tien minuten voor het vertrek

Zondag, 11-01-2026

Kota Kinabalu -  Tiga

En dan gaat er weer van alles mis veroorzaakt door de twee techneuten die aan boord zijn geweest. Bij het starten van de motor loopt er een straal met anti-vries langs de sensor van de mechanische temperatuurmeter. Dus afsluiten en de oude sensor erin om in ieder geval te kunnen vertrekken. Jacqueline geeft me de autopilot aan en ook deze doet het niet. Doormeten geeft geen waarde en wat blijkt dat één van de heren een draad achter het dashboard heeft losgetrokken.

Dit zijn geen leuke vertrekmomenten want je gaat steeds meer twijfelen aan de betrouwbaarheid. Toch maar aanpakken en met wat kunst een vliegwerk komt het toch goed. Vertrek om 10.10 uur en geef Jacqueline een kus als afscheid en ze gooit de Queen B los. Ik ben op weg.

De reparaties en de ergernissen van de laatste dagen trekken een behoorlijke wissel op mijn gemoed en merk dat ik wat sneller aangebrand ben. Met wat ironie wil ik het wegpoetsen maar word steeds kwader als ik terugdenk aan het laatste jaar, zoals de reparaties, typhoons, regen, verhuizingen die over me heen zijn gekomen, ik voel me steeds meer alleen.

En toch zijn er veel leuke momenten geweest zoals Miri, Kuching, Kudat, Puerto Princesa, Busuanga, Coron, Cebu en terug naar Puerto Princesa en Kota Kinabalu. Wat een heerlijke plaatsen zijn het geweest om er een tijd te blijven. Veel leuke en lieve mensen ontmoet, en Kota Kinabalu heeft mijn hart gestolen. Het valt niet mee om afscheid te nemen van zo een mooie Marina en stad.

Het zicht op de hoogbouw en de kustlijn wordt fraaier gemaakt door de toeristen die met een hoop speelgoed op zee bezig zijn. Een banaan achter een speedboot en de parachute met duo-bemanning wordt vlak naast de Queen B opgetrokken. Op de helft van het traject naar Tiga komt de wind onder een hoek van 35° binnen en kan het grootzeil en later de genua ter ondersteuning bijgezet worden.

Rond 17.00 ankeren in een rollende baai met weinig wind. Aan boord van de Blue Spirit word ik uitgenodigd voor een heerlijke maaltijd en ga rond 20.00 terug aan boord om in de pikdonkere avond nog wat tot rust te komen

Tiga

Zaterdag, 10-01-2026

Kota Kinabalu

Opstaan met verrassend mooi weer. En al snel droogt alles, de poetsdoeken, de kussens in de kuip, de bimini, het dek en de somberheid verdwijnt. Tijd om te gaan tanken ter voorbereiding van het vertrek morgen. De weersomstandigheden zijn niet optimaal en de eerste etappe zal motoren worden en de Blue Spirit stelt voor om naar Tiga te gaan, als eerste stop.

Jacqueline zal morgen afscheid nemen en heeft de vluchten zo weten af te stemmen dat ze bijna tegelijkertijd met ons kan vertrekken. De uren die ze moet wachten kan ze doorbrengen aan het zwembad en in de gekoelde Kapiteins-kamer.

De spullen worden gepakt, de laatste dingen gehaald die snel kunnen bederven en brengen de middag door met allerlei laatste klusjes.

De avond brengen we door met het verjaardagsfeestje met Susie die ons uitgenodigde voor een hapje en drankje bij Shooney’s een restaurant naast Hong Ting supermarkt.

En wat staat me te wachten morgen?

Pulau Tiga is in principe onbewoond door permanente bewoners; er wonen geen dorpsgemeenschappen op de eilandengroep zelf. Het eiland wordt vooral gebruikt als natuurparkgebied en heeft enkel parkpersoneel en – voor bezoekers – resort-accommodatie. Het is onderdeel van Tiga Island National Park, samen met twee kleine omliggende eilandjes (Pulau Kalampunian Besar en Pulau Kalampunian Damit).

Pulau Tiga Resort, een kleine resort-achtige plek met chalets en eenvoudige kamers waar je kunt verblijven. Daarnaast is er Borneo Eagle Resort met luxere villa’s aan zee (ook op Pulau Tiga).

Wat is er bijzonder?

Pulau Tiga heeft een aantal unieke attracties:

Moddervulkanen: er zijn natuurlijke modderbaden die je kunt bezoeken en waar een ‘therapeutische’ modder-ervaring mogelijk is (tegen vergoeding).

Snake Island (Pulau Kalampunian Damit), een klein eilandje beroemd om de aanwezigheid van banded sea kraits (zeeslangen).

Snorkelen en duiken: rond het park zijn koraalriffen en mariene gebieden geschikt voor snorkel- en duiktrips.

Natuurpaden en wildlife: je kunt jungle trails lopen en vogels, hagedissen en andere fauna spotten.

Anambas

Vrijdag, 09-01-2026

Kota Kinabalu

De hevige regenval overspoelt het riool en afwateringsysteem in Kota Kinabalu. Er zijn speciale teams ingezet om de bewoners te helpen bij de overstromingen. Zogenaamde Flash Floods zetten de straten plotsklaps blank. Voor ons betekent het vanuit de kuip naar de gestage hevige regen te kijken. Er was afgesproken om te tanken rond 14.00 uur maar dat gaat niet lukken en dat zal wel morgen worden.

Vanochtend voor de regen zijn de uitreisdocumenten afgestempeld om te vertrekken naar Tarempa op de Anambas eilanden. Nog snel op zoek naar een gasfles maar dat lukt helaas niet, en René koopt een reserve pitje met een paar spuitbussen met gas erin.

Jacqueline besluit na ampel beraad vanwege de instabiele weersberichten en het golvenpatroon eerder naar huis te gaan wat mij een verstandige beslissing lijkt. De kleinkinderen zullen het plan feestelijk omarmen en Luc reserveert Jacqueline direkt voor een oppasfeestje.

Een vreemde gewaarwording is dat je tijdenlang verlangt naar vertrek en op het moment van de beslissing schrik je van de abruptheid en gaat alles in een stroomversnelling. Beslissingen worden snel genomen en met plotse wendingen moet je rekening houden zoals de afgebroken tand bij Susie die daarom nog snel naar de tandarts moet.

De regen is ook niet gepland en het dwarsboomt het opruimen van het dek want de fiets en bijboot zijn doorwaternat. De weersverwachtingen voor de komende dagen zijn niet ideaal maar we zijn het wachten beu.

Morbide

Donderdag, 08-01-2026

Kota Kinabalu

Lekker wandelen door het openluchtmuseum van het National Museum Sabah. We hebben het al eens meegemaakt maar blijft leuk om het ook aan RenS te laten zien. Rietendaken en bodemlatjes tot een huis en vele regio’s hebben hun Casa di Mama ingebracht. Bij het tweede dorp zijn er enkele uitingen van kunst ingebracht die me vreemd overkomen zoals een hart gevormd door de armpjes en beentjes van poppen, daaronder een pad met pallets waar allemaal poppenhoofdjes met starende ogen liggen. Macabre kunst alsof de exorcist nog niet voorbij is gekomen. Van het Nationaal museum naar het kunstmuseum waar we tijd genoeg nemen om met behulp van ChatGpt naar de schilderijen te kijken.

Inmiddels zijn we al een maand in Kota Kinabalu zodat de data van de telefoon is  vervallen. Nog maar de helft gebruikt en het voelt mij als Hollander beroerd dat ik teveel heb betaald. 60 Gigabyte voor 9 euro per maand is ook weer niet veel.

Met de taxi naar de Mexicaan Mamasita waar de ober mijn maaltijd ruilt voor het eten van René. Ik bestel veelal spicy en bij de eerste hap van het broodje van René schiet hij in een totale kramp van de pepers. Snel wisselen van de maaltijd en ik krijg op deze manier toch mijn bestelde eten. De ogen van Rene tranen en zijn mond voelt als een vuurplaat. De ober staat er een beetje onhandig bij te lachen uit verlegenheid want we blijken zijn allereerste klanten te zijn bij zijn nieuwe baantje. Dit zal de jongen zijn leven ook niet meer vergeten en het is maar goed dat zijn verse baas het niet gezien heeft. Van de lunch naar een paar winkels met toeristische prullaria waar voorbedrukte reiniging doeken voor brillen liggen. Dit zijn nu echt uitvindingen die de geschiedenis van de mens onuitwisbaar zullen beïnvloeden.

In de Subiah Mall de telefoons opladen en lopen binnen bij Mr DIY (uitgebreide Blokker) (Do It Yourself) en de supermarkt. Vlak voor de ingang van de supermarkt dropt René een bom. Zullen we zondag vertrekken? Dat is goed maar dat heeft een hoop consequenties vanwege het weekend. Moeten we morgen uitklaren en een bezoek aan de havenmeester brengen, brandstof tanken, havengeld betalen, foerageren voor minimaal 6 dagen. De beslissing is genomen en gaan het vertrek voorbereiden. Met een beetje pijn in het hart want het begon me zo goed te bevallen in dit prachtige en vriendelijke Sabah.

Woensdag, 07-01-2026

Kota Kinabalu

De lampjes van het dashboard verlichten de kapotte meters, drie dagen sleutelen, schoonmaken door een deskundige monteur en geen enkel ander resultaat dan dat twee lampjes van de verlichting branden. Geen toerenteller, oliedruk of alarmen van de motor en moet het weer op de gok doen. Telkens met de voornemens om de spullen zo goed mogelijk op orde te brengen en als het moet graag met deskundige hulp. Hoeveel keren ben ik niet van een koude kermis thuis gekomen. In Nieuw-Caledonië een ramp van een revisie van de motor door een zogenaamde Yanmar dealer, verkeerde installatie marifoon antenne en schoten, verloren schroef gemonteerd door een schroefdeskundige, kapotte nieuwe dinghy geleverd gekregen, een audicien die niet repareert maar alleen schoonmaakt en nu de monteur die na drie dagen werken twee lampjes aan de gang weet te brengen. Alle reparaties heb ik uiteindelijk zelf moeten oplossen terwijl ik thuis ben opgeleid om alles kapot en klein te maken. Zwaar teleurgesteld in het resultaat ga ik zelf maar weer aan de slag en repareer de kapotte stoel van de roerstand-aangever. Opruimen en inruimen en tel weer een klusdag. Met de stress en continue aangeven van gereedschap, heb ik het voor vandaag wel gehad en verlang gewoon even naar een rustig moment en houd me kalm in de kuip en in het zwembad.

De weersverwachtingen worden er ook niet beter op en laat het maar gewoon gelaten over me heen gaan. De modus van een vorm van apathie is voor mij de beste houding om de teleurstellingen te verwerken. Veel te mooie mensen om me heen en al snel zijn we grappen en grollen aan het maken om uitbundig te kunnen lachen. De slingers van het leven moet je toch zelf ophangen.

We zitten weer in een rampgebied want door de hevige regenval van de laatste dagen is Kota Kinabalu tot officieel verklaard Flood Disaster Area en maakt de regen wegen en woningen onbegaanbaar en heeft geleid tot een rampen bestrijdingscentrum en coördinatie tussen de agentschappen.

In de avond gaan we gezamenlijk een Pizza eten en maken een wandeling door de verschillende straten waar het nog druk is.

Het is hier altijd warm

Dinsdag, 06-01-2025

Kota Kinabalu

Een Sabahan, de mensen uit Sabah, is vriendelijk, relaxed, tolerant, gemeenschapsgericht en nuchter, een glimlach zonder haast. Sterk verbonden met de jungle, zee en bergen in respect voor omgeving en een sobere levenshouding. Doe rustig aan, komt wel goed (Bah slow-slow). Sabah is uitzonderlijk etnisch en religieus divers: Kadazan-Dusun, Bajau, Murut, Chinees, Maleis en animistisch. Conflicten zijn zeldzaam, men is gewend aan verschillen en leven en laten leven is de norm. Bovenstaande lees ik als omschrijving van de mensen in Sabah en je zou dit als ideaalbeeld kunnen beschouwen voor een samenleving. Kunnen wij in Nederland weer veel van leren.

Een typische Sabahan is ook Nik die voor het vervolg komt vn de motor elektronica en heeft nu een medewerker bij zich die ook weet waar hij mee bezig is. Het blijkt allemaal niet zo simpel en de uren vliegen voorbij. Sensors worden losgeschroefd en meegenomen voor tests en komen morgen weer terug. Wordt vervolgd.

Rene en Susie nodigen ons uit voor een koffie met Dutch Pound Cake uit Japan maar ik word helaas weggeroepen door de monteurs. RenS hebben een geweldige tijd doorgebracht bij hun familie in Japan en er zijn genoeg verhalen te vertellen. Vooral het toiletgebruik met spoelmechanisme doorspekt met enige Nederlandse hilariteit maken het weer bijzonder. Van de monteurs naar de audicien die zegt dat hij het gehoorapparaat kan repareren. Ik kom van een koude kermis terug want ze doen niets anders dan het onderhoud dat ik wekelijks doe. Ik krijg het kapotte apparaat in een zakje terug met rekening.

Terug aan boord wacht me het opruimen van de spullen in de bakskist en kom erachter dat de monteur een ongelukje heeft gehad door op de sensor van de stuurautomaat te stappen. Weer een klus. Uit de gereedschap en onderdelen kist vind ik de oude sensors en fotografeer deze voo Nik. Ik zal het morgen wel horen wat hij er mee kan maar hij heeft een oplossing gevonden met een mechanische temperatuurmeter.

Met het weerzien van elkaar is het gezellig om een drankje te doen bij Waterfront en eten een soep bij de Koreaanse Barbecue. Een leuke gelegenheid en licht verteerbaar. Genoeg verhalen te vertellen en maken onzekere plannen vanwege het aanhoudend onstabiele weer. Windstiltes, 6 meter hoge golven, Swell en teveel wind. Nog even de boel aankijken.

Maandag, 05-01-2026

Kota Kinabalu

De eerste maandag in het nieuwe jaar dwingt de mensen die de kost moeten verdienen weer naar het werk. Dit zorgt voor rust aan het zwembad en geeft ons weer de ruimte om een goede stoel te vinden. Het is ook de eerste einde middag dat het niet regent, een meevaller. Met een ironisch genoegen lezen wij met enig leedvermaak dat Nederland een skioord is geworden.

Foto’s van de familie die via de app binnen komen: kleinkinderen die sneeuwballen gooien en met de slee op stap gaan. De middelste zoon staat in de file voor zijn werkzaamheden als onderhoudsbedrijf voor de kachels in heel Nederland. De twee andere zonen mopperen dat hun vrachtwagens vaststaan.

René en Susie komen vanavond terug van het uitsapje naar Japan en dan is het plan om zo snel mogelijk te vertrekken echter de weersomstandigheden werken niet mee. De regens van de laatste dagen waren het gevolg van een flinke storing op de Zuid Chinese zee. Windy (weersapp) waarschuwt voor golven van 6 meter en dat zal moeilijkheden geven om een potje koffie te zetten aan boord zodat we morgen maar eens flink moeten vergaderen, hoe nu verder en wanneer?

Een snel bezoek aan de dermatoloog om mijn kuiten te laten beoordelen en bewonderen. Snel een paar foto’s en met een lachende frons word ik gerustgesteld dat het niets bijzonders is.

Boodschappen halen en foerageren al met een knipoog naar het vertrek en zoek de blikken groenten want deze zijn verderop niet te krijgen. Het wasgoed ophalen en met de handen en armen vol terug naar huis. Al snel zijn de volgeladen zakken in het niets verdwenen in de kasten van de Queen B.

Mooi de tijd om een paar klussen aan te pakken, afspraak te maken met de audicien en Nik voor de reparatie van het dashboard.

Met de taxichauffeur raak ik aan de praat over de relatie van Sabah en West Maleisië. De federatie van het verenigde Maleisië wordt door Sabah kritisch bekeken, want Sabah heeft veel grondstoffen maar moet deze onevenredig delen met west Maleisië. Voorbeeld: van de olie-inkomsten mag Sabah maar 5% houden. De verkiezingen zorgen ervoor dat de regeringspartijen in West Maleisië de dienst uitmaken in Sabah, gelukkig voor Sabah dat de lokale partijen in opkomst zijn maar dat zal in de toekomst nog wel eens voor problemen kunnen zorgen. Op de achtergrond speelt ook nog de claim van de Filipijnen op Sabah. Een territoriale aanspraak die af en toe voor irritaties zorgen tussen de politieke verhoudingen.

Zondag, 04-01-2026

Kota Kinabalu

Eindelijk de stap gezet om mezelf aan te sluiten bij de gekte om een maand alcoholvrij te blijven en zoals de Belgen zeggen op Tournee Minerale. En gelukkig een van de kortste maanden. Gisteren begonnen en voel nog helemaal geen verschil want heb vannacht opnieuw slecht geslapen zodat ik wat gammel opsta en het rustig aan doe met krantje en een kop koffie om wakker te worden.

Jacqueline heeft haar zinnen gezet op een stuk Iron-wood snijplank om daar de dag-watertank op te plaatsen. Om halfelf de tassen pakken en met de Grab naar de zondagsmarkt voor de plank en lopen naar Tong Hin voor wat boodschappen. Met de zware lading van cola zero en spawater terug naar de Queen B waar ik het niet laten kan om de GPS te koppelen aan de AIS. Een heel gedoe met kleurcode van de draden en het zoeken naar het goede NMEA signaal. Een mooie zondagmiddag vulling voor de duik in het zwembad. We worden weer eens weggejaagd door hevige buien die hier telkens op het einde van de middag losbarsten. In de kapiteins ruimte een rustmoment om te lezen en te schrijven, laat het buiten maar regenen en weten dat de raampjes dicht zijn. Tijd om me eens te verdiepen in de ongelooflijke verhalen van de Sabahan:

De zon zakte achter de palmen langs de Kinabagatan Rivier, de buitenboordmotoren van de vissersschepen scheuren het water en de lucht uit elkaar. De vissers hebben de telefoons in de hand om nog even naar huis te bellen en te appen. Maar ondanks alle menselijke activiteiten was en is de rivier nog steeds dezelfde als duizenden jaren terug. Azman, een jonge vent is trots op zijn nieuwe polyesterboot, een 40 pk automotor op een standaard met losse schroefas stuurt hem naar zijn vaste visstek. De koelbox vol met ijs om de te vangen vis vers en koud te kunnen bewaren. Gedreven om een beter visser te worden dan zijn vader en de ouderen knikten, maar zeggen niets. Bij het instappen tikt een oude vrouw op de romp van de boot en zegt hem fluisterend zacht: Groet de rivier en laat geen rommel achter.

Azman lachte en startte de motor en gaf vol gas zodat het hekwater wit opspatte. Deze keer ging Azman wat verder dan normaal en hij gooide wat flessen van boord en zette de muziek lekker hard aan. Maakte enkele filmpjes voor zijn social media. Zijn GPS gaf een normaal signaal maar de rivier werd plots heel stil. Bij de bocht waar de mangroves dicht bij elkaar staan sloeg de motor af, zijn gps valt uit, de wind is weg en geen enkel geluid te horen. Toen bewoog het water, sereen zacht gleed er iets, een brede rug gleed langs de boot. Twee ogen net boven het wateroppervlak staarden hem doordringend aan, heel rustig. Azman voelde geen angst maar schaamde zich.

De boot werd in de ochtend gevonden, motor heel, telefoon droog zonder enige schade. Azman keerde terug naar het dorp hij is wat langzamer, stil maar vist nog steeds. Eerst de motor uitzetten, een heilig gebaar naar het water en raakt het zacht aan en hij neemt zijn afval mee.

In Sabah zegt men vandaag:

Techniek weet waar je bent,

De rivier weet wie je bent

Niet elke krokodil is heilig

Maar elke rivier bewaakt haar balans

En weet je plaats.

Klederdracht Sabah

Zaterdag, 03-01-2025

Kota Kinabalu

Om 09.00 staat plots Nik bij de boot. Nik heeft een bedrijf in motor elektronica en heeft al een paar keer beloofd te komen maar belde telkens af. Aan tafel zei ik tegen Jacqueline als hij vandaag niet komt dan hoeft het niet meer. Nik is met zijn vrouw en wil alleen maar even komen kijken, wat het probleem is. Jacqueline ruimt als een razende de achterkajuit uit en ik laat Nik de pijnpunten zien van het dashboard, maar ook de kabels in de motorruimte. Volgens mij is het grote euvel de verbindingen naast de motor maar Nik heeft in een zucht de stekkers los en zegt me dat het er allemaal mooi en netjes uitziet. Dat kan dus niet het probleem zijn. Voor de zekerheid haal ik het dashboard los en al snel zit Nik in een andere wereld en vergeet dat hij zijn vrouw beloofd heeft om een dagje uit te gaan. De gedrevenheid van hem is te vergelijken met de mijne en is met trial en error al snel 5 uur verder op de dag.

Goede nieuws is dat de toerenteller werkt maar de sensors van de temperatuur en oliedruk blijven rare fratsen vertonen. Na een verlate lunch stopt Nik en belooft maandag of dinsdag terug te komen met de te vervangen onderdelen. Ik ben moe na 5 dagen intensief schroeven en monteren en ben blij om in de ligstoel aan het zwembad tot rust te komen. Het is me allemaal niet gegund want het begint te regenen en deze regen vermenigvuldigt zich tot een ware hoosbui. Jacqueline zegt dat ze denkt dat er nog een raampje open staat. Te laat om dicht te maken en het water staat al op de kast en sijpelt naar de vloer om te verdwijnen in de bilgeruimte.

Er blijkt opnieuw een tropisch regenfront over de Filipijnen te razen en wij hebben er een staart van te pakken. Op Sabah is de noodtoestand is uitgeroepen in Beaufort, vanwege sterke stijgingen van de rivieren.

Met een paraplu over de steigers om even uit de Marina weg te zijn gaan we naar de zogenaamde chique Japanner met meer oorkondes op de muur dan Willem-Alexander op zijn uniform. Het eten is niet slecht maar hadden en meer van verwacht. De avond lekker op de bank voor de uitlaat van de airco.

 Vrijdag, 02-01-2025

Kota Kinabalu

Na 4 dagen sleutelen, passen en meten, is de ankerlier weer op zijn plaats. Het ratelen en reutelen is vervangen door een licht zoemend geluid. Met enige trots denk ik het probleem nu helemaal onder controle te hebben en vanaf nu moet het anker ophalen geen punt meer zijn. Overal nieuwe oliekeringen en lagers. Oud vet verwijderd en vervangen door nieuw glijmiddel. Op verschillende plekken in het oude vet kom ik stukjes tegen van het kapotte druklager van de worm-tandwiel.

De hele dag bezig en met 4 dagen sleutelen en booTschappen doen voor de onderdelen is het simpel even schoonmaken van de ketting een hele klus geworden maar prijs me gelukkig dat het in de haven is gebeurd en niet onderweg. Verder valt er weinig te vertellen als je zwetend in de ankerkluis zit opgesloten om de bouten en moeren terug te plaatsen. Ondertussen heeft Jacqueline contact weten te leggen met een oud-Burgemeester van Sabah met een leuke babbel over de omgeving en de politiek.

In de kuip lees ik het laatste nieuws over de anarchistische rellen in Nederland. Wat een feestje moet zijn is de voorbode van een roerig 2026 en wil mijn respect en medeleven tonen voor de politie en dienstverleners. Ik pleit voor een goede  en zelfs agressieve verdediging voor de dienstverleners want het gaat van kwaad tot erger. De tegenpartij verhard zienderogen en laten we niet weer achterop lopen maar neem de stappen vooruit. Hoe vreedzaam en georganiseerd gaat het hier, samen met christenen, boeddhisten en de moslims. Geen wanklank en voor iedereen bij het passeren een Happy New Year.

Toch is er ook in Sabah het nodige in opspraak zoals een schandaal met een uitvoerend redacteur van de Malaysiakini (online nieuwswebsite), in verband met een groot mijnbouwschandaal. Deze website is vaak onderwerp van juridische en politieke druk, juist door zijn kritische rol

Een man van 40 kwam om het leven tijdens schilderwerk aan zijn huis en werd geëlektrocuteerd: Zijn pols werd afgescheurd door het incident. Het lijkt de Story wel.

En dan een interessant artikel: Een nieuwe CEO voor Creative Economie en Innovatie Centrum om de groei en de cultuur en creatieve sector te stimuleren. Daar zou meneer Peter Wennink wel eens een heel groot voorstander van kunnen zijn en nu maar hopen dat de Nederlandse regering dit soort ideeën ook oppakt

Happu New Year 2026 van Sutera Harbour

Donderdag, 01-01-2026

Een gelukkig Nieuwjaarsgevoel bij het opstaan zonder de zogenaamde nieuwjaarskater. Van uitslapen komt weinig en zitten samen al om 8 uur braaf aan het ontbijt om te beginnen waar ik gisteren was geëindigd: het repareren van de ankerlier. Soms denk je wel eens erg slim te zijn door een pasring bij te schuiven om zo weinig mogelijk speling te krijgen, maar dat blijkt geen goede keuze. De as lijkt geblokkeerd en zie dat het huis van het lagertje net te ver uitseekt in de ruimte van het wormwiel. Uit elkaar en opnieuw in elkaar. Morgen lijm voor de pakkingen halen en dan moet de lier als volledig gereviseerd beschouwd worden.

De temperatuur loopt weer behoorlijk op maar voel door mijn bezigheden weinig van de warmte maar heb mezelf beloofd om het niet te bont te maken zodat we na de middag een rustmoment nemen aan het strand. Glaasje Cola Zero en kijken naar de parasailers, die met een harnas vastzitten en met een kabel verbonden aan een speedboot maakt deze al snel hoogtes van 100 meter afhankelijk van de lengte kabel. Aan het einde wordt de kabel binnengehaald en landt je zachtjes weer op het dek van de boot. Een goede raad lijkt me: zet alles goed vast, zonnebril, telefoon, petje, kunstgebit, gehoorapparaat, toepet, kunstbeen en vooral niet vergeten houdt je zwembroek vast.

Feestjes maken vraagt om een complexe en strakke organisatie en het opbouwen is al heel wat maar het opruimen van de troep en de constructies vergen ook heel wat aandacht. Iedereen weet dat ik van werken houdt: ik zie het namelijk graag.  Het geeft behoorlijk wat afleiding aan het strand.

Terug aan boord begint het Nieuwe Jaar weer eens met een malse meer dan sappige bui. Happy New Year.