Logboek 2021

Altijd anders dan verwacht.

Airport Tikehau
Airport Tikehau

 

 

Woensdag, 21 juli 2021

 

 

 

 

Tikehau

 

 

Het is altijd anders dan verwacht. De afnemende wind, die voorspelt is, blijft uit en hebben vannacht weer gratis kermis gehad. De Rodeo werd geopend rond 01.00 en de officiële opening van de attractie werd rond 0300 omgezet in een permanente Hullie Gullie. De golven bonkten lekker tegen de boeg en hielden me wakker, in de overtuiging dat Windy heeft gezegd: rond 0900 uur 16 knopen wind. Het blijft de ochtend waaien en na controle van het weerbericht die toch echt minderende wind heeft beloofd, gooien we het bootje te water en met de motor in de hand maak ik een sprong in het hevig deinende vlot. Het moet gebeuren, wil eindelijk eens aan wal. Jacqueline zit er doorheen en dat is een reden te meer, ondanks de hoge golven die gelukkig mee staan, naar de wal te varen.

 

Aan de kade is vannacht de pakketboot aangekomen en de tweede ligt te wachten. We varen vlak langs de boot en merk de terugkaatsende golven die de bijboot een extra schommeling geeft bij het binnenvaren van de haven, waar het ineens stil en rustig is. Op de steiger leggen we de bijboot vast. We hadden best in deze haven kunnen aanleggen, realiseer ik me.

 

Vanochtend hebben we besloten om naar Huanine te varen zodat de wind, die het sterkst is in juli en augustus, in deze archipel van lage eilanden, vermeden kan worden. Met dit besluit van verandering route, blijven we nog twee dagen op dezelfde plek en gaan de benen strekken en zien of er nog wat te foerageren valt.

 

Tikehau, valt tegen. Twee parallelle straten van betonsegmenten van 5 meter met dilatatie zijn de hoofdwegen. De verbindingswegen of de wegen langs de huizen zijn allemaal zandpaden. De maximumsnelheid op het eiland is 30 kilometer per uur. De huizen zijn armoedig en rijden weinig auto’s. Bij een restaurant met een vetklep, plastic krukjes en een tafel, eten we een prima hamburger. Het eiland is economisch afhankelijk van het luxe Pearl Resort dat veel werkgelegenheid biedt aan de lokale inwoners. Een aardige dame aan de vetklep vertelt erover en dat het in het bijzonder bezocht wordt door pasgetrouwde paartjes.

 

Bij het gebouw met een verwijzing Police stap ik naar binnen en het blijkt een postkantoor te zijn. Het is weer eens anders dan verwacht. Met een vriendelijke lach worden we gevraagd om morgen terug te komen voor internet want ze zijn nu gesloten en de politie zit al jaren niet meer hier.

 

Tussen de palmen door en langs de betonbaan wandelen naar het vliegveld. In de hal van de airport is een wachtruimte, een balie met een mevrouw en een tafel waar alle bagage op uitgestald staat. Alles zeer primitief en kan me verplaatsen in Schiphol in het jaar 1910.

 

De wind is in de afgelopen uren nog niet geminderd en moeten nu terug tegen de golven invaren. We bereiden ons voor door zoveel mogelijk kleren in de waterdichte zak te proppen en tokkelen de haven uit. Met een bocht langs de wal heen, tussen de bommies, varen we terug tegen de harde wind. Met een colaatje in de kuip om bij te komen valt ineens de wind weg en staat er een mooi briesje van 12 knoop en de witte golftoppen worden gewone golven met een blauw laagje. We blijven nog een nachtje en zien in de avond nog een zeilschip vlak in de buurt ankeren.

Morgen wordt het beter.

 

 

 

 

Dinsdag, 20 juli 2021

 

 

 

 

Tikenau

 

 

 

De dag sterft en wordt nacht. Je kunt niet spreken van een avond in deze contreien. Het licht is aan of uit iets ertussenin is maar heel even. Het maakt de dag om werkelijk actief te zijn een stuk korter. Bij het wakker worden is het om kwart voor zes donker en om tien voor zes is het licht, een beetje wennen voor een noorderling van de 50ste breedtegraad. Toch went het wel en zeker als je voor anker ligt. Het moet volgens de voorspellingen de laatste dag zijn en er is voor vandaag weer behoorlijk wind voorspeld. Toch is het rustig weer bij de geboorte van de nieuwe dag. Denk meteen dat de heftige wind van de afgelopen dagen voorbij zal zijn. De wens is de vader van de gedachte. Bij het kijken naar de windrichting zie ik een dikke donkere wolkenmassa nar de Queen B snellen waar ineens een dikke windversnelling vooruitloopt. De wind giert door de verstaging en peil al snel een moment van wel dertig knoop. De scheidslijn tussen water en wolk is nul en het begint hevig te regenen. De zogenaamde squall die al vroeg de toon zet op deze dag want het blijft regelmatig ongeregeld waaien en minderen zodat telkens als ik in het hoofd haal om de bijboot te lanceren, dat er weer een bui opdoemt met schuimkoppen op de golven. De boot springt als een skippybal door het water en ga een paar keer kijken of de snubbers stand hebben gehouden.

 

Gewoon een dagje wachten dat toch al gepland is en vermaak me in de kuip met lezen, uit de kuip staren en je verwonderen over de wolkenpartijen, buien, windversnellingen, windstiltes. Vanochtend met glimlach de telefoon geopend en zie twee berichtjes van goede vrienden zodat het beantwoorden een gevoel van dichtbij geeft. De prepaid kaart van het internet begint te piepen dat er nog maar 10% op de kaart resteert.

 

Morgen wordt het beter is een strofe van een lied en ga ervan uit dat dit klopt, daarom is het wachten op deze laatste wachtdag gemakkelijk om te doen.

 

Extra gas met de wind.

zo moet het zijn op Tikehau
zo moet het zijn op Tikehau

 

 

Maandag, 19 juli 2021

 

 

Tikehau

 

 

Dag nummer 9. Negen dagen hobbelen over de golven die net onder een andere hoek binnenkomen dan de wind. Dit heeft te maken met de stroom die langs het eiland loopt en de golven een draai geven en omdat we op de rand van het eiland en het open water liggen. De golven hebben vrij spel terwijl de wind lekker over de lage struiken van het atol blaast. Heel weinig beschutting en typisch voor de Toamotu’s. Een atol is populair gezegd een schelpenring om een groot binnenmeer. De schelpen komen natuurlijk nooit boven het water uit, zodat de wind vrij spel houdt maar beschermd wel tegen de oceaandeining. Het is alsof je met windkracht 6 midden op het IJsselmeer ligt, 9 dagen husselen, schommelen, de Queen B die haar kont in een hekgolf plonst en de boeg snobistisch met de golven omhoog en omlaag gooit. In haar verwaandheid denkend dat die aanrollende golven nooit over haar boeg rollen. Dat klopt wel, de golven komen niet aan dek maar de dolfijnneus (boegrol) komt regelmatig plat op de golfkam te liggen.

 

Vanochtend werd er door de wind nog een beetje extra gas gegeven en gaat de windmeter over de 26 knoop heen en met een luide dreun slaat een snubberlijn los. De snubbers zijn twee lijnen die vastgemaakt zijn aan de ankerketting om op deze wijze de krachten te verdelen op het dek. Niet alle kracht komt op de ankerlier of boegrol. Een lijn haakt zich los van de ketting met een luide knal en zie Jacqueline een schietgebed maken. Ik loop naar voor en haak de lijn opnieuw vast en trek de boel strak. Het gaat flink te keer en zie aan het Franse buurschip wat een deining er staat. Soms zie je het zwaard van de boot om dan vervolgens net zoals wij heel diep met de boeg weg te zinken in een volgende golf. Het ziet er bij de ander heftiger uit als bij jezelf maar reken maar dat het bij ons ook zo is.

 

Onder deze omstandigheden gaat je lijf en gemoed in de stand-by stand. Alert blijven en meteen kunnen reageren als er iets fout gaat. Het is gelukkig tot nu toe niet nodig geweest en het Rocna anker verdient een gouden medaille want deze geeft volgens het GPS geen krimp. We blijven volgens het apparaat op exact dezelfde plek liggen als 9 dagen geleden bij aankomst.

 

Vanochtend gaat de telefoon dat mijn vader niet lekker is geworden maar al snel blijkt het allemaal mee te vallen en is het probleem op te lossen met een paar goede slokken water. Ik realiseer me nu wel terdege dat ik ver weg lig om snel naar huis te kunnen en dat er andere eilanden te bezoeken zijn waar in geval van nood wel snel gehandeld kan worden. Het gooit de gemaakte plannen in mijn hoofd wel een beetje om en overweeg nu duidelijk op korte termijn om naar Huanine te varen. Het vulkaaneiland met vliegverbinding en een veilige plek om de boot tijdelijk achter te laten.

 

Een paar kleine klussen aan boord gedaan en het boek van Lale Gül, Ik ga leven uitgelezen. Wat een krachtige vrouw, intelligent, schokkend en niets uit de weg gaand. Ik begrijp heel goed haar statement maar ook hoe haar omgeving reageert omdat die het er vol van langs krijgen.

 

De buurman komt kennis maken en is al drie jaar op dit eiland werkzaam als duikschoolhouder. Sinds een jaar heeft hij de buurboot en al die tijd ligt hij hier voor anker. Geeft een paar tips voor een andere ankerplek maar dat heeft geen zin meer omdat volgens Windy, morgen de wind eindelijk zal afnemen en dat we weg willen uit dit winderige gat.

Dus niet doen.

Scheepsbijbel
Scheepsbijbel

 

 

Zondag, 18 juli 2021

 

 

Tikehau

 

 

Vanuit Tikehau niets nieuws, zou een prima titel kunnen zijn van de almaar voortdurende zelfde situatie. Je raakt gewend aan de wind want het wordt vandaag door mij niet als storend ervaren. De golven komen luid proestend goedendag zeggen en de wind laat de lijnen klapperen in de mast en toch voelt hij minder aan.

 

Gewone tijd wakker en start de dacht met een bakkie vloeibaar rubber(koffie) en voor de nog altijd dromende maat een bakkie thee. Ontbijten in de kuip en start na het opstarten met een beetje niks en van alles. Ruim de kast met documentatie en handleidingen op, waar ook een bijna vergeten verzamelband is van allerlei wetenswaardigheden over het zeilen en varen. Organiseer de batterijen die geladen moeten worden en zoek de kabeltjes op die bij de verschillende apparaten passen. Belangrijke uitvinding is dat de minibus in de handheld GPS past en dat deze ook als stroomkabel dient. Gemakkelijk voor in de kuip, samen met de batterypack en waardoor een bijna oneindig gebruik van de GPS in de kuip mogelijk is. Trek met de oliepomp de diesel uit de tank op zoek naar water en ben blij dat er deze keer geen druppel water zich verzameld heeft in het onderste deel van de tank. Einde probleem water in de verkeerde vuldop?

 

Met een folder over de Polynesische eilanden bestudeer ik de mogelijkheden. Van Tikehau naar Rangiroa, dan naar Ahe of Fakarava of verder door? Het hangt allemaal af van de wind in deze tijd van het jaar zodat het zin heeft om via Windy en de scheepsbijbel te beoordelen wanneer we kunnen vertrekken. Windy geeft woensdagmiddag als mogelijkheid aan maar kunnen ook die dag besteden voor een bezoek aan het eiland en een dag later vertrekken. De scheepsbijbel geeft toch wat andere adviezen namelijk gooi bij vertrek je oude schoenen overboord, vertrek nooit op 2 februari (Maria Lichtmis), 31-12 (Oudejaarsdag), de eerste maandag in april, de tweede maandag in augustus. Het is algemeen bekend dat juist schepen die op deze data vertrokken zijn veel meer kans hebben om met man en muis te vergaan. Dus niet doen, maar ook niet verstandig om te vertrekken op vrijdag (ongeluk) of zondag (storm). Plaats als kapitein nooit het eerst je linkervoet op de boot. Nog even doorgaan en we kunnen helemaal niet meer vertrekken. Woensdag vertrek van de ankerplek zullen we maar zeggen.

 

De buren zijn weer terug aan boord en er zijn wat meer gasten op de kant. Zie zowaar enkele wandelende witte stoelen op het strand van de gasten die een goed heenkomen zoeken tegen de wind. Een schildpad steekt de kop boven water en laat het water zichtbaar over zijn bruine schild rollen. De vegetarische haaien zijn terug onder de boot en springen gulzig af op de restanten van het eten. De weersvoorspelling beloofd ons nog een flinke staart met de wind want voor de komende 24 uur komt er nog 23 knoop. We hobbelen de nacht in met een goed vasthoudend anker.

Alle boeken zijn gelezen en begin aan het E-boek. De oneindige leesmap.

 

Mara'amu

Mara
Mara'amu, sterke frisse wind ontstaat rond Paaseiland

 

 

Zaterdag 17 juli 2021

 

 

Tikehau

 

 

Op het strand staan enkele dagen 4 witte verlaten stoeltjes. Een man in een rood hemd staat het strand te vegen. Het huis wat verderop heeft een veranda met 6 rode lantaarns die een flikkerend licht geven zodat ik ervan uitga dat het kaarsen zijn. Gisteren toen we op dit strand een landing maakten zagen we een soort van simpele hotelaccommodatie met kleine huisjes onder de bomen vlak aan het strand. Romantisch en gezellig maar dan moeten er wel mensen zijn die de gezelligheid compleet maken. Is het de Corona die de toeristen weghouden of zijn het juist de lokale bewoners die angstig zijn en daarom de toeristen afweren? 

 

 

Vannacht begon het weer lekker door te waaien en Jacqueline verliet de sponde om haar heil weer op te zoeken in het midden van het schip. De wind went, maar de stortbui die met de wind meekomt vannacht, went niet. De voeten regenen nat en ik sprint het bed uit om de luiken te sluiten. Jacqueline wordt hier niet wakker van.

 

Er komen verschillende buien over en de temperatuur daalt merkbaar. Jacqueline vangt de regen op, om de was te kunnen doen. In de ochtend neemt de wind verder toe en kijken op de klok naar een 22 knoop wind. Het blijft maar waaien en horen van het fenomeen Mara’amu. Zijn wij gelukvogels dat we dat ook mogen meemaken.

 

De Mara’amu is een periode van veel wind voorkomend in de maanden juli en augustus. Deze wind kan oplopen tot een 30 knoop maar daar hebben we nog geen last van, dat kan nog komen. Je wordt een beetje cynisch en kan merken aan de lichaamstaal van Jacqueline dat ze het een beetje heeft gehad. Het vertrek wordt uitgesteld van zondag naar maandag, van maandag naar dinsdag en nu is het al woensdag. Een ding is zeker het houdt een keer op met blazen, na de wind komt de zonneschijn, of zoiets.

 

Vandaag moe geworden van een boek dat het alleen maar over wandelen gaat en doe verder niet zoveel. Haal het gekraak van de draden uit de mast en meet de uitsparing van de bakskist op wat de mogelijkheden zijn voor een nieuwe generator. Er zijn niet zoveel mogelijkheden vanwege de beperkte ruimte, een oplossing is een gedeelte van de achterkajuit op te offeren voor het beest. We hebben bijna geen logés zodat het jammer van de onbenutte ruimte is.

 

Uitgebreid eten en kijken over het water met de bewolking. De witte kammen blijven eindeloos naar ons toerollen en de kont van de Queen B zakt regelmatig met een diepe zucht in een golfdal. Kedoeng en tilt haar reet weer uit het water. Ik krijg last van obstinaat taalgebruik bij dit oneindige wachten op. Geduld is een schone zaak.

Gewenning.

de wind vandaag op Windy
de wind vandaag op Windy

 

 

Vrijdag, 16 juli 2021

 

 

 

 

Tikehau

 

 

 

 

 

Gewenning aan het slingeren en de witte schuimkoppen die soms briesend voorbij het schip rollen. Het roer heeft een beetje speling en staat de hele dag te klapperen, het aangehangen roer van de stuurautomaat tikt regelmatig tegen de trap, de trap komt soms los van de boot en geeft een tik, enkele lijnen geven bij een extra slinger een tik tegen de mast, de elektriciteitsdraden in de mast klepperen, de snubbers op de ankerketting kreunen, de golven die een beetje schuin op de kop slaan geven een doffe dreun. Dit zijn de geluiden die de hele dag om ons heen zijn en die je niet meer hoort. Je mist ze pas als ze er niet meer zijn. Je merkt ineens op dat de wind afneemt of dat de golven wat minder gretig aan de romp likken.

 

Vannacht is Jacqueline weer het bed uit gegaan omdat de doffe klappen op de romp en de deining van de voorpunt te veel voor haar waren en zocht de gedempte veilige kajuit op. Ik zet me extra schrap op het matras en slaap redelijk. Vanochtend zelfs het eerste eruit en zet een bakkie thee voor de scheepsmaat.

 

Een check op Windy de weersvoorspeller geeft aan dat er weinig is veranderd en ga ervan uit dat het pas dinsdag wordt dat het minder wordt met de wind. Gewoon wachten en geduld hebben, het is niet anders. We liggen stevig achter het anker ondanks dat het niet comfortabel te noemen is.

 

Een beetje klungelen door de bijboot lucht bij te blazen, watermaker filters wisselen, onder de motor het verzamelde stof van 9 maanden schoonmaken, batterijen laden, koers bekijken en eventueel nieuwe opties tegen het licht houden.

 

Na het koken nemen de golven wat af en gooi direct het vlot in het water, de motor erop en we varen naar de wal. Eindelijk na een week even de benen strekken op de wal. Jammer dat we direct op privé-eigendom staan en dat het niet uitnodigt om verder het land op te gaan. De motor pruttelt en voel me niet helemaal zeker zodat we al snel teruggaan naar de Queen B. Bij de terugreis is al snel duidelijk waarom we aan boord zijn gebleven met deze golven want ondanks dat de wind iets is gaan liggen worden we tegen de golven in, met terug varen behoorlijk nat. Hoge, korte golfslag met een krul geeft bij weinig vaart toch nog heel wat spatwater. Het uitje breekt een beetje de alledaagsheid en ben blij met de afleiding. Aan boord is het een kopje koffie, zonsondergang en zien de buren met het kleine bootje terugkomen naar hun schip.

Nooit meer aanraken

Sail and dive in Polynesie met catamaran
Sail and dive in Polynesie met catamaran

 

 

Donderdag, 15 juli 2021

 

 

 

Tikehau

 

 

Wachten in vrijheid of wachten op vrijheid, een woordspeling maar geeft wel aan hoe ik me nu voel. De dagen rijgen aan elkaar met het gevoel van niets doen en wachten op. Een winderige dag met hoge windgolven die opgebouwd worden in de weidsheid van het atol. We liggen dan wel in goede ankergrond maar het blijft lagerwal. Het schip stuitert flink en de boeg duikt flink de golven in, beteugelt door de ankerketting. De snubbers kraken bij de kikkers maar houden het schip netjes in bedwang en zorgen voor een behoorlijke ontlasting van de ankerlier.

 

Vannacht schudt de boot zodanig dat ik bij het opstaan 5200 stappen heb gedaan, gemeten door mijn horloge. Op deze manier kom ik vanzelf aan de mezelf beloofde 10.000 stappen per dag om me in conditie te houden. De zon brandt stevig op de huid en vind toch tijd om de bijboot op te blazen maar de hoge golven dagen niet uit om het platform te water te laten. De buitenboordmotor op de hekstoel vastzetten zodat alles klaar staat om met de bijboot naar de wal te gaan als de wind wat gaat liggen.

 

Een grote catamaran komt vanuit het atol onder een klein zeil naar ons ankergebied en ankert om wat gasten naar de wal te brengen. Een uurtje rondhangen en de boot vertrekt weer met zwaar gereefd grootzeil. Ik volg het schip lang om te zien waar deze blijft maar door de afstand verlies ik de boot uit het oog en weet niet waar hij gebleven is. De buurman komt om 1400 uur uit de kuip en kruipt met nogal wat kunst en vliegwerk in de bijboot om een paar uur later een vriendin aan boord te brengen. De hond staat smachtend aan dek te kwispelen en kijkt hoe het stel uit het vervaarlijk dansende bootje aan boord terug komt.

 

Boek 1001 nacht van Kader Abdolah uitgelezen en stap over op een ander boek. 1001 Nacht bestaat uit een bloemlezing van een 10-tal verhalen die erg veel op elkaar lijken en een prima verwijzing naar het slavernij verleden en het “vrouwonvriendelijke gewoon vinden” van de Islam. Het wordt allemaal nog eens verheerlijkt door de schrijver. Boek voor in de boekenkast maar nooit meer aanraken.

 

In de middag koken met de simpele dingen die voorhanden zijn en kom tot een kippensoep uit een pakje, paté op toost, zalm met rijst en wortels. Koffie met een koekje na. Brood is inmiddels op, groenten moeten versneld gegeten worden want de temperatuur met vochtigheid doen de wortels, uien en kool niet goed. Gelukkig hebben we genoeg voorraad in de bakskist en is het bezoek aan de supermarkt nog niet nodig. Toch zou een lekker knapperig broodje of wat frisse groenten welkom zijn.

 

Verversen van bruidspaartjes

 

 

Woensdag, 14 juli 2021

 

Tikehau

 

 

De wind blijft uit dezelfde hoek komen en er zit niets anders op dan wachten. Windkracht 6 is behoorlijk veel wind om tussen de bommies in een atol je weg te zoeken. Geduld is een schone zaak en schakel me in de stand-by modus. Het is de eerste keer in mijn zeilers carrière dat ik zolang op beter weer moet wachten. De golven zorgen voor een heel onrustige ochtend en moet me soms in de kajuit even vasthouden om een zwieper te compenseren. Na het ontbijt loop ik over het dek en fatsoeneer enkele lijnen. Probeer de lijn van de kotterfok wat soepeler te laten lopen over de blokken omdat het nogal wat kracht kost om de kotterfok uit te rollen. De genuaschoot uit de knoop en maak de bulletalie klaar. Niet dat we die op korte termijn nodig hebben maar dan is het maar gebeurd.

 

Het schudden van de boot zorgt voor zoveel beweging in de drinkwater tank dat telkens de standpijp verstopt raakt met steentjes. Maak een paar keer de pijp los en verwijder het grit maar later zet ik de standpijp wat hoger zodat het water van een hoogte opgezogen wordt.

 

Na het dekwerk houd ik me bezig om de scheepspapieren uit te zoeken en op te ruimen. Vervolgens de administratie voor de bank uitzoeken en versturen. Zo kom je de ochtend door. In de middag wat zwemmen, luieren, lezen en de wal in de gaten houden op enige activiteit. Er gebeurt weinig en vind het een uitgestorven tam zootje. Het resort verderop in de atol moet wel iets bijzonders zijn en is gebouwd met huisjes op palen en lange witte stranden. Een prima plek voor een huwelijksreis. **** Hotel Pearl Resort en een watertaxi die de hele dag met gasten af en aan vaart. Een vliegtuig per dag zorgt voor de verversing van de bruidspaartjes.

 

Wat een feest.

Fisher Panda
Fisher Panda

 

 

Dinsdag, 13 juli 2021

 

Tikehau

 

 

Het vorig log sluit ik af met “Wat een feest”. Twee uur ongeremd en ongestoord werkt de generator. Ik sta fluitend op, in danspas naar het paneeltje van de generator en maak de vinger vochtig om de knop in te drukken, om nogmaals een stroomstoot van twee uur te beleven. Het blijft bij wat ratelen en kuchen maar veel leven zit er niet meer in.

Met frisse tegenzin de klep open en begin weer eens aan de eindeloze reparatie. Klepdeksel losmaken en zie aan de klepstoter dat deze strak de inlaatklep indrukt. Beter niet om te beschrijven wat ik allemaal gedaan heb, maar de conclusie is dat één van de nokjes onder in de motor, die de klepstoter omhoog moet drukken, dat niet meer doet. Dat wordt de motor demonteren en dan maar zien of het te repareren is.

Als je in de zijkolom van dit weblog bij het veld zoeken “generator” in durft te drukken dan weet ik dat de piekstroom van het datacenter in de Wieringermeer, tot ongekende hoogte stijgt om alle stukjes die ik over de verschillende reparaties heb geschreven, te leveren. Begrijp nu ook de naam Fisher Panda. Een Panda doet het ook maar 1 keer per jaar zo ook de mijne.

 

Zelfbenoemd tot generator-oloog gooi ik de handdoek in de ring met dit monster en ga op zoek naar een nieuwe. Vervelend is dat deze dan weer uit Nieuw-Zeeland moet komen, wat weer wachttijd gaat opleveren. Door de corona is er tijd genoeg om daarop te wachten. Stuur een mailtje weg voor een offerte en voel me bevrijd.

Geen zorgen meer of de generator start ,wel of niet. Einde aan het eeuwige gesleutel diep onder in de bakskist. Jacqueline beziet het van een andere kant en zegt dat het een onderdeel van mijn varen was, je gevoel van inventiviteit werd geprikkeld, je deed er ervaring op hoe een motor werkte, je wist hoe je de elektra kon besturen, je struinde in Panama alle werkplaatsen af.

Tja, nu moet ik het kreng dankbaar zijn voor de wijze levenslessen. Ik roep “Wat een feest”.

Mijn vader zal de opmerking plaatsen dat het niet zo slim was om de generator op de dertiende van de maand te starten.

 

De wind heeft er zin in vandaag en zorgt voor een flinke deining die de Queen B onrustig maakt. Het is slingerend lopen aan boord en begin aan wat andere klussen zoals een nieuw dieselfilter voor de motor, watermaken, koken, bijboot uit de achter-cabine halen, opruimen en inruimen.

Weinig spannende dag en het wordt wachten op beter weer om de reis te vervolgen.

 

Verjaardag

ankerwacht
ankerwacht

Maandag, 12 juli 2021

 

 

Tikehau

 

Een bijzondere verjaardag voor Jacqueline. Verwaaid achter anker kunnen we niet van boord en zal ze haar jaarfeest op de paar vierkante meter moeten vieren. Bij het ontbijt staan we even stil bij het heuglijk feit en overhandig haar het cadeau wat ik in Papeete als voorbereiding heb gekocht.

 

In de loop van de middag organiseer ik een barbecue in de kuip met de Cobb op het achterdek en genieten van een verdiend glaasje witte wijn. Verjaardag- en ankerborrel. Feest op de Queen B met almaar toesnellende golven en harde wind. Ondanks dat het rif de open zee tegen houdt blijft de wind het water opstuwen en laat de ankerketting soms flink kreunen. Vannacht ging de voorkant van het schip zodanig tekeer dat Jacqueline naar het midden van het schip de nacht heeft doorgebracht. Ik ben breed uit in bed gaan liggen en voor de zekerheid ankerwacht gehouden door elke twee uur te zien of we opgeschoven zijn. Achteraf onnodig want de Queen B ligt vast.

 

Boekje lezen, wat zwemmen, dutje doen en naar het weerbericht Windy kijken of er niet een weergat ontstaat om naar Rangiroa op te schuiven. De generator laat zich van zijn beste zijde zien en viert de verjaardag door ongestoord 2 uur te draaien. Wat een feest.

Bossche Camera

 

 

Zondag, 11 juli 2021

 

 

Tikehau

 

 

De beste slaap is na een reis en ook deze keer val ik in diepe slaap en wordt rond kwart voor zeven uitgerust wakker. De ankerwacht op het gps-apparaat geeft aan dat we goed vastliggen. Ontspannen ontbijten, koffieleuten, de omgeving vast leggen met Bossche Camera. De Bossche Camera is de manier van rondkijken al dan niet vanuit een bovenraam om als een nieuwsgierige alles op te slaan en eventueel de bijzonderheden te kunnen gebruiken als roddel aan de eventuele passanten. Mijn BC staat volop te snorren maar krijgt weinig kans. Er lopen maar weinig mensen op het strand, de taxiboten van het hotel varen wel op en neer maar de mensen zitten verstopt achter een zonnezeil. De twee schepen naast ons liggen verlaten, de Atlas is weer eens van het anker geslagen.

 

De golven die over de drempel van het atol slaan zorgen voor hoge golfslag en laat de boeg van het schip flink in de golven drukken. Met een klap herken ik, dat als een gebroken snubber. Toch niet weer? Denk terug aan Paaseiland en de nacht op de Gambier. Na controle blijkt de moerbout uit de harp losgedraaid en uitgebroken te zijn. In het onderdelen bakje vind ik een passende moerbout en breng de snubber in orde.

 

De ankerlier heeft last van een gecorrodeerd contactje en is snel gerepareerd. De watertank verzamelt ketelsteen en dat wordt door de pomp opgezogen, die zichzelf hierdoor verstopt. Tot drie keer toe haal ik de boel uit elkaar en door de standpijp wat te verhogen krijg ik het euvel onder de knie. Het handpompje als zekerheid om water te tappen zonder elektra, demonteren om met kunst en vliegwerk, met de doos met rubberringetjes van Ronald uit de Albino, een passende oplossing te maken. Werkt ook weer.

Aftappen van de water-olieafscheider en schrik van de hoeveelheid water dat resteert. Schoonmaken en ontluchten. De dieseltank die vol is kan ik pas openen als het schip wat rustiger achter het anker ligt.

 

Vroeg in de middag uitgebreid koken en zo vliegt een dag snel aan je voorbij. Een ware rustdag. De Atlas gaat anker op en gaat zijn geluk elders zoeken. Na een skinny dip achter een hevig dansende Queen B gaan we de nacht in met een klein helder sikkeltje van de nieuwe maan die in de gaten wordt gehouden door Venus.

Niet zeuren doorgaan.

Tikehau
Tikehau

 

 

Zaterdag, 10 juli 2021

 

 

S 15º 35’ 16 W 148º 30’ 97 – Tikehau

 

 

 

De kuip is mijn domein en lig in slaap en waak houding. Om de 15 minuten trilt het horloge me wakker en kijk over de rand van de buiskap of er tegenliggers zijn. Er is niets, of toch, golven die aanrollen en die maar blijven komen, eindeloos.

 

Golven met een kuif, golven met windrimpels, vlakke golven, rollende licht brekende golven. Gelukkig geen hoge rollers en realiseer me dat de 22 tot 23 knopen niet eens extreem zijn. Oncomfortabel om bij de windrichting en golfrichting koers hoog aan de wind te varen. Jacqueline vindt het maar niets en krijg een paar keer de gedachte om terug naar Papeete te varen. Dit is geen optie want ik weet dat er hoge swell vanuit het zuiden komt en die zou ik dan mogelijkerwijs tegen komen. Schrik voor het onbekende, want maak me wel een beetje zorgen om met 23 knopen tegenwind de pass van Tikehau binnen te varen. Deze moet ik tegen de wind invaren terwijl er een groot binnenmeer in het atol is waar het uitstromend water voor vreemde effecten zou kunnen zorgen. Niet zeuren doorgaan is een lijfspreuk van me en zet de gedachten van terug varen al snel van me af.

 

De wind neemt toe naar 23 knoop, de Queen B met zijn zeilvoering kan het gemakkelijk aan. Het is onrustig aan boord, logisch maar ook dat went. De windpanelen klepperen als idioten en werp een lijn van de ene kant naar de andere kant over de kap en trek de windpanelen met bimini vast. Dat zijn twee vliegen in een klap.

De ochtend begint bewolkt maar de zon ruimt al snel de vochtige lucht op.

 

Rond 0600 uur komt Tikehau in zicht en zie een catamaran op motor naar hetzelfde doel varen als wij. Dichter onder de kust nemen de golven af en varen met een windje van 15 knoop naar de ingang van het atol. Precies om half elf tijdens het uitgerekende hoogwater varen we gemakkelijk het atol binnen.

De Atlas, catamaran, vraagt of wij voor willen varen wat ik een vreemde vraag vind. Meerdere keren meegemaakt dat de collega schippers onzekerder zijn dan ik. En ik voel me al zo onzeker.

 

Jacqueline zorgt met assistentie van de gps voor een vlekkeloze binnenkomst en varen op de motor het atol binnen. Gelukkig is de vaarrichting naar de hoofdstad van 400 inwoners met vliegveld betond en zoeken een plaatsje op uit de wind. Vlak voor de stad is geen optie omdat deze pal in de wind ligt en vind een plek bij twee andere schepen die voor het strand van een pension liggen. Ze blijken onbemand te zijn. Het anker valt het zand en liggen al snel muurvast achter de ketting. Merk nog wel even dat de ankerlier het niet doet maar dat wordt een reparatie voor morgen.

 

Kopje koffie in de kuip, een dutje doen want er is in de laatste 50 uur maar 1 uur geslapen. Trots op de Queen B dat ze het zo goed heeft gedaan, krijg ik steeds meer waardering voor de bouwers van het schip. De Atlas zien we twee keer van anker driften en de heren hebben het er maar druk mee.

 

Squall

White squall
White squall

 

 

Vrijdag, 9 juli 2021

 

 

 

S 17º 00’ 352 W 149º 17’ 54 - S 15º 35’ 16 W 148º 30’ 97

 

Na middernacht neemt de wind wat af en het schip gedraagt zich wat rustiger. Jacqueline probeert de taken weer op te nemen en geeft me de kans een uurtje te slapen. Plots neemt de wind toe en er komt een tropische bui over de kuip heen en loopt de windmeter flink op. Een white squall is een heftige bui. Het warme oppervlak van het water warmt de lucht in de nacht nog eens op en er ontstaan door deze vochtige warme lucht wolken. Donkere zwarte wolken met of zonder witte randen. De White squall is er een met witte randen en daar zit heel veel regen in. De bui gaat gepaard met een versnelling van wind tot aan 30 knoop in ons geval, dan valt de regen met bakken uit de lucht, dan even een windstilte met veranderlijke wind om langzaam de draad van heersende winden op te pakken.

 

De wind neemt langzaamaan toe en loopt op naar een 20 knoop pal oost zodat er maar 60 graden overblijft om richting doel te varen. Tikehau ligt op 30 graden koers zodat de 60 graden tussen koers en windrichting gebruikt moet worden om de windhoek van de boot (40 graden) en de drift van de beukende golven. Dit betekent eigenlijk dat we scherp aan de wind varen en dat de zee volle bak met ons aan het spelen is in plaats van dat we ontspannen een zeetochtje doen.

 

De golven plenzen over het dek, de witte kammen breken op de golf, de zee zucht, gorgelt, sist en lacht ons uit. Neptunus moet in de buurt zijn want de Queen B krijgt ondanks de dreigingen gewoon ruim vaart en kan zich op het doel blijven richten. De AIS meldt tweemaal een schip, een zeilschip van 14 meter ons tegengesteld passerend en een vrachtschip voor ons, dwars weglopend. De squalls komen nu af en aan en ik tel er 7, dat is uitzonderlijk en ben blij dat het geen extreme buien zijn. Maximale wind van 30 knoop. Eens was ik in Florida en stond in het atrium van een hotel waar een squall door de tuin heen raasde. De bomen lagen geknakt in de tuin en je kon niet door de regen meer naar buiten kijken.

 

Rond 2200 uur reef ik de genua en vaar nu verder met de kotterfok en gereefd grootzeil. Ondanks het verminderde zeil blijft de Queen B 4,5 knoop lopen richting doel. De windvaan heeft er zin in, ze vliegt op en neer en doet met aangehangen roer de koers van het schip ondanks de wisselvallige winden en golven prachtig op koers houden.

 

In de kuip probeer ik zoveel mogelijk te rusten omdat ik weet dat er nog een zware nacht en dag aan komt.

Here we come.

Tahiti by night
Tahiti by night

 

 

Donderdag, 8 juli 2021

 

 

Papeete – S 17º 00’ 352 W 149º 17’ 540

 

Eindelijk los, de haven uitvarend naar het bassin om het zeil te hijsen, een vleug wind doet het schip overhellen en Jacqueline vraagt me: Gaan we dit echt doen? Ja, dit gaan we doen, op naar Tikehau, here we come.

 

Vanochtend weer opnieuw boodschappen doen want het houdt niet op met verzamelen. Vers brood en een paar sappige groenten in een rugzak en lopen naar de vini-winkel voor een frisse lading internet. Dan het laatste middagmaal in de lunchroom Patachou. Water tanken en deze keer tappen in het goede gat, diesel in de tank en de rest van de kannen zeevast op het dek, windvaan gemonteerd, de laatste weerberichten. Wind 16 tot max 18 knoop uit oost ruimend naar zuidoost, dat beloofd een mooie tocht te worden. Hoog aan de wind maar later wat ruimer. Het is 177 mijl en reken uit dat de reis 42 uur gaat duren om rond hoogwater van half elf bij de Pass te komen.

 

 

Dan draaien we om drie uur de haveningang uit en zie twee grote tegenliggers de haven invaren en maak een ontwijk procedure door terug het bassin in te gaan en de twee grote jongens voor te laten. Buiten de haven zet ik de genua bij en moet scherp aan de wind varen, richting van de bestemming maar dat komt door de berg van Tahiti. Buiten de invloed van het vulkaaneiland gaan we hoog aan de wind richting doel. De windvaan geactiveerd en rust in de tent. Van rust valt niet erg te spreken want er staat een behoorlijk windje met bij behorende zeegang. Gelukkig geen noemenswaardige swell. Jacqueline zoekt haar slaapplek op voor een schoonheidsslaapje en ik geniet vanuit de kuip van een fenomenale zonsondergang. Een grote vuurbal zakt in zee zonder afgeschermd te worden door wolken of nevel. Tahiti steekt de lampen aan en blijft lang zichtbaar. In de kuip voel ik me helemaal thuis en heb niet het idee dat het weer een jaar geleden is dat de Queen B onder zeil is. Het schip gedraagt zich rustig en eet wat macaroni.

 

De wind neemt wat af naar een 12 knoop maar tegen de nacht loopt het weer naar een 18 knoop. Een flink rif erin want schuin tegen de golven hoog aan de wind is niet de fijnste koers om te varen. Er komt water over het dek en af en toe wordt de romp door een golf helemaal stilgelegd om vervolgens weer te versnellen.

Rijst tekort

Trois Cascades
Trois Cascades

 

 

Woensdag 7 juli 2021

 

 

Papeete

 

Naar het vliegveld om dollars te wisselen, het kantooris nu wel open maar blijkt de wissel heel onvoordelig uit te pakken. Een marge van 10 procent is wel erg stevig. Dat ga ik niet weer doen. Dan naar de winkel voor de laatste boodschappen zoals fruit en vlees. Rijst is er nog steeds niet. Door de Corona regels in Nieuw-Zeeland is de aanvoer van rijst geblokkeerd en staan er 450 containers te wachten op de kade. Alle schappen voor rijst in de supermarkten staan al 14 dagen leeg en de Chinese restaurants komen in de problemen omdat er geen basis voor hun maaltijden zijn. Babi Pangang met quinoa zou misschien een optie zijn. In de Polynesische restaurants krijg je geen rijst maar couscous of quinoa. We kopen daarom maar extra pasta en wat aardappels om toch wat koolhydraten bij de maaltijd te hebben.

 

De portie worden verdeeld in zakjes voor twee en verdwijnen in de diepvries ondertussen ga ik met de auto nog even op jacht naar een koolstoffilter en een stootwil. Eén van de willen heeft een storm niet overleefd tijdens onze afwezigheid en hangt als een plat theezakje langs de romp. Stootwil geen probleem wel het filter of je mag een complete filterinstallatie kopen waar een wisselbare filter in zit. Te veel van het goede. Dan maar 100 liter diesel tanken en een 5 liter benzine. De havenmeester ziet me sjouwen en raad me aan om een parkeerkaart te halen zodat je wat meer tijd hebt en dichterbij met de auto staat.

 

Sjouw me een breuk aan de boodschappen en ben blij dat ik de zware dieselkannen, van wat dichterbij kan aanvoeren. De voorbereidingen zijn gedaan en stel Jacqueline voor, om op het strand van Point Venus te lunchen. We zijn niet de enige en het is leuk om de lokale families te zien barbecueën, voetballen en vooral de allerkleinsten onder ons plat te knuffelen. Wat wordt er met een klein kind gesjouwd, bijna doodgeknuffeld valt het kind vaak pardoes in slaap.

 

Een boterham in het zwarte lavazand met uitzicht op onze aankomstplek een jaar geleden op Tahiti. We kwamen hier toen moe, aangeblazen door harde wind van een 35 knoop ankeren in de baai om de nacht door te brengen en hierna pas Papeete binnen te varen.

 

Van de lunchplek een tochtje naar de noordkant van het eiland en bezoeken de drie watervallen de z.g. Trois Cascades. We zien er één, maar dat is een mooie waterval. Zestig meter hoog valt het water naar beneden in een waterpoel en vandaar sijpelt het water via beekjes verder naar beneden. Het ruist en klatert, wit brekend en splijtend water, om weer te komen tot gewoon water.

 

Om drie uur breken we op en rijden nog een stukje langs de bergweg om van hieruit weer terug naar Papeete te rijden. Bij een pompstation word ik geholpen door een man uit Gambier en hebben een leuk gesprek. Bij het terugbrengen van de auto worden we allervriendelijkst begroet met een juich en zwaai door de poetsjongens, de serieuze hulp met kleurpotlood loopt deze keer om de auto en constateert geen grote schade zodat ik van de man met kuif de borg terugkrijg. Het is alsof je de auto van een familie hebt geleend. We lopen met de rugzak naar de Trois Brasseurs voor een hapje en drankje.

 

Morgen vertrekken we en zijn er klaar voor.

Alle drie een ei leggen

Watergardens wandeling
Watergardens wandeling

 

 

Dinsdag, 6 juli 2021

 

 

Papeete

 

Hijgend zweet producerend gaat de tocht naar boven. Een wandeling rond een vallei waar het pad netjes is aangelegd met een soort van natuurlijke trap en een touw. Ik begrijp niet zo goed de functie van het touw maar zie het dan maar als verzorging. Na de beklimming van rond 150 meter gaat de klimpartij over op een pad tussen de dennenbomen. De voeten zakken weg in een naald pakket en krijgen uitzicht over de baai, de overkant van het schiereiland van Tahiti. Leuke wandeling en bij de afdaling komt het touw goed van pas want dan heb je wat extra steun als de afdaling wat steil en glibberig blijkt.

 

Vanochtend staat de auto niet klaar want helaas heeft de auto wat remproblemen en zijn ze aan het repareren in de garage. Zo klaar volgens de snelle jongen en in de wachtkamer die hiervoor speciaal is ingericht inclusief de leesmap. Dit is aan de entourage te zien niet de eerste keer. De televisie wordt opgestart en spreken elkaar nu uitgebreid en het blijkt een bijzonder aardige vent te zijn. Erg enthousiast over Amsterdam.

 

Na een kwartier staat de auto klaar en zie een netjes uitziende witte Dacia. De hulp loopt met een lijstje langs de auto om de beschadigingen op te schrijven maar houdt daar na een tijdje mee op want in plaats van een witte auto op het schadeformulier is het een blauwe streepjes auto geworden. Krasje hier, deukje daar, putje, sterretje in de raam, bekleding vuil, hemel beschadigd. Ben blij met de uitgebreide survey want ik had dat allemaal niet kunnen uitleggen bij terugkomst. De auto heeft 40000 km op de teller maar aan het gebruik te zien is deze wel drie keer de wereld rond geweest.

 

Autorijden op Tahiti gaat geordend maar is ontstellend druk. Wat een hoeveelheid auto’s zijn er, en beoordeel het land als behoorlijk welvarend. De huizen zijn redelijk, de wegen prima met een paar snelwegen van Papeete naar het vliegveld en Point Venus.

 

Op het vliegveld willen we enkele dollars wisselen maar dat gaat helaas niet. Bij de Carrefour in de buurt van Taravao, in de hal zit een Pizza winkeltje met een uitgebreid menu. Ik bestel een broodje kip maar dat hebben ze niet, alleen een hamburger of een stuk pizza. Het wordt een vet klef broodje vlees met dikke saus en een slablaadje. In de winkel kopen we water in flessen van 5 liter, cola zero, alcoholvrij bier, bier en nog wat spullen bestemd voor wat langer verblijf aan boord.

 

In de avond een boterham in de kuip en daarna een kop koffie in de bar. We besluiten over te gaan tot de aanvraag van de AON, een toestemming om te gaan cruisen door Polynesië. Een nieuwe regel die ontstaan is door de corona. De overheid wil graag zien waar hun gasten blijven. Via internet vragen we de toestemming aan bij de havenmeester en de gendarmerie. Weer een bureaucratische maatregel die niet meer zal verdwijnen na corona perikelen. Overheidsregels ontstaan beetje bij beetje en door deze nooit meer op te schonen ontstaat de bureaucratie. De aanvraag moet naar de havenmeester, port control en de gendarmerie. Alle drie moeten ze hun ei leggen.

 

Teruglopend over de steiger spreken we de eigenaar van de Wandrin Star die bemanning zoekt om over te steken naar Fiji. Ik vraag hem hoe hij Fiji geregeld heeft, maar geeft geen duidelijk antwoord op de vraag ook als ik hem vraag wat het allemaal gekost heeft. Voor Nieuw-Zeeland heeft hij wel toestemming. Op de vraag of hij een kostenlijst heeft van 50000 NZ$ antwoord hij dat de lijst die hij ingediend heeft de restwaarde van het schip ver overstijgt. Toch wordt het geen Nieuw-Zeeland omdat de captain Hendrik bang is voor de stormen die daar zo vaak voorkomen. Fiji wordt het, alleen weet hij nog niet wanneer. De uitgebreide bemanning zit het allemaal vanuit een luie kampeerstoel op het achterdek te volgen. Wandrin Star is een boot voor een dromer, een sympathieke steiger-ligger op de beste plek van de haven. Klaar om de zeeverhalen van anderen aan te horen en vervolgens tegen zijn gasten zeggen, Zie je nu wel dat het de beste beslissing was om hier te blijven!

Oppassen met deze knul

Ankergebied Taina
Ankergebied Taina

 

 

Maandag 5 juli 2021

 

Papeete

 

Er zijn van die dagen dat alles anders loopt dan verwacht, zoals vandaag. Plan A is een auto huren en gaan met wandelschoenen en tas, met eerste levensbehoeften, op pad om een auto te scoren. Internet is de vraagbaak en komen uit bij een autoverhuurbedrijf niet te ver van de boot. Bij aankomst zien we al enkele mensen wachten bij het gesloten kantoor. Een bordje hangt aan het raam dat vermeld bij afwezigheid even wachten, we zijn er zo. Het begrip “even wachten” is een rekbaar begrip want na een kwartier is even wachten te lang voor mij. Naar het volgende verhuurbedrijf waar een rasechte snelle handige autoverkoper type een verhuurbedrijf is begonnen. Een geblondeerde kuif met opgeschoren zijkanten, snelle kleding en dikke spierballen met enkele tatoeages. Mijn eerste verholen reactie is Oppassen met deze knul. Maar na een praatje is hij wat toegankelijker en zegt voor vandaag geen auto’s meer te hebben. Morgen wel.

 

Bij Avis hebben ze wel direct een auto maar voor 250 euro 2 dagen is me wat te gewild en sla dit over. Reserveer de auto bij de snelle meneer voor morgen.

 

 

Plan B is met de bus naar de Carrefour in Taina. Bij het busstation moeten we een een halfuur wachten plus een kwartier omdat de buschauffeur zijn middagmaaltijd uit laat lopen. Veel mensen hebben zich verzameld en het valt niet mee een plaats te bemachtigen in de bus. Achterstevoren rijden we mee en zien alles net 1 seconde later dan de mensen die naar voor kijken.

 

Bij de Carrefour uitstappen en winkelen op het gemak door de grote winkel. Jacqueline wil graag een spuitwater apparaat hebben en zoekt deze al sinds Panama tevergeefs maar hier staan er genoeg. Met een druk op een knop van gewoon water naar een spaatje rood.

 

In de hal zit een restaurant waar we een prima broodje eten. Druk, lang wachten maar met hardwerkende bediening. Op deze manier krijg je nog sympathie tijdens het wachten. Aan de overkant van de snelweg stopt de bus voor Papeete en rijden terug dezelfde kant opkijkend als de heenweg, dus nu naar de goede richting.

 

De luxe schepen zijn allebei vertrokken zodat het een wijds uitzicht vanuit de kuip. Nu is de man met de hamer op de viermaster het directe uitzicht. In de Retro een kop koffie en hebben zo een dag met veel wachturen.

 

Verse Nederlandse vlag

Chao mein, traditioneel Tahitiaans
Chao mein, traditioneel Tahitiaans

 

 

Zondag 4 juli 2021

 

Papeete

 

Praatje met de nieuwe buurman en doe een beetje van alles en niets. Op de buik de bilgeruimte in om het logwieltje gangbaar te maken. Een dikke prut van koraal en modder houdt het paddeltje tegen om vrijelijk zijn omwentelingen te kunnen tellen. Vervolgens de achterstag losmaken om een verse Nederlandse vlag op te hangen.

 

Krijg klachten dat de snijplanken weggegooid moeten worden omdat deze zijn vies zijn. Dit trek ik op mijn fatsoen en begin te schuren en te schaven om de mes snedes uit de plank weg te schaven, dikke krullen plastic rollen van de plank. Een hele klus want die planken zijn harder dan verwacht en moet mijn best doen om het plastic weg te wrijven. Een beetje dof, maar schoon, geef ik de snijplanken terug.

 

 

Op de steiger douche ik me uitgebreid en trek schone klederen aan voor de borrel "op" het café en tijdens het terugwandelen zien we een verzameling foodtrucks. Vooral Chinezen, die met een truck en een hoop potten en pannen staan te koken en bakken. Formicatafeltjes met eenvoudige stoelen zijn het buiten-restaurant. Chao Mein is het lokale gerecht met als basis de Chinese keuken maar inmiddels een lokale specialiteit. Gebakken noedels met kip en garnalen gegarneerd met verschillende groentes. Voor 12 euro een bord waar niet overheen is te zien.

Blijven hier.

Blue Lanes voor Fiji, Coronamaatregels
Blue Lanes voor Fiji, Coronamaatregels

 

 

Zaterdag 3 juli 2021

 

 

Papeete

 

De corona maatregelen van de omliggende landen worden steeds stringenter en het bezoeken van die landen lijkt alleen maar moeilijker te worden. Fiji werkt met blue lanes, aangegeven routes, en er moet gebruik gemaakt worden van een agent. 14 Dagen quarantaine maar gelukkig met aftrek van de dagen op zee. 10 dagen varen zorgen ervoor dat je bij aankomst 4 dagen aan boord moet blijven.

 

Tonga blijft op slot, Nieuw-Zeeland weert af door een klussenlijst van 50.000 NZ$ te vragen, Australië blijft gesloten. Ik ben nu helemaal overtuigd om in dit gebied te blijven voor de komende tijd.

 

Begeef me weer aan de klussenlijst en start de generator. Deze slaat direct aan en loopt prima. Laat deze volgende keer wel wat langer lopen. Bij de Drie Brasseurs voetbal kijken en kook een uitgebreide lunch.

 

Na het eten trek ik er nog een laatste restje water uit de tank en start opnieuw de motor. De waterfilter laat schone diesel zien en dat stelt gerust.

Pappenheimer

zo dus
zo dus

Vrijdag 2 juli 2021

 

Papeete

 

Jacqueline heeft bepaald dat ik er niet netjes bij loop en dat al mijn broeken verschoten zijn. Schoenen zijn ook afgekeurd zodat ook deze aangeschaft moeten worden. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het met voorbedachten rade kleding gaan kopen. Een beetje onwillig maar Jacqueline weet hoe ze haar pappenheimer moet behandelen door uitgebreid voor zichzelf te kijken en net die winkel in te lopen die toevallig ook nog herenspullen heeft. Omdat ik toch moet wachten kijk ik alvast voor mezelf en kom op deze wijze toch aan mijn spullen. Meteen maar drie korte broeken en op weg naar de boot de laatste winkel een paar brave boot cq gympen waar je mee voor de dag kan komen. Aangekleed als een Polynesische Amerikaan, korte broek met bloemetjes shirt en schoenen zonder sokken met pet, loop ik nog net niet met een fototoestel op de buik door de straat.

 

Met de tassen vol en bankrekening geplunderd, voetbal kijken en kan tijdens het matige spel bijkomen van de schrik. Ik moet bekennen dat ik op de Queen B er als een schooier uitzie.

 

Terug aan boord pak ik de buitenboordmotor aan. Weet dat het koelwaterkanaal bijna dicht zat zodat ik eerst een grote teil met water op kade zet en probeer de motor te starten. Natuurlijk zit er geen leven meer in na een jaar en begin maar meteen alles los te maken om carburateur en bougie te reinigen. De carburateur zit vol olie en weet niet waar dat vandaan komt want de motor heeft toch rechtop in de bakskist gestaan. De brandstof verstuiver met wat dieselolie schoonborstelen, bougie schuren en wissel de staartstuk olie. De olie van het carter is gitzwart en zeker toe aan vervanging. Met 1 ruk aan het koord loopt de motor direct. Met enige tegenzin begint ook de koeling te lopen en laat de motor zichzelf goed spoelen in het zoete water.

 

Van de weeromstuit staat de man van de viermaster weer aan de mast te meppen met een hamer en er worden twee mannen de mast in gehesen. Mag ik toch eigenlijk niet mopperen met die paar klussen op de Queen B, in plaats van een cruise-zeilschip met 4 masten. Een cruise zeilschip is vragen om nooit meer op te houden met briefjes van 500 euro uit te geven aan een project dat nooit meer afkomt.

Troebel mengsel

Dytan
Dytan

 

 

Donderdag 1 juli 2021

 

 

Papeete

 

 

Tegenover de Queen B ligt de Dytan. Een luxe jacht waar behoorlijke activiteit aan dek is waar te nemen. Een glazen tussenwand wordt door 1 man meer dan twee uur gepoetst en opnieuw gepoetst, net zolang zemen dat er geen glas meer tussen staat. Er is enige mate van opwinding aan boord want alles wordt getest. Zo ook de elektrische sub-boards en de sub-boards elektrisch met een foil eronder. De man erop heeft een helm nodig omdat het erg hard gaat. Bijzonder speelgoed.

 

 

De bijboot, de tender, de uitschuifbare loopplank, hekwerk rond het achterschip. De radars staan stand-by te draaien en de verlichting in de kapiteinsruimte is aan. Er wordt duidelijk gewacht en verwacht wordt om direct te vertrekken als de baas komt. Opeens is er op de kade een oude taxi waar een echtpaar uitstapt en over de beschermde loopplank naar binnen loopt. Het personeel begint het hekwerk te verwijderen, er staan mensen met helmen op de kade, de pilotboot komt aanvaren. Ik maak me op om deze kermis helemaal te volgen totdat alles plots veranderd.

 

Ik denk, maar dat is mijn voorstelling, dat mevrouw vandaag nog geen zin heeft in de zee en eerst in bad wil. Meneer strubbelt wat tegen zoals "weet je wel wat dat kost om die mensen weg te sturen?" Een keer lief kijken en meneer zegt tegen zijn purser: we blijven nog een nachtje.

 

De radars worden stilgezet, het lampje in de stuurhut gaat uit, het overtollig personeel wordt de kant opgestuurd en de boot komt weer tot rust. Op het achterdek zie ik dwars door het schone raam enkele mensen rondlopen. Het schip Dytan is 73,51 meter lang, topsnelheid 14 knoop, 12 gasten, 19 personeelsleden, 2 diesels MTU met een bruto tonnage van 1642 ton onder de Kaaiman vlag.

 

In tegenstelling tot de eigenaar van de Dytan ga ik zelf maar boodschappen doen en vervolgens de klussen oppakken zoals het water uit de dieseltank pompen. Een 70 liter water met een handpompje eruit trekken totdat er diesel meekomt. Een troebel mengsel in een waterkan laten bezinken en het water uit de kan halen. Een prettige bijkomstigheid is dat het drab en zwarte sliertjes op het water drijven zodat mijn conclusie is, dat met het aftappen ook de viezigheid mee uit de tank getrokken wordt. Een uurtje wachten en opnieuw water uit de verdieping van de tankbodem trekken. Dit doe ik een 5-tal keer net zo lang dat er geen water meekomt en laat nu de tank rusten. Ondertussen de diesel waterafscheider schoonmaken.

 

Met deze winterse (het is hier wintertijd) temperaturen van 30 graden Celsius ben ik al snel doorwater nat en lijk een oude vent die in zijn broek heeft gedaan, al het lichaamsvocht parelt van het goddelijke lijf naar mijn korte broek en hoopt zich daarop. De watermaker een uurtje laten spoelen en tap heerlijk schoon lekker water op met een zoutgehalte van 220. Blijkt dat normaal drinkwater 400 scoort en dat je pas een probleem hebt boven de 800. Met andere woorden 220 is een prachtige score en betitel het drinkwater als een Spa Reine, de Queen B waardig.

 

Op de viermaster aan de overkant naast de Dytan begint een monteur weer hevig met een moker tegen de mast te slaan en vraag me af hoe dit mogelijk is want 9 maanden geleden heeft men 14 dagen dag en nacht aan de masten gewerkt. Deze man staat beneden te meppen tegen de mast en het geluid komt vertraagd maar knetterend hard de haven in.

 

De boeggolven van de veerboten en supply schepen zorgen voor een versterkte swell in de haven en wij slingeren vervaarlijk, tegengehouden door de lijnen die jammeren van de krachten die vrijkomen. De masten zwaaien gelukkig langs elkaar maar ben toch even benauwd zo ook de Duitse eigenaar van het buurschip. Deze swell in de haven is wel een minpuntje want elke ochtend om tien over zes gaat de Queen B aan de rock and roll en smijt hierbij alles wat losligt door de hut en de kastjes die niet op slot staan klepperen als castagnetten. Binnenkort toch maar eens klagen. Overigens hebben we vandaag besloten om donderdag definitief te vertrekken naar Tikehau.

 

 

Gratis stroom

Dromen van strand op Tikehau
Dromen van strand op Tikehau

 

 

Woensdag 30 juni 2021

 

 

Papeete

 

Vroeg uit bed want dan is het meestal rustig met de wind. We hijsen samen de Genua en fatsoeneer de verschillende geleide punten. Het is weer een zeilschip. Ik maak het dek in orde en kunnen ontbijten. Het is nu al stikbenauwd en zweten als een os aan de ontbijttafel. Wandeling maken door de stad maar eerst het vuil naar de bak.

 

Ik heb een levendige voorstelling van een uitgebreide vismarkt maar dat valt hier behoorlijk tegen. De visvrouwen zitten, ongeïnteresseerd richting klanten, met de buurvrouwen te wauwelen en beheren elk een 5-tal pakketjes voor ingepakte tonijn. Dat is de hele onderneming en mis de uitgebreide visuitstalling die in andere plaatsen te zien zijn. Na de wandeling langs de Retro(restaurant koffiebar) om voetbal te kijken, zitten alleen in het café en de tafels en de vloeren moeten nog schoongemaakt worden. Met bijzondere vriendelijkheid worden we voorzien van koffie en het schoonmaakfeest gaat opnieuw door.

 

Tijdens de eerste helft komen er meer gasten en ook voetbal kijkers. Na de match terug naar de boot waar de Frans/Nederlandse Atlantic vertrekt naar Moorea. De schipper heeft een tip voor ons om de elektriciteit paal van hen te gebruiken want deze telt niet af. Tja, we zijn Hollanders en ik kan er niets aan doen dat ik gebruik maak van het hogere saldo van de vertrekkers.

 

In de kuip is het tropisch warm en heb weinig puf in uitgebreide activiteiten zodat ik de almanak en de kaart bekijk. Ik zie dat Rangiroa halve windse koers ligt vanaf Papeete en dat is interessant. Jacqueline wordt weer geconfronteerd met een ander plan en trekt bij wijze van spreken nu alweer haar wandelschoenen uit want er zou gewandeld worden op Moorea. Nu ze de kaart goed bestudeert komt ze tot dezelfde conclusie en vooral de kans van scherp aan de wind te moeten varen ziet ze de betere mogelijkheden van Tikehau.

 

Kaartsysteem activeren en de route uitzetten komen we op een 177 mijl en de weersvoorspellingen geven een 12 tot 16 knoop aan. Ik krijg meteen energie en begin van alles te lezen over deze bestemming. Tikehau heeft een gemakkelijke pass (ingang van het atol), een klein dorp, en een ankergebied. Weinig beschutting voor de directe wind en er is niet zoveel te beleven.

 

Jacqueline is de kombuis aan het poetsen en gooit verschillende overjarige zaken weg. Tijdens het schoonmaken wordt weer het aloude euvel van het lekken van de gasbun geconstateerd. De gasfles eruit, de kitspuit opnieuw op de slang zetten en met de vingers de kit verspreiden. Heerlijk om naar je witte wijsvinger te kijken en de omgeving afspeuren waar je deze aan schoon kan maken. Toch maar naar binnen voor een stukje papier en afwasmiddel om de kitvinger om te toveren in een wijsvinger.

 

Gasfles overhevelen van de grote naar de kleine. Wat voor mij vroeger als gevaarlijk en spannend was, is een nu een koud kunstje geworden. De grote fles vastmaken op de kop aan de giek, een slang van de grote fles naar de kleine fles. Liefst de grote fles in de zon en de kleine fles koelen met een natte lap. Niet dat de kraan warmte geeft maar om warm en koude te creëren daar gaat het gas makkelijker door stromen. Gasfles terug naar de bakskist en de kleinere fles naar de gasbun. Allemaal zwaar verboden door de gasleveranciers en de havenautoriteiten zijn ook niet zo blij. Maar ik heb wel weer een heerlijk warm bakkie koffie.

Onbewust gewoon dom doen

 

Dinsdag 29 juni 2021

 

 

Papeete

 

 

Heerlijk geslapen en sta fris als een hoentje op. Schijnbaar geen jetlag en voel me actief om aan de slag te gaan. Zeilen onder de tafel weghalen om deze in de mast te hangen. Het waait behoorlijk zodat het alleen bij de kotterfok blijft en wacht maar even met de genua. Ik loop over het dek en zie aan het opschrift van de vuldop diesel staan. Het brein slaat op tilt, de grijze cellen raken overspannen, de indicatoren van dementie slaan op oranje, ik heb gisteren water in de diesel dop getapt! Dit is nu typisch een jetlag black-out “het onbewust gewoon dom doen”. Elk woord van het laatste zinnetje staat op de juiste plaats als je de woorden apart leest. Consternatie is een moment en besluit het aftappen van het water naar morgen uit te stellen zodat het water van de diesel kan scheiden.

 

Het wordt een wandeling naar de supermarkt, boodschappen doen en merk dat het een feestdag is. Alle winkels zijn gesloten en zelfs de Retro is dicht zodat de stad zondagser lijkt dan zondag. Gilles vertelt ons dat het Fête de l ’Autonomie is, en dat wordt met allerlei ceremonien protocollaire gevierd en daarna is het festival de Tahiti Ti’a waar de lokale Tahitianen zich verbroederen met de Fransen. De Fransen betalen per jaar een flinke som ter ondersteuning maar hebben het met hun kernproeven in dit gebied er ook naar gemaakt. De gevolgen zijn nu nog steeds merkbaar. De muziek is leuk maar blijkt een constante dreun met onvertaalbare klanken zonder enig ritme verschil. De kinderen vinden het prachtig en spelen gewoon voor de bands hun spel. Mijn blik wordt gevangen door een 8-jarig jongetje die zijn broer van 4 het skatebord machtig wil maken.

 

Bij de Drie Brasseurs die vandaag wel open is, worden we al herkend en kijken naar de herhaling van het voetbal.

 

 

Ia Orana (Goededag)

 

 

Maandag 28 juni 2021

 

 

 

Parijs – Tahiti Papeete

 

Verlangen naar je bed, moe in de bovenbenen, tranende ogen en een dof gevoel op de wangen zijn het resultaat van de onverantwoorde lange reis. Wij hebben geluk met de drie plaatsen maar de mensen die veroordeeld zijn tot hun zetel moeten maar hopen op een goede afloop voor hun bloedvaten. Tijdens de reis wordt er gevraagd om zo weinig mogelijk te lopen vanwege de verspreiding van de Covid. Word je niet ziek van de Covid maar krijg je wel een trombosebeen.

 

Het vliegtuig draait een rondje om het eiland om vervolgens de landing in te zetten. Ik krijg een letterlijk een rondleiding in de lucht en herken het eiland. Met een zachte plof landen we op het vliegveld en moeten onze beurt afwachten om geordend uit het vliegtuig te stappen. Een jonge vent kan zich niet inhouden en probeert slim en behendig enkele plaatsen op te schuiven maar wordt ter hoogte van de keuken resoluut teruggestuurd naar zijn plaats.

 

De aankomsthal verwelkomt ons met een dweilorkest Polynesische muziek waarna we in een testlocatie komen. Dit gaat snel maar ze hebben hier wel uitgepakt. 6 rijen papiercontrole en 12 cabines waar wij twee stokken in de neus cadeau krijgen. Behoedzaam wordt mijn snottebel in een buisje gestopt en krijg een eindtijd om de hal uit te gaan. Douanecontrole, gezondheidsverklaring, PCR test tonen en op naar de laatste etappe de bagageband. De tas is al naast de band gezet want deze zal ondertussen meer kilometers op de band hebben afgelegd dan wij in de lucht.

 

De deur opent zich vanzelf en staan in de drukke aankomsthal om half vier in de ochtend. Taxichauffeur staat met een bordje klaar om ons op te vangen. De man zegt dat zijn vrouw nog snel een ritje tussendoor heeft genomen en wij kunnen daar wel een drie kwartier op wachten. Ergernis ontstaat als je moe bent, ik ben moe dus ik erger me. De man heeft een snelheid van reageren en praten als een demente schildpad en kijkt me zeer indringend te lang aan om met een sullig antwoord te komen. Zijn vrouw komt met veel excuses aanrijden en snatert al de tijd door. Ik begrijp de man nu wat beter, maar toch.

 

Gilles, de bootoppasser heeft alles perfect geregeld. De sleutel op zijn plaats, de kaart om het hek te openen, dek geschrobd, de romp met een duiker schoon gemaakt. We vallen als twee zombies neer op het bed en verwonderen ons over de prima staat van de Queen B. Opgeruimd, schoon en een heel lief briefje van Linde van de Zouterik als dank voor haar verblijf op de boot.

 

Veel rust krijg ik niet want om 09.00 klopt Gilles heel voorzichtig op het dek om ons welkom te heten. Aardige vent en de beste bootoppasser ooit. Elke week foto’s via de app en een beschrijving.

 

We blijven maar op want er moeten een aantal dingen geregeld worden zoals melden bij de havenmeester. Bij navraag waar het nieuwe kantoor van de havenmeester is, worden we naar het oude kantoor verwezen waar we bij aankomst terug gestuurd worden naar het nieuwe kantoor. Goed voor de kilometers en de scorelijst op je sporthorloge maar niet voor het humeur.

 

De havenmeester is aardig, behulpzaam en laat ons zijn nieuwe domein zien, de nieuwe douches waarvan er nog maar 1 werkt, de deur die klemt, de toegangskaart die weigert. Het wordt allemaal weggelachen of opgelost door Monsieur Ken. Ia Orana (goede dag) komt ons zingend op straat tegemoet maar ook bij Ken als lijfspreuk.

 

Snel wat drinkwater tanken want de drinkwaterpomp doet vreemd. Er gaat niet zoveel water in de tank en de pomp blijft vreemd doen. Karwei voor later!

 

In de avond kijken we voetbal bij de Trois Brasseurs en eten aan de achterzijde van een disco. Als de ober de deur uit de keuken opengooit om onze borden te serveren, gaat dat met een oorverdovend lawaai gepaard. I can get no van de Rolling Stones dendert door de ruimte en een flinke portie Techno. Een zware lange dag.

Reizen is loslaten

Paris Orly
Paris Orly

 

Zondag, 27 juni 2021

 

Vlijmen – Parijs

 

Vermoeid omdat alles nog even gedaan moet worden. Daar heb je negen maanden de tijd voor gehad en nu zijn er nog zaken die zijn blijven liggen en die nog even moeten. Het moet maar, want als je wacht om eerst de todo lijst volledig af te werken kom je nooit meer weg. Reizen is loslaten en afscheid nemen, een kunst en je merkt uiteindelijk dat je tijdens het ontdekken van de wereld toch nog zaken kunt afwerken of je laat het gewoon op zijn beloop en je ziet later wel.

 

Met de auto naar het station in ’s-Hertogenbosch en met de trein naar Breda, Breda naar Rotterdam. Met de TGV naar Parijs dit is allemaal in sneltrein vaart geschreven maar de reis is ook zo. Totdat we uitstappen op het perron van Gare du Nord waar de Gendarmes een corona controle uitvoeren. We schuifelen in dikke rijen naar de bureaucraten waar de dubbele vaccinatie en de PCR-test goed genoeg bevonden wordt om in Frankrijk te komen. Nu met de taxi richting Orly waar de donkere taxichauffeur zichzelf erg graag hoort praten en verschrikkelijke lol heeft om zijn eigen verhalen. Ik kan er weinig van maken maar hij vertelt wel dat hij regelmatig door de gendarmes wordt gecontroleerd wordt om zijn kleur. Alhoewel het minder wordt omdat hij grijs wordt. Zijn lach is aanstekelijk maar ook hinderlijk en zit de rit echt uit.

 

Op Orly komen we in een rij om de koffer te droppen en schuiven snel een uurtje weg in het meanderende hekwerk. Het is zo’n Efteling verstopping. Het lijkt mee te vallen maar je moet twee kilometer aanschuiven om hemelsbreed 10 meter te overbruggen. Documenten overleggen zoals dubbele vaccinatiebewijs, PCR test, 2 tickets, paspoort, Etis, gezondheidsverklaring, Eta Canada, enquête, bonnetje van de koffer en krijg in het vliegtuig nog eens twee formulieren. Het gaat vanzelf als je goed voorbereid bent maar ojee als je het niet voor elkaar hebt.

 

Met een houten kont van het wachten gaan we op de stoel zitten van het vliegtuig om 22 uur op dezelfde stoel te mogen verblijven. We hebben relatief geluk want we mogen met zijn tweeën op drie stoelen. Dat geeft al een hoop gemak meer en kan je de benen makkelijker strekken. Bij het openschuiven van de verduistering zie ik een geweldig mooi uitzicht over de bergtoppen van Canada. We zijn bijna op de helft.

Educatief

Woensdag, 23 juni 2021

 

Eem

 

9 Maanden geleden ben ik terug uit Polynesië gekomen om de corona ontwikkelingen af te wachten, dat zou immers niet zo heel lang meer duren was de verwachting. Nu negen maanden verder, gelukkig niet ziek geweest met corona en gevaccineerd kunnen we terug naar de Queen B. De terugreis is afgelopen week geboekt en zijn nu druk bezig om alle voorbereidingen te treffen. De verzorging van de AlbinO is een onderdeel van deze actie en gaan met Leanne de boot zomer-klaarmaken. Leanne wil graag meehelpen want dan krijgt ze misschien het zeebenen gevoel om de boot een keer mee te nemen. Je moet toch alles weten te liggen en een vorm behendigheid aanleren. Daarom eerst het educatieve tochtje over de Eem, de motor lekker warmdraaien richting de kade achter de veerpont van de Eem en eten een boterham.

 

Met het lied heen en weer in het achterhoofd gaan we “weer” naar Eembrugge. Zachtjes maar gestaag glijden met ondersteuning van het zeil over het gladde en langzaam stromende water. Nu langzaam stromend maar 1916 heeft de hoge waterstand flink huisgehouden hier op de Eem en was dit een extra aanzet geweest om Ir Lely zijn plan van de afsluitdijk te laten uitvoeren. Interessant te lezen in het boek Biografie van de Zuiderzee van Arie Kok.

 

De vogels schreeuwen ons een goede reis toe en ik zal ze gaan missen want het project AlbinO is een leerzaam en een prima tijdbesteding in deze vreemde corona tijd geweest.

 

Leanne neemt het roer en laveert de boot als een echte schipperse door de brug en vaart de haven in rechtstreeks naar de box. Goed vastleggen, stootwillen buiten, sprayhood eraf, grootzeil van de giek af en Jacqueline ruimt het los en vaste in de kajuit op. Ik verzorg de motor en loop de bakskisten na. Voorzie de motor van het azijnzuur om de kalk los te weken. Klaar en tot over drie maanden.

Overboord

Enkhuizen naviduct
Enkhuizen naviduct

 

 

Zondag 13 juni 2021

 

 

Enkhuizen – Eembrugge

 

 

Vandaag weinig wind en besluit om nog vroeger te gaan varen. Om 0700 uur uit de box en varen op de motor naar de sluis. De sluismeester heeft er zin in want we krijgen voor twee kolken groen licht maar we hoeven er maar één. De wind laat ons in de steek en probeer het nog wel maar het schiet niet op. Motor aan en genieten van het spiegelende water en het zonnetje. We zijn niet de enige die het aan de motor overlaten. Een zeiljachtje van 8 meter met een buitenboordmotor van 150 pk komt ons tegemoet. Een speedboot met een mast is een beeld wat niet past in mijn systeem zodat ik de ogen uitkijk. De boot gaan bijna in plané met een monsterlijke boeg en hekgolf veronachtzaamt deze boot alle wetten van de rompsnelheid. Heren constructeurs het klopt niet wat jullie allemaal uitrekenen want ik heb gezien dat het ook anders kan!

 

Varen langs het Paard van Marken, zien in de verte pampus, Amsterdam en steken schuin over naar ton 13 om zo in te draaien naar de Hollandse brug. Bij de schelp roepen we de Beagle van zoon en broer Luc op. Hij blijkt alleen te zijn en komt met een gelijke snelheid langszij varen. Beetje bijpraten en wat later gaat er bij hem gas erop want de snelheid van een zeilschip is niet te doen voor het motorschip van Luc.

 

Na de Dode Hond steken we naar de 1,50 meter betonning over door de waterplanten. De schroef draait een paar planten om zich heen en de AlbinO komt niet sneller meer vooruit dan een kleine knoop zodat ik Koen de opdracht geef de boot net uit de vaargeul te leggen en spring het water in om met een hoekduik de planten van de schroef te scheuren. Klus geslaagd en varen weer met de normale snelheid de Eem op.

 

De brug is gesloten van half vijf tot half zes zodat na contact met Jacqueline, die ons komt ophalen, gezegd wordt dat ze even moet wachten. Ook deze brugwachter heeft er zin in omdat om kwart voor vijf bij verrassing de brug opengaat. Snel gebruik maken en Jacqueline vangt ons op aan de kade. Een bijzonder geslaagd weekje, gezellig en vertrouwd beloven we elkaar dit nog eens te doen, en de paling blijken we vergeten te hebben zodat ik in de avond nog een extra leuk aandenken over houd.

 

Yes! 9,9 knoop

Zaterdag 12 juni 2021

 

 

 

Terschelling – Enkhuizen

 

 

Windvoorspelling is Noordwest 5 en dat wordt mooi zeilweer. Vroeg uit de veren en rond halfacht gaan de lijntjes los. Trek de AlbinO achteruit en draai met een sierlijke bocht in de smalle ruimte tussen de dubbeldik aangelegd schepen. Koen neemt het roer over en varen de haven van Terschelling uit om in de betonningslijn het zeil erbij te zetten. Al vlug liggen we op een oor en zeilen aan de wind. Bij de ton richting hoofdvaarwater komt nog snel een veerboot uit de ferryhaven en geeft ons bar weinig ruimte zodat ik de boot vlak langs de betonde geul houdt. Met flinke hekgolven duwt de veerboot ons mee in het kielzog en varen al snel een dikke 5 knoop. Vanuit de betonde aanloopgeul Terschelling naar breder vaarwater waar we de wind op de kop krijgen om de vaargeul van Harlingen in te varen. Even geen Inschot, geen risico lopen gewoon mijlen maken met deze wind. Met het zeil strak op de grootschoot en de fok strak aangetrokken zet ik de motor bij om hoogte te houden en krijgen een dikke puist stroom tegen. Rond negen uur varen we om de ton heen en varen nu met de wind en stroom mee naar Harlingen. AlbinO ligt te snorren in het water en lopen een dikke 7 tot 8 knoop wat mij een tevreden gevoel geeft. Rond 11 uur bij de kardinaal voor de haveningang van Harlingen stuurboord uit en met een gijp het zeil aan bakboord en de genua met losse teugels geeft de AlbinO vleugels. Om 14 uur in de sluis Kornwerd waar al een aantal schepen liggen te wachten op een sluis. Het duurt wel even want er zijn werkzaamheden aan de sluis zodat we vast aan de meerpalen gaan liggen om de sluis lampen in de gaten te houden. Na een kwartier gaan het sein op groen-rood en varen we samen als een dikke worst van schepen door de twee draaibruggen de sluis in.

 

Direct uit de sluis weer het zeil omhoog met een genua. Het begint harder te waaien maar weet dat de wind ruim van achter komt zodat het geen probleem zal zijn. Het waait wat harder dan verwacht en halen dan op de GPS een snelheid van 9,9 knoop zonder enige stroom zodat het een moment van “yes” wordt. Ik zie mezelf terug in de avonturen die ik beleefd heb met vriend Yvon die ook alleen maar yes kon roepen toen zijn 10 meter Tournesol 12 knoop haalde. Het liep bijna verkeerd af, want de Tournesol sloeg tijdens de nachtelijke storm plat tegen het water en Yvon brak 3 ribben. Ik kwam met de schrik vrij en dacht dat het schip een rol zou maken. Gelukkig allemaal goed afgelopen maar het blijven schrikmomenten.

 

Vlak voor Enkhuizen een draai naar de geul en weten een plek te bemachtigen in de Compagnie jachthaven. Wandelingetje en eten bij een Indiaas restaurant een heerlijke curry in een totaal leeg restaurant want de mensen zitten nog steeds in de afhaalmodus. Veel witte plastic zakken met Aziatische heerlijkheden met een bijzonder vriendelijke lach erbij cadeau.

 

Een wandeling door de stad en halen een bos paling voor de lunch morgen op de boot. Op de boot drinken we een borrel en praten met de verschillende buren. Het is een herinnering aan het zeilersleven van vroegere jaren in Nederland en hoe anders gaat het met de communicatie van de zee of oceaanzeilers.

Brandaris

Brandaris
Brandaris

 

 

Vrijdag 11 juni 2021

 

Fietstocht op Terschelling

 

 

Zeilend reizen is reizen met een doel. Minstens een uitstapje en misschien iets van de cultuur opsnuiven. De invulling van het uitstapje is een fietstocht over het eiland. Koen heeft goede herinneringen van het fietsen op een Waddeneiland want hij heeft op driejarige leeftijd al een fiets gehuurd bij Jan van Vlieland. Trots als een pauw reed hij met een fiets met zijwieltjes over de met schelpen verharde fietspaden. Zijn fietske had ook het volgnummer 001. Hoe anders is dit na 27 jaar, nu sleurt hij zijn vader over de winderige paden en moet ik af en toe flink op de pedalen gaan staan om de heuvels te beklimmen. Koen houdt braaf in voor zijn Pa en ik ben trots over zijn bezorgdheid voor mij. Eerst gaat de tocht langs de zuidzijde naar oostelijke richting met de wind mee. Verre uitzichten over het wad en de vogels maken flinke ruzie als weer eens een mossel losgetrokken wordt van de stenen. De scholekster dwingt me hem te volgen door zijn schelle geluid. Mijn gehoorapparaat is er duidelijk niet op berekend en zorgt eerder voor een tetterend geluid dan een vorm van vogel-communicatie.

 

Op een 3 kilometer van het eind draait het fietspad weg van de oostpunt en rijden nu noord naar de hoge duinen. We hopen op een heerlijk kop koffie bij een strandtent maar is bij aankomst niet open zodat deze twee pedaleurs hun weg moeten vervolgen. In de “stad” Hoorn drinken we op een soort veranda een kop koffie. Het is het begin van de beëindiging van de lockdown en je merkt de onwennigheid bij caféhouder en de gasten. Nu van Hoorn naar Midsland en rijden naar een strandtent waar we een tafel vinden vlak bij de ingang. Het is druk en al snel vormt zich een wachtende file van strandgasten die een hapje willen eten zodat we ons gelukkig prijzen met de plek die we hebben. Een grote salade met een glaasje wijn zorgt ervoor dat den kuiten weer tot rust komen. Bij het beklimmen van het zadel merk ik dat het toch wel heel lang geleden is dat ik gefietst heb want het zachte velletje op de billen doen van zich spreken. Weer jaagt Koen het tempo omhoog en ga over het stuur hangen om hem bij te houden. Terug op Terschelling West rijden we langs de terminal van de veerdienst en waan me op Schiphol maar dan de buitenversie. Koffers staan slordig geparkeerd op straat en de stoep. Mensen lopen door elkaar, wandelende rugtassen, jongelui die over hun bagage hangen, auto’s met bagagebak laden koffers en zie aan de andere kant het laden van de veerboot met de vermoeide reizigers die hebben gefietst, gewindsurft, gezopen, gegeten, gewandeld et cetera.

 

We brengen de fiets terug en koen probeert een restaurant te vinden maar krijgt overal de vol melding. Dan maar op de bonnefooi en vinden een prima plekje vlak bij de Brandaris.

 

 

Tot waarschouwinge aller seevarende die God behoede

 

 

De Brandaris is de bekendste en oudste nog bestaande vuurtoren van Nederland. De toren is 53, 7 meter hoog en dateert uit 1594.

Vermoedelijk werd de toren vernoemd naar een nabijgelegen dorpje dat destijds Sint Brandarius heette. In de veertiende eeuw werden op Terschelling herkenningspunten aangelegd voor de scheepvaart waarbij de stad Kampen grote belangen had aangezien de vloot van de Hanzestad Terschelling op haar route had liggen. In 1323 sloot Kampen een overeenkomst met Terschelling voor de bouw van een voerhuis en een kenmerk. Sporen van deze toren zijn nooit teruggevonden. Ook is bekend dat de toren van de Brandariuskerk enkele eeuwen dienstdeed als baken voor de scheepvaart. In de nacht brandde op deze toren een vuur. Toen deze toren in zee verdween bij een storm werd besloten de huidige toren te bouwen.

 

De Brandaris is eigenlijk geen vuurtoren. Op de toren kon geen vuur gestookt worden omdat er een houten overkapping stond en maakte men gebruik met kaarsen en spiegels. Dat werkte niet zo best zodat de toren met het licht gedoofd werd en als dagbaken dienstdeed. ’s Nachts werden in de duinen vuurbakens aangestoken zodat de scheepvaart toch een oriëntatiepunt had. Brandaris werd ook als gevangenis en kerktoren gebruikt. Multifunctionele toren.

 

In 1920 ontwikkelde Philips een sterke gloeilamp met een doorsnede van dertig centimeter die een zicht gaf van 19 mijl in de nacht

Vast lopen op het wad

Plat op het wad
Plat op het wad

 

 

Donderdag 10 juni 2021

 

Stavoren – Terschelling

 

 Met een zachte landing tegen de vlakke bodem van het Inschot op de Waddenzee lopen we vast. Vast valt gelukkig mee want met het starten van de motor en vol gas schuiven bonkend over de plaat. Met schaamrood op de kaken van de arrogantie “ik weet het allemaal wel” blijkt dat behoorlijk tegen te vallen. Veronderstelling was dat het met hoogwater Kornwerd de uitstroom van het water uit de Waddenzee hoog genoeg zou zijn om over de plaat te kunnen varen. Maar we zijn een uur na hoogwater uit de sluis gekomen en de drang om te zeilen zorgde ervoor dat we drie uur na hoogwater over het wantij van 40 cm moeten. Dat lukt dus niet en hebben geluk dat we het gered hebben anders was het een uurtje of 4 tot 5 wachten op opkomend water. Koen leert nu wat wantij varen is en zal de fout die ik maak waarschijnlijk nooit meer maken.

 

Vanochtend om 0800 uur vetrekken uit Stavoren en kunnen direct het zeil zetten om richting noord naar de sluis te varen. De wind neemt gestaag wat af en om de sluis te halen start ik de motor om op tijd te kunnen zijn. Dit is het begin van de fout die later gemaakt wordt. Het zeilen gaat prettig, de boot ligt lekker op een oor en zien veel schepen richting sluis varen. Daarom is het druk in de kolk en moeten wat langer wachten dan normaal omdat het binnenvaren van de verschillende jachten niet helemaal smetteloos gaat. Een motorschip is nogal bang uitgevallen en durft geen vaart te maken zodat uiteindelijk de boot stuurloos tussen de deuren blijft hangen. Beetje vooruit, klappie achteruit en kom bijna stuurloos tussen de wachtende schepen te liggen.

 

De sluis zakt en dat is al een teken dat we het hoogwater voorbij zijn. Toch zet ik door na de sluis door eerst op de motor naar de boei te varen scherp aan de wind en dan een draai stuurboor te maken dat bezeilbaar is. Ik vraag me al af waarom er geen enkel schip met ons meevaart en deze vraag wordt later pijnlijk beantwoord.

 

Na de hobbelige overtocht van de drempel waar ik Koen nog probeer wijs te maken dat de dieptemeter waarschijnlijk een slecht moment heeft als verklaring van de 90 cm onder de gever varen we lekker op het zeil naar de scheidingston en draaien een stuk naar Harlingen om vervolgens in de aanloop van Terschelling te komen. De veerboten komen ons tegemoet en er blijft weinig vrij vaarwater over om te laveren maar gaat netjes. Vlak voor de havenmonding de motor starten en varen het aanloopkanaal van Terschelling West in naar de jachthaven. Het lijkt me druk want we kunnen niet vrij aanmeren en gaan dubbel aan een klein jachtje liggen. Het bootje helt vervaarlijk over als we over het dek naar de wal willen. Bij de havenmeester melden en betalen. Een ankerborrel en het nakaarten over de belevenis van vandaag. De humpie dumpie over het zand blijft een leuk onderwerp zeker nu het goed afgelopen is. De goegemeente zeilers hadden het in hun broek gedaan als ik op het wad plat had gelegen, de zeiler die de oceanen oversteekt, strandt op de Waddenzee. Ik moet er niet aan denken.

 

We wandelen naar het dorp en aan de voet van de Brandaris vinden we een prima restaurant waar we heerlijk hebben gegeten.

Eerste levensbehoeften

Stavoren
Stavoren

 

Woensdag 9 juni 2021

 

 

 

Muiden – Stavoren.

 

 

Een vader-zoon weekje zeilen. Koen vindt het leuk om samen een uitgebreide activiteit te doen en ondertussen ook nog zijn vaar-skills op te halen. Jacqueline brengt ons weg naar Muiden met alle eerste levensbehoeften zoals jenever, bier en wijn. In de haven van Muiden de laatste maatregelen treffen zoals water tanken, diesel in de jerrycan, etenswaren stuwen op het vlak zodat deze nog een beetje koel blijven. Het water van IJsselmeer is al boven de twintig graden zodat het effect van gekoeld op het vlak relatief is.

 

Er is weinig wind zodat we het eerste stuk op de motor varen en met het Paard van Marken in zicht begint het motoralarm weer venijnig te piepen. Gelukkig komt er wat wind uit het westen zodat we zeil zetten en verder kunnen. De wind neemt toe en het zeilen wordt steeds mooier. Onder een lekker vaartje schuift Volendam, Edam en uiteindelijk Hoorn aan ons voorbij. De tonnen van de aanloop Enkhuizen leiden ons naar de sluisingang waar ze de sluis boven op het aquaduct gemaakt hebben. Terwijl we sluizen met 5 centimeter verval rijden de auto’s met volle vaart onder ons door. Na de sluis snel het doek weer omhoog en met ondersteuning van de motor het aanloopkanaal van Enkhuizen noord uit. Zeilen richting Stavoren met een ruime halve wind. Een lekker tochtje waar tijd genoeg is om bij te kletsen, en zeilen de haven binnen van Stavoren. Vandaag geen jachthaven en leggen de AlbinO aan bij de wal waar al snel de havenmeester komt vragen hoe lang de boot is. Alle 8 meter schepen of kleiner moeten naar een aangelegde ponton maar omdat we 8.20 meter zijn mogen we blijven liggen.

Tja, hoe formeel kun je zijn en worden.

 

In een restaurant op de hoek met uitzicht op het vrouwtje van Stavoren eten we een prima diner. Het is voor mij de eerste keer uit eten bij een restaurant sinds oktober en geniet ervan. Hoeveel meer charme heeft het uit eten gaan en op terras kijken naar andere tafelgenoten.

 

Na het eten een uitgebreide wandeling door de stad en ontdekken nog een jachthaven maar dan achter de sluis van de haven. Verwonderlijk dat er zoveel schepen zijn en besef dat het toerisme varen een hele industrie is geworden.

Verloren oude moer

Stichting jachthaven Muiden
Stichting jachthaven Muiden

 

Vrijdag, 4 juni 2021

 

 

Eembrugge – Muiden

 

Om een weekendje op de boot mogelijk te maken voor Sjoerd en Leanne, en zij de keus hebben laten vallen op Muiden, brengen we de AlbinO naar de haven van Muiden. Vooraf aan het varen is de grote truck van wagens wisselen. We rijden met twee auto’s naar Muiden en laten een wagen achter om vandaar terug naar Eembrugge te rijden. Nu staan er twee auto’s op verschillende plaatsen om gemakkelijk terug te komen als we boot verleggen. We spreken bij de haven af voor een plaats voor de komende 5 dagen.

 

Aan boord is het al snel een routine geworden van spullen laden en op de plek leggen en de motor starten om de haven uit te varen. Voor de brug oproepen en wachten op het non-antwoord. De lampen springen na een tijdje op dubbel rood, dubbel rood en concludeer dat de brug gestremd moet zijn en maak opnieuw een oproep. Geen antwoord maar nu springt de lamp op rood-groen. Waarschijnlijk op een verkeerd knopje gedrukt vanuit de centrale en ben blij dat we niet met een stremming geconfronteerd worden.

 

Het is mooi weer maar wind tegen op de rivier zodat we de motor aanhouden. De pont schuift braaf aan ons voor bij maar bij de uitgang van de Eem begint het warmtealarm van de motor indringend te toeteren en vaar voorzichtig naar de rood-witte 1.50 meter tonnen, om het zeil te zetten. Gelukkig is er genoeg wind om te zeilen maar deze komt uit het noorden zodat we naar de brug moeten kruisen. Het alarm zit me niet lekker en begin tijdens het kruisen de wierpot los te maken en verwijder het filter omdat bij een vorige keer dit bleek te helpen.

Bij het afmonteren valt de messing moer in de diepte van de bakskist en kan een welgemeende vloek niet onderdrukken. Jacqueline aan het roer en moet in de smalle geul tussen de Dode Hond en de wal ook nog rekening houden met de scheepvaart.

 

Uiteindelijk neemt Jacqueline de speurtocht naar de missing mutter over en laveer ik de albino achter een vrachtschip en twee motorboten door die stijf stuurboord blijven varen. Over stag en nog eens overstag en hoor ik gemompel uit de diepte dat ze de moer niet kan vinden maar wel iets anders is tegengekomen. Blijkt dit toch de goede moer te zijn alleen niet herkend door de eerlijke vindster. De wierpot wordt weer compleet gemaakt en blijven lekker doorzeilen op weg naar Muiden.

 

Het wordt een prachtige tocht want de noordenwind wordt door de verandering van richting kustlijn vanzelf halve wind en varen met 5 knoop richting Hollandse Brug. Na de brug het IJsselmeer op waar de wind toeneemt en met een scherp aan de windse koers van de brug richting Pampus begint de AlbinO door het water te slepen en fronst Jacqueline bedenkelijk haar wenkbrauwen. Na de groene ton voor bij het Hooft draaien we met de wind mee en lopen de haven binnen. De motor start direct en het warmtealarm blijft uit. Erik de havenmeester wijst ons een box aan en hebben hiermee een van de mooiste plekjes van Nederland gekregen. De oude en moderne schepen varen in een parade af en aan. De koninklijke jachthaven aan de overkant met roeivereniging, de jachtwerven met de vervaarlijke grote jachten die met de neus naar de AlbinO kijken.

 

De jongelui komen aan en eten samen een hapje in de kuip waarna wij gebruikmaken van de autowissel om naar Eembrugge te rijden en van daaruit naar huis.

 

Mini vakantie

Spakenburg
Spakenburg

 

Woensdag, 2 juni 2021

 

 

Bunschoten – Eembrugge

 

Wakker worden met stralend, windstil weer. Dat is mooi maar een zeiler wil graag een windje en ik kijk daarom met gemengde gevoelens over het water. Een prachtige flonkerende spiegel openbaart zich in het uitzicht. Gewoon wachten op wind lijkt het devies, maar wachten duurt lang.

 

Ondertussen brengt John Jacqueline naar de auto in Eembrugge waar Jacqueline een schoonzusje gaat assisteren naar het ziekenhuis. John komt terug en plaatst zijn wagen op de camperplek en komt in de kuip de laatste rest koffie te drinken.

We kiezen voor het aanslaan van de lichtweer genua en gaan een poging wagen te zeilen op het Eemmeer, maar dat valt flink tegen. Geen zucht wind en start de motor vlak voor de ingang van Spakenburg om de botters in de haven van de andere kant te bekijken. De vaargeul wordt steeds smaller totdat er een moment komt dat ik de AlbinO naar achter moet varen dezelfde weg terug als naar voor. Wat stralen de schepen in deze windstilte een rust uit. Sommige schippers zijn bezig met hun boot, met de eeuwigdurende klussen. De geur van gerookte vis en lak en geïmpregneerde lijnen hangen in de haven. Hoe anders zal het geroken hebben een 100 jaar geleden met de teerverven, de getaande lijnen en het wegkieperen van visafval in het stilstaande havenwater.

Met deze gedachten in het hoofd manoeuvreer ik de AlbinO langzaam achteruit de haven uit, de windstilte helpt me om koersvast te blijven. Met een laatste dot gas draai ik een rondje en vaar de haven uit waar we naar de overkant gaan kijken naar de grote schepen in de haven van de Eemhof. Kapitale schepen die zodanig geparkeerd liggen in de haven dat deze geen kans hebben om even een tochtje gaan varen en breng hen onder in de categorie eeuwige stilliggers. Na de haven draaien we de boot en proberen onder zeil terug te varen naar de monding van de Eem. Dat gaat even goed maar na de lunch is tijd om gebruik te maken van de motor en varen de Eem op terug naar de haven.

 

John en Jennifer zijn een geweldige bemanning en sluiten de tocht af met de eenzijdige communicatie van de brug. Dat wil zeggen met verschillende oproepen naar de brug krijg je geen antwoord en moet je het doen met een lampsignaal op de brug. Jacqueline wacht ons op en brengen JenJ terug naar de camper. Ik blijf aan boord om de motor te verzorgen en de spullen bij elkaar te rapen. Een mini vakantie in twee dagen.

Zendingswerk

Zelende botter
Zelende botter

 

Dinsdag, 1 juni 2021.

 

Eembrugge – Bunschoten

 

Met vrienden afgesproken om een korte midweek een tochtje te maken, gecombineerd met een kaartavond. We varen met de AlbinO naar hun camper die al geparkeerd staat in Bunschoten. Jachthaven Bunschoten is nieuw voor me en kijk de ogen uit als ik de haven doorloop want allerlei soorten van overnachtingen worden hier gepresenteerd zoals kampeerterrein, camperterrein, appartementen, het strand, jachthaven en andere faciliteiten. Leuke plek en loop meteen bij het ophalen van Jennifer en John naar boven om een nacht te boeken bij de havenmeester. Met een vriendelijk woord en wat humor staat hij diverse mensen te woord en het plezier straalt ervan af. Plaats K21 wordt aangewezen en wij vertrekken naar de boot in Eembrugge.

 

De rivier is inmiddels bekend maar blijft leuk om anderen te laten genieten van de ontdekkingen die we in de loop van de tijd op gebouwd hebben. De motor pruttelt lekker en het alarm van de koeling blijft weg zodat het een ontspannen afvaart wordt. Net buiten gaat het zeil omhoog en met een halve wind ruimend naar scherpe wind zeilen we het Eemmeer naar het zuiden onder de brug door om na de brug weer het steven te wenden en tegen de wind in richting Bunschoten te varen. Nu is ook John slachtoffer van de commando’s om de fok te keren en met “klaar om te wenden”, “ree” en “over” zigzaggen we over en door de betonde geul. Even komt er een windvlaag over het water en de boot helt flink over. De bemanning geeft geen krimp en zijn snelle zeilers die het allemaal als gewoon ervaren. Fijn om weer mensen te enthousiasmeren voor het mooie van het varen en het zeilen. Zeilles als zendingswerk, psalmen luiden in de kuip van klaaromtewenden, ree en over, de goeroe(schipper) trekt aan het heilige helmhout en dirigeert de boot naar de heilige graal in de haven. De boeien gedragen zich als richtingwijzers en behoeden de gelovigen voor het vastlopen in de leer. Hoe mooi kun je het maken.

 

Aankomend in de haven is de K steiger snel gevonden maar waar is de box met nummer 21. Met een verkeerde indraai en terug uitvaren draaien we al snel in de goede plek. Een ankerborrel, dek opruimen en een wandeling naar de stad. Botters bekijken, nieuw antiek, charme van de glanzende lak over het geschaafde en gebeitelde hout. De grootte van de schepen hebben er zeker voor gezorgd dat het betrouwbare vissersschepen waren en de verhalen van vergane schepen gelukkig tot een zeldzaamheid beschouwd moeten worden. Stoer, lomp, hoge steven en de mogelijkheid om op een plaat te kunne stranden hebben hun Zuiderzee waardigheid wel bewezen en worden nu nog gebouwd en dat is niet voor niets.

Op het terras een eerste voorzichtige borrel want het mag weer en het sociale genieten op het plein komt samen met de horeca weer tot leven. We genieten ervan en lopen terug naar de boot voor een kleine barbecue om vervolgens tot een spannend gelijk spel te komen met kaarten. Dit nodigt uit tot revanche.

 

Met een teen in het water

Zeilen met de Vega
Zeilen met de Vega

 

Zondag 30 mei 2021

 

 

 

Eembrugge

 

Thuis wordt er al snel getelefoneerd met Jim of die nog een keer mee wil varen en blijkt zijn zwembroek al klaar gelegd te hebben. Jacqueline is gelukkig opgeknapt en gaan terug naar Eembrugge om opnieuw de Eem af te zakken en ons geluk te beproeven met het zeil. Vorige week waaide het plots stevig, nu blijft de wind weg. De motor bij en varen naar de Dode Hond om daar het mooie motorschip tegen te komen dat afgelopen vrijdag op het Hooft lag. Een vrolijk welkom en leggen voor het schip aan en praten wat bij. Aan de andere kant van de kade treffen we een andere Albin Vega een praatje maken met een collega Albin Vega.

 

Met Jim maak ik een kleine wandeling over het eiland en probeert zijn geluk voor een duik. Heel verstandig steekt hij eerst de tenen in het water en komt er al snel achter dat het erg koud is en geeft de eer voor een duik door aan een ander. Ik pas ook voor de skinny-dip en laat het over aan de echte dapperen onder ons. Na een hapje en een glas limonade varen we terug naar de Eem en sluiten de mooie warme dag af met een hapje in de tuin van Vlijmen.

 

dikke mist

Markerwadden
Markerwadden

 

Zaterdag, 29 mei 2021

 

 

Hooft – Eembrugge

 

Met de kaart-app laveer ik met de AlbinO door de mist. Minder dan 50 meter zicht, varen naar de ton en met de koerslijn op de telefoon-app mikken op de volgende ton. Laveren in de dikke brij en blij zijn dat de eerst, onzichtbare boei uit de mist opdoemt en vervolgens de procedure opnieuw starten. Hopen op vrije vaart en weet dat de procedure eigenlijk is dat iedereen aan dek moet zijn met zwemvest aan, maar Jacqueline ligt met hevige buikpijnen op de bank. De buikklachten zijn de reden dat we eerder naar huis gaan en het plan van een bezoek aan de Marker Wadden los te laten. Op televisie zien we een prachtige documentaire over de bouw en ontwikkeling van deze eilanden midden in de Markerwaard en hadden deze graag zelf bezocht. De ochtendlucht voorspelt veel moois maar verandert al snel in het geschetste beeld hierboven. Voorbij de Dode Hond knapt het een beetje op en vaar op de motor de prachtige rivier op om tegen 10.00 uur bij de brug te belanden die al snel voor de AlbinO opengaat. Jammer voor deze snelle afsluiter van het weekend.

 

Thuis zien we de uitzending van de Markerwadden en vind het nogmaals jammer dat we dit mooie kunstmatig aangelegde waddengebied niet hebben bezocht. Gaat op de verlanglijst. Hieronder de link om de documentaire te zien.

 

https://www.gids.tv/video/339831/marker-wadden-gemist-bekijk-hier-de-hele-uitzending

 

Kwetteren

Sup board of paddle board
Sup board of paddle board

 

Vrijdag, 28 mei 2021

 

Eembrugge – Hooft

 

De windvaan weet het vandaag ook niet meer en gaat zelf op zoek naar de richting van de wind. Een aarzelend draaien van de windpijl van de windex, van west naar oost. Enige oplossing om vooruit te komen is het pruttelen van de motor en laten deze dan ook een mooie 5 mijl over de Eem produceren. Plan is om naar de Marker Wadden te zeilen maar we komen er op het Eemmeer achter dat het zeilen kansloos is en besluiten om op de motor naar het eiland Hooft te varen. Hooft ligt tussen de Hollandse brug en Pampus in. Een prachtig eiland met een aanlegkade en zelfs enkele wandelpaden. De vogels hebben het eiland ook ontdekt en kwetteren boven onze decibellen uit. Een bord op het eiland verbiedt ons als mens rotzooi, vuur en herrie te maken maar daar trekken de vogels zich niets van aan. Over discriminatie gesproken.

 

Een beetje luieren in de kuip en de boot voor ons komt klagen dat het klapperen van de mast wel eens zijn nachtrust zou kunnen kosten. Het blijken erg aardige mensen te zijn, proactief een stootwil aanbieden omdat het wel eens flink te keer kan gaan aan de kade. We houden enige afstand en blijven de omgeving in de gaten houden in de kuip. Een bonte melange watersportgebruikers passeren ons. Zeilschepen, motorboten, vrachtschepen, wedstrijdzeilers, windsurfers en een meute sup-boards.

 

 

Krakende chipszakken

Jim als schipper
Jim als schipper

 

Zondag, 23 mei 2021

 

 

Eembrugge

 

 

 

Het zou bar en boos moeten zijn met de weersomstandigheden dit Pinksterweekend. Vandaag valt het gelukkig mee zodat de activiteit die voor morgen gepland staat vandaag ingevuld wordt.

Ik mag als trotse opa het vaar-DNA gaan overdragen aan mijn kleinzoon Jim. Het besmettingsgevaar van afgelopen periode heeft het gewone sociale leven verandert in een vorm van niets is gewoon. Het was moeilijk om als familie te ontmoeten.

 

Vandaag haal ik Jim van huis en rijden naar Eembrugge om samen te gaan zeilen. In ’s-Hertogenbosch regent het en de wind speelt met de takken van de bomen, gaandeweg naar het midden van het land rijdend, klaart het op en is het zelfs redelijk weer in Eembrugge. Jim springt alsof hij in de ballenbak zit, op en neer in de boot, en heeft nog duidelijk geen zeebenen.

 

De eerste lessen beginnen in de vorm van het maken van een achtknoop, de fok aanslaan en de zeilhuik afhalen. Ik laat Jim de voorspring uitvieren en geef hem de helmstok. Met ingehouden lach weet ik wat er nu gaat gebeuren en Jim staat een beetje vreemd te kijken als hij het roer naar rechts duwt en dat de boot naar links gaat. Tja, daar hebben wij als schippers al 4000 jaar last van en moeten het ermee doen.  Al snel vindt hij de oplossing en stuurt in een rechte lijn, richting brug.

Uitleggen van de lichten op de brug en hij bewondert de doorvaart vanaf het voordek. Na de brug in de wind en zet de zeilen en varen met de wind in de rug de Eem af.

 

Motor uit en genieten van het ruisen van de wind, de vogels, de krakende chips zak, kraken van het brosse bladerdeeg van de appelflappen, klikken van de blikjes frisdrank geeft een heerlijk moment van natuurvereniging. Een oer-Hollands beeld met Jim achter het roer en de grote witte lappen boven hem, de Nederlandse vlag op de achtergrond en ik geniet, Jim vindt het geweldig en maakt al meteen afspraken om het nog eens te doen. Op het einde van de Eem neemt de wind toe en laat hem het eiland de Dode Hond in de verte zien. Dat lijkt Jim een prima optie en zet koers naar het eiland. Maar wat eerst een matig windje is, komt over deze vlakte plots met een 5 Bft door en de AlbinO helt flink over. Dit is bij Jim niet verwacht en schrikt van de vreemde bewegingen van de boot en van het water wat op het dek spat. We draaien om en motoren de Eem weer terug op. Een heerlijke vaardag met kleinzoon Jim en de afspraak om het nog eens te doen, staat als een huis.

 

Storm

grutto op paaltje
grutto op paaltje

 

Vrijdag 20 mei 2021

 

 

Huizerhoofd – Eembrugge

Vegakring en de heren windvoorspellers hebben gelijk. De wind jakkert door de mast en de witte schuimkoppen jagen langs het eiland. Gelukkig liggen we beschut en zo stil als een huis. Dat blijkt te kloppen want er is 30 cm water afgewaaid naar het IJsselmeer zodat we door de daling van het waterpeil vast liggen in de modder. Alweer aan de grond en de motor krijgt er geen beweging in. Op de steiger trek ik de boot van stuurboord naar bakboord en wrik de boot langzaam los. Snel aan boord en met een laatste por van de motor trekt albino achteruit de prut uit. In de haven een zakdoek als grootzeil en sla de fok aan. Eenmaal in de wind stuift de Albino als een dobber de haven uit. Indrukwekkende helling in de vlagen van de wind en zie al snel een BFT 7 over ons heen komen. Gelukkig komt de wind van achter zodat het goed te beheersen is maar dat veranderd als de wind halve wind inkomt om naar de brug te varen. Onder de brug halen we de fok weg omdat het echt waait en voorzie nog wind over de vlakte voor en na de Dode Hond. Na de Dode Hond wiit het in vlagen 8 bft en komt het water horizontaal over het dek. Het water stuift over de buiskap en ben binnen de kortste keren kletsnat van het koude stuifwater.

 

Als we recht voor de ingang haven liggen start ik de motor en halen we zeil binnen. De rest van de terugvaart varen op de motor en ben blij dat we gisteren niet te ver van huis zijn gevaren en komen op tijd in de haven voordat de voorspelde regen over ons komt.

 

Onderweg vogels zien, zoals het hoogtepunt van de dag een grutto op een paaltje, voor mij de spanning, fluiten van de wind, het hellen van de boot en de beheersing van het schip maken het een geslaagde dag. Toch beter als het wat minder gaat waaien voor de komende dagen.

 

 

Kermis van kleurtjes

Huizerhoef
Huizerhoef

 

Donderdag 20 mei 2021

 

 

Eembrugge – Huizerhoef

 

De Vegakring heeft de puzzeltocht over het IJsselmeer geannuleerd vanwege het komende slechte weer. Inderdaad toont www.windy.com een kermis van kleurtjes op het scherm en voorspelt storm. Maar vandaag is het mooi weer en dat moet benut worden.

 

We laden de boodschappen en plannen een kort tochtje naaar Huizerhoofd zodat we vrijdag als het begint te waaien gemakkelijk terug kunnen varen. Aan boord zijn alle voorbereiding klaar zodat we snel wegkunnen. Bij de brug ligt al een schouw te wachten maar roep toch maar even op met de marifoon voor een opening. Het antwoord komt via de lichten en niet met een antwoord via de VHF-kanaal 22. Op de Eem merk ik dat het bezeilbaar is en zet het zeil en varen al snel geluidloos met de stroom mee. De vogels verwelkomen ons en met behulp van de vogelgids determineert Jacqueline de diverse soorten. Een Grutto of Tureluur kun je herkennen aan de kleur van de pootjes, Waterhoen of Meerkoet aan de witte vlek op de kop. Ik laat het allemaal als wetenswaardigheden over me heen komen en vergeet meteen de verschillen. Een vogel is een vogel en determineer in lekker of niet lekker van smaak. Iedereen zijn eigen benadering.

 

Op het eind van de rivier is Bos Kalis druk bezig om schepen met zand te laden en in de vaargeul ligt een schip met kraan de geul uit te diepen. Drukte alom en de AlbinO slalomt deftig tussen deze activiteiten door. De wind draagt ons langs de Dode Hond en de brug is geen obstakel om onder het zeil te passeren. B

Na de brug varen we een niet bekende vaargeul aan, deze staat niet op de pas gekochte kaart en varen terug de kleinere vaargeul in om bij het Huizerhoofd uit te komen. Het eiland heeft een vierkante kom waar een zeilschip ligt met een groot motorschip op anker. De vogels zijn prachtig en zie zoveel diverse soorten dat het zelfs mij begint te boeien.

 

Ook dit eiland valt onder het beheer van de stichting Gastvrije Randmeren en is opnieuw een pareltje. Een aangelegd eiland met een zijde voor de duidelijk aanwezige barbecueënde vuur stokende mens die zijn oerdriften kan botvieren en de andere helft van het eiland is afgesloten voor de homo sapiens verboden gebied. Nu eens de mens achter het hek. De vogels weten het, van hun kant kopiëren ze het gedrag van de mens door de hele dag ruzie te maken, het eten van de anderen pikken en als het even kan overspel plegen door opzichtig baltsgedrag van de futen. Wij genieten vanuit de kuip en maken een kleine wandeling op het toegestane gebied. De avond koelt af en gaan naar binnen voor een boekje en worden nog opgeschrikt van een groot schip die een ankerplekje zoekt maar gelukkig voor ons wegvaart. We brengen de nacht door met een ander schip aan de steiger.

Afbraakresten

Regen in de kuip
Regen in de kuip

 

 

Zondag, 16 mei 2021

 

 

Eembrugge

 

De corona gewoonte gaat langzaam over in de gewoonste zaak van de wereld. Het opzoeken van sociale contacten buiten de deur zitten een beetje op slot in mijn hoofd en kan voor deze zondag niets beters bedenken dan even naar de boot rijden. Alleen zijn omdat ik anderen niet wil storen in hun wellicht drukke agenda en bedenk me ook dat ze misschien hetzelfde voelen als ik, en blij zouden zijn dat ik bel en zou zeggen “ik ben over een uurtje bij je voor een kop koffie”.

 

Het wordt de boot en rijd door de buien richting Eembrugge. In de auto de bui afwachten en ga aan boord. Nat in de kuip, wind jaagt over de zeiknatte spatlappen. Het is weinig uitnodigend om te varen zodat het klussen gaat worden. Motor starten en jaag het zuur uit de motor en zie aan het oppervlaktewater een wat vettige deken van de restanten uit de uitlaat. Nu de vraag welke restanten? Restanten zuur of afbraakresten van de kalk uit de motor. Er zijn geen brokjes of bruine steen te zien. Enige oplossing is de motor eens goed warm te draaien maar dat is in de box niet spannend zodat ik de thermostaat terug plaats. Nieuwe pakking kloppen en knippen, vloeibare pakking voor de zekerheid en schroef het thermostaathuis terug in de motor.

 

Een borrel om de goede afloop van deze klus te vieren rijd ik maar weer naar huis. Toch nog even langs de oudste kleinzoon maar kom aan bij een gesloten deur. Precies wat ik dacht, iedereen vult de eigen agenda in en als ik gebeld had, zou dat betekenen dat anderen hun zondag omgooien voor me. Corona tik, verlegenheid en snel te veel voelen voor anderen.

Verzuurde motor?

De beheerder met grashark op Knarland
De beheerder met grashark op Knarland

 

Vrijdag, 14 mei 2021

 

Knarland – Eembrugge

 

In alle vroegte is de beheerder gewapend met een bladerhark in touw om zijn bezoekers te verwelkomen en te zien bij wie hij nog een bijdrage kan innen. De tuinhark is een mooie parodie op de drietand van Neptunus maar ik houd me de opmerking voor me.

 

De windvaan geeft Noord aan maar het is nu een indicatie van waar de wind vandaan moet komen. Er is geen wind en wachten. Er is regen voorspeld zodat we de afweging moeten maken om lang te wachten en hopen op wind maar dan de voorspelde regen te krijgen of nu vertrekken en van de wind het beste maken.

 

Mooi weer om de spinnaker uit te proberen en zetten de ballon voor het schip uit. De Fokke-loet steeds wisselen, want de bomen op de wal en de invloeden van de eilandjes op de wind, moet ik flink in touw om de wind in de spinnaker te vangen. Cees zeilt als een volleerd roerganger achter de wind aan en is het een soort van vliegeren met het voorzeil geworden. Voor de sluis valt de wind weg en begint het water te spiegelen zodat de motor aan moet om vanavond op tijd thuis te zijn. De sluis opent zich vanzelf voor ons en gaan er zonder oponthoud naar binnen.

 

Bij het Raboes zetten we Jacqueline af bij de auto en wij varen door naar Eembrugge. Cees aan het roer en overwint voor de eerste keer een brugopening. Erg leuk om met twee leergierige schippers het water op te gaan, gezellig om met elkaar te kijken, zeilen, luisteren en beleven. Ik heb hen kennis laten maken met echt zeilen en zij hebben geprobeerd mij rikken te leren. Zeilen is gelukt, rikken heeft nog een aantal gezellige lesavonden nodig.

 

 

Terwijl Jacqueline de gasten naar de auto brengt ga ik aan de slag met de koeling van de motor. Het koelsysteem in de azijnzuur. Motor in het zuur, weer een nieuw gerecht.

Klaar om te wenden

AlbinO op de Knar
AlbinO op de Knar

 

Donderdag 13 mei 2021

 

WIJ-land – De Knar

 

De zon en het nakaarten, ontbijten in de kuip met de nodige koffie, zeilen aan slaan, komt er van de voorgenomen wandeling niets terecht en besluiten te gaan zeilen. De wind komt vandaag uit Noord en de bestemming ligt Noord, dat wordt kruisen!

 

Met een korte instructie zeilcommando’s voor de fokkenist “Klaar om te wenden, Ja, Ree en Over” heb ik de handen vrij om in de smalle geul te zeilen. Het is druk met jachten en scheepvaart. Nederland gaat eindelijk massaal het water op tijdens deze Hemelvaartsdag. Honderd keer roep ik de commando’s, soms met krachttermen om het dekvolk scherp te houden. Voor mij is het laveren tussen de schepen, calculeren, tijd nemen om overstag te gaan, concentreren om aanvaringen en ergernissen bij de collega schippers te voorkomen en toch puur te blijven zeilen. Om de slagen zo efficiënt mogelijk te maken kijk ik na de ton op de dieptemeter en zie 4,5 meter staan om vervolgens met een klap vast te lopen op het zand. Fok omlaag, het grootzeil tegen de wind in duwen, motor starten n en volle bak achteruit, schommelen maar we komen niet meer los. Met hulp van een motorboot in de buurt krijgen we een ruk met de achterlijn en komen weer vrij. Dank aan de schipper van de motorboot en de hulpvaardige bemanning op het dek, en varen wij weer verder en nu niet meer buiten de betonning. De slagen worden wel krap maar bij Zeewolde krijgen we wat meer vrijheid en kunnen een lange slag maken op het 2 meter diepe water. Bij de Knar besluiten we aan te leggen om een boterham te eten maar al snel besluiten Cees en Marian een dagje extra te blijven onder de voorwaarde dat er vanavond gerikt wordt.

 

Een mooie pas blauwgeverfde Vega komt langs voor een praatje en maken kennis met Bram en Beppie Leunis die al met hun tweede Vega varen. Echte Veganisten zullen we maar zeggen.

 

De Knar wordt druk bezocht en kunnen gezellig babbelen met de vele bezoekers rond ons en er is een heuse beheerder die het eiland als Overzees Koninkrijk bestuurd. De beheerder pacht het eiland voor een halfjaar en onderhoudt het. De liggelden zijn de opbrengst. De vogels vinden het allemaal maar niets en gaan soms luid protesterend achter elkaar aan, de kuikens onder de veren of in ganzenpas (10 stuks) achter de waggelende moeder aan. Gewoon genieten van het samenspel van mens en natuur.

 

Kruisen tegen de wind, plekkie opzoeken in weiland om te schijten

Beheerder, sluis, zwanen, bezoek collega zeilers, havenmeester, prachtig om te zien hoe iedereen het varen beleefd, opzij voor een LM motorzeiler gezellige mensen.

In stilte mopperen

Hazen in het veld
Hazen in het veld

 

Woensdag 12 mei 2021

 

Raboes – WIJ-land

 

Met prachtig weer opstaan en ontbijten in de kuip. Het beloofd een mooie dag te worden en gaan eerst wandelen door het gebied wat ik al eens beschreven heb. De hazen schieten alle kanten op met grote snelheid. Voor mij een herhaling van zetten maar nu blijft de Zeearend boven ons hangen. Opvallend is dat de kleine vogels duikvluchten op de zeearend maken hoog in de lucht om de roofvogel af te leiden en weg te jagen van hun nest. Dapper zoals deze vogeltjes hun gebroed beschermen. De zeearend draait geërgerd cirkels in de lucht en vliegt geïrriteerd weg van die lastige kleine vogeltjes. De schapen zijn merkbaar tammer geworden en komen direct op ons af, het schrikdraad tegen de vossen houdt ook de schapen op de dijk. Op het internet een uitgebreid artikel gelezen dat het schrikdraad zorgt voor een veel groter overlevingskans van de vogels en de kuikens.

 

Cees zorgt voor het dekwerk zoals aanslaan van de zeilen en bij het wegvaren staan de zeiltjes al snel op. Met achterlijke wind worden we zachtjes over het meer geduwd en hebben tijd genoeg om te babbelen en over het water te kijken. Een groot werkschip zit ons op de hielen en ik kies toch maar stuurboord vaarwater om zeker te zijn om de werkende op het water voorrang te verlenen. Op het laatst kijk ik tegen de zijkant van het platvorm aan en weet dat we veilig zijn.

 

Marian kan haar hart ophalen in de sluis en enkele herinneringen als vrachtschip-dochter komen boven. Groene lichten die toestemming geven de kolk in te varen, het aanmeren met een lijn aan de bolder of in dit geval de lijn op de sluis vast te pakken. Een sluismeester die uit zijn controlekamer komt om de kade voorbereiden voor een ander vrachtschip en ons toestemming geeft om door de rode lichten te varen. Dit geeft verwarring bij het schip voor me, die braaf blijft wachten op het groen dat niet komt. Met een paar goedbedoelde kreten en richting wijzende vingers vaart de voorganger de sluis uit. Ik hoor de man op afstand en in stilte mopperen. Volgens de regels moet je wachten om pas bij groen aan te varen of te passeren, echter het dilemma is dat bijvoorbeeld bij een brug dat ik het wachtende verkeer niet te lang wil laten wachten en vaar alvast aan om de opening van een brug zo kort mogelijk te maken. Soms vergeet de brugwachter zelfs de lichten aan te passen.

 

Na de sluis zeilen we verder en komen al snel bij de ingang van WIJ-land. Het lijkt erop dat we met twee andere schepen de kade alleen hebben maar dat wordt al snel verstoord met een groot oud jacht en een aantal andere kleinere schepen waarschijnlijk een openingstocht van een vereniging.

 

Samen wandelen door het gebied achter de dijk en nemen ons voor om morgen dit over te doen. Het hekwerk geeft nogal wat gehannes en met een paar telefoontjes naar de beheerder komen we uiteindelijk door de poort. Ik vraag me af welke functie het hekwerk heeft want aan beide kanten is het mooi en natuurlijk, overigens na 50 meter houdt het hekwerk op en kun je de tralies vermijden, via een klein paadje.

 

Vermeldingswaard is de dappere vader die met zijn kinderen een duik neemt in het koude water. De moeder laat zich niet verleiden deze keer.

 

De avond wordt afgesloten met een potje rikken. We vermaken ons uitstekend en is het al snel laat.

 

De Eem afzakken

 

Dinsdag 11 mei 2021

 

Eembrugge – Raboes

 

We hebben gasten afgesproken om een paar dagen mee te zeilen. Twee weken geleden zijn Marian en Cees al mee geweest en dat is prima verlopen ondanks de kleine ruimte. Kleine ruimte wordt groter zeker als je elkaar beter aanvoelt. Twee dagen gepland om te zeilen en de primitieve haventjes afstruinen langs het Randmeer. Jacqueline zet me bij de AlbinO af en rijdt door naar Harderwijk waar we het eindstation voor het bezoek plannen.

 

Auto parkeren van CenM en overstappen in de voiture van Jacqueline die naar Raboes rijdt. Om 20.00 kan het uitstapje beginnen. De barbecue heb ik al klaar staan nadat ik solo de Eem afgezakt ben. Voorbereidingen treffen voor het mogelijk maken van het inschikken. Een gezellige avond met verwachtingen voor morgen.

Voor herhaling vatbaar

Koen na een zware tocht.
Koen na een zware tocht.

 

Zondag, 9 mei 2021

 

 

Kade Raboes - Eembrugge

 

 

De zon knalt door het raampje en de vogels zijn verdacht stil. De wekker waarschuwt ons om op te staan want vandaag komt Koen op herhaling. Vorige week regende het zo hard dat het vader zoon zeiltochtje in het water viel en hebben samen gepland dit evenement vandaag over te doen. Eindelijk mooi weer voorspeld van 25 graden en later op de middag

een onweersbui. Ontbijten in de kuip, het kijken naar het langzaam ontwaken van de collega zeilers, de vogels zijn duidelijk en overal aanwezig, rond 0800 uur starten we de motor en varen naar Eembrugge. Precies 0900 een oproep naar de brug en wordt direct gereageerd met de groen-rood lichten zodat ik weet dat we gehoord zijn. Een perfecte landing in de box en zetten koffie zodat Koen aan boord kan komen en Jacqueline gaat roeien.

 

Met koen door de brug en varen de Eem af en zetten zeil in de monding van de Eem om tegen de wind in te kruisen. DE mast gooit zich van de ene kant naar de andere en we wisselen van positie zodat de eerste periode ik aan het roer sta en dan koen. Vlak bij de sluis pakken de wolken samen en het wordt steeds donkerder zodat ik bang ben voor een onweersbui en zeg vlak bij de Nijkerkersluis dat we teruggaan. Met het zeil uitgeboomd, de wind in de rug ontspannen terug naar de haven en een ontspannen moment met zoon voor een borrel aan boord. Twee en dan gaat de dop op de fles. Een hapje in de kuip en de motor aan op de Eem. De brug en weer terug in de box. Brengt Koen me terug naar huis waar onderweg opnieuw een afspraak gemaakt wordt om het nog eens te doen. Voor herhaling vatbaar, zullen we maar zeggen

 

Dode vissen in de olie

Verotte tanden in het water
Verotte tanden in het water

 

Zaterdag, 8 mei 2021

 

 

Kade Raboes.

 

Watervervuiling om me heen want toen ik gisteren een blik sardines openmaakte was het vol olie en al de sardines waren dood. Het is maar hoe je ernaar kijkt begrijp ik. Mijn aanwezigheid is vervuilend en storend in de natuur, maar ben ik geen onderdeel van diezelfde natuur? Mag ik als zoogdier niet gewoon mijn kleine voetprint in de natuur achterlaten?

 

Na een prima nachtrust, wandelen we naar de jachthaven Raboes, lopen over het terrein en kuieren langs het hek naar de voormalige Zuiderzee kust. Mijn fantasie slaat op hol en zie de aangetaste beschoeiing als verrotte tanden in het water staan. De befreigde bewoners hebben puin gestort om het afkalven van de wal tegen te gaan, maar ontdek in dit puin, de oude antieke bakstenen. Waar zouden deze vandaan komen? Ik neem aan dat in de schrale tijden de stenen kostbaar waren en deze door de steenbikkers weer bruikbaar gemaakt werden, toch ontdek ik hier talloze handvorm-stenen met de antieke kalkcement.

De eenden geven me geen antwoord op al deze vragen, de ganzen zijn druk met de jonkies, de futen zijn op de versiertoer en de kieviten lokken ons weg van hun nesten waar we helemaal niet willen komen. Langs de rand van de kust komen we de rietkragen tegen waar de zwanen broeden, en steken over naar een gegraven kuil als een ven. In de steile wand van de afgraving vliegen de zwaluwen af en aan. Eerst schrikachtig om die indringer te peilen maar als ze zien dat we rustig zijn en geen kwaad in de zin hebben, komen ze steeds dichterbij. Wat een genieten is het hier, mezelf nog nooit bewust geweest van de vogels en het wilde leven rond me. Een Pensionada gevoel, want heb ik in het verleden door alle drukte hier geen oog voor gehad? Ben ik ziende blind geweest?

 

De schapen op de dijk vertrouwen me niet en blijven op de top van de dijk staan om me dom aan te kijken, de lammetjes van geen kwaad bewust zien de kans om de spenen van mama schaap op te zoeken. Ze stoten de bek tegen de uier en nemen hun kans. Mama Ooi kijkt me aan en blaat volmondig tegen me, dat ik het ergens anders moet gaan proberen want ze heeft geen tijd.

 

Het is winderig, de wolken razen over de mast, de lijnen in de mastklepperen ondanks dat de elastieken de vallen weghouden van het aluminium. De temperaturen zijn voor de tijd van het jaar veel te koud en denk aan de Eskimo’s. Min 20 graden sprak de Eskimo “de lente hangt in de lucht”. Oplossing is de oliekachel op de bank en een heerlijk boek om in een hoekje van de bank te lezen.

 

De avondmaaltijd bereiden op het rooster in de kuip en laten de wereld om ons heen druk zijn. De wind neemt geleidelijk af, de achterbuurman komt met het hoofd boven het luik uit. Een zwaai met de hand en we gaan slapen.

Reincarnatie?

jachthaven Raboes
jachthaven Raboes

 

Vrijdag, 7 mei 2021

 

Eembrugge – langszij Raboes.

 

 

Grotere contrasten als een verdrietige begrafenis en het wandelen tussen de bootjes in de jachthaven Raboes zijn er niet. “Knock knock knocking on heavens door” speelt op de radio tijdens het schrijven van dit stukje. Is dit toeval of bestaat toeval niet? Groeten aan Ida, en voor ons het leven nu, zoals het leven nu is.

 

Een quote is: In mijn vorig leven geloofde ik al niet in Reincarnatie!

 

Na het afpellen van de stropdas en het stemmige begrafenispak spoeden we ons naar de albinO en varen nog naar de brug voor een opening. Blij om weg te zijn, blij om van huis te zijn, je gaat op reis om thuis te komen.

 

De regen valt uit de lucht, Jacqueline reikt me de jas aan want zelf merk ik niets van de regen. Varen langs de bekende boten, de hengelaars en worden vanzelf een bekende in deze omgeving.

 

Druppellader

elke dag de stand.
elke dag de stand.

 

Donderdag, 6 mei 2021

 

Eembrugge

 

 

 

Mezelf weghouden van corona cijfers en andere perikelen. Besmettingen, falen van prikbeleid, vergelijkingen met andere landen, krantenartikelen met reisbeperkingen, het houdt niet op.

Ik heb het wel weer even gehad en ga naar de AlbinO om te klussen. De kachel schoonmaken, brandstof van de kachel verversen want er drijven enkele lijken van insecten op de bodem van de kan. Uurtje laten werken en sta te kijken van de heerlijke warmte die door de kajuit geblazen wordt.

 

Waterpomp installeren, buitenwater aansluiten, drinkwater laden. Toilet schoonmaken. Accu met een druppellader aansluiten, de kuip schoonmaken en geniet van het zijn op de boot.

 

Bevrijdingsdag

 

Woensdag, 5 mei 2021

 

 

Eembrugge

 

 

Bevrijdingsdag, de vlaggen hangen op het einde van de stok, 76 jaar na de bevrijding en het herdenken is nog levendig en zeker met de huidige veranderende wereld. Ik kan me niet aan het vervelende gevoel onttrekken dat de vrijheid nog ver van ons vandaan is.

 

Rond elf uur stap ik in de auto om in de Praxis wat boodschappen te doen. Bij de boot realiseer ik me dat er nog gegeten moet worden en rijd door naar Spakenburg voor wat boodschappen als lunch bij de supermarkt. Aan boord rustig eten en ga met plezier aan de gang om de rugleuning te repareren, de toegangsbordjes met kit lijmen.

 

Motor warmdraaien en zien hoe warm deze wordt. Met de digitale thermometer, ontdek ik geen extreme temperaturen.

 

Stuurhut als geschutskoepel

 

Zondag, 2 mei 2021

 

 

 

Eembrugge

 

 

 

De lucht is volgeplakt met witte wolken in laagjes, de wind komt uit het Noordwesten, de windmolens proberen de wolken in plakjes te hakken. De zon zoekt zijn weg door deze prachtige Hollandse lucht en voel me bevoorrecht om te mogen spelevaren.

 

Voor het eerst aan boord voor een solotocht en breng de tas met spullen in de kajuit en ga direct aan het werk met de fok en het afhalen van de zeilhuik. De zon verdwijnt achter een pikzwart donker laaghangend wolkendek en wacht toch maar even af of het niet te slecht wordt. Gelukkig valt het mee en na een kwartier start ik de motor en vaar de box achteruit. De verwachting is met flink wat gas achteruit dat de AlbinO bakboord wegtrekt maar de oude dame heeft vandaag geen zin, en trekt haar kont stuurboord weg. Je kunt er geen staat op haar gedrag maken en bereid me voor, om nog eens met haar te gaan praten onder genot van een ankerborrel, dit kan zo niet langer.

 

Stuurboord achteruit dus, en direct de haven uit. Een draai en vaar richting brug waar een ander jachtje al ligt te wachten zodat de weg vrijgemaakt wordt en niet hoef te wachten op een doorgang. Met een 5 mijl, wind op kop de Eem af en geniet nu al van het al beschreven landschap in de vorige blogs. Bij de 1.50 meter markering draai ik de boot recht in de wind met behulp van de automaat en zet het zeil. Lekker strak want de keus is eerst een tijdje tegen de wind in te kruisen en vervolgens te kunnen genieten van de wind mee naar de haven terug. Het vaart lekker ontspannen maar als de AlbinO zijn kop voorbij het eiland de Dode Hond steekt, waait het harder dan verwacht en krijg de wind precies op de voorgenomen koerslijn.

 

Kruisen in de nauwe vaargeul van het Eemmeer en het Gooimeer. Met de helmstok tussen de benen en de schoten in de hand vaar ik zigzaggend over het water en voel geen kou meer door het harde werken. Opeens zie ik een aantal bloedspatten, de helmstok plakt, de pet kleurt rood als ik deze verschuif en constateer een tweetal wondjes aan de vingers die ongemerkt zijn ontstaan aan het scherpe randje van de helmstok verlengstok.

 

Bij het eiland de Schelp heb ik er genoeg van, en draai de boot en vaar met een onverwachte rust terug. De wind neemt toe maar krijg daar nu geen last meer van en krijg de rust om de omgeving in me op te nemen. De luchten die maar mooi blijven, de verschillende zeilboten met diehards aan boord. Opvallend is dat er meer mensen zijn die low budget of basic proberen te genieten Een tent op de wal met een rubberboot als vervoermiddel, een duwertje gekoppeld aan een platte boot waar mevrouw onder zeil met kachel de wereld in haar opneemt. Dapper van deze mensen en bewonder hen. De Eem herbergt nog meer van dit soort overwinteraars, een stalen Wibo 6.50 meter met een bijboot en driefietsen zie ik van de ene langswal naar de andere verhuizen. Toegestaan is 3x24 uur op een plek te blijven. De bewoner van mijn leeftijd zwaait me goedendag, ik had graag een praatje met hem gemaakt hoe hij het hier midden in het land tussen de vogels weet te overleven. Iets verderop ligt een zelf gelaste witte boot met een stuurhut als een geschutskoepel en de Nederlandse driekleur op het schip. Een kachel braakt een dikke vieze walm van niet verbrande petroleum uit.

 

Vanuit de kuip zie ik de wal langs me heen glijden, de vogels schrikken van het grote witte zeil dat in hun ogen veel te dicht langs vaart. Mijn tactiek is om in de kronkelende rivier zoveel mogelijk een rechte lijn te varen en dan moet je de bochten soms afsnijden.

 

Bij de brug roep ik op en krijg geen antwoord, dan opnieuw oproepen en geen antwoord. Werkt de marifoon of is deze stuk? Juist op het moment dat ik de methode “Russian Repair” wil toepassen, een keer flink op het apparaat kloppen, gaan de lichten op groen-rood en weet dat de boodschap is aangekomen.

 

Terug in de box vraagt de buurman of “Jij” dat was met oproepen. Ja, als bevestiging en weet nu dat de marifoon werkt maar dat de centrale van Waterstaat gewoon geen zin heeft om te communiceren.

 

Met een tevreden gevoel rijd ik huiswaarts, een dag om vaker te doen en te beleven.

 

Gaan of niet gaan

zachtjes tikt de regen tegen het raam
zachtjes tikt de regen tegen het raam

 

Vrijdag, 30 april 2021

 

 

Eembrugge

 

Een vader zoon evenement, met een redelijk weer-vooruitzicht. Rond elf uur regen en de rest van de dag droog. Ik haal Koen op van zijn huis nadat er eerst boodschappen zijn gehaald voor een uitgebreide lunch en koffie. Onderweg in de auto pakken de wolken extra samen en spettert de niet voorspelde regen driftig tegen de autoruit waar de ruitenwisser moeite heeft om de raam droog te houden. We spreken af om toch door te rijden en aan boord te gaan en daar te beoordelen, “gaan of niet gaan”.

 

Het wordt uiteindelijk koffie gaan drinken bij broer Rikus en neef Ruben die met hun mooie schip in Spakenburg ligt. Een gezellige koffie met een steeds maar druilende regen op het dek. Na de koffie spreken we af om terug naar huis te gaan en de exercitie volgende zondag te doen.

 

Einde vaarmoment, einde vader zoon dag, verregend en verwaterd. En uiteindelijk prima zin in het varen overgehouden.

 

Heen en weer, Drs P.

Zeearend boven de Dode Hond
Zeearend boven de Dode Hond

 

Woensdag, 28 april 2021

 

 

Eemmeer

 

De voorspellingen voor de komende dagen zijn slecht zodat vandaag geprofiteerd kan worden van het zogenaamde weergat. Gebruik maken van de goede wind is als schaken in je vaar-programma en heb inmiddels al heel wat theorieën over dit fenomeen gehoord. Vooral de discussies die soms wel dagen duren voordat men de durf heeft om over te steken. Allerlei weermodellen komen tijdens de borrel aan bod en na 6 uur borrelen is de conclusie dat het beste is om morgen te vertrekken maar dit alsnog niet doen omdat het onverantwoord is met een kater te vertrekken. Op deze manier blijven veel zeezeilers drie weken in Blankenberge liggen om thuis te vertellen dat het dit jaar met Engeland echt niet ging.

 

Ons weergat bestaat uit het voorkomen van de regen want de wind blijft de komende dagen uit het Noordoosten waaien met een 3 tot 4 Bft en is erg gunstig om wat te spelevaren op het Eemmeer. Rond half elf varen we naar de brug van Eembrugge en moeten een kwartier wachten omdat een groot vrachtschip onderweg is. Rond vijf over elf kunnen we echt vertrekken en varen met behulp van het ijzeren zeil de Eem af, tussen de vele vogels. Broedende koppels, zwanen die hun kleintjes beschermen, eenden-families, de bladeren verschijnen aan de takken, vissen springen uit het water. Het voorjaar dient zich aan en geniet van het uitzicht. De pontbaas zwaait ons goedendag en kan het niet laten om terug te denken aan de negatieve ervaring van enkele dagen geleden. Door het mooie weer vergevingsgezind geworden zwaai ik zwierig terug. Deze pont is bezongen door drs. P. met het lied Heen en Weer. Een van de weinige liederen waar ik de tekst nog van ken.

 

Door de NNO-wind is het halve wind naar de sluis en halve wind weer terug richting het eiland de Dode Hond. Dit is een van de tochten waar van je weet waarom je al het werk hebt gedaan. Schitterend, een lopend schip en het zonnetje in de kuip. Jammer dat het wat fris blijft maar dat is ook het enige.

 

Landing op de zuidzijde van de Dode Hond en probeer een rondwandeling te maken maar dat gaat helaas niet meer en stoppen direct nadat ik een gans verstoor bij het broeden. Terug en de vogels met rust laten. In de lucht spotten we als echte vogelaars twee Zeearenden. Dit geeft een Wow gevoel en krijgen stijve nekken van het naar boven kijken en de zeearend een stijve nek van het neerkijken op die twee vreemde enthousiastelingen.

 

De lucht betrekt en breken op om met het zeil te vertrekken zonder de motor te starten en varen het grootste gedeelte de Eem op met de wind in de rug. Prima vaardag en dankbaar gebruik van het Weergat.

 

 

De tekst van Drs. P. is toch wat uitgebreider dan gedacht. Wat een taalkunstenaar!

 

 

 

We zijn hier aan de oever van één machtige rivier
De andere oever is daarginds, en deze hier is hier
De oever waar we niet zijn noemen wij de overkant
Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland
En dit heet dan de overkant, onthoud u dat dus goed
Want dat is van belang voor als u oversteken moet
Dat zou nog best eens kunnen, want er is hier veel verkeer
En daarom vaar ik steeds maar vice versa heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Ik breng de mensen heen, ik breng weer anderen terug
Mijn pont is als het ware ongeveer een soort van brug
En als de pont zo lang was als de breedte van de stroom
Dan kon hij blijven liggen, zei me laatste één econoom
Maar dat zou dan weer lastig zijn voor het rivierverkeer
Zodoende is de pont dus kort en gaat hij heen en weer
Dan vaart hij uit, dan legt hij aan, dan steekt hij weer van wal
En ondertussen klinkt langs berg en dal mijn hoorngeschal
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
En als de pont dan weer zijn weg zoekt door het ruime sop
Dan komen er werktuiglijk gedachten bij me op
Zo denk ik dikwijls over het geheim van het bestaan
En dat ik op de wereld ben om heen en weer te gaan
Wij zien hier voor ons oog een onverbiddelijke wet
Want als ik niet de veerman was dan was één ander het
En zulke overdenksels heb ik nu de hele dag
Soms met een zucht van weemoed, dan weer met een holle lach
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) De boot is vol
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Ik zeg
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) de boot is vol
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Stap niet in de boot
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Hij is vol
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Blijf aan de wal, meneer

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) U ziet toch dat de boot vol is
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Toe nou mensen,
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) kom toch niet in deze volle boot

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Ga nou weg mensen
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Dat loopt nog verkeerd af
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Wees nou verstandig mensen

 

 

 

 

Wild west

Nationale trots, DAF gevoel
Nationale trots, DAF gevoel

 

Dinsdag, 27 april 2021

 

 

Eembrugge

 

Ontsnappen aan een wuivende koninklijke familie die de verjaardag van de majesteit vieren. Feestend Eindhoven achter de beeldbuis, facebook, zoom en denk meer plezier te kunnen beleven aan boord van de AlbinO. Dochter van Jacqueline heeft kans om de beeldbuis op te luisteren maar loopt uiteindelijk de uitzending mis omdat verschillende onderwerpen bij Koning Willem-Alexander uitlopen en er voor haar geen uitzendruimte meer overblijft. Jacqueline blijft vergeefs wachten achter de buis en ik ben uiteindelijk blij dat de keus voor mij gevallen is op een poetsdag aan boord.

 

Schrobben van het dek met chloor, commandant op de gladde oppervlakken, polijstpoets en vervolgens in de was en uitpoetsen. Wrijven totdat je van de warmte de trui uittrekt, zonnebril op moet zetten vanwege de glans en de drang om telkens met de handen over de zachte polyesterhuid te wrijven. Het is geen groot schip in mijn beleving maar toch te groot om alles in een dag af te werken en stop rond 1600 uur om te genieten van het zonnetje vanuit de kuip. Kijken naar de ijverige klussers, genieten van het gestuntel van een snel motorjacht waar de schipper langdurig moeite doet om zijn lijntjes om de paal te gooien. Om de paal leggen zou gemakkelijker zijn maar het wildwest gevoel heeft de overhand.

 

In de tussentijd laat ik de motor op temperatuur komen en voel de motor of deze warm loopt maar het valt allemaal mee en denk dat het gebruik van de thermostaat met de grote opening een beter resultaat heeft. We zullen het bij een latere trip wel meemaken.

Bubbel

Sloep
Sloep

 

 

Zondag, 25 april 2021

 

 

Eembrugge

 

Ontsnappen aan het zondag gevoel, ontsnappen aan de somberte van de coronacijfers en berichtgeving. Een draai geven aan het pessimisme en kom met een glimlach aan boord om te genieten van de zelfgecreëerde bubbel, in plaats van het actief meedoen aan koffiedrinken in de parken. Zwemmen tegen de stralen van het waterkanon in, gespeelde ergernissen tegen de regering en corona-ontkenners is aan de orde van de dag. Voor mij is het wachten op de vaccinatie en de daardoor ontstane mogelijkheid om te reizen.

 

Op de haven is het orgie van activiteiten door de schilderende, klussende bootjes mensen. Auto’s met de klep open die hun grote hoeveelheden gereedschap tonen, achterbanken vol gestouwd met kussens met verse zolderopslag geuren. Er wordt wat af gefrommeld, kitspuiten in de aanslag, schroefassen in het vet en een laagje bronskleur van honderden euro’s. Allemaal schippers met een droom van wereldreizen of grote oversteken naar buitenslandse bestemmingen en waarvan 85% van deze bootjes op de kant na de te waterlating het hele seizoen bijna niet de haven uitkomen om de volgende winter weer op de kant te belanden voor weer een nieuwe onderhoudsbeurt.

 

Vandaag de aansluiting van de verschillende lampjes in de kajuit, bilgepomp vastzetten in de holte van de romp met een extra bediening, kachel in gebruik, thermostaat koken en opnieuw in de motor plaatsen. In de kuip de tijd nemen om van het zonnetje te genieten en hoor een klap tegen de romp van de AlbinO. De buurman komt met het gezin aan boord van zijn sloep en met behulp van armen en benen, worden de ongecontroleerde bewegingen afgehouden. Schipper staat een beetje schaapachtig achter het roer en de vrouw mag als een sloepprinses de fouten van de kapitein compenseren. Zwarte laarzen worden tegen de romp geduwd en dwingen de boot uiteindelijk tussen de palen weg. De kinderen zijn bezig met de vishengels. Er kan niet zoveel mis maar het is een moment van “Wat moet ik hiervan denken”. Ik besluit vriendelijk mee te helpen en een gedrag van alles komt goed uit te stralen. Het gaat ook goed.

 

Gereedschap sorteren, doosjes met schroeven sorteren, doppenset compleet, schroevendraaiers op maat en soort. Lekker bezig, heerlijk op mezelf. Laat bel ik naar huis en kan aanschuiven aan het avondeten waar de televisie laat zien wat er voor een wanhoop protesten afgespeeld zijn. Mijn bubbel is prettiger.

Alarm

Rivier Eem
Rivier Eem

 

Vrijdag, 23 april 2021

 

 

 

WIJ-land – Eembrugge

 

 

Afsluiten van een leuke reis. 10 dagen genieten van eigen land en dat ondanks de koude. De eerste helft van april 2021 blijkt de koudste april te zijn sinds 1900. Het lijken extreme omstandigheden om op vakantie te gaan, nachtvorst en 7 graden overdag maar we passen ons prima aan, met een donsjas, extra lang ondergoed, muts op het hoofd soms handschoenen aan maar meestal handen in de zakken en helmstok tussen de benen. Met gloeiende wangen bij de oliekachel in de kuip of knus in de kajuit bij het 1500 watt kacheltje, het is een gezellige knusse bubbel waar we onszelf in plaatsen en laten op deze manier de corona perikelen en besmettingen aan ons voorbij gaan.

 

Ontbijt buiten in de kuip, koffie dampend in de mok, wolken blazen en kijken naar het rokende water. De nachtvorst van afgelopen nacht gaat over het relatieve warme water en zorgt voor een mooie sfeer. De dampende lucht en de vogels die gezellige zitten te babbelen onder elkaar en de Fuut-en die met een fraaie hoekduiken bijna rimpelloos onderwater verdwijnen. Dit is een mooie plaats om tot rust te komen maar we moeten naar huis en zullen het laatste stuk op de motor moeten doen want de wind laat ons in de steek.

Met een gemiddelde van 4,8 knoop naar de sluis, brug en komen op het Eemmeer. We draaien de Eem op en varen nu tussen de weilanden door. De pont steekt zonder dat de pontbaas kijkt over. Hij heeft voorrang zodat we ingehouden zachtjes naar de achterkant van de varende pont varen om deze aan die kant te passeren. Dan ziet de Pontbaas een paar bekende fietsers aankomen en gooit de pont direct in zijn achteruit en vaart terug waar deze vandaan is gekomen. Ik moet vol achteruit varen om een aanvaring te voorkomen. De motor geeft een warmtealarm af en geeft dat aan met een indringend geluidssignaal. Eerst denk ik dat het wel zal oplossen maar de toeter blijft indringend door tetteren en vaar naar de wal om daar de boel te onderzoeken. Nadat ik de thermostaat uit de motor haal en opnieuw start is het alarm al snel stil en varen we door naar de ligplaats.

 

Spullen in de rugzak en worden bijzonder aardig als extra service door de havenbeheerders weggebracht naar het station nadat de taxi weigerde om tijdens de drukte ons op te halen.

 

Een afsluiting van een geslaagde vakantie, een extra waardering van de vaareigenschappen van de Albin Vega, de mogelijkheden voor de tijdsinvulling voor de komende periode.

Wij aan het WIJ-land

Aquaduct Harderwijk
Aquaduct Harderwijk

 

 

Donderdag, 22 april 2021

 

 

 

Elburg – WIJ-land

 

WIJ-land is geen eiland maar een natuurhaven aan het Randmeer. Vlak tegen het Hosterwold een natuurgebied van 4700 hectare bos met een groot scouting centrum. Het moet een prachtig gebied zijn om te fietsen en uitgebreid te wandelen. Wij blijven braaf aan de steiger en genieten van de rust.

 

Vanochtend kunnen we om kwart over tien aanvaren want de Elburgbrug draait pas om 11 uur. Tijd genoeg om het kompas van de stuurautomaat te kalibreren, rondjes te draaien en zien aan de andere kant van de brug een aantal zeilschepen met grote snor voor de boeg aansnellen om ook de brugopening te halen. Elke 24 uur een brugopening is niet veel zodat het een obstakel wordt. We mogen als eerste door de brug en zetten direct de genua op om te zeilen. Rust in de kuip, het zeil werkt geluidloos en genieten van alles wat fladdert en voorbijkomt. Bij Harderwijk komen we weer een bijzonder kunstwerk tegen namelijk een aquaduct voor de jachten. Een nauwe doorgang over een autoweg waar we een mooie doorkijk krijgen over het onder ons doorrazende verkeer. Na aquaduct even de motor bij zetten om tegen de wind een bovenwindse koers te halen. Plan is om zeil te zetten voor Strandnulde maar vinden een mooi plekkie onderweg Het WIJ-land.

 

Alleen aan de beschoeiing vlak onder de bomen en struiken uit de koude wind zodat in het in de luwte aangenaam is. De droogte van de afgelopen dagen maken het zelfs comfortabel om op het gras naast de barbecue te zitten en ons avondeten te bereiden.

 

De beheerder komt langs en vertelt enthousiast over het gebied, wij nemen ons voor om snel terug te komen.

 

Gulden Snede

Elburg
Elburg

 

Woensdag, 21 april 2021

 

 

 

 

Ketelhaven – Elburg

 

 

Almanakken komen op tafel. De reis moet gepland worden en verschillende malen rijzen er obstakels die na opnieuw lezen weer meevallen. Toch is er een stremming bij de Roggebotsluis tot 12 uur. Brug bij Elburg draait vanaf 11 uur. Werkzaamheden bij de Reevesluis. Ik ken helemaal geen Reevesluis en frons mijn wenkbrauwen. Toch nog maar eens goed op de kaart kijken en zie inderdaad een nieuw kunstwerk vlak bij de Roggebotsluis. Vreemd dat twee sluizen zo dicht op elkaar liggen terwijl het verval meestal niet meer dan 5 centimeter is voor of na de sluis. Op het internet googelen en er ontstaat weer nieuw inzicht.

De nieuwe sluis komt in de plaats van de Roggebotsluis, die drie kilometer noordelijker ligt. Sinds 28 oktober 2019 is de nieuwe Reevesluis klaar voor gebruik. Schepen moeten voortaan door de schutsluis varen. Ten oosten van de schutsluis wordt nu gestart met de bouw van de spuisluis. Beide sluizen maken deel uit van het project Ruimte voor de Rivier IJsseldelta. Rijkswaterstaat is met het project al sinds 2014 bezig om het gebied rond Kampen te beschermen tegen hoogwater. Daarvoor is een bypass een aftakking van de rivier de IJssel gemaakt waarmee water kan worden afgevoerd richting Drontermeer.

Na de koffie gooien we lijnen los en merken dat het stevig uit het noorden waait zodat ik alleen voor de fok kies om rustig het gebied in ons op te nemen. Twintig jaar geleden werd ik eens gehinderd door een onverstoorbare Amerikaan die met tijd genoeg en lak aan alles en iedereen met een fok de oceaan en de coastal waters onveilig maakte. Ik realiseerde me de eenheid van tijd, overgave en rust die de man uitstraalde en bedacht me toen dat ik die rust niet had. Nu ik op de fok de tocht vervolg, twintig jaar ouder kom ik erachter dat ik die rust nog steeds niet heb maar geniet er wel van.

Netjes op tijd bij de brug en Roggebotsluis die al snel voor ons opengaan, verval 5 centimeter. Na de sluis het zeil weer omhoog en passeren een file van tegemoetkomende schepen die allemaal hebben gewacht bij de Elburgbrug van 11 uur. Twee vrachtschepen en een motorjacht varen voor ons bij de passage van de Reevesluis. Na de Reevesluis de fok in de mast en zeilen met een tempo van de “Man and the Sea” richting Elburg. De bomen en de vlakte zorgen voor een draaiende wind van 20 tot 30 graden van achter zodat we regelmatig de fok moeten keren. Al met al een prachtige tocht onder begeleiding van de vele vogels, wuivende rietkragen en prachtige eilandjes. Ik moet echt toegeven dat de ontwikkelaars van dit gebied een pluim verdienen. Het is mooi en krijg soms het idee dat ik in de Biesbosch vaar.

In Elburg zeilend tot aan de steiger en start de motor voor de laatste 50 meter. Plaats uitzoeken aan de hand van de groene bordjes die aangeven dat de plaats beschikbaar is. Aan de betaalautomaat havengeld voldoen en lopen naar de stad Elburg. Wat een leuke plaats met een oude geschiedenis. Een herbouwde stad in de twaalfde eeuw en een voorbeeld dat er toen ook ruimte was voor een nieuwe ruimtelijke ordening. Vierkante stadswallen met een rechtlijnig stratenplan met een gracht midden in de kern voor aan en afvoer van vracht en vuilwater. De geschiedenis van Elburg gaat terug tot het jaar 796 en in 1233 kreeg Elburg stadsrechten. Tussen 1392 en 1396 is de stad volledig herbouwd en sindsdien heeft Elburg zijn huidige vorm. Het ontwerp van de vesting is gebaseerd op het principe van de Gulden Snede, een zeldzaamheid in de stedenbouw.

Vertraagt slikken

IJsseloog
IJsseloog

 

Dinsdag, 20 april 2021

 

 

 

Urk – Ketelhaven

 

 

 

De avonden zijn knus en lang. Wat vroeger de vreugde bepaalde was een potje scrabble, maar nu zitten twee volwassen mensen op hun schermpje te kijken of facebook nog iets leuks te melden heeft. Jacqueline komt erachter dat het voor mij mogelijk is om een afspraak tot vaccinatie te maken.

Telefonische afspraak is geen optie want er blijken 1200 wachtenden voor me te zijn. DigiD is een ander alternatief en probeer in te loggen. Het beste werkt de site met behulp van de Digid-app zodat ik die eerst ga laden en dan de procedure weer vervolg. Mooie service want al snel is er  een afspraak geboekt op 4 mei in Zaltbommel. Toch mooi om met internet zo dicht bij je thuis te blijven.

 

Vanochtend lekker uitslapen want de weersverwachting geeft geen wind aan in de ochtend en een beetje wind in de middag. Zo staan we voorzichtig op, kauwen extra langzaam en slikken vertraagt het ontbijt door, kijken wat wazig rond en genieten van de zon. Een telefoonrondje door de familie en de ochtend is snel voorbij.

 

Om halftwaalf meldt zich een klein briesje en we vertrekken. Genua met grootzeil en laten de AlbinO naar de Ketelmeerbrug drijven. Het gaat steeds een beetje sneller en zeker nadat ik de genua kan uitbomen. Met 3 knopen onder de brug door en met 4 knopen stormen we de monding van het Drontermeer in, langs een interessant eilandje genaamd IJsseloog. Hieronderzal ik de tekst kopieren voor de belangstellenden. Zeiltjes omlaag en vaar de haven binnen. Aanleggen en na het betalen bij de havenmeester een klein wandelingetje want er is niet veel te beleven hier. In de kuip rust en gooi op het eind van de middag de Cobb aan voor het eten.

 

Een heerlijke zonnige zeildag waar nu eindelijk mijn armen kunnen kleuren. De Pacific teint is helemaal verdwenen.

 

IJsseloog, het raarste eilandje van Nederland

IJsseloog is het bijzonderste eiland van Nederland. Het ligt in het Ketelmeer, tegenover de uitmonding van de IJssel. Het wordt gevormd door een cirkel die de ringdijk vormt met een middellijn van een kilometer. De dijk is 10 meter hoog en omringd een waterplas, deze is 45 meter diep. Aan de buitenkant van de dijk ligt een haventje, met wat gebouwtjes, grasland en bosschages. Op de bodem van de plas ligt de giftigste grond van Nederland.

Het ontstaan van IJsseloog

In de jaren 1950 tot 1990 is verontreinigd slib aangevoerd door de IJssel en als bezinksel terechtgekomen op de bodem van het Ketelmeer. Het slib bevat giftige stoffen en metalen, zoals kwik en zink. Sinds de jaren 1990 is de waterkwaliteit van de IJssel verbeterd. Hoewel het verontreinigde slib niet direct tot problemen leidde omdat de bodem bij de zandstranden en zwemplekken niet vervuild is, wilde Rijkswaterstaat voorkomen dat de verontreiniging zich verder zou verspreiden richting het IJsselmeer. Daarnaast belemmert het aanwezige verontreinigde slib verdere ontwikkeling van het gebied voor recreatie en natuur. Omdat het niet haalbaar was om het zwaar verontreinigde slib te saneren, is besloten om het slib permanent op te slaan in een speciaal daarvoor ontworpen depot. Het depot is midden in het meer aangelegd om problemen met landbouw en omwonenden te voorkomen. En zo is het eiland IJsseloog ontstaan. De bouw van slibdepot IJsseloog is in 1996 gestart en in 1999 voltooid. Er is een haven aangelegd om het slib ook per schip te kunnen aanvoeren.

Wonderlijke natuur

IJsseloog is verboden voor bezoekers, maar bijzonder goed gevuld met leven! Dat is namelijk het wonderlijke: rondom de giftige grond is een prachtig natuurgebied ontstaan. Veel nachtegalen, zwartkopjes, karekieten, grasmussen en allerlei andere zangvogels zijn er te vinden.

Bedreiging

Het paradijs wordt echter wel bedreigd. Toen het een aantal jaren geleden eindelijk weer flink aan het vriezen was, vroor ook het Ketelmeer dicht. Vossen hebben van deze gelegenheid gebruik gemaakt en zijn over het ijs naar dit interessante eiland gelopen. Sinds hun komst is het afgelopen met de meeuwenkolonies en weidevogels en broeden er  geen ganzen meer op IJsseloog.

Toekomst IJsseloog

Het is nog niet duidelijk wat er in de toekomst met dit slibdepot gaat gebeuren wanneer het vol zit. Wellicht kunnen we daar in de toekomst over meedenken.

Eigengereidheid

 

Maandag, 19 april 2021

 

 

 

Stavoren – Urk

 

 

 

Urk is de laatste tijd nogal slecht in het nieuws gekomen. Een plaats met jongelui die rellen, de Coronatest straat in brand steken, kerkgangers die meer vertrouwen hebben in de Lieve Heer voor de coronabestrijding dan Hugo de Jonge. De vissers die zich met een andere handel inlaten dan alleen het vangen van platvis. Het geeft een beeld van eigengereidheid, los van de samenleving. Ik zie enige fronsrimpels in het voorhoofd bij Jacqueline als ik het plan opper om naar Urk te gaan. Een zeiltochtje van 15 mijl met afnemende wind. Lekker om op het water te zijn en weer een plaats verder te trekken.

 

Urk valt mee, leuke plek om te wandelen, veel te zien en flinke activiteiten in de haven. Een mengelmoes van vissersschepen, scheepsbouw, restaurants, viswinkels, jongelui met snelle bromfietsen. Oude mannen op de leugenbank. Een iedereen kent iedereen mentaliteit en niet vervelend doen. We wandelen door het dorp en gaan op zoek naar een supermarkt. We kiezen de verst gelegen supermarkt om met een zware boodschappentas onszelf te klieren, terug te lopen naar de boot terwijl er naast de boot een supermarkt is. Opvallend is het weinige gebruik van de voorzorgsmaatregelen zoals het mondkapje in de supermarkt en winkels. Een middagdutje in de kuip en zon. Na het eten een wandelingetje over de kade. Een echtpaar moppert over het gedrag van de jeugd met hun scooters. Het is Urk zullen we maar zeggen.

 

Sterk verhaal

 

Zondag, 18 april 2021

 

 

 

Hindelopen – Stavoren

 

Met een beetje wenden en keren in de boot, voorkomend om elkaar niet aan te raken, als sardientjes dansen we in de AlbinO. Slaapzakken op de bank worden opgerold, een expeditie ondernemen naar het toiletgebouw waar een ware lozing van ochtendurine plaats vindt. Ik moet de landvasten bijstellen vanwege het wassende water. Opgefrist en monter ontbijten en om kwart over negen meldt de taxi zich om Marian en Cees terug naar de auto in Harlingen te brengen. Een leuke ervaring om met elkaar in de boot genomen te worden. Zeker voor herhaling vatbaar en na hun vertrek zie ik de boot steeds groter worden. Hoe zat het ook alweer met die makke schapen in een hok?

 

Wij ruimen de rommel op en zetten het zeil om richting Stavoren te varen. Lekker lopend windje, zondagochtend gevoel, zeiltjes aan de horizon en rond om ons heen. Kerktorens die hun zondagsgeluid over het water laten galmen. Schapen op de dijk, gezinnen die een zondagswandeling maken. Vanuit de kuip is het allemaal waar te nemen en varen de nieuwe jachthaven in. Deze nieuwe jachthaven is aan het steigerwerk te zien al een tijdje open maar het is nieuw voor mij. Met een bijzonder vriendelijke havenmeester worden we persoonlijk welkom geheten en een heel prettig verblijf gewenst.

 

Wandelen door Stavoren is een iets mindere ervaring als Hindelopen maar ook leuk. Het verhaal van het Vrouwtje van Stavoren waarschuwt voor de hoogmoed. Op de kade staat ze uit te kijken in de haven naar het uitladen van de tarwe en vervolgens verzandde de haven en verging haar vloot. Tot de bedelstaf gebracht en er rest niets meer dan spijt. Het verhaal gaat ook dat het Vrouwenzand, de ondiepte vlakbij Stavoren is ontstaan door de tarwe. Het ene verhaal is een verhaal over hoogmoed het andere valt onder de noemer van Sterk verhaal.

De eerste kras

Altantic yachts
Altantic yachts

 

Zaterdag, 17 april 2021

 

 

Harlingen – Hindelopen

 

 

 

Wakker worden met het getingel van een klein carillon, auto’s rijden vlak voorbij de AlbinO die aan de kade ligt. Douchen in het waslokaal want we krijgen bezoek. Marian en Cees zijn onderweg, om met ons te leren bivakkeren op een bootje van 8 meter. Een tijdje geleden hadden we al eens een plan besproken om op het einde van het jaar een blokhut, iglo, yurd of Wigwam samen er op uit te trekken. Een bejaardensurvival en wie de meet niet haalt kan meteen begraven worden. Als voorproefje op de te verwachten ontberingen komen Marian en Cees aan boord om een weekend te leren varen en slapen. Voor hen is alles nieuw.

 

Om half tien staan ze met rugzak aan boord, en na de koffie zoek ik contact met de havenmeester voor een opening van de brug. De lijnen los en varen naar de brug die al snel opengaat. Hollands knus, bruggen, geveltjes van de oud-Hollandse huizen, bruine vloot, garnalenvissers die de netten drogen bezorgen de bezoekers wel een heel mooi beeld van het varen met een bootje zo laag bij het water en alles zo hoog boven hen. Na de tweede brug zie ik het grijze water van de Waddenzee met witte golftopjes voorbijsnellen. In de havenkom zet Jacqueline het zeil op en draaien met de wind mee, tegen de stroom in richting Kornwerderzand. Cees aan het roer en varen met achterlijke wind richting zuid. Wind pal achter wordt door mij altijd benoemd als k*tkoers. Een paar keer gijpen en het bijzetten van een fok heeft weinig zin want die wordt afgeschermd door het grootzeil. Jammer dat we geen droogvallende platen treffen waar de zeehonden in de vroege voorjaarzon zich wentelen op het zand. Uitbuikend en boerend van de vis die ze in deze kraamkamer van de Noordzee wegroven. Geen zeehonden dus, maar wel prachtig weer en het opdoemen van de Afsluitdijk. Een lange rechte lijn beton met een eiland waar de sluizen zich op bevinden. De betonnen bunkers houden de wacht bij binnenvaart en varen met een vijftal andere schepen door de draaibrug naar de sluis. Een Belg apentrots op zijn spiksplinternieuwe Atlantic zeiljacht zet zijn eerste kras aan de betonnen rand als deze helemaal dwars komt te liggen in de sluis. Zo deze kan niet meer als voorbeeld in de folder. In de sluis besluiten we door te varen naar Hindelopen in plaats van Makkum. Fijn om te zien dat de nieuwe zeelui er aardigheid in hebben en varen met de wind mee, een stuk rustiger dan op het wad richting de stad Hindelopen.

 

Eén prachtige jachthaven waar we in een hoekje de AlbinO parkeren en een stuk gaan wandelen in de plaats. Een prachtig stukje Friesland met rijke geschiedenis, huisjes, kerkjes, grachten, bruggetjes. Ik gebruik verkleinwoorden want het is niet groot. Na de wandeling een ijsco en in de kuip barbecueën we het vlees. Als dit een uiting is van survivallen hoef ik nog lang niet begraven te worden.

 

Tsjerk Hiddesluis
Tsjerk Hiddesluis

 

Vrijdag, 16 april 2021

 

 

 

Leeuwarden – Harlingen.

 

Jacqueline neemt als een spons alle wetenswaardigheden en technieken van het zeilen in zich op. Ze luistert en neemt waar. Het wordt een beetje veel. De sluis van Harlingen is een bastion, een gevaarte, kunstwerk, toegang tot het gevaarlijke wad met al zijn ondieptes en het zoute water. De lichten op de sluis zoals tweemaal rood is wachten maar ben in bedrijf. Dubbel tweemaal rood, sluis is niet in gebruik. Rood en groen geeft aan dat de sluis klaar gemaakt wordt. Groen is invaren. Via de marifoon worden we de kolk ingestuurd en met een landing aan bakboord gaat het allemaal gemakkelijk. In de deur aan de zeekant wordt een luik opengedraaid en het water komt een hoop gesis en geborrel binnen. Jacqueline geniet en vindt het allemaal interessant nieuw. De deur gaat open en ik vraag haar wanneer we weg mogen. Nu roept ze, want het is groen en we kunnen nu weg. Verbazing ontstaat als ik geen enkele aanstalten maak om los te maken. Waarom ga je niet los? Droog merk ik op: Zullen we niet eerst wachten dat de brug over de sluis open gaat. Lastig met je mast om er doorheen te varen. Je moet ook aan alles denken ook. Jacqueline wilde zich braaf aan de regels houden, is het weer niet goed. Regelgeving altijd met een korrel zout en logica beoordelen.

 

 

Een vriendin van Jacqueline komt op bezoek voor een kop koffie en bij te praten. Gezellig om te horen hoe Karin zich aangepast heeft in haar nieuwe woonomgeving en is al flink ingeburgerd bij de roeivereniging in Leeuwarden. Afrekenen bij de havenmeester met een uitgebreide coronababbel. Afrekenen gebeurt met een “Tikkie” en na de koffie en afscheid trek ik de Albino achteruit de modder en vind pas aan de overkant wat vrij water om de haven uit te varen. Wat een prut. Net buiten de haven gaat het zeil op en de bebouwing van Leeuwarden zorgt ervoor dat de AlbinO heel gezapig zijn weg zoekt over het Harinxmakanaal.

 

In 1901 bracht de provincie Groningen het belang van een goede verbinding met Amsterdam naar voren en vijf jaar later liet zij een plan ontwerpen. Een gedeelte ging door Friesland en Friesland zag het belang voor een verbinding met zee. In 1920 werd er serieus nagedacht over een kanalenplan voor de drie noordelijke provincies. Pas op 1 april 1935 werd voor de uitvoering in Friesland een afzonderlijke dienst opgericht onder leiding van Ir. F. Volker. Het was in de crisisjaren en met name bij de aanbesteding van graafwerken werd als voorwaarde gesteld dat ze werden uitgevoerd in werkverschaffing in den droge.

 

Het kanaal is voor Friesland een succes want er is veel industrie gevestigd en met name de scheepsbouw is van groot belang. Door de vele fabrieken, huizen en bomen is het wat wisselend zeilen. Van windstilte tot samengebundelde wind om een gevel heen die de AlbinO behoorlijk doet overhellen. We zeilen 90% van het parcours en genieten van de zon en de wisselende omgeving.

 

De Tsjerk Hiddesluis geeft ons de opening naar het wad en laat de onderkant van de AlbinO een lekker schoonmaken door het zout. Het is net of het scheepje zich beter voelt en dat het gemakkelijker door het zoute glijdt dan door het zoete water.

 

In de Noorderhaven vinden we een mooi plekkie en gaan boodschappen halen voor morgen. In de kuip barbecue met de Cobb en bereiden ons voor, met de kaart en getijdetabel.

Wachten op de brug

Leeuwarden
Leeuwarden

 

Vrijdag, 16 april 2021

 

 

 

Leeuwarden – Harlingen.

 

Jacqueline neemt als een spons alle wetenswaardigheden en technieken van het zeilen in zich op. Ze luistert en neemt waar. Het wordt een beetje veel. De sluis van Harlingen is een bastion, een gevaarte, kunstwerk, toegang tot het gevaarlijke wad met al zijn ondieptes en het zoute water. De lichten op de sluis zoals tweemaal rood is wachten maar ben in bedrijf. Dubbel tweemaal rood, sluis is niet in gebruik. Rood en groen geeft aan dat de sluis klaar gemaakt wordt. Groen is invaren. Via de marifoon worden we de kolk ingestuurd en met een landing aan bakboord gaat het allemaal gemakkelijk. In de deur aan de zeekant wordt een luik opengedraaid en het water komt een hoop gesis en geborrel binnen. Jacqueline geniet en vindt het allemaal interessant nieuw. De deur gaat open en ik vraag haar wanneer we weg mogen. Nu roept ze, want het is groen en we kunnen nu weg. Verbazing ontstaat als ik geen enkele aanstalten maak om los te maken. Waarom ga je niet los? Droog merk ik op: Zullen we niet eerst wachten dat de brug over de sluis open gaat. Lastig met je mast om er doorheen te varen. Je moet ook aan alles denken ook. Jacqueline wilde zich braaf aan de regels houden, is het weer niet goed. Regelgeving altijd met een korrel zout en logica beoordelen.

 

 

Een vriendin van Jacqueline komt op bezoek voor een kop koffie en bij te praten. Gezellig om te horen hoe Karin zich aangepast heeft in haar nieuwe woonomgeving en is al flink ingeburgerd bij de roeivereniging in Leeuwarden. Afrekenen bij de havenmeester met een uitgebreide coronababbel. Afrekenen gebeurt met een “Tikkie” en na de koffie en afscheid trek ik de Albino achteruit de modder en vind pas aan de overkant wat vrij water om de haven uit te varen. Wat een prut. Net buiten de haven gaat het zeil op en de bebouwing van Leeuwarden zorgt ervoor dat de AlbinO heel gezapig zijn weg zoekt over het Harinxmakanaal.

 

In 1901 bracht de provincie Groningen het belang van een goede verbinding met Amsterdam naar voren en vijf jaar later liet zij een plan ontwerpen. Een gedeelte ging door Friesland en Friesland zag het belang voor een verbinding met zee. In 1920 werd er serieus nagedacht over een kanalenplan voor de drie noordelijke provincies. Pas op 1 april 1935 werd voor de uitvoering in Friesland een afzonderlijke dienst opgericht onder leiding van Ir. F. Volker. Het was in de crisisjaren en met name bij de aanbesteding van graafwerken werd als voorwaarde gesteld dat ze werden uitgevoerd in werkverschaffing in den droge.

 

Het kanaal is voor Friesland een succes want er is veel industrie gevestigd en met name de scheepsbouw is van groot belang. Door de vele fabrieken, huizen en bomen is het wat wisselend zeilen. Van windstilte tot samengebundelde wind om een gevel heen die de AlbinO behoorlijk doet overhellen. We zeilen 90% van het parcours en genieten van de zon en de wisselende omgeving.

 

De Tsjerk Hiddesluis geeft ons de opening naar het wad en laat de onderkant van de AlbinO een lekker schoonmaken door het zout. Het is net of het scheepje zich beter voelt en dat het gemakkelijker door het zoute glijdt dan door het zoete water.

 

In de Noorderhaven vinden we een mooi plekkie en gaan boodschappen halen voor morgen. In de kuip barbecue met de Cobb en bereiden ons voor, met de kaart en getijdetabel.

Warmte-alarm

Prinses Margrietkanaal
Prinses Margrietkanaal

 

Donderdag, 15 april 2021

 

 

 

Lemmer – Leeuwarden

 

 

 

Blauwe lucht met witte wolken, het zonnetje laat zich dikwijls zien en de wind staat tegen. Niet al te veel wind maar het is lastig zeilen in het Prinses Margrietkanaal als deze pal tegen staat. Kruisen wordt niet op prijs gesteld en ook voor mij is het niet de favoriete tijdbesteding. De motor loopt het best bij een snelheid van 4,7 knoop en denk dat het de beste snelheid is om de motor niet te overbelasten. De uren rijgen aaneen met de luchten, polderlandschappen, vogels en vrachtschepen. Opvallend hoe druk er gevaren wordt op het kanaal, waar gaat het allemaal heen?

 

Vlak voor een spoorbrug worden we opgehouden en laat het toerental terugvallen naar stationair waarbij het alarm van het koelwater indringend waarschuwt. Wat te doen? Motor stilzetten of hopen dat bij een verhoogd toerental door het extra water, de motor weer gekoeld wordt. Moeilijke keuze maar de keus is snel gemaakt want de beroepsvaart dwingt me tot manoeuvreren zodat ik wat snelheid maak om te draaien. Gelukkig valt het signaal weg en weet nu dat er weinig koelwater is bij een laag toerental en dat de motor tijdens het varen behoorlijk warmloopt.

 

Op de hoogte van Grouw merken we dat er nog maar een paar uur gevaren hoeft te worden om in Leeuwarden te komen en besluiten door te drukken zodat we de noordelijke wind morgen kunnen gebruiken om met halve wind naar Harlingen te varen. Dan hebben we het motoren maar gehad.

 

In Leeuwarden vinden we in de almanak een beschrijving van het meest knusse haventje van Leeuwarden en dat lijkt me wel wat. In het haventje schuiven we de modder in en met de 1.10 meter liggen we muurvast in de box. Aanmeerlijntjes zijn niet nodig want we kunnen geen kant uit. De dichtstbijzijnde winkel is 20 minuten wandelen zodat we maar op veldtocht gaan in de verschillende kastjes voor een maaltijd. Zure haring met een augurk en kappertjes als voorgerecht. Pasta met bonen en gerookte makreel als hoofdgerecht wordt het een niet alledaagse maaltijd maar prima gegeten.

 

In de avond luisteren naar het verslag van de voetbalwedstrijd Ajax tegen Roma. Als je ergens suf en lui van wordt is het naar een saaie voetbalwedstrijd luisteren.

volledig ondergescheten

Nederland 500 jaar voor Chr
Nederland 500 jaar voor Chr

Woensdag, 14 april 2021

 

 

Medemblik – Lemmer

 

 

Het weerbericht geeft noordnoordoosten wind aan. Mooi lopend windje naar Lemmer om Friesland te bedwingen vanuit het zuiden. In denk dat de eerste bewoners dit ook moeten hebben gedaan maar dat blijkt niet te kloppen. 2700 jaar geleden zijn de eerste expedities van de mens naar Friesland vanuit Texel gedaan. Logica is niet altijd logisch. Het overgrote deel van de provincie Friesland was 700 jaar voor onze jaartelling moerassig en onbewoond. DE eerste Friese boeren moeten kolonisten uit andere streken zijn geweest, die hier op zoek gingen naar bewoonbare locaties zoals zandtoppen en kwelderwallen. (Tjalling Waterbolk, Hoogleraar).

 

Het landschap is enigszins veranderd en wij varen op het IJsselmeer in plaats van de Zuiderzee. Met een beetje googelen kom ik erachter dat de Zuiderzee helemaal niet zo oud is en ontstaan is rond 12 door allerlei overstromingen. Tussen 800 en 1200 warmde de aarde op en daardoor steeg de zeespiegel. Waar heb ik zulk verhaal nog meer gelezen?

 

Met een 3 tot 4 Bft zeilend langs een opgespoten eiland. Dit eiland is een natuurgebied voor vogels en verboden om als jacht aan te leggen. Het eiland moet door de vogels volledig ondergescheten zijn volgens enkele verhalen. Zo zie je maar dat de natuur zelf er ook een bende van weet te maken. Hagelstenen, zon, regen, veranderlijke wind, bewolking, opklaringen maken van onze trip een afwisselend geheel en zeker op een bepaald moment als een bui de wind weet te versnellen tot een 5 Bft uit een totaal verkeerde richting. Na de bui kruipt de wind weer zijn noordelijke richting en kunnen we de haven Lemmer geheel zeilend aanlopen. De sluis van Lemmer en door de stad naar de Binnenhaven van Lemmer.

 

In de stad halen we boodschappen en eten een bakje kibbeling op een bankje. Lemmer is knus maar helaas zijn de vele cafés die het moeten hebben van de toeristen gesloten en maken er een doods stadje van. Wikipedia vermeld een mooi verhaal welke ik zeker niet op school heb geleerd. De geschiedenis spreekt:

 

In 1799 landden Britse troepen in Lemmer. Er was oorlog tussen Groot-Brittannië en Frankrijk en daar kreeg de Republiek ook mee te maken. Engelse oorlogsschepen voeren de Zuiderzee op. De steden EnkhuizenMedemblik en Stavoren werden bezet. Spoedig daarna kon men in Lemmer de forse oorlogsschepen zien naderen. De Lemster beurtman, waarmee de ondernemende Poppe Jans menige tocht naar Amsterdam had gemaakt, werd bij Urk overmeesterd. De passagiers werden naar Stavoren gebracht. Op 24 september verschenen twee Engelse oorlogsschepen voor de haven van Lemmer. Kapitein James Boorder ging in een sloep – onder dekking van een witte vlag – aan wal om de bestuurders te ontmoeten. Een opstekende storm noodzaakte hem de nacht in herberg De Wildeman door te brengen. Drie dagen later keerde hij terug en eiste Lemmer voor de Engelsen op, met inbegrip van alle geladen schepen. Bij weigering zou heel Lemmer aan stukken worden geschoten. Lemmer wees onvervaard de eis af. Het had inmiddels versterking gekregen van 500 gewapende boeren uit Het Bildt, die veldgeschut met zich meebrachten. Maar tegen de beschieting met Engelse veertien-, zestien- en achttienponds kogels was het dorp niet bestand. Anderhalf uur nadat de aanval was ingezet stak men op de kerktoren de vlag uit als teken van overgave. Op verschillende plaatsen in Friesland riepen patriotten burgers en soldaten op om Lemmer te bevrijden. Op 7 oktober waren er nog 260 soldaten en mariniers in het dorp. Om een aanval te water te voorkomen werden de vaarwaters met kettingen afgesloten.

 

Uiteindelijk werd Lemmer een van de belangrijkste vissersplaatsen van Nederland, mede dankzij haar vloot van 146 schepen. Met de komst van Flevoland en de Afsluitdijk werd dit danig minder. Lemmer heeft vooral een centrumfunctie voor het zuiden van Friesland en het noorden van Flevoland. Ieder jaar is er de Lemsterweek, dit is een week vol evenementen waar per jaar zo'n 85.000 mensen op afkomen. De Lemster aak (een traditioneel zeilschip) is afkomstig uit Lemmer. De Groene Draeck, het zeilschip van prinses Beatrix, is een Lemster aak

Tijd versmelt in het Nu en Toen

Nieuw zeil.
Nieuw zeil.

 

Dinsdag 13 april 2021

 

 

Vlijmen - Medemblik

 

 

 

Afgelopen dagen ben ik steeds meer gaan nadenken waar ik me echt thuis voel. Huis is thuis dat is waar maar dat is niet het “altijd” thuis-gevoel. Het thuis is het gevoel als je na een periode weer naar huis gaat. Je gaat in de gemakkelijke stoel zitten en voelt je gelukkig, dat je weer op rust bent. Eenmaal weer uitgerust wil ik weg. Weg is reizen maar wat is dan een reis. Een reis is een vrijwillige verplaatsing van een of meer personen van een bepaalde locatie naar een andere locatie. Een persoon die op reis is, noemt men een reiziger. Het wordt wat duidelijker voor me en ben blij dat ik weer naar de AlbinO kan gaan om te gaan reizen.

 

Inpakken van je minimale benodigdheden, rugtas op je schouder en naar de bushalte in het dorp lopen. In de bus stappen is het begin van de reis. Het eerste gedeelte van de reis is bekend terrein en na verloop van jaren is het onbekende steeds verder weg. Met de bus naar het station, van 's-Hertogenbosch naar Amsterdam vervolgens naar Hoorn. Bus overstap naar Medemblik. En in Medemblik de voorbereidingen voor de echte tocht. Rondje Friesland voor de komende dagen.

 

Voorbereidingen doen zoals boodschappen en spullen klaar leggen. Niels en Linneth komen met zijn drieën op bezoek. Linneth is bijna uitgeteld van een dochter. Nu komen de reizen van Paaseiland en Frans Polynesië in Noord-Holland bij elkaar. Niels en Lineth hebben we uitgebreid leren kennen op Paaseiland en vervolgens samen opgetrokken naar Polynesië. Afstand is nu dan ook fictie, tijd versmelt in het nu en toen. Erg gezellig praten we bij en spreken beide de wens uit om zo snel mogelijk weer terug naar de boot in FP te kunnen. Voor hen eerst de geboorte van de kleine en voor ons de bescherming tegen corona.

 

Dwangburcht

Een en ander is er veranderd
Een en ander is er veranderd

 

Vrijdag, 9 april 2021

 

Medemblik

 

 

Met een gratis ontvangen wandelgidsje van de haven maken we de wondwandeling. De havens, monumentale geveltjes, station, stoomtrein rails, kerken, gedempte gracht en lezen op de borden over de geschiedenis van Medemblik.

 

Van villa Medemelacha tot Gemeente Medemblik. Medemblik bestond al als bewoonde plaats toen dwangburcht Radboud door Graaf Floris V werd gebouwd. In 1289 ontving Medemblik stadsrechten.

 

DE naam dankt de stad aan de oorspronkelijke waterloop Medemelake. Dit veenriviertje is tegenwoordig grotendeels verdwenen. Het resterende deel is bekend als de Kromme Leek. Deze mondt via de Kleine en de Grote Vliet uit in het IJsselmeer.

 

De oude en Oosterhaven herinneren aan de bloeiende eeuwen als havenstad. De aanleg van het Noord-Hollands Kanaal betekende echter het definitieve einde hiervan. De Afsluitdijk maakte de woeste Zuiderzee het kalme IJsselmeer.

 

Medemblik staat nu veelal bekend als internationaal watersportcentrum. In 1989 werd de voormalige haven in het centrum weer onder water gezet om er een moderne jachthaven te realiseren. In 1999 is regatta Center Medemblik geopend, een internationaal zeilwedstrijdcentrtum.

 

Rondom de oude stad is volop ruimte voor natuur. Water speelt uiteraard een grote rol. Het IJsselmeer is nooit ver weg. Om het achterland te ontdekken kun je mooie vaartochten maken. De West-Friese Omringdijk is geliefd bij fietsers en wandelaars. Met aan de ene kant uitzicht over het water en aan de andere kant de vergezichten over de weilanden en bollen velden. In de omgeving zijn meerdere natuurgebieden om te recreëren en vogels te spotten.

 

Kasteel Radboud werd als burcht door Graaf Floris V gebouwd tegen de aanvallen van de Friezen. Lange tijd deed het markante bouwwerk diens als verdedigingswerk en toevluchtsoord. Toen Medemblik stadswallen kreeg verloor Radboud haar functie. Het kasteel werd een onderkomen voor de schutterij en deed dienst als kerk. Radboud werd in de negentiende eeuw met een restauratie van de ondergang gered en presenteert tegenwoordig een tentoonstelling met kleine en bijzondere voorwerpen, die het dagelijkse leven in de Middeleeuwen belichten.

 

Om niet al te uitgebreid de geschiedenissen te belichten houd ik het hierbij. Wij vinden Medemblik een heel interessante plaats en genieten van de twee uurs wandeling. Rond 1600 uur starten we de reis terug, met de bus naar Hoorn, de trein van Hoorn naar Enkhuizen en met de auto naar huis. Een reis van drie uur. We raken een heel eind van huis.

 

Nu moet ik ook.

Kasteel Radboud
Kasteel Radboud

 

Donderdag, 8 april 2021

 

Enkhuizen – Medemblik

 

West-zuidwestenwind, 4 tot 5 beaufort, 8 graden. Dat lijkt me een prima uitgangspunt om naar Medemblik te zeilen. Jacqueline heeft haar bedenkingen voor wat betreft temperatuur en de 5 beaufort maar ik wimpel de bezwaren weg. Vreemd dat de drang van losgooien en elke dag varen als het maar even kan, bij mij, ingeroest zit. Waarom niet gewoon lekker een tijdje aan de steiger blijven hangen en genieten van een bakkie koffie bij de kachel in de kajuit zoals zovele schippers rond mij heen doen?

 

Mijn ongedurige blik spiedt over het water en constateer een rustig IJsselmeer, met de wind mee, en zie een aantal Duitsers met een huurschip vertrekken. Nu moet ik ook!

 

Afrekenen bij de havenmeester, spullen op de plek, water tanken, zeilen aanslaan en ontken de signalen van een eventueel opkomende migraine van Jacqueline. Als ze hoofdpijn heeft zal het wel niet zoveel uitmaken als dit beleefd kan worden in de kuip of zeilende of stilliggend in de haven. Migraine is migraine. Jacqueline laat zich overhalen om mijn drive niet te veel te remmen.

 

De motor slaat perfect aan en draai met de kop in de wind en Jacqueline zet het grootzeil met een rif. Lijkt me niet nodig want er is maar een 4 Bft voorspeld. Als het zeil strak staat en de giek in het sleutelslot vastklikt, draai ik de AlbinO met de wind mee en al snel loopt de boot een mooi gangetje 5 knopen.

Het is 8 mijl naar Medemblik en hebben tot aan de loop van de Oosterdijk vlakbij Andijk een mooi windje en de dijk zorgt ervoor dat wind niet al te veel spel heeft op de golven. Het valt me wel op dat de wind toeneemt en merk dat Medemblik niet bezeild is. Ik trek het grootzeil flink door en zet de fok snaarstrak om zoveel mogelijk hoogte te maken tegen de wind in. De golfslag neemt toe, de wind zorgt voor witte kammen op het water. Van golfjes naar golfjes van 60 centimeter, dicht op elkaar, zorgen voor een onrustig ritje. Het water spuit over het dek, varend met een helling van 25 graden zorgen voor weinig plezier in het zeilen want het opstuivende en schuimende water is 8 graden. De buiten temperatuur is 8 graden zodat het stuifwater op gezicht en handen voor een ijskoude ervaring zorgen. Gelukkig heb ik het niet snel koud zodat het voor mij toch genieten wordt. De Hollandse grauwe lucht, het groen op de wal, de witte snorren op het water, de beleving van het gerestaureerde bootje dat het toch maar weer voor elkaar krijgt.

Dit is een vorm van genieten, het kan natuurlijk comfortabeler maar dit heeft voor mij een speciale betekenis.

 

Jacqueline kan zich hier totaal niet in vinden en beschouwt dit als “Moet dit nou? Waarom zo scheef? Kunnen we niet minder scherp aan de wind?”. Ze heeft gelijk maar ik geef haar met mijn machogedrag natuurlijk geen gelijk. Knallen, vaart maken, het duurt maar even. “We liggen zo in de haven”-mentaliteit zijn we ook snel in de haven en is de windstilte in de luwte van het fort een prima plaats om de zeilen te laten zakken en op motor de Pekelharinghaven in te draaien.

 

Met de telefoon maak ik contact met de havenmeester en wijst ons de plek dicht bij het centrum aan waar we landen naast een zeer verontwaardigde broedende meerkoet landen. Probeer zo weinig mogelijk aandacht aan de gestoorde vogel te geven en respecteer haar zorg voor de drie eieren. De heer Meerkoet, loopt allerlei takjes aan te slepen die door mevrouw goed-gekeurd of afgekeurd worden. Hij is er maar druk mee.

 

Stroomkabel uit, kacheltje aan en al snel maken we het ons knus met een akerborrel en halen wat eten bij de Chinees om het stadje morgen verder te onderzoeken.

Leugenbank

geen commentaar bij nodig
geen commentaar bij nodig

 

Vrijdag, 2 april 2021

 

 

 

Enkhuizen

 

 

Wandeling door Enkhuizen. Hollandser kan het bijna niet. Trapgevels, klokgevels, 18e en 19e -eeuwse geveltjes. Carillon geluid en lopen de stadswandeling. Bij de leugenbank in de haven sta ik even stil bij de sociale functie van dit fenomeen. De leugenbank is de verzamelplek van de vissers die elkaar de meest onwaarschijnlijke verhalen vertelden. De beste stuurlui staan aan wal en de ergste stormen spelen zich af op deze plek in plaats van op zee. Een aardig verhaal vond ik op het internet:

,,In Enkhuizen wisten ze het wel. En ook op Urk en andere vissersplaatsen rond de Zuiderzee was het algemeen bekend: als je ’s winters geen honger wilde krijgen, dan moest je voldoende voorraad inslaan. Maar vooral óók: inzouten! En dat inzouten gebeurde sowieso iedere dag, wat men ook gevangen had.

Zo kon het gebeuren dat op een dag bramzijgertje Tjitse op zijn klompen huilend en hollend over de Wierdijk naar huis kwam rennen. Zijn vader stapte net schoongeboend uit de badkuip, en sloeg gauw een handdoek om. Maar nog voor hij een vraag kon stellen, schreeuwde Tjitse al: ,,Ik wil niet langer meer op die schuit varen!” Zijn vader vroeg verbaasd: ,,Hoezo? Wil de schipper je soms slaan?” ,,Nee!”, schreeuwde Tjitse kwaad, ,,dat moest er nog bijkomen óók!” Vader hield met één hand z’n handdoek goed om zich heen en met de andere op zijn hoofd krabbend, vroeg hij: ,,Nou Tjitse, vertel dan maar eens op. Wat is er aan de hand?”

Tjitse zei fel: ,,Nou, laatst zat er in onze netten een bruinvis! En de schipper vilde het beest en zette het vlees in het zout. En dat gaf-ie ons later te eten… Bruinvis! En vorige week, toen zaten er twee zeehonden in de mazen. Hij maakte ze dood, ze gingen opnieuw in het zout, en opnieuw hebben wij daar een héle week van moeten eten… Zééhondenvlees!

En toen gisteren, eh… gisteren, toen overleed Tabbe, onze roerganger. En nu zag ik vanmorgen de schipper alweer met de zoutkruik over het dek lopen. Nou, toen wist ik natuurlijk wel wat er weer gebeuren zou! Nee pa, ik ga niet meer terug naar die schuit.” Aldus de leugenbank.

Met een glimlach lopen we de route verder af en stappen in de trein van Enkhuizen naar Hoorn en de auto naar huis.

KNMI met 1 april

Enkhuizen
Enkhuizen

 

Donderdag, 1 april 2021

 

 

 

Hoorn – Enkhuizen

 

 

Elk land heeft zijn verhaal over het ontstaan van de traditie om grappen uit te halen op 1 april. In Frankrijk, bij de overgang naar de Gregoriaanse kalender in 1582 zouden mensen in het ootje zijn genomen toen ze op 1 april een nieuwjaarsfeestje wilden bezoeken. In Duitsland zou een groep speculanten op 1 april 1530 als grap voor niets naar de rijksdag in Augsburg zijn geroepen, alwaar ze hartelijk werden uitgelachen. En in ons eigen kikkerlandje zou de grappenmakerij zijn begonnen toen hertog van Alva de inname van Den Briel verloor op 1 april 1572. Hier zou ook de uitspraak “Op 1 april verloor Alva zijn bril vandaan komen. Uit geschreven bronnen blijkt namelijk dat de eerste 1 aprilgrappen al dateren van 1508: toen werden knechten erop uitgestuurd om niet bestaande artikelen te halen.

 

Geldt 1 april ook voor ons want het weerbericht voorspelt een 4 Bft? Eenmaal buiten neemt al snel de wind toe tot een 6 Bft en de AlbinO gaat lekker hangen in de halve wind en geeft een 6.5 knoop op de klok. De Vega gaat er plezier in krijgen en ik vraag me af of dat er iemand later misplaatst gaat roepen bij de KNMI 1 april! Het was geen 4 maar 6. Haha.

 

Bij de Appelhoek draaien we steeds scherper tegen de wind en gaat het flink tekeer. Dicht opeengepakte golven van 60 cm hoogte slaan regelmatig over het dek en bij een heel enthousiaste speling van de golven krijg ik een nat pak door het over het Buiskapje slaande water. Het is een prima vuurdoop voor de AlbinO maar ook voor de dames aan boord. Jacqueline schrikt een beetje van het geweld en voelt zich niet helemaal comfortabel. Leanne ziet het wel zitten maar de constante druk van het tegenroer geven is wat vermoeiend voor haar en neem het roer letterlijk en figuurlijk over. Prachtig zeilweer met echt Hollands weer. Kruisend naar de Houtribdijk en de vaste wal van Noord-Holland daagt langzaam maar zeker de ingang van de Houtrib sluizen op. Vlak voor de sluis de zeiltjes omlaag en nemen de sluis als enigste schip.

 

Na de sluis naar de Compagnie haven en telefoneren naar de havenmeester die ons een mooi plekje geeft aan de O steiger.

 

AlbinO wordt groter

Dames Bontekoe
Dames Bontekoe

 

Woensdag, 31 maart 2021

 

 

Edam – Hoorn

 

 

Tijdens mijn diensttijd verwonderde ik me hoe een klein tentje steeds groter werd naarmate je het vaker moest gebruiken. De eerste keer weet je geen raad met je rugzak, slaapzak en je geweer. Je moest de kleine tent ook nog eens delen met een collega dienstmaat. Mooie herinneringen en ik voel eenzelfde gevoel omdat we dochter Leanne hebben uitgenodigd een tochtje met overnachting te doen op de AlbinO. Stralend weer en een eindelijk gevoel van lenteweer komt over ons heen en begin aan de klussen om de puntjes op de “i” te zetten. Vanuit de kuip ruim ik de bakskisten op en tref telkens onderdelen die meteen op zijn plek geplaatst worden.

 

Koffie met koek, praatje met de buurvrouw die haar laatste tochtje gaat maken, is het al snel laat in de ochtend en meldt Leanne zich dat ze geland is in Hoorn. We lopen haar tegemoet en halverwege het busstation treffen we elkaar zodat we 180 graden draaien om terug te wandelen. Aan boord eten we een boterham en maken snel los want er is bijna geen wind.

 

De eerste zeiltocht met Leanne aan boord van de AlbinO is een gezapig traag gekabbel over het water en zien al veel andere schepen aan de horizon opdoemen. Heel in de verte herken je de ingang van de haven van Hoorn aan het aantal zeiltjes die zich ophopen om binnen of eruit te varen. Toch valt me de voortgang niet tegen en probeer de vaart met deze wind te vergelijken met de Queen B die veel logger is. Ik denk dat de AlbinO sneller zou zijn en verplaats me in mijn dromen al in de windstiltes tussen Panama en Paaseiland. AlbinO zou sneller zijn geweest. Queen B toch wel heel wat comfortabeler.

 

Vlak voor de haven valt het laatste zuchtje wind weg en start tegen mijn goede gevoel de motor om de zeilen op te doeken en de dames verder te instrueren in het zeilen. Met de telefoon de havenmeester bellen voor een plekkie en dat gaat een heel stuk gemakkelijker dan het gebruik van de VHF. Ook hier drukt de zakcomputer het marifoongebruik weg en voorzie dat ook de marifoon bij het elektroschroot verplaatst gaat worden. Weg is de Decca, radiorichting zoeker, de marifoon next. Zeker als de telefoon gekoppeld gaat worden aan de satelliet zodat een wereldwijde dekking gaat ontstaan en de marifoon met zijn max 40 mijl bereik overbodig raakt.

 

Aan de gastensteiger dicht bij de uitgang van de jachthaven kunnen we gemakkelijk naar het toiletgebouw en passagieren naar de stad. Een leuke wandeling door de stad, de jongens van Bontekoe, Jan Pietersz Coen als zeeheld en de vele antieke gebouwen die de oude tijden weer een beetje doen herleven. Jan Pietersz Coen moest de personificatie zijn van Nederland als zeevarende natie maar raakte in opspraak vanwege zijn gewelddadig gedrag jegens de Molukkers op de Banda eilanden.

 

Hoorn is een prachtig voorbeeld hoe leuk varen in Nederland is. Zeiltochten gekoppeld aan cultureel stadsbezoekjes. In de straat eten we een ijsje, boodschappen halen en aan boord

Koken op de primitieve spiritusbrander en een boekje lezen op de bank met de benen in elkaar gestrengeld. Het lukt allemaal wonderwel en inderdaad is de AlbinO een stuk groter geworden.

Corona faillissement

Edam
Edam

 

Dinsdag, 30 maart 2021

 

 

Vlijmen – Edam

 

 

Niesend, loopneus en een pijnlijke keel houden me niet tegen om in de ochtend met mijn Vader te gaan golf-en. Een fikse verkoudheid maar door de gekte rond de corona toch maar een test laten doen om mezelf gerust te stellen en mijn omgeving. Twintig minuten na de test piepte de sms dat een negatieve uitslag. Ik mag gewoon doorgaan met niesen en proesten. Keelpijn lost zich in de loop van de dag op.

 

Met de auto naar Volendam en bij aankomst gooien we de lijnen snel los om met dit prachtige weer naar Edam te zeilen. Het waait niet hard, maar met een drie knopen vaart dobbert de skyline van Volendam aan ons voorbij. Net na de binnenkomst van de haven gaat het zeil omlaag en varen naar de jachthaven. Op de steiger van de 8 meter jachten meren we aan en ruimen het zeil en het dek op. Vreemde gewaarwording is dat we aan een steiger liggen die geen verbinding heeft met de wal. Deze haven is bezig met een grote renovatie en niet praktisch voor ons om hier te blijven zodat we teruglopen naar de albino en naar de overkant varen. De gemeentelijke haven heet ons van harte welkom en met een gemoedelijke en luchtige sfeer krijgen we een plek toegewezen bij de ingang van de haven.

 

Uitzicht op de vetklep van het restaurant. Friet saté met frikandel wordt door de restauranthouder in de kuip geserveerd. De buurvrouw van het schip achter ons vertelt een verschrikkelijk verhaal. Door de corona heeft mevrouw haar winkel verloren, huwelijk stuk gelopen door de financiële problemen en zorgen. Een groot drama voor haar en de gehele middenstand. Ik vind het dapper dat ze met een geleend schip alleen op stap durft te gaan, het hoofd even leegblazen.

 

Edam is een prachtige plaats en veel gevarieerder als Marken of Volendam en kijken de ogen uit. Bijzondere plaats. Oorspronkelijk heette Edam Yedam vernoemd naar de E of Ye waar een dam werd opgeworpen. Edam werd in 1310 voor het eerst genoemd en het plaatsje kreeg in 1357 stadsrechten van graaf Willem V van Holland alsmede een vergunning om een open verbinding te graven tussen Purmermeer en de Zuiderzee. Edam koos tijdens de tachtigjarige oorlog de zijde van de opstand tegen Spanje en ging over tot de reformatie. Zo behoorde Edam tijdens de Republiek tot de twaalf kleine steden, die de Staten van Holland vertegenwoordigd waren. In 1587 en 1602 werd de stad door brand geteisterd. Glorietijd was in de zeventiende eeuw, toen zij een belangrijke zeehandel had via het Texelse gat onder andere op Nederlands Indie. En een levendige handel in Kaas de Edammer kazen.

Veehouderij en weidevogels

Marken
Marken

 

Donderdag, 25 maart 2021

 

 

Monnickendam – Marken – Volendam

 

Er is geen verschil tussen Gouwzee en de lucht. Beide even grijs zodat de horizon opgehouden is als scheidslijn. Paard van Marken is grijs, de lucht is grijs en het Markermeer is grijs, alles is grijs met een spatje regen maakt de wereld somber. De wind komt met 3 Bft uit zuidwest en dat is dan wel weer een plus punt. In de haven zetten we het zeil en varen van Monnickendam naar Marken, de overkant. Een gezellige Corona drukte met wel twee chinezen die een wandeling maken over de boulevard van Marken. Zelfs de kibbeling tent is gesloten. Sijtje Boes is van haar geld stil gaan leven want de winkel is gesloten. Een schilder verft ondanks de regen gewoon door en kan het niet laten om een uitgebreide babbel te slaan over een hobby catamaran met elektrische buitenboordmotor.

 

Marken is een plaatje en de typische groene huizen heel dicht bij elkaar is een parodie op de anderhalve meter wereld die we op dit moment meemaken. De huizen leunen knus tegen elkaar en proberen allemaal een plekje te vinden op de verhoging. In 1916 heeft het hoge water veel huizen onderwater gezet en zijn er verschillende mensen verdronken. Koningin Wilhelmina heeft met haar komst veel betekent voor de slachtoffers. De afsluitdijk heeft een einde gemaakt aan de grillige waterhoogtes van de Zuiderzee. Nu zijn er weer andere gevaren zoals kruiend ijs tegen de dijk. Wij maken een uitgebreide wandeling van het dorp naar het Paard van Marken en lopen door een beschermd vogelgebied. De boer heeft een veehouderij die volledig geïntegreerd is in een gebied voor de beschermde vogels. Grutto, Gans, Kievit, Tureluur, Eend, en nog vele andere zorgen voor een afwisselende wandeling door het poldergebied. 10.000 Stappen en zijn weer op de boot. Een lunch in de kuip en zetten het zeil voor Volendam. Heel voorzichtig wordt het wat lichter en lost gaandeweg de grijze massa in de lucht op voor een mooie blauwe hemel. De horizon is weer de horizon.

 

In Volendam is snel een plekje gevonden en maken een wandeling door het dorp. Het is wat drukker op straat en de lokale bewoners zitten achter een groot windscherm een praatje te maken. In de supermarkt kopen we de paling als voorgerecht voor het diner zodat we toch iets van de folklore vieren.

 

Een leuk weerzien van de toeristische trekpleister met een prachtige jachthaven waar het goed liggen is.

 

 

Vals

Happy sailing
Happy sailing

 

Woensdag, 24 maart 2021

 

 

Muiden – Monnickendam

 

 

Waar je maar trots op kunt zijn! Ik sta onder de Speeltoren in Monnickendam met het meest valse carillon van Europa. Kan mijn lachen niet houden en bewonder de positiviteit van de Monnickendammers. Een bijzondere plaats en geniet van de Hollandse gevels en grachten. Hollandser kan bijna niet. Vreemd dat er geen supermarkt te bekennen valt of je moet 3 kilometer lopen, deze zal wel niet passen in dit stedelijk museum.

 

Eindelijk schijnt vandaag de zon, weliswaar met een koude wind maar de zonnestralen maken het een stuk vrolijker. Van de afvaart meteen de zeilen omhoog en vaar met een achterlijke wind richting het Paard van Marken. De spatzeiltjes en de wollen muts met speciaal ondergoed houden me prima warm en geniet van het zeilen. Na het Paard van Marken komt de wind wat gunstiger in en varen al vlug met snelheden van boven de 6 knopen.

 

Veel herinneringen komen boven en realiseer dat het gebied erg bekend voorkomt. De obstakels zijn snel herkend en heb bijna geen ondersteuning van de kaart nodig. Bij Volendam moeten we terugsteken richting Zuid verder de Gouwzee op om in de buurt te komen van Monnickendam. Vlak voor de ingang van de stad komt er een flinke windschifting tussen de bomen door en laten de AlbinO als een badeend op en neer zwaaien. De rommel van de bank ligt op de vloer, Jacqueline ziet het water al voorbij de raampjes vliegen maar herstelt al snel van de schrik.

 

Motor start vlekkeloos, zeiltjes opbergen en naar de gastensteiger voor een aanvraag voor een ligplaats. H21 wordt ons toegewezen en krijgen een mooie plek met walstroom. Zoals de Duitsers ligt onze stroomkabel eerder vast aan de elektriciteitspaal dan de landvasten op de steiger. Warmte is geregeld voor de nacht.

 

Na de lunch een fijne wandeling door de stad en genieten volop. Wat een mooie periode om te varen.

Kruisen tegen de wind

laveren
laveren

 

 

Huizen – Muiden.

 

Dinsdag, 23 maart 2021

 

 

De wind speelt met de lange rietstengels op de strekdam van Huizen. De Kalkovens en de Botter-werf geven de haven een historisch tintje en wij sjouwen met de boodschappen de lange pier af, om de AlbinO keurig en braaf naast de Beagle aan te treffen. We laden de spullen uit en eten de lunch en bereiden ons voor op een echt zeiltochtje. 10 Mijl tegen de wind in kruisen, een prima leerschool voor Jacqueline.

 

De fok aanslaan en de fokkeschoot door de leiogen brengen, de zeilhuik van het grootzeil. Alles nalopen en start de motor. De wondere wereld van techniek. Bij veel motoren sta je niet zo stil bij het wel of niet aanslaan maar bij dit monster is het nog steeds een opluchting als ze aanslaat. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Met een keurige bocht achteruit draait de `Vega naar het vaarwater waar Jacqueline het grootzeil hijst en de fok zet. Braaf lopen we voor de wind, het havenkanaal uit en draaien de boeg scherp tegen de wind in richting Almere. Met het kruisen tegen de wind in maken we zekere voortgang, om langs Almere, richting de Schelp en de Hollandse Brug te varen. Met het kriskras over het Randmeer te zeilen doorkruisen we de geul en moeten rekening houden met de ondieptes. Ik laat de AlbinO doorlopen tot aan de witrode of witgroene, speciale 1.50 meter diepte betonning varen en ga dan overstag.

Met heuse commando’s dril ik de zeilmaat met bevelen zoals “Klaar om te wenden”, “Over” of “Ree” en dan aanmoedigend te roepen “aantrekken”, “strakker zetten” enzovoort. Het gaat allemaal soepel en gladjes en maken er een ontspannen tochtje van.

 

De wind is matig, de lucht grijs, de wind over het koude water maakt het koud maar ben heel blij met de frisse neus en het gevoel van ontsnappen aan het binnen zitten.

 

Zeilend tot in de haven van Muiden waar we bijna op dezelfde plek aanleggen als van enkele dagen terug krijgen we havenmeester voor een praatje op bezoek. Een ontspannen vent die het gevoel van gastvrijheid weet over te brengen, zodat je al snel het gevoel van een thuishaven hebt. Bij de pizzeria halen we een pizza en genieten van de avond in de knusse kajuit.

Kwispelen op ....

Huizer Botter
Huizer Botter

 

 

De Schelp – Huizen

 

 

Zondag, 21 maart 2021

 

Van het voorjaar valt niet zo veel te merken. Het is grijs bewolkt, koud en behoorlijk wat wind. Gelukkig hebben we een rustige nacht achter de rug aan de beschoeiing van het eiland en gaat de wind over de bomen langs de mast ons voorbij. De nacht is zonder walstroom doorgebracht maar het dekbed heeft een heerlijke knusse warmte uitgestraald zolang je maar onder de dekens blijft. Na het ontbijt nog even de benen strekken op het eiland en de hond Mexx draaft en drentelt met zwiepende staart voor ons uit. Mexx heeft het eiland geheel tot zijn territorium verklaart en loopt al twee dagen uitgelaten te draven, te kwispelen en te ontdekken. Later hoorde ik dat Mexx na een weekend eiland, twee dagen bij moet komen thuis en komt dan zijn mand niet uit vanwege de vermoeidheid.

 

Op de Beagle een kopje koffie om de dag door te nemen en afspraken te maken hoe we het met de auto gaan doen om thuis te komen. Rond 10.00 varen we aan en aan de golven met de witte kammen zie ik dat het behoorlijk waait. Met fok en gereefd grootzeil lopen we een fraaie 7,2 knoop door het water. Dit is Hollands zeilweer. Mag voor mij wel wat warmer maar je kunt niet alles hebben. Rond 12.00 varen we Huizen binnen en leggen aan naast de Artemis, om op Luc te wachten.

 

Een wandeling door het havengedeelte van Huizen is een leuke bezigheid en met name een bezoekje aan de botterwerf. De visserij en de `botter waren ooit de economische motor van Huizen. Rond 1880 gaven zij werk aan 1000 van de 3500 inwoners van Huizen. Ruim 400 als bemanning van de ruim 180 botters die toen in de haven lagen, 400 als dagloner bij tal van aan de visserij verbonden bedrijven en 200 venters venten de gerookte vis van Amsterdam tot ver over de grenzen uit. Na de afsluiting van de Zuiderzee in 1934 kwam de klad erin. De handelsgeest bleef, kaas kwam in de plaats van vis en scheepsbouw werd huizenbouw. Als herinnering aan deze rijke historie houdt de Stichting Huizer Botters vier originele botters, de oudste uit 1892 als varend historisch erfgoed in de vaart.

 

Na de wandeling zien we Beagle naast de AlbinO liggen waarna Luc en Nikelien me naar Eembrugge brengen om de auto op te halen. Terug in Huizen laden we spullen in de auto en kijken terug op een prima eerste weekend met de AlbinO.

 

 

Ramkoers

 

 

Muiden – De Schelp

 

 

 Zaterdag, 20 maart 2021

 

Zonnetje schijnt met een frisse wind. Mooi zeilweer om de zeilscills van de AlbinO uit te proberen en varen de haven van Muiden uit met de Genua en volledig uitgerold grootzeil. Ik ben helemaal niet ontevreden over het vaargedrag van de boot. Een beetje driftig op het roer, de helmstok kan je eigenlijk niet loslaten maar daartegenover staat de directe besturing en het snelle reageren van de boot op elke verandering van de helmstok. Opvallend is het aantal collega zeilschepen die op deze zaterdag ook hun geluk beproeven. De beroepsvaart dondert dwars over het IJ-meer, keurig tussen de betonning zodat wij vrij spel hebben om lekker te zeilen. Toch is er heel wat verandert voor mij in de loop der jaren. Er is veel meer betonning op het water dan toendertijds en raak een beetje verwart vanwege de vele gele tonnen zodat er voor mijn gevoel weinig echte ruimte over blijft. In de buurt van Uitdam draai ik de boot en vaar met halve wind terug naar de Hollandse Brug. Voor de brug komen we een Gib’Sea tegen die al laverend in de geul zijn zeiltjes flink doorzet en dwingend onze kant opvaart. Met geen enkel oogcontact of corrigerende koers vaart de boot recht op ons af, ofwel ramkoers en begin te roepen voor aandacht en wijk uit naar stuurboord. Ik heb voorrang maar om deze nu te nemen lijkt me niet verstandig en ik mopper over het asociale gedrag van de schipper. Het blijkt een jonge vent die zich van geen kwaad bewust is en roept me brutaal na dat hij gemakkelijk voor me langs kon lopen. Tja, nadat ik uitgeweken ben. Boos maken of woorden eraan verspelen heeft geen zin, maar netjes en keurig gedrag is wel ver te zoeken.

 

Op het eiland treffen we de Beagle met familie aan boord. Luc komt de boot inspecteren en wisselen heel wat technische wetenswaardigheden uit. Met een rolletje gastape en het opnieuw installeren van de brandstofleiding weet ik het startprobleem op te lossen. Enkele kopjes koffie, wandeling over het eiland, een beetje dollen met Lux (kleinzoon). Lux wil graag zijn vaarkunsten tonen aan opa en word uitgenodigd om plaats te nemen in de rubberboot. Lux met zijn 4 jaar vaart als een grote en wil graag van de ene visboot naar de andere varen. De vissers vinden dit niet helemaal super maar Lux stoort zich nergens aan. Geweldig om te zien hoe de liefde voor het varen hier gezaaid wordt.

 

In de avond roosteren we een stukje braadworst op de Cobb in de kuip en moeten ons helaas voor de regen terugtrekken in de kajuit. Een avond zonder elektrische verwarming en laten de veel te grote petroleumkachel voor deze ruimte zijn werk doen.

Brugpijler in de weg.

 

Eembrugge - Muiden

 

 

Vrijdag, 19 maart 2020

 

De auto puilt uit met de spullen die nodig zijn om een paar dagen te gaan varen. Ik vraag dan ook terecht af hoelang we wel niet van plan zijn om weg te blijven. Misschien wel drie dagen bedenk ik me. Na een uurtje rijden laden we de spullen aan boord en zien later wel waar het een plekje moet vinden.

 

De brug is in onderhoud en er wordt gevraagd voor wat geduld maar het valt allemaal wel mee. Na een kwartier gaan de slagbomen van de weg omlaag en verheft het brugdek zich zodat we de brug passeren om over de Eem naar het randmeer te varen. Wat een leuke brave rivier. Licht kronkelend door het weidse landschap met veel vogels in de weide maar ook de watervogels zijn al flink bezig voor het nageslacht. Paringsdansen, kluiten in de bek voor een nest en formaties van vogels die een zomerplek zoeken. Ook wij zoeken een uitweg van de donkere Cornatijd en ontvluchten de mufheid van het wachten thuis door te ontsnappen in de vrijheid van de natuur.

 

Buiten de rivier zetten we het zeil en laten ons door de zachte wind voortblazen over het bijna rimpelloze water. Een klein probleem ontstaat bij de Hollandse Brug als de wind wegvalt en de AlbinO naar de brugpijler dreigt te drijfsijzen. Even de motor aan met een rondje draaien om de pas gepoetste romp van het schurende beton weg te houden. Na de brug de motor uit en gaan weer op weg met de weinige wind richting Pampus. Vlak voor Pampus stuurboord uit naar de ingang van Muiden. Op tijd de motor aan en leggen aan bij de jachthaven aan de overkant van de Koninklijke. Een hartelijk welkom van de havenmeester en ruimen de rommel op het dek op. Zeiltjes naar binnen, zeilhuik op, stroomkabel uit en de spullen in de kajuit.

 

We bellen met een afhaal Indonesisch restaurant en door wat geharrewar en het in mijn ogen onduidelijk en moeilijk te maken laat ik de bestelling voorbijgaan en eten we een uitgebreide boterham in de kuip. Een mooie maiden trip en we kijken uit naar meer vaarplezier. De marifoon knettert elk uur een weerbericht los in de kajuit wat een gerustellend gevoel geeft over het vaargebied.