en gezeur loopt hij naar de kopieermachine en kopieert de papieren. Waar zijn uw bootpapieren twee keer gekopieerd? Meneer, bij de eerste vraag van de vier kopieën was dit alles wat er nodig is en nu vraagt u kopieën van de bootpapieren. Hij staat op en sloft naar de kopieermachine. De man wordt steeds sacherijniger maar ik ook. Na een lange invultijd, formulieren printen, stempelen, handtekening zetten, enkele vragen zoals de bestemming en wanneer. Ik besluit Cozumel op te geven en besluit mijn mond dicht te houden over Punta Allen, om nog meer vragen te voorkomen. Een uurtje later heb ik de formulieren en word door verwezen naar de deur ernaast, na eerst Belize$ 100 (40,00) betaald te hebben. De deur ernaast is gesloten en niemand thuis. Ik loop terug en zeg dat er niemand is. De man vraagt of ik telefoon heb en zeg dat ik er geen heb, wat ook klopt want in heel Belize heb ik geen contact kunnen maken. Als antwoord krijg ik een briefje met telefoonnummer. Dankuwel maar wat moet ik ermee?

 

Weer buiten ont moet ik een Mexicaanse man die wel wil bellen voor ons. Het blijkt een afgesloten nummer te zijn zodat ik maar weer eens terugga. Nu wordt de man boos op mij maar ik op hem! Het wordt een woordenwisseling maar de beambte pakt toch zelf zijn mobiel en krijgt iemand aan de lijn die meteen komt. Dankuwel!

 

Een prachtige donkere slanke dame komt binnen en doet net alsof ze het erg druk heeft en belt met de telefoon op haar schouder en wijst me een stoel aan. Legt de telefoon op het bureau en begint mijn papieren klaar te maken terwijl ze gewoon met haar vriendje doorspreekt. Nu moet ik weer $100 betalen voor een Zarpe. Ik weet dat ik opgelicht word maar wat moet je. Rond 1600 uur sta je dan buiten met de benodigde papieren, een bak vol stress en wetende dat het allemaal geen zin heeft. De gegevens en formulieren worden toch weggegooid.

 

Nog snel wat boodschappen en slaan zo weinig mogelijk niet-houdbare spullen in om de komende dagen naar Cozumel te overbruggen. Een Chinese thermosfles gescoord en deze blijkt echt Chinees want wat je ook doet hij lekt altijd en er komt overal koffie uit bij het inschenken. Zelfs de vormgeving is herkenbaar en het plastic heeft geen enkele bewerking gehad zodat de scherpe kantjes en randjes van de mal er nog aan zitten

 

We varen terug naar de boot en de wind neemt behoorlijk toe. De golven stromen over het rif en achter het rif is de ruzie van de deining op zee nog lang niet voorbij. We zullen morgen wel zien. Via de marifoon hebben we nog even contact met de collega en stemmen af rond 09.00 te vertrekken.

Ocean Control

 

Zondag, 24 februari 2019

 

Caulker Caye

 

Jacqueline heeft zich ingeschreven voor een snorkelsessie op het rif. Vanwege mijn voet en hierdoor niet in een flapper passend blijf ik op de wal en gaat zij de wondere wereld onderwater verkennen. Ze komt terug met enthousiaste verhalen van gespotte zeepaardjes, haaien, roggen, barracuda's, kleine visjes en grote visjes, mooie kleuren en geen kleuren. Vooral het wuivende koraal met al zijn kleuren maakt veel indruk. Hier ben ik voor gekomen en heb het eindelijk allemaal gezien, zegt ze met enige trots.

 

Ik heb als een oude vent op de bank gezeten in het internetcafé en heb een lange conversatie met broer Rikus via WhatsApp. Het weerbericht controleren, het ziet er allemaal goed uit voor vertrek morgen of dinsdag. Na lang overleg besluiten we een nachtje door te varen omdat de eerstvolgende haven net buiten het bereik van het daglicht ligt.

 

Ik vind het helemaal niet erg om weer een wat langere tocht te zeilen en haast te maken op de geplande route naar boven. Jacqueline maakt veel werk van de navigatie en wordt een virtuoos met allerlei knopjes en ik hoor de piepjes en bliepjes uit de kajuit komen. Spacecontrol en Groundcontrol is veranderd in Ocean Control. De hoofd GPS heeft de route en de elektronische kaart heeft een update van de positie zo ook de handheld GPS. Alle apparaten geprogrammeerd op routes zodat de bereikte punten vanzelf overspringen van het ene naar het andere waypoint.

 

De stuurautomaat stuurt het roer en ik hoef alleen maar glazig over de golven te kijken en op tijd wakker worden bij aankomst. Het wordt allemaal steeds gemakkelijker met het varen op de zee. Waar is de tijd van gegist bestek, zonnetje schieten, lijnen op de kaarten en er dan toch nog minimaal 4 tot 5 mijl ernaast te zitten. Nu is er een nauwkeurigheid van 15 meter midden op de oceaan en bij aankomst in het aanloopkanaal, je kunt zelfs in de dichte mist met waypoints binnen komen. Een ervaring, tijdens dikke mist, met de waypoint van de Reeds almanak volgde ik de steeds veranderende tonnenlijn bij Stellendam het havenhoofd foutloos binnen. Alleen een probleem met mijn duim maar dat is een heel ander verhaal.

 

Door de kapotte generator is de koelkast en de diepvries uitgevallen. De kast is door Jacqueline brandschoon gemaakt en hebben alle spullen die bederven aan de vissen gevoerd. Dat was nodig want op afstand was de ingezette ontbinding waar te nemen. Goed dat het schoon is maar het verandert wel ons eetgedrag. De maaltijd is een combinatie van gedroogde pasta aangevuld met tonijn uit blik. Ook prima.

 

Tijdens het wegvaren met de bijboot van de dinghy-steiger zwemt een rog onder het bootje door. Met elegante vleugels wiekt de rog door het water. Een prachtig gezicht.

 

 

Voet in een veel te kleine schoen

 

Zaterdag, 23 februari 2019

 

Caulker Caye

 

 

Terug bij ons Vlieland. De generator van het eiland klinkt al vertrouwd brommend over het water. De schepen rond de Queen B liggen allemaal op anker en ieder houdt iedereen in de gaten. Met hoeveel mensen aan boord, wat de activiteiten op het dek zijn en of ze aan boord zijn ja of nee. Dat aan boord zijn is te herkennen aan de bijboot die aanwezig is of niet. Elke bemanning gaat wel even naar de wal om de benen te strekken of boodschappen te halen. De bijboten komen bij elkaar bij de zogenaamde dink-steiger waar de rubberboten tegen elkaar liggen te dansen op de deining. Opvallend is dat er zo weinig sloten gebruikt worden zodat dit wel een vertrouwd gevoel geeft voor wat betreft het niet stelen door de plaatselijke bevolking. Ik ben de sloten vergeten en heb zulk een vertrouwen dat ik de boot achter laat zonder deze aan de ketting te leggen.

 

Ik pers mijn voet in een veel te kleine schoen en strompel door de straten, zo snel mogelijk en voorzichtig naar het café met het vertrouwde internet. Neem contact op met de familie en werk de email brievenbus bij. Krantjes laden en voel me gevuld met informatie. Prima zo.

 

Vanochtend brandde de gasvlam ineens een stuk minder zodat de angst ontstond dat het gas op was. Na controle bleek de magneetspoel van de gasklep het begeven te hebben en dan ben je gelukkig dat ik toen meteen een reserve klep heb besteld. Weer een klus. Nu meteen maar de schakelaar aanpakken van de ankerlier. Ik kom er al snel achter en ik vermoedde het al dat de dek schakelaar door het zonlicht en het zoute water de geest heeft gegeven zodat ik met een grote lichtschakelaar en een draad de dek schakelaar weet te vervangen. Nu alleen de schakelaar uit het voorluik laten komen om de ankerprocedure uit te voeren en dan maar weer naar binnen opbergen.

Gelukkig geen grote stukken zoals ankerliermotor vervangen.

 

De generator laat me niet los en probeer nog een keer de lading van de rotor te activeren en maak alles droog op de motor met een keukenrol. Het blijkt helemaal niet nat en alles ziet er fris en gezond uit. Op het stroomgedeelte zit een dekseltje waar de draden van de wikkelingen tezamen komen en ook deze is nieuw te noemen. Nog maar een keer de generator opstarten om te hopen op de verlossende bieb, die aangeeft dat er spanning is.

 

We zwemmen een paar rondjes rond de boot, poets met een borstel de waterlijn schoon en veeg ook nog onder water de schroef schoon. Niet omdat het nodig is maar het is altijd een goede zaak. Voor zijn met de zorgen.

 

De website wordt geüpdatet en neem de boeken Spaans ter hand om me voor te bereiden op de Mexicanen. We komen eraan!

 

Dubbel gespierde ankerlier

San Pedro
San Pedro

 

Vrijdag, 22 februari 2019

 

Caulker Cay – San Pedro – Caulker Caye

 

Om te kunnen uitklaren en een technieker te vinden voor de reparatie van de generator zetten de plannen op San Pedro. We maken de Queen B klaar om te zeilen want het zal wel even doorbijten worden met deze wind. De golfjes met schuimkopjes slaan over de ankerketting tegen de romp. Ik zet mijn voet op de schakelaar van de lier maar deze geeft geen krimp. Deze tegenslag kan er nog wel bij. Ik rol mijn mouwen op en trek aan de ankerketting om het anker uit de grond te trekken. Een dikke klomp witte klei komt omhoog en spoel en steek het af met de stok van het visnet. Nog een laatste ruk aan de ketting en het anker valt keurig op de boegrol. Met de neuringlijn trek de ketting strak en borg op deze wijze het anker. Met een draaien naar de wind rol ik de Genua uit en al snel varen we met een mooie 5 knoop halve wind richting San Pedro over de ondieptes.

 

Regelmatig de meter op 0, kijk ik met angst naar het water waar ik de grassige bodem aan me voorbij zie flitsen. Op het rif vlak naast de geul breken de grote golven, de kracht van de wind blijft. Met de regelmatige 28 knoop op de klok gaat de trip naar San Pedro snel.

 

San Pedro is een van de meest welvarende plaats of streek van Belize en veel Amerikanen kopen er onroerend goed om kapitale villa neer te zetten aan de oceaan met de brekers voor de deur. Een vliegveldje, in de achtertuin van het stadje, laat een komen en gaan van vliegtuigen zien. Op de kaart staat dat bij het Texaco station nog 4.5 voet water staat echter zien geen dieselstation en de diepte wordt steeds minder zodat ik de boot draai en een plekje tussen de andere geankerde schepen ga liggen.

 

Vlak voor een collega IP380 ankeren en kijk erg bezorgd naar het gegier van het schip achter de ketting en de onbeschutte plaats achter het rif. Om met het kleine rubberbootje aan wal te gaan is een optie om meer dan nat te worden. We blijven maar aan boord en zien later een rubberboot met 4 mensen drijfnat worden van het overslaande water en stuivende schuimkopjes. De vrouwen worden afgezet en de twee mannen komen snel een praatje maken en geven aan dat de heer Palmer, de vervanger van Herb de weersvoorspeller, aangeeft dat er een windgaatje voorspeld is voor komende dinsdag. Ik hoor dit aan en zeg dat ik dan om het allemaal af te wachten liever terugvaar naar Cualker Caye. Dat lijkt ook de mannen geen slechte optie.

 

Na klein beraad met Jacqueline is het al snel de mouwen oprollen en de ketting op handkracht binnentrekken. Klus geklaard en dikke droppels zweet op het voorhoofd is terugzeilen met de Genua samen met de halve wind. Twee uur later varen we het ankergebied binnen en drop het anker bijna op dezelfde plaats.

 

Dat was een snelle San Pedro. Prima gezeild, jammer van het niet kunnen vinden van de technische assistentie voor de generator. De avond gebruiken we nogmaals om de almanak te onderzoeken naar de mogelijkheden voor de komende dagen.

Cubaanse meneer valt voor de charmes

Prima internet plek
Prima internet plek

 

Donderdag, 21 februari 2019

 

 

Caulker Cay

 

 

De voet voelt een stuk beter aan en begin ineens te lopen in plaats van te strompelen alhoewel het allemaal broos is. Ben wel van de ergste pijn af en begin maar meteen met het probleem "generator" aan te pakken. Ik haal de warmtewisselaar van de motor af en breng een slang van de buitenwaterpomp naar de interne koeling pomp en de uit watering boven op de kop breng ik met een nieuwe slang naar de uitlaat om het restwater via de uitlaatgassen te koelen.

 

Bij het proefdraaien blijkt er een slang wat water te morsen zodat ik de generator uitzet. Zet de slang nog eens strakker vast en start de motor weer op. Verdorie, een pakking van de uitlaatwater op de kop van de motor slaat door en zet de motor weer stil. Nu deze extra vastzetten, na de zitting van de uitlaat goed schoon gemaakt te hebben. Start de generator weer op en nu zijn alle koppelingen en slangbevestigingen droog op de motor, maar wat blijkt er is ineens geen stroom. Los je het ene probleem op dan val je in het andere.

 

Ik heb maar weinig verstand van het elektrische veld van generatoren en kom er niet achter wat er precies aan de hand is. Eerst de zekering opzoeken die ik na heel intens zoeken weet te vinden. Doormeten en na goedbevinden terugplaatsen. Dan probeer ik met een 9 volt batterij het magnetisch veld van de generator te activeren maar na telkens weer opstarten van de motor geeft de elektrische spanning geen enkele krimp. De voltmeter slaat niet meer uit en weet dat ik de strijd ga verliezen voor wat betreft mijn kennis. Ik kan geen veld meten en heb geen ervaring met het controleren en opladen van de condensatoren zodat ik hulp moet inroepen om de generator aan de praat te krijgen. Met Luc heb ik nog enig contact en enkele adviezen maar kan het moeilijk plaatsen in mijn Fisher Panda situatie.

 

Dan maar vakantie vieren door de tender in het water te leggen, de motor te plaatsen en tegen de hoge golfjes op te varen en ons tot het hemd nat te laten worden. Op de “dink” steiger omkleden en lopen door het dorp. Een Vlieland gevoel, alleen zijn alle straten van zand, geen asfalt. De golfkarren zijn het vervoermiddel bij uitstek en de karren zijn afgeladen met grijskuivende Amerikanen. Ook de taxichauffeurs gebruiken de golfkar om je naar de vliegstrip te brengen of van strandtent naar strandtent.

In de hoofdstraat staan een paar zware dieselmotoren generatoren aan te drijven voor de stroomvoorziening op het eiland om me te confronteren met mijn eigen verloren spanning situatie. De koelkast zal nu snel opwarmen en de klep van de vrieskist zal kreunend als een grafkelder open en dicht gaan. 5 portie vlees liggen erin, nog te gebruiken goed voor de komende twee dagen en dan zal het restant weg gegooid moeten worden. Op het terrein van de elektriciteitsmaatschappij is het een bende van olieleidingen en losliggende kabels. De deuren staan allemaal open voor extra koeling en het geluid is niet om aan te horen. Dat dit kan in het paradijs.

 

Bij een strandtent gaan we zitten voor een bord nacho’s en internet en krijg contact met de zonen. Dirk boekt bij de Queen B om samen Mexico te bezoeken en Monique (vriendin van Jacqueline) zou daarna willen komen om samen de overtocht naar Cuba te varen.

 

Achter een glas cola kijken we uit op de brekende branding van het rif een kilometer van het strand af. Wat een mooie kleurrijke frisse wereld om ons heen.

 

Ineens staat een donkere man op het terras met een bundel geld in de hand om dollars te wisselen. Niemand geeft aandacht ook de tafel met een 6 jonge meiden niet totdat de man een van de meisjes aankijkt en zegt ik vind je ogen mooi en waar kom je vandaan. Het meisje is verguld en antwoord Canada en de man springt lachend van plezier op en zegt. See you later alligator. Het terras in verwondring achterlatend en het meisje verguld van de aandacht.

 

 

 

 

Een Cubaanse meneer die plots valt voor de charmes van Jacqueline is zo van slag af dat hij verschillende keren komt vragen wat ze besteld heeft. Met glimmende ogen en niets horend loopt hij weer weg en blijft bij het bedienen oogcontact houden. Het is allemaal heel erg vriendelijk.

Zenuwachtig laveren

Vissersschepen in Belize
Vissersschepen in Belize

 

Woensdag 20 februari 2019

 

 

Gallows Cay - Caulker Cay

 

Het is een zenuwachtig laveren over en tussen de zandbanken, onderweg staat de dieptemeter weer regelmatig op 0. Geen handbreed meer onder de kiel maar gelukkig krijgen we geen confrontatie met de bodem. Het waait hard en heb ervoor gekozen om met dubbel gereefd zeil te vertrekken van onze mooie ankerstek. De wind neemt toe tot soms 26 -27 knoop maar de meter houdt de naald driftig boven de 20 knoop. Dat is 6 Bft en dat zie je aan het water. De schuimkopjes rollen over het water zonder een echte golfslag omdat het rif de golven in een witte schuimkraag weet te breken.

 

De Queen B loopt regelmatig een 6 knoop bij halve wind met dit kleine zeil. Wat later zet ik de fok als halve Genua erbij en het schip gaat lekker lui op een oor liggen en begint op hol te raken met een 6.5 knoop over de ondieptes heen. Ik voel me ongemakkelijk maar volg braaf alle aanwijzingen van de kaart en vaar met de aangegeven waypoints. Bij een doorgang met veel staken en boeien rol ik toch de fok terug en zet de motor licht bij om in te grijpen als het mis gaat.

 

Zoals het gelezen kan worden: het is vervelend spannend navigeren maar met mooie omstandigheden om te zeilen. In de verte zien we een echt eiland met veel bebouwing en de sportvliegtuigjes vliegen af en aan. Er is een vliegstrip om veel gasten te brengen of te halen. In de baai waar een dertig schepen geankerd liggen kruipen we langs het Canadese schip dat we in Placencia al eerder ontmoet hebben. Het blijft hard waaien maar het anker geeft geen krimp en de draaicirkel is een rechte lijn op de elektronische kaart door de constant uit dezelfde richting waaiende wind. Het ziet er allemaal leuk uit maar we blijven aan boord om zeker te zijn van het anker en om de voet wat meer rust te geven.

 

 

In de maneschijn.

Gollows Caye
Gollows Caye

 

Dinsdag 19 februari 2019

 

Cucumber Beach Marina - Gallows Cay

 

 

Drinkwater laden en de waypoints invoeren van de route om naar het einddoel Gallows Cay te varen. Het zijn kleine afstanden maar het is een fantastisch vaargebied zodat het genieten is met zeilen als wel het ontdekken van de eilanden met de omgeving. De wind staat stevig uit het oosten en waait pittig tegen de vaarrichting in zodat ik kies voor een stuk te motoren om zo weer hoogte te maken voor de komende dagen. Met deze wind de route vervolgen met halve wind. Verder heb ik op de windverwachting gezien dat het de komende dagen wel eens behoorlijk kan aantrekken met de wind.

 

Jacqueline gaat afrekenen en ik koester mijn teen. Strak in het vel, glanzende huid en een immer brandend en kloppend gevoel geeft aan dat ik het gewricht moeilijk kan bewegen. Elke tik of stoot is een krimp van de pijn maar wil me niet laten kennen en strompel zo goed en zo kwaad als het kan over het dek. Als ik maar geen afstanden hoef te lopen. Jacqueline is nu de boodschapper en bode en betaalt het havengeld en de kosten van het water.

 

Koude draaien met de generator die steeds meer koelvloeistof verliest zodat ik nu zeker ben dat de warmtewisselaar stuk is. Gewoon fris zoet water bijvullen en bijhouden blijft het machien aan de gang. Jacqueline aan boord en vertrek varend over de ondiepte. Nu heb ik rekening gehouden met het hoge water rond 10.30. We glijden zonder enige moeite over de zanderige ingang en al snel loopt de diepte op naar 2 meter, begeleid door twee dolfijnen die naast het schip opduiken.

 

Er ligt een groot Cruiseschip ver buiten de haven van Belize City en het zijn de grote catamaran veerboten die vanochtend uit de haven gevaren zijn om de gasten aan de wal te tenderen. Nu begrijp ik dat deze boten speciaal als nevenindustrie van zulk een cruiseschip bestaan. Wat een impact heeft zulk een varend toeristisch circus. Dit land bestaat er bijna van. 700.000 Passagiers worden er per jaar op dit land losgelaten. Dikke portemonnees en bijna wereldvreemde mensen die zo snel mogelijk moeten genieten om na 14 dagen vakantie, een jaar keihard moeten werken.

 

We kiezen een diepe inham van het eiland Gallows Cay en zien op het einde van de inham een aantal verroeste verlaten bakken liggen. Er is niemand bij of omheen zodat we te snel aannemen dat ze verlaten zijn. In de buurt van deze bakken ankeren en liggen prima een beetje te lamballen als er een sleepboot aankomt. De kapitein, een in en in donkere man, komt naar buiten en vraagt vriendelijk of we ergens anders willen gaan liggen en adviseert een plaats op een kruising. Natuurlijk gehoor gevend halen we anker op en leggen aan op de nieuwe plek. De sleepboot zien we op en neer varen en vreemde capriolen uithalen maar als het puntje bij paaltje komt en hij vaart weer onze richting op met 6 bakken die als een slang zich achter hem uitvouwt. Hij mindert vaart om niet te veel golven voor ons te veroorzaken en vaart met een gillend alarm van de dieptemeter richting het rif. Ik sta een beetje perplex van de vakkundigheid van de kapitein en ook van zijn natuurlijke voorkomendheid. Later als hij weer terugkomt met twee bakken is het weer gas terug om ons niet teveel te storen. Klasse man! Een Manatee houdt de boel met ons in de gaten en komt zelfs nieuwsgierig bovenwater met zijn kop.

 

Ik gun de voet de extra rust en blijf zoveel mogelijk stil op de bank liggen. Na 1800 uur valt de duisternis in en even later komt de maan tussen de mangrovebosjes als een prachtige volle maan naar boven. Adembenemend mooi, het schijnsel van de maan op het wateroppervlak, de maan die de omgeving van de duistere takken verlicht. Tijd nemen om te kijken en te fotograferen. In de kuip blijven we de maan en de sterrenhemel bewonderen in een volledig stille wereld door iedereen verlaten geankerd in de rimboe.

 

Plezier in die vreemde toeristen

 

Maandag, 18 februari 2019

 

Cucumber Beach Marina.

 

Het zwembad blijft leeg zodat het maandag gevoel al snel over de haven valt. De vuilnisophaaldienst, een vrachtwagen vol met afval waar de vuilnismannen op de lading staan om van hoop naar hoop te rijden. We willen foerageren en de stad verkennen. Vanochtend heb ik last gekregen van een pijnlijke voet maar denk de jicht nog te kunnen beteugelen door veel water te drinken. Ik maak me weer eens druk over de generator en heb het koelwater probleem nog steeds niet onder controle. Rond de middag stappen we in de taxi en laten ons naar de stad rijden. Een brede aangereden asfaltweg brengt ons de laagbouw stad in met veel kleine winkeltjes en het valt op hoe weinig verkeer er is. Er staan huisjes van 10 vierkante meter in de hoofdstraat met vervallen deuren en schots en scheef planken. Je kunt wel zeggen dat je in het centrum woont. We lopen naar de kathedraal en treffen er een kleine bakstenen kerk met een typische Engelse bouw. Op het moment van het bezoek blijkt er een begrafenis aan de gang te zijn en loop braaf met de pet in de hand een stukje de kerk in om getuige te zijn van de sobere inrichting. Absoluut geen kathedraal maar wel in de ogen van deze mensen. Alles is klein in Belize, alles in verhouding van het inwonertal en de portemonnee. Ik respecteer de afscheidsdienst en loop verder door de straat en sta stil bij een visser met een werpnet. Ik geef hem een paar munten en de man begint zich ineens helemaal uit te sloven voor de foto. Springt in het water tot borsthoogte en werpt zijn net. Hij heeft er plezier in dat die vreemde toerist hem wil fotograferen.

 

Bij een restaurant eten we een hapje wat prima smaakt maar erg lang duurt voordat het op tafel komt. Jacqueline krijgt de verkeerde schotel en begint toch al aan haar bord om nog niet langer te wachten. Dan komt de ober zich excuseren en krijgt Jacqueline haar bestelde schotel alsnog. Twee borden eten voor haar en een voor mij. Kerkhof met taxi

 

Bij de supermarkt halen we flink boodschappen en treffen een taxi bij de ingang die ons weer netjes weet af te zetten in de haven. Wat een leuke knusse onbeduidende plaats. Hoofdstad Belize City krijgt per jaar 700.000 Cruiseschip toeristen te verwerken en begrijp werkelijk niet hoe het deze iets weet te bieden. Ze zijn er wel heel gelukkig mee.

 

De Jicht begint snel te verergeren en loop nu te trekken met mijn pootje en ben blij dat ik het been in ruststand aan boord weet te leggen en weet nog snel een krantje te laden.

 

Hart slaat paar slagen over

zwemmen
zwemmen

 

Zondag, 17 februari 2019

 

Colson – Belize City: Cucumber Beach Marina

 

 

Voel me behoorlijk belazerd door de kaart en de almanak als ik de ingang binnenloop van de jachthaven Cucumber Beach Marina. Op de kaart ziet het er erg gelikt uit, groot zwembad met veel speeltoestellen. De wind blaast de Queen B met grote snelheid richting aanloop punt en vaar exact de kompaskoers om in een rechte lijn het havenhoofd en het kanaal door te varen. 8 Voet of omgerekend 2,5 meter diepgang blijkt op de dieptemeter maar 1,4 meter te zijn. De dieptemeter valt tussen de haveningang naar nul en er is geen weg meer terug. Ik moet door want de golven drukken me naar binnen. Mijn hart slaat een paar slagen over maar het gaat gelukkig goed. We zijn binnen maar voel me een beetje bedonderd door de mevrouw aan de marifoon want die doet geen enkele moeite om te vragen naar de diepgang van het verzandde haventje. Later blijkt dat ze er absoluut geen weet heeft wat een boot is en geeft aan dat ze he allemaal betreuren dat het zo achteruit gaat. Het grote zwembad wat vroeger ook bij de haven hoorde is nu los van de jachthaven.

 

Vanochtend nemen we rustig de tijd om met het Kwienbietje wat rond te toeren en varen langs de mangroves een riant binnenmeer op welk geheel omzoomd is met de lopende bossen. Takken staan kriskras door elkaar en over elkaar heen terwijl de kleine beestjes het als en geweldig protectoraat beschouwen. Een kraamkamer of couveuse voor al het beginnend leven. De grote vogels kunnen alleen jagen boven het open water, de reigers staan aan de rand maar hebben door de complexe structuur en de hoogte van de wortels geen mogelijkheid om bij de lekkere hapjes te komen.

 

Het water is kristalhelder en we zien de grassen op de stroom mee staan wuiven, opletten dat de schroef van het motortje niet vastslaat. Terug aan boord zien we de buurman anker opgaan. Een jong stel aan boord met twee grote honden die blaffend en springend het kajuit dak en het dek onveilig maken. Met klapperende zeilen het anker omhoog en zonder te starten zeilen ze weg. Even later zie ik over de landtong dat ze vastgelopen zijn op de ondiepte. Bij het wegvaren roep ik de Seawolf op of ze hulp nodig hebben maar deze wordt vriendelijk bedankt en geweigerd want ze wachten wel op hoogwater om verder te kunnen varen.

 

De mevrouw van de marifoon met de onvermelde ondiepte blijkt een aardige dame en komt al snel naar ons toelopen voor de administratie het inboeken van de Marina. In het gesprek blijkt dat ze nog nooit op een boot is geweest en voelt ze behoorlijk onwennig maar geeft wel haar misnoegen weer van de directie dat ze het zo laten achteruitgaan.

 

In de middag lopen we naar het zwembad en treffen er een waar waterparadijs aan waar de lokale bevolking zich op de vrije zondag weet uit te leven. Mooie donkere jonge mensen die het flirten naar elkaar niet kunnen laten, er worden grappen gemaakt en veel gelachen. Ze hebben veel schik en voel me erg op mijn gemak tussen hen.

 

In de haven lopen we nog wat over het terrein en tref heel wat boten die wel gestald zijn voor onderhoud maar toch zijn vergeten. Het veranderd er is een waar kerkhof.

 

honeymooners
honeymooners

 

 

Zaterdag 16 februari 2019

 

South Water Cay - Colson Cay

 

Rubberbootje in het water en op verkenning op het eiland South Water Cay. Het staat op de Unesco lijst en begrijp deze beslissing niet. Het is inderdaad een mooi en leuk eiland met een drietal afgescheiden resorts. Jammer dat er hekwerken geplaatst staan om ieder zijn bezit te markeren. We landen bij een bar met een vulstation voor luchtflessen en lopen over het eiland. Verkeersbord: Pas op voor vallende kokosnoten, lijkt me een beetje laat en onontkoombaar als je hier tussen de bomen moet lopen. Verkeerde plaats, verkeerd moment denk ik bij mezelf en loop gewoon door. Het hele eiland wordt door personeelsleden geveegd zodat het meer dan schoon is. De lodges met tweepersoonsbedden en een klamboe, staan alle ramen en deuren open om de frisse zeewind de onstuimige geuren te beteugelen. Veel gasten zijn met een boot rond het rif aan het duiken en snorkelen. De lodges staan aan het strand en kan nu wel invullen dat dit soort toeristische resorts zo in trek zijn bij de honeymooners en andere romantici.

 

Ik zou het leuk vinden voor een nachtje maar om hier drie weken of langer te blijven trekt me totaal niet. Bij een hek is de toegang met dikke sloten vergrendeld en op het moment dat ik wil omdraaien komt een wacht op ons aflopen dat we buiten het hek via de stenen langs het water zo het terrein op kunnen. Dit is vreemd, maar een licht schouderophalen geven we gevolg aan de simpele oplossing van de wacht. De wacht is hier om iedereen te instrueren hoe je illegaal een terrein op kunt lopen.

 

Ook hier een luchtflessen station, boten met gidsen voor het rif, de mannen die het terrein staan aan te harken en de al beschreven hutten op palen met uitzicht over het water. We lopen terug en gaan nu zelf op onderzoek om te snorkelen maar dat valt tegen. Je moet de weg weten, niet overal zijn de aquariumvissen ruim voorhanden en moet je echt naar het rif aan de buitenkant zijn om een mooi zicht op deze beschermde dieren te krijgen. Bij een klein eilandje ter grote van een uit de kluiten gewassen molshoop stappen we uit de dinghy en kom er al snel achter dat de ondergrond vlijmscherp is, we proberen het bij het grote eiland nog een keer. De enige oogst is dat ik tussen de grote dode hoop met Conch-schelpen een kleine levende schelp vindt met bewoner en een prachtige zachte roze kleur aan de binnenkant.

Ik laat hem al snel weer los en laat het zijn leven maar leven. Zit toch al opgesloten genoeg in zijn eigen keurslijf. We varen met het rubberbootje terug naar de Queen B en stel de “officier van dienst” voor om wat verder op naar een volgende eiland te gaan.

 

Ankerop, zeiltje omhoog en zeilen tussen de verschillende mangrove eilanden door, angstvallig de dieptemeter in de gaten houdend. Het gaat gelukkig allemaal goed en ben blij met de geringe diepgang van de Queen b want de jachten met meer diepgang hebben hier geen kans om zonder brokken te varen. Bij Colson Cay ankeren tussen de mangroves

 

In een prachtige baai vinden we een mooi plekje en ankeren er met een viertal buurschepen. De catamarans liggen natuurlijk vooraan vanwege de geringe diepte. De mangroves houden de golfslag tegen en de wind die over het eiland komt is valt neer op masthoogte. We liggen comfortabel achter het anker en toch kleppert en zingt de mast.

 

 

Puzzelen door het rif

South Water Cay
South Water Cay

 

Vrijdag, 15 februari 2019

 

Placencia – South Water Cay

 

En nu voor ons het exploreren van bestemming Belize. Anker op en varen al snel met het zeil, halve wind naar het Noorden richting South Water Cay. We varen door een soort van breed kanaal met dieptes van 10 meter en voel me daar zeer comfortabel bij maar bij de doorgang om naar de eilanden te varen zijn het veelal ondieptes met niet meer dan 2 meter water. Op de dieptemeter staat verschillende malen 0,1 of 0,2 en dat betekent 10 of 20 centimeter water onder de kiel. Net zoals de Duitsers zeggen: Houdt een handbreed water onder de kiel en je loopt nooit vast, is het hier wel erg letterlijk.

 

Het is puzzelen met navigatie en laverend varen met behulp van de kaart en de almanak, van waypoint naar waypoint. De verschillende kleuren water, donkerblauw naar lichtgroen en melkwit geeft de verschillende dieptes aan, alleen erg vervelend dat de ene keer is het diep en kun je de bodem zien, en dan denk je dat je vast loopt en de andere keer zie je geen bodem maar is het gevaarlijk ondiep. Het maakt me onder zeil niet gerust zodat ik de motor start en het liever op mechanische voortstuwing vast wil lopen dan met volle zeilen drukkend op de grond, rots of koraal.

 

Bij South Water Cay vinden we een mooie ankerplek en na het vastleggen een heerlijke duik in het water om de warmte, de spanning van de ondieptes te doen vergeten.

Kanaal graven door Maya's.

 

 

Donderdag, 14 februari 2019.

 

 

Placencia.

 

Valentijnsdag vieren in een land, waar de folders reclame maken als het land van de ultieme huwelijksreis. De witte stranden met palmbomen en het verhuren van lodges direct aan zee veilig afgeschermd door een rif waar de branding op breekt. Je hoeft alleen maar dromerig naar je partner te kijken, de Pinacolades leeg te zuigen, af en toe je borsthaar nat maken in het azuurblauwe water waar de vissen, schildpadden en veel ander gespuis je uitlachen. Wij lopen de verschillende stalletjes langs en koop een herinnering aan deze dag. Een schildpadje gezaagd uit een schelp.

 

We zijn speciaal geland om eindelijk een internet signaal op te vangen en de familie op uitgebreide manier te woord te staan. Leuk om te horen dat ze het allemaal goed gaat en voel me gerust dat zij zich ook gerust voelen.

 

Met de dinghy maken we een tochtje dwars door een eiland waar grote mooie luxe landhuizen gebouwd worden, vervolgens oversteken naar de stad en komen uiteindelijk toch uit bij de dinghydok van het zogenaamde gokpaleis.

 

Ik had een hoop vooroordelen over Belize maar ook deze zijn voor mij naar het rijk der fabelen want ontmoet hier erg aardige mensen. En ondanks dat het land armer is dan Guatemala is het er veel opgeruimder, de huizen zijn net het stadium krot voorbij maar zit er dicht tegen aan. De Bars en de uitspanningen voor de toeristen zijn eenvoudig maar helemaal van deze tijd.

 

Belize omvat een mixture van Caribische en Latino culturen overvleugeld door Engelse Baymen (Mensen van de Baai) die zich hier gevestigd hebben. De totale bevolking bestaat uit slechts 300.000 inwoners. Lands bevolking heeft net zoveel inwoners als een kleine middelgrote stad in buurland Mexico. Belize belangrijkste cultuur is nog steeds de geschiedenis van de Maya’s 1000 jaar voor christus met als hoogtepunt de Mayacultuur in de tijd van 250 na Chr. tot 700 na Christus. De Maya’s hebben 1500 jaar geleden, een kanaal gegraven in het schiereiland tussen het huidige Belize en Mexico Yucatan, om het handelen te vergemakkelijken tussen die gebieden. Ik heb het die Hollanders in die tijd niet zien doen om een kanaal te graven tussen twee zeeën.

 

De Spanjaarden troffen in het begin van 1500 een ongastvrije bevolking en probeerden te handelen. Met name hout om huizen te bouwen omdat er hier veel minder goud en zilver was te vinden dat werd wel gevonden en geroofd van de plaatselijke bevolking in Mexico of Honduras. De Spanjaarden waren hier het eerst maar bewijsbaar vestigden ze zich pas rond 1600 waarna al snel de Engelse piraten kwamen als Baymen. Het rif en de eilanden met de vele mangroves is een geweldig gebied om je te verstoppen of ontsnappen bij achtervolgingen, zeker als je de weg kent op en rond het rif.

 

Slaven werden ingebracht door de Engelsen om hout te kappen. Dit werd profijtelijker dan de piraterij. Spanje beschouwde het als hun kolonie maar door de steeds groter aantallen Engelsen raakten de Spanjaarden de grip al snel kwijt en zeker toen de slag om het land plaats vond die door de Engelsen gewonnen werd. De Battle of St George Caye 10 september 1798 veroverden de Engelsen het land maar stelden het pas in 1871 onder de Britse kroonkoloniën. In 1947 als voorbeeld van het India probeerde Belize onder de Engelsen uit te komen als kroondomein onder de naam British Honduras. In 1961 werd Belize een land. Nu loopt er ook nog een claim van Guatemala op Belize welke zelfs in 2002 nog geuit werd maar hoop dat deze verder niet ingelost hoeft te worden. Scheelt toch weer een conflict in deze complexe wereld.

 

Gokhol

Kristal helder water
Kristal helder water

Woensdag, 13 februari 2019

 

 

Placencia

 

 

Wakker worden na een nacht met een ankeralarm. Het maakt je onrustig maar we liggen net aan het einde van de veilige cirkel te draaien. Te veel ketting gestoken want de naaste boten liggen gewoon naast de Queen B. Niks aan de hand maar een alarmpiepje zet de stress-factor gewoon in werking.

 

Vanuit de kuip zie ik de Canadese buurman met de honden worstelen om deze naar de wal te brengen. Ik spreek hem aan maar heeft even geen tijd want de grootste hond staat op springen en hij wil dat eerst voorrang geven. Ik wacht gewoon af en bij terugkomst met een wat meer ontspannen mensen vriend vraag ik hem waar je het beste kunt afmeren met de dinghy en waar de befaamde hoky-poky taxi is. De vrouw blijkt een Nederlandse en als ze de kans krijgt is het een Nederlandse stortvloed van verhalen, adviezen en weetjes. Ze is veel te blij om eens eindelijk na dertig jaar Nederlands te praten. Ik ben blij met de informatie en gaan op weg naar de heren ambtenaren. Het dinghy dok is geen probleem en is de eerste hindernis snel genomen. Aardige barlui die het helemaal geen probleem vinden stappen we vanuit de kroeg een totaal andere wereld binnen. Placencia heeft overwegend zandwegen en een stukje verharde weg in het midden van het dorp. Bekend staat het verharde wandelpad van een mijl lang. Niet bekend of het een landmijl is of een zeemijl, scheelt al snel 200 meter. Aan het wandelpad liggen verschillende drinkgelegenheden, strandtenten, souvenirwinkels en vrouwen die op de grond hun snuisterijen te koop aanbieden.

 

Naast de MnM-Hardware store is de Hoky Poky taxiboot service. We stappen in en stuiven met een tiental mensen in een glijdende vaart over het water en verdwijnen tussen de mangrovebossen naar het eindstation. We zitten nu in het havengebied van Placencia en hebben de industrie gescheiden van de bewoning. In het watertaxi-eindstation staan taxichauffeurs die de zeiltoeristen naar de verschillende diensten weten te brengen, een prima service met onderling een afgesproken prijs zodat onderhandelen niet nodig is ook niet kan.

 

Departement nummer 1: Immigratie. Een schijnbare lange rij met wachtende mensen die half in de ingang en op de trap staan. We sluiten ons aan en de rij verandert in een kwartier met geen enkele aanschuivende voetstap. Ineens stappen enkele mensen naar buiten en lost de zogenaamde lange rij ineens heel snel op. Mensen voor een verlenging, uitklaren, paspoort schouwen en nog enkele zeer belangrijke handtekeningen en stempels die geplaatst moeten worden. De dienstdoende ambtenaar is bijzonder vriendelijk en maakt grapjes en is meer dan gewoon behulpzaam. Departement 2: naar de douane voor de stempel en datum in het paspoort. De dame swingt achter haar bureau en vraagt of er gevaarlijke zaken aan boord zijn. Ik knipoog naar haar en wijs naar achter, Jacqueline. Met een schaterlach streept ze de lijst met gevaarlijke zaken door. Ook hier weer een som dollars. Departement gezondheid, het loket naast de douane maar dan stropt de rij want de ambtenaren hebben het erg druk met een containerschip en de Cruiseboot die gisteren is aangekomen. We wachten een halfuur en dan komt een licht geïrriteerde mevrouw aanlopen die geen irritatie naar ons doet blijken maar meer naar het vele huidige werk van nu. Ze biedt iedereen een stoel aan en begint aan haar zware taak. Stempelen van dubbel ingevulde formulieren en de rekening van 50 Belize dollar. Nu de laatste horde: de havenautoriteiten en moet ook hier weer een documenten fee betalen. Uiteindelijk een 150 US$ verder mogen we hier een maand blijven. De taxi brengt ons terug naar de watertaxi die zojuist blijkt te zijn vertrokken. We eten een stukje kip met rijst en we blijken met genoeg mensen te wachten om een extra boot in te zetten om ons terug te brengen. Inklaar-procedure volbracht.

 

Terug in de stad lopen we over de zand Highway, naar het voetbalveld midden in het centrum zonder tribunes, en scoren een voetbalvlaggetje van Belize waar we een prima gastenvlaggetje voor in de mast kunnen maken.

 

In het café waar de dinghy aangemeerd ligt blijkt een waar ontmoetingspunt te zijn voor Amerikaanse schippers. De vrouwen keuvelen wat af, en aan enkele tafels wordt Eenendertigen gespeeld, de munten worden in stapels op en neer geschoven. Dit is een waar gokpaleis.

 

We hebben nog steeds geen telefoonverbinding en ook geen internet. Aan boord ontvangen we een satelliet boodschap van de familie die ons kwijt zijn. We worden blijkbaar gemist.

 

Na het drankje het bootje in en voelen ons helemaal opgenomen in het Belizaanse milieu. Vlaggetje in de mast, stempels op de papieren en een frisse duik in het water.

 

 

De laatste dagen

 

Dinsdag, 12 februari 2019

 

 

Burnt Key Guatemala – Placencia Belize

 

 

De wekker waarschuwt ons voor de komende dag en staan op in het donker. Nog een momentje wachten voor het echte licht en gebruik de tijd om het huisvuil weg te brengen en gooi de boot los.

 

Met een beheerste snelheid tokkelen we door de kloof. Wat een pracht en wat een sfeer. De mist dampt van de golven af en de wolken omhullen de bergen. Even breng ik de snelheid van de Queen B omlaag en gaat Jacqueline op het voordek staan vanwege de mist om de weg te wijzen en te vinden.

 

Rond 08.00 uur zijn we voor Livingston en vaar voorzichtig over de zogenaamde “Bar”. Een grote zandplaat voor de rivier die een diepte moet hebben van 1,50 meter en we steken 1,40 meter. De zandplaten blijken zich te verplaatsen en opweg van het ene waypoint naar het andere, zie ik aan de zijkant van de boot, de vissers in het water wandelend van boot naar boot lopen. Zonder problemen, geen gevoel van wrijving of het aanraken van het harde zand, loopt al snel de dieptemeter op. Erover heen en het gevoel van vrijheid overvalt me.

 

Eerst nog de motor maar al snel kan het zeil omhoog en loop met een gangetje van 3 tot 5 mijl naar Belize.

 

De zon staat samen met de zeelucht te branden en wordt er hondsmoe van maar al veel te blij met de zeiltocht. Rond 16.30 landen we voor de rede van Placencia en laten het anker vallen. Het anker houdt meteen en de rust valt over de Queen B.

 

Eten en vroeg naar bed, varen is vermoeiend.

Hoestende en pruttelende motor

Kloof bij Livingston in de ochtend
Kloof bij Livingston in de ochtend

 

Maandag, 11 februari 2019.

 

 

Rio Dulce - Burnt Key

 

Dag van afscheid nemen. Afrekenen bij Ninneth met een lieve Hug en een stralende glimlach. Oscar, de steun en toeverlaat van de haven en zwaai een groet naar allen. Bedankt lieve mensen van Tijax!

 

Eerst gaan tanken aan de overkant van de rivier bij Ram-Marine. Er gaat weinig diesel in de bak en kom er dan ook later achter dat deze helemaal niet vol is. De grote diameter van het pistool ie eigenlijk te klein voor de kleine inlaat van de tank. Ik moet de lucht regelmatig een weg naar buiten geven om daarna weer de tank te vullen. De ontluchter blaast wat diesel uit en denk dat de tank vol is.

 

Nu afscheid nemen zonder te zwaaien maar het hoofd vol met herinneringen en zetten koers naar Burnt Key. In Burnt Key weten we een watertaxi te regelen en deze blijkt gewoon van de haven te zijn. De eigenaar start de motor die prachtig aanslaat en een mooi sonoor geluid weet te produceren. Wat blijkt er moet nog snel wat hydraulische olie bij het stuurmechanisme. Bij vertrek spuiten we weg maar de motor hapert alsof deze een valse luchtprobleem heeft. Bij een Tienda(winkel) aan de rand van de kloof moet snel nog twee kannetjes benzine getankt worden en vertrekken met een pruttelende motor. Ik vraag me af of we het wel halen met deze motor. De kloof blijft prachtig en de motor overwint de luchtbellen en stuift in een glijdende beweging door de bochten en ontvouwt het ene mooie panorama na de andere. Klapwiekende wegvluchtende vogels, vissers die met hun werpnetten de wereld weten te vangen, de indianen in hun uitgeholde boomstammen, het blijft een wondere mooie wereld.

 

In Livingston naar het kantoor van Raoul waar de papieren al klaarliggen van de Queen B. Vervelend dat de naam verkeerd op het formulier staat, ik blijk ineens Hiskes te heten misschien wat eleganter als bij iemand anders in Nederland, Kuikes. Moet toch niet zo moeilijk zijn?

 

Contact met de douane en er wordt een nieuwe Zarpe samengesteld met de goede naam. De Zarpe is een belangrijk document en het geeft de volgende haven de controlemogelijkheid waar je vertrokken bent, uitgeklaard hebt en met hoeveel mensen de rit is gevaren. Vertrek nooit zonder Zarpe want dan het je hier echt een probleem. Je wordt zelfs teruggestuurd naar het land waar je vandaan komt. Nu is dit voor Guatemala Belize geen probleem maar Jamaica Guatemala is andere koek.

 

In de tijd dat we wachten gaat de zoon van Raoul op zijn praatstoel zitten en vertelt de tijd al snel dood. Met nieuw formulier en een pakket stempels verlaat ik trots het kantoor. De watertaxi ligt klaar en reken de man meteen af. Hij gebruikt dit mazzeltje om meteen bij het tankstation af te tanken. Met een moeilijk op gang komende motor vertrekken we naar Burnt Key terug.

 

Uitgeklaard en klaar voor de volgende dag liggen we klaar om te vertrekken.

Dubbel weerzien

 

Zondag, 10 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

Er valt een email bericht binnen van de Tasman. Waar we uithangen en dat de bemanning van de Tasman, namelijk Martina en Harald, al een week aan boord zijn voor een maandje onderhoud. We besluiten niet te beantwoorden, maar een verrassingsbezoek te gaan brengen. Met de rubberboot naar de overkant en treffen Harald net van de douche en Martina is de boodschappen op het schip, via een wankele trap, aan het brengen. Een leuk weerzien want het is telkens een toevalligheid dat we elkaar treffen. In Suriname elkaar leren kennen op de steiger, in Grenada in de stromende regen, op Bonaire en later in de haven van Santa Martha Colombia en nu hier.

Een drankje in de Nan Nuajana bar waar ik versteld sta van de prachtige faciliteiten zoals extreem groot zwembad en mooie huisjes. Ook dit is een mooi en luxe resort. Ik begrijp steeds meer dat de Amerikanen dit als een waar overwinter paradijs omarmen.

 

Als afscheid van de Guatemalteekse keuken eten we nog een bijzondere Ceviche met rauwe garnalen en andere schelpdieren in een cocktail van azijn, ui, citroen en koriander. Heerlijk fris en smakelijk eten.

 

Van het restaurant naar de Ingrid. De Ingrid is een supermarkt met overwegend blikvoer maar dat komt juist goed uit. Blikken gekookte ham, groenten en andere ware overlevingsprodukten rijker stappen we trots uit de rubberboot om de voorraad op te slaan. De kakkerlakken kijken met genoegen de nieuwe lading etiketten en lijm van het karton aan dat naar binnen gesjouwd wordt. Met de spuitbus in de hand maken we de luiken open en als we een snoodaard treffen krijgt deze een golf gifstof in zijn kielzog.

 

Een groot schip is naast ons komen liggen en sla er in eerste instantie niet zo veel acht op totdat blijkt het nieuwe schip van Anna en Dave te zijn. Anna zwaait ons goede dag en ik weet haar niet zo snel te plaatsen maar al snel zijn de herinneringen van vorig jaar weer present. Met hen hebben we enkele wandeltochten gelopen naar Minca in Colombia en gezwommen in de snelstromende rivier met watervallen.

 

In de tuin van de finca drinken we samen een drankje en praten uitgebreid bij en vinden het jammer van het contact dat we al zo snel vertrekken, maar het is eenmaal zo. Vanwege familieredenen gaan ze aanstaande dinsdag naar huis en laten de boot enkele maanden in de haven. Guatemala, Rio Dulce doet zijn faam eer aan.

 

Om de 9 maanden Guatemala af te sluiten en afscheid te nemen maak ik een uitgebreide vlog van de jachthaven, de receptie, het zwembad en de huisjes. Uit de losse pols en bij het afluisteren van de tekst schrik ik van de stopwoordjes “eigenlijk’’. Bij een volgende vlog snel verbeteren. Afsluiting van een heerlijke periode met heel wat onderbrekingen.

Gedeeltelijk succes

 

Zaterdag, 9 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

Mijn verkoudheid, cadeau gekregen van de kleinkinderen, blijft uitdrukkelijk aanwezig en sla soms helemaal dicht om vervolgens al snotterend leeg te lopen. Geen medicijnen maar uitzieken en proberen weerstand op te bouwen. De griep of deze verkoudheid trotseren om krachten op te doen voor de volgende verkoudheid. Ik hoopte dat de temperaturen en de warmte van deze streek, het Nederlandse niezen in de kiem zou smoren.

 

Het is een dag om te wachten en doen niet veel meer dan op de website van de weersberichten kijken. Op het meer gaat het lekker te keer want soms staat er een bries van 26 knoop. Roberto, de Duitser, neemt de familie van Oscar een keer mee op de boot, dat wordt maar een gedeeltelijk succes en Roberto komt met verhalen terug als zijnde in een storm geraakt. Wat kan deze man op alles mopperen en van veel dingen een probleem maken. Jammer want het is geen verkeerde vent. Tijdens een gesprek met Oscar hoor ik zijn bezorgdheid over de politieke toekomst van Guatemala en hoopt dat er snel een oplossing komt voor de omkoperijen, het verziekte politieke bestel. Een Amerikaanse oplossing is niet het ideaal zodat er een moeilijke situatie ontstaat. Op dit moment blijken er al guerrillagroeperingen in de bergen rond te stappen die hun rechten op een andere manier willen afdwingen.

 

Mannen!

Film met heel wat vermeldingen.
Film met heel wat vermeldingen.

 

Vrijdag, 8 februari 2019

 

Rio Dulce

 

Ik heb al eerder geschreven dat er veel Amerikanen zijn. Overwinteraars van 6 maanden op en 6 maanden af. Het zijn veelal grijskuiven, strompelend, opgeblazen buiken, opgezette benen en nog een hele verzameling andere kwalen die aan de buitenkant waar te nemen zijn. Ik weet dat ik hier niet vervelend over moet doen want ben zelf ook al een grijsaard die met hartkwaal door de wereld heen moet schuifelen.

 

Op het Marifoon, het zogenaamde ”netje” worden de liefhebbers voor een film opgeroepen en nemen gehoor aan de oproep om eens te zien of er nog informatie op te doen is, bij de tafelgasten. Aan lange Bruegeliaanse tafels twee stukken pizza met sla en een cola plus een film die het verhaaltempo heeft van de bejaarde luiaard.

Een familie Roma die door de vader des huizes in de steek gelaten wordt, de hulp door haar minnaar verlaten vanwege de heuglijke mededeling van een kind. Kommer en kwel op het relationele vlak maar ook hoe sterk de vrouwen zich door het leven moeten slaan door alle pijn voor anderen te verstoppen. De hulp redt nog snel twee kinderen van de familie, verliest haar eigen kind bij de geboorte en iedereen is uiteindelijk gelukkig met de situatie zoals die is. Het is de film die zelfs geen brok in de keel weet op te wekken maar we genieten wel.

Meteen nadat het filmdoek de projector loslaat, staan alle gasten op en gaan direct in de watertaxi zitten om naar huis te gaan. Geen palaver en geen grandioze uitwisseling Einde contact.

 

De ontspanning na een dag van olie verversen, dieselfilters wisselen en boodschappen bijeensprokkelen.

De volle klop

Rio Dulce. Tortugal Creek
Rio Dulce. Tortugal Creek

 

Donderdag, 7 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

De klop van de Jetlag is in volle gang. Maar je kunt toch niet, niets doen? Oplossing is ondamks het ingehouden vervelende humeur verder gaan met het afmonteren van het dieselpompje. Draden trekken door de bakskisten om naar de pomp te brengen en de aansluitingen. Pompje werkt prima maar het gewenste resultaat blijft achter, de generator start niet veel sneller of je moet de brandstof-selenoid open zetten door het opstartpaneeltje van de generator in werking te stellen.

 

Nu de spullen terugplaatsen voor het komende vertrek. Stuurwiel op zijn plaats, rubberboot in het water, de buitenboordmotor gangbaar maken en proefvaren. We zijn zo driftig bezig dat we de lunch vergeten te prepareren en deze gebruiken bij de receptie.

 

Jammer dat het zwembad in reparatie is. De vakmensen staan met vuile kleren in het voormalige bad de naden uit te bikken en schoon te maken.

 

Op de computer komt steeds meer een windgaatje naar boven voor aankomende dinsdag. Bijna alle dagen noordenwind maar dinsdag is weinig tot geen wind en overwegend uit het westen. Dat moet de dag van vertrek worden. De vraag of de dames en heren van de immigratie werken kan nog steeds gesteld worden maar nu is er geen argument van het weekend. De planning van boodschappen en programma wordt meteen aangepast en calculeren de mogelijkheden.

 

 De kriebel van het vertrek overkomt me weer en denk aan twintig dingen tegelijk. Eindelijk is het varen en zeilen weer in zicht. Te lang vastgelegen.

 

Jean Marie?
Jean Marie?

 

Woensdag, 6 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

 

De kriebel van vertrekken begint een beslag te krijgen op de nieuwsvergaring van alle dag. Www.windy.com wordt te pas en te onpas opengegooid en verwacht dat het beste is, om maandag te vertrekken. Zondag uitklaren maar dat zal wel niet kunnen omdat de dames en heren van de immigratie niet werken zodat er een mogelijkheid gezocht moet worden, om het uitklaren op vrijdag plaats te laten vinden. Eerst maar even wachten of het weer zo blijft.

 

De Jetlag slaat toe, voel me suf en kom tijdens de koffie en het ontbijt tot niets, totdat ik als een automatisme me verhef en dan de ene klus na de andere afwerk. Ik heb niet voor niets een zak vol met reserveonderdelen bij me.

 

De buitenwaterdouche demonteren en merk dat de polyester versterkte slang een anorisma vertoond. Een dikke blaas met water tussen de versterking en de buitenbuis is een kwestie van tijd dat deze zal klappen. Een minder leuk vooruitzicht om in het slechtste geval 700 liter water uit de tank het schip in gepompt te krijgen. De slang zit achter de generator en met een hoop gesteun en kromme rug is de kunst om de slang los te koppelen en een nieuwe slang met nieuwe klemmen te installeren. De nieuwe kraan erop en ben nu eindelijk van de losse slang in de bakskist af.

Tijdens het monteren het oliepeil van de generator controleren waar niets mis mee is, echter wel met het peil van de koelvloeistof, deze staat verdacht laag en zal het kleine lek moeten zoeken. Klus voor later.

 

Nu de extra dieselpomp plaatsen zodat ik verlost moet worden van het moeizame opstarten van de generator. Veel werk en pijnlijke knieën om de stuurdraad van het opstart paneel naar de bilgeruimte te brengen.

 

Roberto en Oscar komen een biertje halen waar we gezellig bijpraten wat later brengt Oscar een pasta van Maïs, ingepakt in maïskolfbladeren. Een lieve geste, maar het is totaal niet onze smaak. Morgen toch even complimenteren voor de bijzondere smaak. Net zoals de Engelsen zeggen: Little bit different.

 

De avond is voor het internet en op Belize Cruisernet van Facebook ontdek ik een stranding van een schip wat sprekend op het schip van Jean Marie lijkt. Het zou toch niet zo zijn dat hij met zijn zatte kop?

 

 

Jeuk en Vlooien zijn gratis

steigerroddel
steigerroddel

 

Dinsdag, 5 februari 2019

 

Ciudad Guatemala – Rio Dulce

 

07.00 Uur opstaan na een heerlijke nacht en maak gebruik van het ontbijt. Drie geroosterde sneeën brood met een kuipje jam en een kop koffie geeft in ieder geval het gevoel dat je iets hebt gegeten. Om half negen word ik naar het Litegua station gebracht waar de busjes klaar staan, om de passagiers naar Litegua Norte te brengen om over te stappen in de riante, ruime, voor Europese begrippen afgeschreven toeringbussen over te laden. Het gaat allemaal vlekkeloos alleen de vlooien uit de bekleding weten mijn huid te bereiken, net boven mijn sokken en krijg kleine rode puntjes op de huid. Jeuk op de verkeerde plaats maar moet niet zeuren want ook deze trip is niet druk en heb ruimte genoeg. Jeuk en vlooien zijn gratis.

 

Het weerzien met Jacqueline en de Queen B is erg hartelijk en de boot is omgetoverd in een spic en span paleis. Gastvrij aankomen gelardeerd met de roddelverhalen van de steiger. Kevin is ondertussen met de Magique vertrokken, de Duitsers zijn teruggekomen vanwege enige spanning aan boord.

 

Jacqueline heeft door de introductie van Kevin en Sharon een flinke stap vooruit gemaakt in de zeilerswereld van de eeuwige steigerkapiteins. In het restaurant eet ik de Guatemalteekse vissoep met kokos als specialiteit en heb het gevoel dat ik heel lang weg ben geweest en toch ben ik meteen weer aangepast.

 

 

 

Eerste klas vliegen

 

Maandag, 4 februari 2019.

 

 

Vlijmen – Ciudad Guatemala.

 

Met een vrolijke lach, 6 uur in de ochtend, word ik door mijn schoondochter Nikkelien opgehaald om me naar het station te brengen. Gesterkt door een regelmatige hartslag zwaai ik met haar een veel te drukke week uit. Zo gauw als je de neus laat zien word je meteen ondergedompeld in de problematiek van alledag. In de trein is het uitblazen en zie de zon langzaam opkomen door het venster.

 

Mijn telefoon bewaart de tickets en mag daardoor gewoon doorlopen en ben benieuwd hoe de betrouwbaarheid van United Airlines nu zal zijn. Het gaat goed totdat je in het vliegtuig zit. Weer 20 minuten in het vliegtuig wachten voordat we verder kunnen taxiën. Reden wordt niet gegeven.

Een meer dan comfortabele vlucht omdat deze keer 3 stoelen tot mijn beschikking zijn en kan mijn benen comfortabel gestrekt neerleggen en zelfs een prima dutje maken om de tijd te verkorten. In Houston, 5 uur wachten op de volgende vlucht maar ook deze is niet volgeboekt en kan tijdens de vlucht van 4 uur, met een buurman de middenstoel delen. De stoel naast ons is de zetel voor de overtollige spullen en kan mijn lange benen diagonaal onder de onbezette stoel steken.

 

Om half elf aankomst en ken de klappen van de zweep bij de taxistandplaats als geen ander. Na 5 minuten sta ik in het hotel en kan heerlijk slapen.

Wat ben ik toch slim.

united airlines in de bocht
united airlines in de bocht

 

Vrijdag/zaterdag 25/26 januari 2019

 

Guatemala Ciudad – Houston – Frankfurt -Amsterdam – ‘s-Hertogenbosch.

 

Het is koel in de hal en de nachtwacht springt vanachter zijn bureau op om de sleutel met afstandsbediening van de tv aan te nemen. Hij opent de stalen deur naar de straat waar de taxi staat te wachten. Tijdens de rit zegt de taxichauffeur todo niente nada en het maakt de korte rit en beetje sinister. In de hal gaat het inchecken vlekkeloos en weet een rij van een dertig personen te omzeilen door een apparaat te gebruiken dat vlakbij de incheckbalie staat waar niemand gebruik van maakt.

Wat ben ik toch slim, maar besef dat ik langer in een stoel moet hangen want het vliegtuig zal niet eerder vertrekken.

 

De gate gaat open en word braaf ondervraagd of iemand aan mijn bagage is geweest en of ik een pakketje van iemand anders meeneem. Ik ontken natuurlijk alles want bij positief antwoord, staat je wat te wachten. Geen geintjes bij deze controle.

 

In het vliegtuig installeer ik me comfortabel, boeken op zijn plek, portemonnee uit de broekzak, telefoon op vliegstand, et cetera. Vliegtuig wordt door een kar van zijn plek geduwd en de motoren worden verder opgestart. Dan denk je dat alles op tijd is en dat we vertrekken maar nu even niet. De purser meldt een klein probleempje maar dat slechts 5 minuten zal duren. Na een kwartier meldt de gezagvoerder zich persoonlijk met een bericht dat er een klein probleem is maar dat het met 5 minuten opgelost is. Dan denk ik nog waarom zeg je dit, als het een klein probleem is dan niets zeggen en gewoon vertrekken. De Spaanssprekende mensen worden nu op de hoogte gehouden door een Spaans mitrailleur gesprek waar geen enkel touw aan vast te knopen valt, ook niet voor mijn buurman die al meer dan dertig jaar getraind Spaans spreekt. Zelfs zijn moeder kon aan de borst nog verstaanbaar toetoetoe zeggen maar van deze mevrouw is aan te nemen dat ze een 78 toeren plaat heeft ingeslikt.

 

Het wordt een wachtkamer van twee en halfuur en het vliegtuig wordt teruggesleept naar de terminal. Iedereen eruit en voor iedereen een omboeken naar een andere vlucht. De meeste passagiers moeten naar de aankomsthal om hun koffer op te halen welke uit het vliegtuig geladen wordt, door de douane het land in. Passeren van alle taxichauffeurs die hun ritten aanbieden, deze gewoon negeren door de straat over te steken naar de lift in de garage. Op de tweede verdieping ben je weer in de vertrekhal en bij de counter kun je de vluchten omboeken. Gelukkig mag ik om half 2 mee naar Houston en dan van Houston naar Frankfurt. Frankfurt naar Amsterdam. Dat wordt geen gemakkelijke. Het vertrek van half twee wordt half drie en de vlucht naar Frankfurt komt ook in gevaar. Wat een knulligheid, wat een desinteresse om de passagiers op de hoogte te houden zonder enige empathie worden de veranderingen veel te laat afgeroepen. In Houston moet ik flink opschieten om de gate te halen en ook deze vlucht loopt in de vertraging. Lang leve United Airlines, en maar opscheppen in de verschillende brochures dat het de meest betrouwbare vliegmaatschappij is van de Verenigde Staten. Dan wordt de VS-betrouwbaarheid, voor mij een standaard die niet hoog geacht wordt.

 

In Frankfurt kom ik bijtijds aan en kan gerust de procedures afwikkelen tussen de vluchten in. Moe en geradbraakt kom ik om 1900 uur aan op Schiphol. Nu de trein in die netjes op tijd rijdt. Koen haalt me van het station en ben mijn vermoeidheid voorbij zodat de slaap maar niet komt. Lang leve de zondag die nu voor de deur staat. Suf en geradbraakt

Dokter Bibber

 

Donderdag, 24 januari 2019

 

Rio Dulce – Ciudad Guatemala

 

De vertrekhal van het Litegua station in Rio Dulce vult zich gestaag en kijk naar de grote verscheidenheid van mensen. Indianen, lokale latino’s en toeristen. Toeristen met grote en kleine rugzakken, meestal jonge mensen, vrouwen in de meerderheid, die op “ontdekkingsreis” zijn. Nu komt er een vreemd gezelschap van een vijftal lookalike ontwikkelingswerkers binnen die zeer interessant met elkaar staan te palaveren en minzaam op de mensen neerkijken: “vooral naar de mensen die op een stoel zitten en waarom staan deze mensen niet voor ons op”, mentaliteit.

 

Het blijkt een doktersgezelschap uit Zwitserland te zijn die een paar experimenten aan het uitvoeren zijn met een frequentie apparaat waarmee je bloeddruk kunt beïnvloeden en verschillende functies van je organen kunt activeren. De “Spooky2”. De jongen naast me op de stoel is een van de leerlingen van de professor maar weet wel heel erg weinig van het menselijk lichaam. Toen hij sprak van de bloeddruk moest ik hem uitleggen hoe je deze moest meten en dat er een hoge en lage druk is. Hij begon driftig te pennen in zijn schriftje en bij het wat persoonlijker praten tijdens de busreis bleek hij tweetalig opgevoed te zijn. Een Friese moeder getrouwd met een Zwitser resulteert in een Vlaming tongval, maar zijn taal had zeker de toets van meer dan gemiddeld doorstaan. Twee paspoorten rijker en een experiment in Guatemala, toch een leuke vent.

 

De reis is comfortabel te noemen en kom om 1600 uur aan in het hotel waar ik in de tuin tot rust kom. Ik ben onderweg naar Nederland voor de Cardioversie en wil zo snel mogelijk van de onregelmatige klop in mijn borst af.

 

Een portie nasi laten bezorgen. Een portie voor een heel Valkhotel want het is bijna een vuilniszak vol met overigens heerlijk gebakken nasi met garnalen en kruip vroeg in bed om de wekker nog op 03.30 uur te zetten. Met het op tijd vertrekken en de nacht doorbrengen in het hotel wil ik het vervelende hectische reizen wat aangenamer maken.

Erg warm.

Verkrijbaar bij Wellenshop. Teakproppen
Verkrijbaar bij Wellenshop. Teakproppen

 

Woensdag, 23-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

Voor mij de laatste dag, er staat nog een klus die op de fictieve todo-lijst staat. De extreme warmte met brandende zon is de oorzaak dat de houten afdekstopjes van de houtschroeven in de houtenstootlijst en de sierrand op de zijkant van de kajuit eruit springen. Met een kleine schroevendraaier wip ik de houtresten eruit, schroef de schroef uit en boor met een boor van 10 mm het gat op. Kit in het gat, schroef terug en vervolgens de houtstop erin. Met de zaag het overtollige hout eraf en met een schuurpapiertje vlak maken. Voorstaande bewerking 36 keer in de brandende zon, zweetdruppels druipend van het hoofd en ben twee uur later tevreden over het resultaat.

 

In de stad halen we boodschappen en lopen weer terug met de boodschappen op de rug, want vanavond komen Sharon en Kevin van de Magique op bezoek. Voor het bezoek nog even het zout van het lijf door een duik in het bad. We treffen een aantal Nederlanders en krijgen een gezellig contact en moeten helaas het gesprek te snel afbreken omdat we de afspraak hebben voor de borrel in de kuip.

 

Tijdens de borrel krijgen we adviezen, waypoints, strepen en aandachtspunten op de kaart voor de tocht naar Belize. Vooral de veilige en mooie ankerplekken bij het rif zijn voor mij erg belangrijk en kijk er steeds meer naar uit om te vertrekken maar eerst even nog op en neer naar Nederland.

Is that true?

Finco Paraiso
Finco Paraiso

 

 

Dinsdag 22 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Een dagje excursie naar de warmwaterbronnen van Paraiso. Inlezen op het internet. Het blijkt een ondergewaardeerd toeristische attractie te zijn, bekend bij Guatemalteken en minder voor buitenlandse toeristen.

 

Via het landgoed van het resort naarde stad en genieten van de omgeving. In de straat van Rio Dulce steek ik snel over want ik wil graag de voortgang van de kerk zien. Het gaat gestaag, je kunt de vorderingen zien. De toren is klaar qua ruwbouw en hoogte, drie mannen staan blokken te stapelen aan de zijkant van de kerk. Ik maak complimenten voor het vele werk wat er verzet is, de mannen lachen en spreken me toe. Met een zwaai lopen we verder en wensen ze veel geluk.

 

In de zijstraat treffen we een busje aan waar we in de bus kunnen wachten terwijl het dak gebruikt wordt voor een lading barbecue bakplaten. Een heel gewicht wordt doorgeven van de grond naar het dak en stel me vraagtekens of het busje niet topzwaar wordt. Het gaat altijd goed en zo ook nu.

 

Met volle bus rijdt de chauffeur erg rustig om zoveel mogelijk klanten te kunnen oppikken en komen veilig bij de afslag naar de Finca Paraiso. Bedelende kinderen, schooiende kokosnoot verkoopsters, kinderen die om de kokosnoot schooien lopen we door het bos over het pad langs een rivier waar Indiaanse vrouwen met ontbloot bovenlijf de was aan het beuken zijn of aan het spoelen. 10 Minuten wandelen over komen we bij een waterval waar een lading  chickenbus, Amerikaanse toeristen, in het water liggen. De dames hebben het erg naar hun zin en laten zich verwennen door het hete water wat van de berg valt. In het water stoten de visjes tegen de voeten die de loszittende velletjes afknagen. Even schrikken maar het is een plezierig gevoel er blijkt veel loszittend vel aanwezig, gezien de vele visjes die mijn voeten vertroetelen of zien als voederbak. Eén van de Amerikaanse dames roept ineens verschrikt “Not There” en kijkt met groot ongeloof naar beneden. Iedereen schiet in de lach en een andere dame komt aangesneld en vraagt “Is that true?”. Weer gelach.

 

Een Amerikaan rond de 70 met baard kruipt in de holte van de waterval en het is alsof Neptunus de wereld in kijkt, jammer dat er geen fototoestel is. Later stelt Michael zich voor en zegt er meteen bij dat zijn beroep kerstman is. Ik wist niet dat het een beroep is want kerstman ben je, of je bent het niet. De man denkt van zichzelf sympathiek te zijn maar is het niet zodat we na een paar beleefdheden weglopen. Hohoho

 

Bij het teruglopen koopt Jacqueline een kokosnoot en wordt meteen bestormd door een aantal kinderen die graag de kokosnoot willen hebben. Jacqueline geeft de halfvolle noot en de kinderen groepen zich en de noot wordt snel gekraakt om de scherven met kokos als snoepjes uit te delen. Bij de uitgang worden we door twee kleine meisjes begeleid naar de “collectivo” voor het busje en kunnen meteen instappen. Een heerlijke ervaring en inderdaad een ondergewaardeerde uitstap. Heerlijk warm tot heet zwavelhoudend water, visjes voor de verzorging, aanrader voor iedereen.

 

In de stad, wandelen naar de Lancia haven voor de lunch. Uitkijken over het water en genieten van de plaatselijke keuken. Boodschappen doen en teruglopen zodat we een flink aantal kilometers op de stappenteller verzamelen. Bruschetta tomaat en avocado met ei lijkt me een gezonde afsluiting van de dag.

 

Wachtstand

Veroveringen in Midden Amerika
Veroveringen in Midden Amerika

 

Maandag 21-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Na de koffie van de ochtend lonkt de onvoltooide. De onvoltooide generator afmonteren en plaats de spullen netjes op zijn plaats. Nu de koelvloeistof in de motor en starten. Ontluchten en nogmaals starten, het vloeistof reservoir levert steeds meer koelvloeistof aan de motor maar laat de motor lekker doorlopen. En ineens slaat de generator weer af wegens oververhitting. Is het nu toch niet opgelost of is het oorzaak lucht?

 

De warmtewisselaar maar los en zie dat er lucht in de kamer zit en vul van buitenaf wat koelvloeistof bij. Nadat de generator afgekoeld is, start ik de boel op en nu blijft het beest meer dan een uur draaien. Klus gedaan.

 

Tijd voor de normale dagelijkse dingen en de voorbereidingen voor de reis naar huis. Samen wandelen naar de toren voor het uitzicht over het water en uitzicht op de brug, genieten van de koele wind die over de toren blaast.

Terug aan boord kan ik het niet laten om enkele klussen te doen en vermoord ondertussen toch nog 4 kakkerlakken die zich achter en onder de bekleding hebben weten te verstoppen. Rotbeesten.

 

In het restaurant drinken we een frisdrank en halen de internet berichten op voor het broodnodige contact met de familie. We zitten duidelijk in de wachtstand.

 

 

 

Zwarte en bruine stukjes in het spoelwater

 

Zondag 20 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Vannacht tussen alle dromen door, alle stappen in gedachten laten passeren hoe ik de generator aan ga pakken. Op het moment dat Jacqueline aankondigt een internet signaal in het restaurant te halen en sla ik de bakskist open om eerst met een diepe frons naar het beest te kijken. Als de eerste slangklem losgeschroefd is, is het eerste schaap over de dam en al snel ligt de kuip vol met slangen, buisjes, slangklemmen, warmtewisselaar, bouten, moeren en schroeven. Ik ben er bedreven in geraakt en weet precies welke volgorde ik moet aanhouden om zo dicht mogelijk bij de spoelpoorten van de cilinder te komen. Met gebruik van de slangen en buisjes maak ik een in en uitgang om met de waterslang de boel te spoelen. Een aantal bruine en zwarte stukjes worden door het spoelwater uit de motor gespuugd en krijg een continue goed doorlopende stroom uit het blok zodat ik moet aannemen dat het weer opgelost is. Nu het grote monteren en op zijn plaats zetten van alle onderdelen. Met geen mogelijkheid krijg een schroef terug zodat ik dit later met een slangklem zal oplossen. Het neemt zoveel tijd in beslag dat ik de boel niet afgemonteerd krijg zodat ik steunend en kreunend, een geforceerde rug afscheid neem van de generator en in de kuip een flesje cola gebruik met de rug ondersteund door de kussens in de kuip.

 

Een verfrissende duik in het zwembad en onderwater spoel ik mijn vette vingers af en neem een heerlijke douche na het chloor bad. In de avond de luiken van de kajuit sluiten, koken en een prima avond met krantje op de computer terwijl de airco de comfortabele lucht verspreidt.

 

Nieuwe zweetlaag.

Marina Tortugal
Marina Tortugal

 

Zaterdag, 19-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Wakker worden naast een kasteel, recht voor de mangroves, de overhangende platforms van de resort waar mensen zitten te ontbijten, schippers die over het dek van hun aangemeerde schepen lopen, een hond die blaft, boten die voorbij komen met een nieuwe lading toeristen of die weggebracht worden. Een kop koffie in de kuip met een koele duik in het warme water, ja ik weet wat ik schrijf, een koele duik in het warme water. Het klam zweet wrijf je weg in het zachte water en het is alsof je weer een nieuwe zweetlaag hebt.

 

Beetje lezen en rommelen tegen lunchtijd met het rubberbootje op zoek naar een lunch. Bij de marina van Tortugal aanleggen en blijkt een erg aardig restaurant te zijn met een prima burger. Veel Amerikaanse schippers zitten te wachten op de boodschappen boot. Een prima plek om even bij te praten voor hen en het lijkt inmiddels een grote familie.

 

Het vertrek van een stel dat een tas vergeten is, iedereen uitgezwaaid en na 5 minuten weer terug in de haven waar het grote zoeken start. Terug naar de boot, zoeken van tas in tas blijkt deze later gewoon op de bar in het restaurant te liggen, met een zucht van verlichting vertrekken ze weer.

Met een omweg terug naar de Queen B waar we anker op gaan en terug varen naar de haven. De kopsteiger is bezet zodat ik achterruit de box invaar en de Queen B goed vastleg voor de tijd dat ik van boord zal zijn. De loopplank uitgelegd en dichter tegen de steiger zodat Jacqueline minder afstand hoeft te overbruggen.

 

In de haven zijn we weer van harte welkom en vallen met de neus in de boter want er is vanavond een barbecue georganiseerd. Amerikaanse party, iedereen neemt alleen voor zichzelf mee. Het Nederlandse Amerikaans Feestje is  inbrengen en delen met elkaar, maar hier ligt de zaak wat genuanceerder.

Verschillende nationaliteiten van Amerikaans, Canadees, Duits, Oostenrijks en wij als Nederlanders. Het is een gezellige avond en onderscheid al snel de stereotypes door alleen maar te zien hoe men discussieert. De Duitser weet het al snel veel beter en krijgt al snel gelijk om maar niet te diep in een onbelangrijk onderwerp verzeild te raken.

 

Het grote vat met een berg gloeiend houtskool houdt het langer vol dan onze honger en bij het naar bed gaan moeten we de gloeiende kooltjes met wat water blussen. De dag gaat hiermede sissend ten einde.

 

Altijd beet in de ochtend.

Manatee biotoop
Manatee biotoop

 

Vrijdag, 18-01-2019

 

 

Burnt Key - Rio Dulce

 

Het regent eens niet. Wel bewolkt maar het nodigt direct uit om het ontbijt in de kuip te gebruiken. Er is niet veel beleg zodat het een toast jam met kop koffie is geworden maar vind het prima. Ik heb het hier een beetje gezien en spreken af dat we vandaag maar ergens anders moeten gaan liggen.

 

Ineens staat een lachende visser met twee vissen in een schaal op de steiger naast de boot. Een dag te laat maar dit is beter dan nooit. Het “Vliegend Net” is vandaag vervangen voor Mister “Altijd Beet in de Ochtend”. Uitgesproken op zijn Indiaans klinkt het heel wat simpeler. Glanzend verse ogen, twee verschillende soorten en dat voor 10 Q ofwel 1,10 €. Op de steiger ontschub ik de vissen en maak ze schoon zodat ze nog een tijdje in de vriezer kunnen overwinteren.

 

De generator start ik voor wat extra koude maar na een drie kwartier geeft deze weer de geest met hetzelfde euvel als een tijdje terug, het "beest" loopt warm. Ik neem me voor om niet te foeteren, maar mijn stressmeter op de polshorloge slaat een piek door het glas heen.

 

Een lekkere duik en nog even tijd voor een gastcollege varen met de gemotoriseerde rubberboot. Jacqueline moet de slag onder de knie krijgen om snel door de compressie heen te komen maar na een poosje aan het koord trekken, slaat de motor aan. Enige manoeuvreer kunsten en ruim de motor op en maken de Queen B klaar voor vertrek. Afrekenen bij de eigenaar en varen kalm de haven uit.

 

Met een omweg langs het eiland wil ik eens kijken naar het Manatee Biotoop Centrum maar zie weinig activiteiten en vaar direct door richting Rio Dulce. Na een half uur komt er een beetje wind en rol de Genua uit en zet de motor stil. Eindelijk rust en op het meer valt het internet op mijn telefoon binnen zodat er enkele WhatsApp berichtjes de ruimte in gezonden kunnen worden.

 

Heerlijk zeilen, alles in rust maar dan ineens een lucht van verbrandend of schroeiend plastic. De radar waar ik een beetje mee aan het oefenen en spelen was heeft ergens kortsluiting opgelopen en begeeft het. Weinig gebruikt en toch al 6 jaar oud, nu dat weer. Radar loopt achter voor wat scheepsbewegingen op de AIS maar bij het binnenlopen van een tonnenlijn of andere vaarwegen is radar toch wel handig. Toch nog maar eens bedenken of ik vervang ja dan nee.

 

Voorbij Rio Dulce in de baai vlak voor het kasteel van de Felipe leggen we de Queen B in de ruststand door het anker in het water te laten vallen. Even rusten en dan met de motor de ankerketting strak trekken om te zien of het de boel houdt.

Met het avondeten bak ik de visjes in de olie en eten een smakelijke maaltijd op een heerlijk stekje met uitzicht op de verlichte kasteelmuren.

 

 

Indiaan "Het vliegend Net"

 

 

Donderdag, 17-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Rond 07.00 schrik ik wakker maar hoor geen klop of tik van een visser met twee mooie spartelvers gevangen vissen. Ik draai me maar om en begin me te realiseren dat al die succesverhalen van grote vangsten ook maar fabels zijn. Eerst dokter No Fish in Jamaica die elke dag vis beloofde en nu de indiaan “vliegend Net” die hetzelfde doet. Geen vis!

 

Rustig opstaan en genieten van het windstille uitzicht met af en toe een bui. Heel sereen, maar de vertrekkende schepen uit de baai verstoren al snel die ochtend zachtheid door de plof te starten en één voor één te vertrekken. Wij blijven liggen en om het feest der vertrekkers te vieren gooit de bar de muziek keihard aan zodat we het met een soort van Shakira festival de rest van de ochtend moeten doen.

 

Omdat er geen vis is, waag ik zelf nog maar eens met de werphengel maar er zit hier weinig vis totdat er een paar aalscholvers vlakbij het water induiken en mij demonstratief laten zien hoe je een visje boven water brengt, deze in je bek omkeert en naar binnen laten glijden. Blurps en bedankt tot de volgende keer en meneer de Zwart duikt nog eens naar de diepte.

 

Middag koken en enkele kleine klussen onder handen genomen, zoals het leeslampje bij de kaartentafel. Wie de constructie uitgevonden heeft moet briljant zijn geweest, die hem moet repareren moet geniaal zijn. Allerlei glaasjes in gleufjes en stukjes metaal die van de ene helft de andere moeten passen zonder een boutje of moertje maar alles precies pas. Na twee keer pielen en binnenskamers mopperen lukt het me om de lamp weer aan de praat te krijgen met nieuwe snoer. Bootje in het water omdat het voornemen is om in de bar een borrel te gaan halen maar omdat er niemand komt opdagen ruim ik het bootje maar weer op.

 

Ook meneer Vliegend Net zien we niet zodat het moeilijk zal zijn om morgen af te rekenen want ik wil nu eens op een andere plek deze wereld bewonderen.

Hoe gaat het met...?

 

Woensdag, 16-01-2019

 

 

Burnt Key

 

De vishengel met kunstvisje uit de achterkajuit en probeer een vis te vangen. Als deze toch niet gebracht wordt, dan maar zelf aan de slag. Prima tijdvulling en resultaat is op voorhand nul. Uitgooien, even wachten, langzaam naar binnen takelen en dit ritueel opnieuw maar dan op een andere plaats. Ik vis al jaren en nog nooit heb ik iets gevangen met een werphangel. Dit is niet voor mij weggelegd. Verkeerde techniek of tactiek, verkeerd aas of gewoon ongeduldig.

 

Na een vruchteloze poging, werp ik me maar op de klussen.  De nieuwe gasverdeler met manometer, en maak me het programma van de elektronische kaart en gps eigen. Breng de waypoints van Punta Gorda Belize in. Ik mag nog niet vertrekken maar wat zou ik graag ……

 

Op de steiger verschijnt een Engelsman die vraagt waar de beheerder is. Ik wijs naar de werkplaats maar hij zegt dat er niemand is. Tja, dan moet je het mij niet vragen. Of ik de beheerder de groeten wil doen van de Pink Panther. Dat kost niets, en beloof hem dat ik dat zal doen.

 

In de middag bellen naar mijn vader en probeer mijn zoon te bellen die ik uit zijn slaap haal. Het zijn waarschijnlijk afkick verschijnselen om te weten wat er mogelijk speelt.

Hoe gaat het met de koers van de aandelen, hoe gaat het met de afwikkeling Brexit, hoe gaat het met het bedrijf, hoe gaat het met de vakantie van de middelste zoon, hoe gaat het met de jongste zoon die op conferentie is, hoe gaat het met de oudste en hoe gaat het ….. ? Vragen genoeg, en nu nog loskomen van dit alles.

 

De beheerder komt zich nog even laten zien en maakt een praatje. Ik doe hem de groeten van de Pink Panther maar het duurt een tijdje voordat hij deze weet te plaatsen. De vis wordt beloofd voor morgenochtend 07.00 uur.

 

Ontstressen.

Rustig haventje
Rustig haventje

 

Dinsdag, 15-01-2019

 

Burnt Key

 

Bootje met motor in het water voor een verkennend, toch al bekend tochtje. Via de mangrove bossen naar het meer. Langs de schamele hutten op palen langs de waterkant. Vrouwen met de was of dames die zich wassen. Kinderen spelen langs de waterkant, boten liggen achteloos op het half droge, visnetten in een warboel, rookpluimen onder de rietenkap uit. Op het meertje verborgen achter de mangroves maken we een rondje en verkennen de schepen op anker in de baai. Langs de andere toegangswater van de baai naar het meer. Altijd leuk om je te vergapen in een andere wereld.

 

Een beheerder komt even polshoogte nemen en vindt het prima dat we enkele dagen blijven liggen en moeten maar afrekenen bij vertrek. Ik vraag om wat vis en hij bevestigt dat hij het zal vragen. Onduidelijk blijft hoe, wat en wanneer. Mijn krabbennet geef ik aan hem mee want de ijzeren beugels zijn opgevreten door de vochtige lucht in de bakskist en alleen het geplastificeerde omhulsel houdt de boel nog bij elkaar. Hij is er blij mee.

 

Einde middag begin ik actief te worden met houten stoppen. Deze stoppen zijn een houten rondje, asje, van 10 mm om de schroeven te verbergen. tussendoor ruim ik de kast met gereedschap op door alles netjes geordend in een ongeordende kast op te ruimen. Van enkele nooit gebruikte spullen neem ik afscheid en ook enkel tubes met lijm die volledig verdroogd zijn. De schuiflade voorzie ik van een nieuw slotje en loop ook nog even twee vol sprintende kakkerlakken aan. Te laat met de spuitbus en weet dat we er nog niet van verlost zijn. Verder kom ik helemaal op mijn gemak. De hectiek van alle dag is zich langzaam aan het oplossen.   

 

Regen? Gewoon vertrekken.

 

Maandag, 14-01-2019

 

 

Rio Dulce – Burnt Key

 

 

Het regent pijpenstelen maar dat is voor een rechtgeaarde boeren Nederlander geen beletsel te zijn om boodschappen te doen voor enkele dagen naar de jungle. Met 5 dagen eten en drinken aan boord zetten we koers naar het einde van het meer Izabal.

 

Kevin, waarschuwt me dat er veel regen voor de komende dagen voorspelt is. Ik kijk naar boven, steek mijn hand uit en vang de druppels die voorspeld zijn al op. Geen probleem om te vertrekken zeg ik hem, hij lacht en geeft me gelijk.

 

Met een 2000 toeren en een behoorlijke vaart zonder enige storende trillingen varen we naar de monding van de baai van Burnt Key. Burnt Key is een jachthaventje volledig op zijn retour. Bijna geen bezoekers en het restaurant heeft zefs de koelkast open staan om te laten zien dat de menukaart uitverkocht is, de hangsloten hangen los aan de deur. Wij leggen aan om enkele dagen op rust te komen en uitzicht te houden op al het verkeer van de indianen met schoolgaande kinderen, vissers met werpnetten en de gewone schippers in boomstammen, die blik op oneindig houden en doorpeddelen. Voor ons is alles bijonder, voor hen is het normaal.

 

Vanuit de kuip is het prachtig om te genieten van de jungle, de bergen met wolken. De geluiden om me heen, de schreeuwen van de vogels, de lokroepen van de watervogels, het klapwielen van de groepen reigers die over het water scheren op weg naar hun slaapplaats. Wat een rust, wat een prachtige omgeving.

 

 

Omlopen voor drie kwispelende honden

 

Zondag 13 januari 2019

 

 

Rio Dulce

 

 

In het kader van de broodnodige beweging zet ik mijn botten aan de gang voor een stevige wandeling naar het kasteel San Felipe. Nieuwe wandelstappers, fototoestel in de aanslag loop ik eerst over de Finca en zie tientallen verschillende vogels van tak tot tak voor mij wegspringen. Ik spot zelfs een prachtige geheel rood vogeltje zo groot als een merel. Ik krijg hem niet te pakken in mijn lens en geef het op. Bij de uitgang wordt de poort voor me opengerold en krijg de indruk dat ik over de weg met camera’s in de gaten ben gehouden. Wel zo veilig.

 

Door de stad-straat linksaf de weg met bossen in. De weg gaat omhoog en omlaag en bij de keuze afslag linksom of rechtdoor naar het kasteel staan er drie grote kwispelende en spelende honden aan de rand van de weg. Ik heb geen enkele bescherming en kies daarom maar de veilige weg door linksaf te slaan en een paar honderd meter om te lopen, in plaats in een strijdgewoel met een paar uitgelaten kwispelende honden te geraken die het wel leuk vinden om die rare vogel eens te testen.

 

In een restaurant vlak voor de ingang neem ik een water en kijk naar een feelgood film op de televisie. Drie jonge kinderen vergapen zich en ondanks dat ze zich kunnen concentreren blijven ze bewegen en hangen in allerlei standen.

 

Terug naar het dorp en haal enkele noodzakelijke boodschappen en drink en eet wat bij een plaatselijk restaurant voor Sundog. 6 Euro eten met drankje geeft me het gevoel dat we in een heel goedkoop land zijn en dat de armoede groot is. Hoe kun je als restauranthouder met dit geld rondkomen.

 

Deze keer geen watertaxi naar de overkant maar gewoon de benewagen. De deur rolt als vanzelf open en de wacht van de Finca vraagt nergens meer naar. Onderdeel van het meubilair geworden. In het zwembad poets ik nu het wandelzilt van de huid. Heerlijk uitstapje en 13 kilometer op de teller.

De duiker kan niet zwemmen.

Sigrid met haar boek
Sigrid met haar boek

 

Zaterdag, 12-01- 2019

 

 

Rio Dulce

 

Even in de achteruit en de Queen B maakt een zwierige boog door het water, nu in de vooruit en het roer naar de andere kant en de Queen B huppelt naar de Polikliniek voor een dag opname. Een vervangende schroef, en het is net zoals bij de tandarts, de kiespijn is over als je daar de drempel overstapt. Je vraagt je meteen af of het wel noodzakelijk is om de kies te laten trekken zo nu ook met de schroef. Geen enkel trillinkje en de Queen B laat zich dartel voortstuwen. Het is alsof de klapschroef praat, alsof ze me smekend op andere gedachtes wil brengen. Het zijn allemaal hersenspinsels maar het is wel waar dat er geen trillingen zijn. Toch doorzetten want de speling is al eerder geconstateerd, kwestie van tijd dat ze er echt vanaf moet, kan ik het beter hier laten doen dan bij een werf met boomstammen in de jungle waar dan ook.

 

Negen uur wordt natuurlijk 10 uur en schuiven achteruit naar de kraan waar we met de gekende professionaliteit, niet te vergeten de duiker voor het zekeren van de singles, worden getakeld. Hoe achteloos om gegaan wordt ,met de veiligheid van de duiker, is om kippenvel te krijgen. Hijsen gaat gewoon door ondanks dat de duiker continue onderwater is. Leuk en bizar om te weten dat de jongen helemaal niet kan zwemmen, hij houdt zich overal aan vast en is een geheel met het water. De Queen B komt keurig statig uit het zachte Rio Dulce water en wordt naar een vrije box getransporteerd, meteen opgekegd en gezekerd alsof deze een jaar moeten blijven staan. Meteen sprokkel ik wat gereedschap bij elkaar en de klapschroef schuift na het verwijderen van de zes schroeven soepel van de as alsof deze nooit vast heeft gezeten. Dat is een meevaller en bij het passen van de originele IP 380-schroef blijkt er nog genoeg schroefdraad over om het allemaal prima af te monteren. In plaats van twee moeren kan er maar 1 moer op. Dat kan me verder geen moer schelen als ik in de moer naar een gaatje boor om een splitpen als borging te gebruiken.

 

Nu pas meldt Dylan zich de monteur, beetje laat en het meeste werk is al gedaan maar het komt goed uit want de RVS moer is keihard en met mijn amateur gereedschap krijg ik geen gaatje in de moer geboord. Dylan neemt de moer mee en boort een gaatje in de werkplaats. Dylan is een bijzonder aardige vent maar praat als een professional. Met iedereen een uitgebreide babbel terwijl ik maar wacht en me afvraag of hij de klus wel serieus neemt.

 

Na een uur komt hij terug met een doorboorde moer en zet de moer op het schroefdraad en trek de boel goed aan. Nu het gaatje in de as en dat valt nu ook niet mee. Met grote zweetdruppels van Dylan en mij komt het gaatje erin en steek triomfantelijk de splitpen door de moer en de as. Nu zorgen voor de terugkeer naar het water. Karen deelt me in om 15.00 uur en heb tijd voor een broodje. Kijk naar de hartslag van de afgelopen 4 uur op mijn horloge en zie behoorlijke pieken, kalmte wordt gewaardeerd door de rikketik en neem me voor om wat rustiger te gedragen en niet zo met houtpakketten te sjouwen of met de stalen steunen dragen en net doen dat ze niets wegen om indruk te maken op de jonge gasten.

 

Dylan is een zoon van een donkere Amerikaan die in Duitsland is gelegerd geweest en daar is Dylan in Frankfurt geboren. Een Duitser met donkere gelaatstrekken en rastahaar, mooie combinatie. Het Duits uit zijn mond heeft wel iets bijzonders, je verwacht dit helemaal niet. Dylan heeft 3 jaar geleden via internet een zeilschip gekocht in Guatemala en is begonnen met het klaarmaken voor vertrek. Uiteindelijk gebleven omdat hij een Amerikaanse vriendin hier heeft gevonden en zijn zich aan het settelen. Hij de hoofd mecanicien van de Ram marine en zij is een massage praktijk begonnen. In de hele wereld wordt er brood gebakken zodat er overal kansen genoeg zijn als je maar aanpakt.

 

In de gemeenschappelijke ruimte treffen we Sigrid, de Belgische schipperse en auteur is van een heel aardig boek: “Solo, Mijn Droom Achterna”. Een prima boek voor de schippers die een lange reis willen maken en hier alles vinden over de voorbereidingen in de vorm van todo-lijstjes met leuke verhalen die doorgeklikt kunnen worden. Typisch lees of leerboek van de huidige tijd om tijdens het lezen door te klikken naar extra uitleg of extra verhaal. Leuk, een aanrader voor elke vertrekker!

Sigrid staat op de kant voor reparatie aan de romp. Zestien plekken die onderhanden genomen moeten worden en in de tussentijd is ze Kapiteinse op een groot 16 meter schip dat naar Florida gebracht moet worden met een weerbarstige eigenwijze eigenaresse. Het enige positieve is dat ze goed van betalen is, lacht Sigrid.

 

Terug bij de boot horen we dat 15.00 uur 16.00 uur wordt en we plakken er maar wat extra tijd aan. Om kwart voor vier staan de heren klaar en wordt de Queen B van zijn voetsteunen gehaald en comfortabel in het water gelegd. De dag opname is beëindigd en bij de proefvaart houdt de Queen B zich prima. De effectiviteit van deze schroef is veel groter dan bij de klapschroef en bij 2100 toeren loopt de dame gracieus 6 knoop door het water. Een keer achteruit slaan en ook dat gaat uitstekend, nu terug naar de haven en leg bij de kopsteiger weer aan. We willen maandag toch weer een tocht maken.

 

In het zwembad wordt al het luizweet en de waterbestendige vetten van de handen en de onderarmen afgewreven. Tegen niemand zeggen!

 

Groezelige mandarijnen

omslag van een boek van Paolo Coelho.
omslag van een boek van Paolo Coelho.

 

 

Vrijdag 11-01-2018

 

 

Burnt Key – Rio Dulce

 

De trillingen van de schroef worden erger en moet een paar keer het toerental aanpassen om de stand met de minste trillingen te vinden. Het is goed dat de reparatie zo snel mogelijk uitgevoerd gaat worden.

 

Vanochtend is de Amèl van een paar dagen geleden weer teug op zijn plaats en een ander schip schuift wat verder op de baai in en ankert. Een wherry komt mandarijnen aanbieden en koop 4 heerlijke, vreemd uitziende vruchten. Ze zien er vuil en groezelig uit maar als de schil verwijderd is, is het heerlijk sappig fruit.

 

De koelkast heeft geen oplaadmoment gehad omdat de hoeveelheid eten voor deze dagen prima uitgebalanceerd is en dat de restkoude optimaal is benut zodat de generator zich braaf koest heeft mogen houden

 

Tegen de middag terug naar Tijax en genieten van het meer, het is een bekend vaargebied geworden. De bergen met de witte wolken op de helling en de donkere regenwolken op de top geven een indruk weer van een boekomslag van de schrijver de Coelho.

 

In de haven aanleggen aan de kopse kant van de gastensteiger omdat morgen getakeld moet worden. Om alle lijnen van de haven op te rollen om de Queen B, op een plaats neer te leggen en dat morgen opnieuw te doen, lijkt het me verstandiger om de makkelijkste weg te kiezen. Overigens is Oscar het er volledig mee eens.

 

We worden aan alle kanten verwelkomt door een zwaai en een lach en het is als thuis komen in je eigen jachthaven in Nederland. In de avond een hapje eten in het restaurant en slaan de avond stuk met internetten en mijn boek.

Te veel afgezaagd?

 

Donderdag 10-01-2019

 

 

Burnt Key

 

Het telefonisch contact met Karen van Ram Marine is hartelijk en ze weet meteen een afspraak voor de Queen B te plannen voor zaterdagochtend rond negen uur.

Mooi dat het allemaal afgewerkt kan worden. Ik maak me wel enige zorgen omdat bij het monteren van de klapschroef 15 jaar geleden een stuk van de as heb moeten afzagen, om de klapschroef passend te maken. Hoeveel schroefdraad is er vanaf? We zullen wel zien en in het slechtste geval moet een nieuwe schroefas gemaakt worden.

 

Een uitgeholde boomstam met een mooie kleurrijke mevrouw die koffie te koop komt aanbieden. Helaas hebben we geen koffie nodig en vraag om vis. Ze schudt van nee en peddelt in haar trage uitgebalanceerde tempo weer door.

 

Het Queenbietje weer los en maken een lange tocht door de kreken en baaien op zoek naar het haventje Burnt Key. Totaal verlaten zijn de steigers en er liggen enkele schepen voor anker in de baai. Het zijn de leuke herinneringen van een aantal maanden geleden die de sympathie voor deze haven oproepen. We nemen voor om de volgende keer wel aan te leggen.

 

Ze zijn er wel, maat je ziet ze niet.

 

Woensdag, 09-01-2019

 

Burnt Key

 

Vanuit de kuip bewonderen we de wereld. Overal de roep van vogels en in de verte zien we de toeristen in de snelle boten voorbij snellen. Een heerlijke duik in het water en laat het warme water de huid strelen. Jacqueline maakt een lange zwemtocht waar ik niet zo blij van word. Het blijft gevaarlijk omdat de  wherry-schippers  meer op hun telefoon kijken met vol gas vooruit bollen, zonder dat ze goed over de opgerezen boeg kunnen kijken.

Ook het zwemmen met lange afstand is een gevaar als je onderweg niet goed wordt. Ondanks al deze nadelen heeft ze uiteindelijk haar kilometer erop zitten en wordt de afstand hevig bekritiseert vanwege het te weinig aangeven op haar smartwatch. Tijden veranderen, je zwemt niet meer maar je wordt gestuurd om zoveel minuten met zoveel slagen met zoveel meters. Als aan alle voorwaarden zijn voldaan krijg je een verslavend hartverwarmend trillinkje op je pols en verschijnt er een grote beker. Ondertussen kan Zuckerman je in de gaten houden en slaat al je gegevens op zodat de algoritme van de mens opgebouwd kan worden, hoe en wat te handelen in de toekomst.

 

Het boek 21 lessen in de 21steeeuw is voor mij weer een eyeopener en lees met groot genoegen van de wereld, die ik als onnozele hals zo vaak heb beleefd, zonder zorgen en geaccepteerd.

 

Met het bootje varen we de baai rond en kijken de ogen uit naar de huizen langs het water met eigen steigers. Het lijkt me fantastisch om een niet te groot vakantiehuis te hebben met de Queen B aan de eigen steiger. Zo ook hier een Engels zeilschip met in de tuin de Engelse vlag. Zelfs hier het chauvinistische nationalisme van de Engelsen in plaats van je gewoon als Brit te gedragen. Kom je terug in de realiteit dan is een huis in Verweggistan een blok aan je been. Er spreekt een ervaringsdeskundige van een huisje in Italië.