Dat staat me morgen te wachten.

Zaterdag, 23 mei 2026

Pangkor Marina

Wat zijn de nachten toch mooi als je er niets van merkt. Deze keer heb ik eindelijk goed geslapen en schrik pas wakker van wat gerommel op de helling. Koffiezetten, een toast als ontbijt. Bij het openschuiven van het luik slaat de intense warmte van de haven meteen naar binnen. Luik dus maar weer dicht en een klus binnen zoeken.

Airco aan en vervolgens spring ik van het één op het ander. De nieuwe accu-waarschuwing van Victron blijkt niet te werken en na veel meten, kijken en nog eens proberen moet ik het opgeven: het apparaat is kapot. Dat bevestigt zelfs ChatGPT. Eindelijk eens iemand die het met me eens is.

Met de schuurmachine in mijn hand wil ik naar buiten om de rompreparatie vlak te schuren. Dan zie ik iemand tussen de boten door lopen die ineens langzaam naar de grond zakt en zelfs op de harde steentjes blijft liggen. Merkwaardig! Meteen alarmfase. Ik vraag hem of het goed gaat. Hij zegt van wel, maar ik vertrouw het niet en loop toch maar naar hem toe.

Gelukkig komt Joe van de haven er ook bij. We vragen hoe hij heet en waar hij vandaan komt. Allemaal goede antwoorden. Joe denkt dat het van de warmte komt en daar lijkt het in eerste instantie ook op. Geen pet, een dun mouwloos T-shirtje en een Amerikaans gewicht dat niet helpt in deze tropische oven. Jeff uit Californië wil het liefst blijven liggen en bijkomen.

Toch vertrouw ik het niet en maan Joe om een ambulance te bellen. Daarna begint het wachten. Meer dan een uur voordat de wagen met apparatuur er is. Ondertussen zie ik op de bloeddrukmeter waarden die niet geruststellen en denk ik aan hartfalen. Tien keer de boot op en af voor kussens, water en jam voor de suikers. Praktische dingen, maar ondertussen grijpt het me meer aan dan ik wil toegeven.

Ik ben blij als Jeff uiteindelijk naar het ziekenhuis kan, maar moet zelf ook even bijkomen van alle zorgen. Ik trek me terug in de koelere ruimte van de Queen B, neem een lichte lunch en ga daarna toch maar weer verder met het schuren van de romp. Alsof je met schuurpapier ook de spanning van je weg kunt schuren.

De warmte, beter gezegd: de hitte, is zelfs voor de autochtonen te veel. En als zij wijselijk in de schaduw blijven, is dat voor mij een duidelijk teken dat ik ook moet stoppen met werken. Ik neem de auto met airco om ontspannen een eindje te rijden, afreageren, genieten van de omgeving.

Bij de Damai Laut Golf and Country Club informeer ik naar de mogelijkheden. Geen probleem: ik kan starten wanneer het mij past. Dus reserveer ik voor morgen om negen uur. Daarna rijd ik met de auto over het terrein richting DoubleTree Hotel. Ontspannen kom ik aan op mijn vaste stek aan de waterkant en krijg dirct een biertje aangereikt, dit voelt ook als een warme plek maar dan in een andere context. Geen romp schuren, geen meters maken, geen alarmfase en hoop dat het morgen weer een gewone dag wordt.

zoals buiten

Vrijdag, 22 mei 2026

Langkawi – Pangkor Marina

Een uur voor de afvaart sta ik al in de terminal van de veerboot. Zeker weten dat ik op tijd ben, want te laat komen zou me zomaar weer een hele dag kunnen kosten. De zee is vlak en toch wordt het een onrustige tocht. Tot twee keer toe haalt de veerboot de snelheid eruit en lijkt hij ergens op te wachten. Waarop, blijft onduidelijk. Ook nu zit ik weer opgesloten in een overvolle boot, in één grote ruimte waar ontsnappen geen optie is.

Ik ben blij als we aankomen in Kuala Perlis en drink een kop koffie bij Zus. Zus is een koffieketen die gloeiendhete koffie serveert in een papieren bekertje met een dekseltje erop. Het bekertje is niet vast te pakken en het dekseltje is er niet af te krijgen. Ik vermoed dat niemand van Zus ooit zelf heeft geprobeerd om deze koffie onder normale omstandigheden te drinken.

Dan volgt de overbodige vraag of je hem mee wilt nemen of ter plekke wilt gebruiken. Meenemen? Je kunt hem niet eens vasthouden. Bij een eerste poging om te drinken smelten de vullingen bijna uit mijn kiezen. Tijd nemen dus. Geduld als overlevingsstrategie.

Bij het hotel van enkele dagen geleden staat het gifgroene autootje keurig op me te wachten. Maar bij het wegrijden doet de transmissie wel erg vreemd. In Drive schakelen gaat nog goed, maar zodra ik gas geef, slaat de motor op hol en met een harde klap grijpt de overbrenging aan. Het wordt een rit vol onzekerheid, maar met horten en stoten kom ik vooruit.

Ook hier kennen ze files. Bij George schuif ik aan in een rij van zeker vijf kilometer. De airco lijkt het maar net bij te kunnen houden, maar in de auto is het tenminste nog dragelijk.

In de buurt van Sitiawan haal ik boodschappen en pas bij het uitstappen voel ik hoe warm het buiten werkelijk is. Zinderend heet. Boven de autodaken trilt de lucht alsof de wereld zelf aan het verdampen is.

Terug in de haven, bij de Queen B, voelt het nog warmer. De nabijheid van de zee lijkt de hitte alleen maar dikker te maken. Gutsend van het zweet, dat zich overspannen een weg naar buiten zoekt door mijn poriën, loop ik in rustig Surinaams tempo de vijftig meter naar de opslag. Drijfnat haal ik de kranen en afsluiters op voor de verdere reparatie van de romp.

Nu moet ik beslissen: niets doen of toch nog een klus aanpakken. De klus wint. Zoals zo vaak. Ik stort me op de elektra en plaats de nieuwe accucontrolemeters. Het voordeel van zo’n klus is dat de tijd vliegt. Doeken op de grond om het zweet op te vangen, maar uiteindelijk ben ik toch blij dat het gedaan is.

De kwelling van het niet-gedane is een ruimte die je nooit verlaat.

Die zin blijft hangen. Niet alleen bij deze klus, maar ook in de dagelijkse overpeinzingen. Er zijn dingen die je uitstelt, maar die intussen wel met je meereizen. Onzichtbaar, maar zwaar genoeg om hun aanwezigheid te voelen.

’s Avonds is de eigenaar van de bar zichtbaar blij me weer te zien. Hij brengt direct een heerlijk bord Champignon-broccolisoep om uit te proberen. Een vloeibare opkikker die ik naast mijn biertje goed kan gebruiken.

De barsessie loopt uit op uitgebreid telefonisch contact met de thuiswereld. En zo eindigt de dag toch nog ergens tussen zweet, soep, bier en stemmen van ver weg.

Seaview hotel in Langkawi

Donderdag,21 mei 2026

Rebal – Langkawi

Bukkend voor het lage loket kijk ik het halfdonker in, waar een dame apathisch kaartjes verkoopt voor de ferry. De arrogantie druipt ervan af. Het is razend druk, dus waarom zou je ook moeite doen om een kaartje te verkopen? De klanten komen toch wel.

Ik vraag om een ticket.

“Heb ik niet.”

“Heb ik niet?” vraag ik verbaasd.

“Nee.”

“En voor vanmiddag?”

“Heb ik ook niet.”

“Wanneer dan wel?”

“Morgen misschien.”

“Morgen misschien? Wanneer gaat de eerste boot dan?”

“Half acht.”

“Mag ik dan een kaartje voor half acht?”

“Moet ik even kijken,” krijg ik als antwoord.

Uiteindelijk loop ik toch nog bijna blij weg met kaartje nummer 609. Er zijn maar 700 plaatsen op de boot, dus ik mag niet klagen. Ik kom nog eens van geluk onder de trein, zullen we maar zeggen.

Met het kaartje stevig op zak ga ik meteen op zoek naar alternatieven, maar ook die blijken allemaal uitverkocht. Het lijkt wel alsof het eiland door aliens bezet gaat worden en iedereen in paniek probeert te vluchten.

Goede raad is duur, dus wandel ik maar de stad in, dwars door de zinderende warmte. Langzaam begin ik terug te verlangen naar de regen van gisteren. In de verte zie ik een hotel met een prachtige gevel: Eagle Hotel. Maar bij nader onderzoek blijkt het zo’n hotel te zijn dat je ook per uur kunt huren. Dat toch maar niet.

Uiteindelijk kom ik terecht bij het Seaview Hotel, voor dertig euro per nacht. Keurig, maar zeer islamitisch: geen alcohol, geen smaak en geen kraak. In het restaurant ligt een ober met zijn hoofd op tafel te slapen. Wanneer ik me meld als klant, lijkt hij eerder geïrriteerd dan verheugd. Ik vraag nog of ik iets kan eten. Dat blijkt te kunnen, maar hij blijft gewoon zitten.

Ik trek dit niet en zeg dat ik wel ergens anders ga eten. Hij haalt zijn schouders op alsof dit voor alle partijen de beste oplossing is.

Aan de overkant van de weg vind ik een restaurant waar het gelukkig heel anders gaat. Een dame met hoofddoek komt bij me aan tafel zitten om het menu te bespreken. Ze adviseert wat vandaag het beste is en ineens voel ik me weer helemaal gelukkig. Een emmer sinaasappelsap en een prima maaltijd maken de dag weer even plezierig. Zo kan het dus ook.

Vanochtend René nog even goedendag gezegd met een kop koffie. Ik zie hem in de stress om alles op tijd af te krijgen. Ook hij vertrekt vandaag, na het bezoek van de makelaar. Erg commercieel is hij niet, want hij heeft het vooral over de mooie dame die zijn boot heeft getaxeerd. Toch valt de getaxeerde prijs in dollars niet tegen. Alleen jammer dat de dollar zo laag staat.

Veel geschreven, maar uiteindelijk weinig gedaan vandaag. Nu lig ik een beetje lam op bed, wachtend tot de dag voorbij is.

Noorse missile's

Woensdag, 20 mei 2026

Rebak

Ik zit vooral in de weg. René is druk met tientallen lastminuteklussen voor de verkoop en moet tussendoor ook nog koffie verstrekken. Gelukkig heeft hij twee kleine klusjes in de aanbieding die ik graag doe. De lekkende rompafsluiter bij de wastafel maak ik tijdelijk dicht met een rubber lapje en een slangklem. Meteen geef ik hem advies hoe hij de afsluiter later kan vervangen zonder dat de boot daarvoor uit het water hoeft.

Ook de kitrand langs het aanrecht heeft zijn beste tijd gehad. De keuken is er beter mee af als de oude kit gewoon wordt verwijderd. Schrapen, schuren, een beetje olie erop en het ziet er meteen een stuk verzorgder uit. Tegen elf uur druk ik mijn snor en maak een uitgebreide wandeling door de haven. Daarna lunch ik in de centrale ruimte van het resort en vlucht vervolgens naar mijn kamer, want opnieuw trekt er noodweer over.

Opvallend in het nieuws is de ruzie met Noorwegen. Dat land heeft de exportvergunning ingetrokken voor een Naval Strike Missile-systeem voor marineschepen, terwijl Maleisië zegt alles al betaald te hebben. Er wordt nu tweehonderd miljoen schadevergoeding geëist en de zaak wordt onacceptabel genoemd, schadelijk ook voor het vertrouwen in Europese defensieleveranciers. Ik vraag me af of de achterliggende reden niet is dat wij Europeanen zelf veel te weinig defensiemateriaal hebben en ons inmiddels bedreigd voelen.

Iets verder in de berichtgeving staat de aankondiging van de Raja van Perlis. Hij droomt ervan om van zijn provincie een soort Dubai te maken: een handels- en logistieke poort voor de ASEAN-landen, het samenwerkingsverband van Zuidoost-Azië dat je misschien het best kunt omschrijven als een soort EU-light.

Later in de middag maak ik opnieuw een wandeling, maar door de hevige regenval zijn de onverharde paden nauwelijks begaanbaar. Dan maar weer een rondje door de haven. Uiteindelijk ga ik op het strand zitten, waar verschillende nare berichten uit Nederland binnenkomen. Ik realiseer me dat ik er rekening mee moet houden om eerder naar huis te gaan.

Op het strand buitelt en stoeit ondertussen een familie otters door het zand. Ze trekken veel bekijks en de bar loopt er spontaan voor leeg. Het is prachtig om te zien: kleine, speelse lijven die zich niets aantrekken van onze zorgen, plannen en verkoopklussen.

Later zorgen Emma en Daniel van de Lola B, die we nog kennen van de Indonesiëreis, voor extra gezelligheid. We praten bij over mensen, boten en belevenissen. Zoals dat gaat in havens: iedereen is ergens onderweg, maar de verhalen blijven vaak nog lang hangen.

Langkawi strand

Dinsdag, 19 mei 2026

Kuala Perlis – Rebak.

Eindelijk een goede nacht. Bij het wakker worden grijp ik direct naar mijn telefoon om te horen hoe het de Blue Spirit is vergaan. René blijkt rond vijf uur ’s ochtends voor de ingang van het eiland te zijn aangekomen, maar moet tot negen uur wachten voordat hij naar binnen kan. Vannacht onweer, windstoten van meer dan dertig knopen en intense regenval. Opvallend stoïcijns neemt hij alle ongemakken voor lief. Hij klaagt eigenlijk alleen dat er van slapen de laatste achtenveertig uur weinig terecht is gekomen.

Ik ga naar de ontbijtzaal, waar het ontbijt nogal schamel is. Alles lijkt bovendien verknald met honing en andere zoetigheden. Zelfs in de koffie proef ik de overheersende chloorsmaak van het water, zodat ik het bij een halve kop houd. Daarna regel ik de parkeerplaats voor de huurauto en loop naar de ferryterminal. Daar blijkt de eerste boot naar Langkawi pas om twee uur te vertrekken. Dat wordt wachten.

Ik maak een ommetje door de stad en sla mijn tijd stuk met een koele cola bij de KFC-kipcorner, waar de kip verrassend goed smaakt. Daar kunnen de meeste Indonesische en Maleisische restaurants nog wat van leren.

Wachten duurt lang. De vertrekhal voor de boot naar Langkawi vult zich langzaam, maar om twee uur is er nog altijd geen ferry. De wind neemt toe en het begint te regenen, begeleid door enkele donderslagen. Eindelijk, rond drie uur, komt de boot langszij en mogen we aan boord. Een tiental gevangenen met handboeien krijgt voorrang. Het is een afschrikwekkend gezicht. Ik neem mij ter plekke voor om voortaan zelfs bij een leeg zebrapad keurig te wachten tot het licht op groen springt.

Ook nu wacht de boot eerst op beter weer. De regen klettert op het aluminium dek, de lucht trekt dicht en het zicht verdwijnt. Zolang we nog aan de kade liggen kan er weinig gebeuren, maar inmiddels ben ik het wachten helemaal zat. Net op het moment dat ik wil opstaan om van boord te gaan, wordt de loopplank weggehaald en vertrekt de ferry.

Eerst langzaam, uit veiligheidsoverwegingen, want door het raampje zie ik nog een andere boot voorbijschuiven. Na die passage gaat het los. Vol gas door de soep van regen en wolken. Water spat langs de ramen, een vergeten stootwil zwiept als een soort ruwe ruitenwisser tegen het glas, en het geluid lijkt op dat van een straalmotor. Ik heb vaak genoeg gelezen over gezonken veerboten met veel slachtoffers in Azië en kijk onwillekeurig rond naar een mogelijke ontsnappingsroute. Die is er niet. Als hier iets gebeurt, is het einde oefening.

Rond kwart voor vijf stap ik in een totaal ander Maleisië aan wal. Welvaart, mooie gebouwen, schone straten en druk verkeer. Hoe kan zo’n verschil bestaan binnen hetzelfde land? Langkawi is een toeristisch eiland en bovendien dutyfree, en dat trekt investeringen aan. Langkawi verkoopt beleving. Kuala Perlis verkoopt vooral functie: grensplaats met Thailand, doorvoerhaven en werkplaats aan zee.

In de stromende regen neem ik op Langkawi een taxi naar de ferry voor Rebak. Wat een mooi eiland is dit. Jachthavens, bossen, onderhouden werkplaatsen en winkels; het is een feest om hier te zijn. Daarna stappen we opnieuw in een kleinere veerboot. Door de inmiddels opgebouwde zee krijgt ook deze boot flink wat te verduren. Er verschijnen een paar angstige gezichten, maar het leed is gelukkig snel geleden.

In het resort tref ik René weer, nadat ik mij heb geïnstalleerd in een prachtige, luxe hotelkamer met uitzicht op zee. Wat een plek. Dit smaakt naar meer. En zo is de dag, na alle regen, vertraging en ferryfantasieën over het einde der tijden, toch nog goed gekomen.

Floating Mosque, deze is wel goed onderhouden.

Maandag, 18 mei 2026

Pangkor Marina – Perlis

Voor elk probleem heeft Rush een oplossing. Als Chef de Bureau van de jachthaven is zij door de jaren heen uitgegroeid tot een echte duizendpoot. Vraag je om een huurauto, dan staat er binnen een kwartier een wagen klaar en kan ik, bij wijze van spreken, meteen vertrekken richting Perlis.

Het wordt een rit van vier uur over verschillende tolwegen en ik ben blij dat ik van tevoren nog even vraag hoe dat hier werkt. Kan ik gewoon contant betalen bij een loket, of heb ik een speciale kaart nodig? Dat laatste dus. Er bestaat een tolkaart die, naar ik begrijp, alleen bij Petronas-tankstations te koop is.

De wegen zijn goed, het verkeer valt mee en de omgeving is bijzonder: eindeloze palmbomen, rijstvelden en bij George Town ineens veel industrie.

Net voorbij de files van George Town pingt plots WhatsApp. René is zonder motor. Ik kan het bericht niet goed lezen tijdens het rijden, dus zoek ik eerst een parkeerplaats om rustig te kijken wat er aan de hand is.

In de nacht is zijn motor plots stilgevallen door een lijn in de schroef. De oversteek was met vier knopen tegenwind en stroom tegen toch al geen feest voor de voortgang, en nu probeert hij terug te zeilen naar een ankerplek om daar in rust de lijn uit de schroef te snijden.

De Wet van Murphy doet er nog een schep bovenop: hij krijgt ook nog een paar onweersbuien met flinke regen over zich heen. Gelukkig kan ik hem wat moed inspreken. Na een uurtje hoor ik dat de klus is geklaard en dat hij weer onderweg is naar Rebak. De verwachte aankomsttijd is nu morgenochtend acht uur.

Ik rijd verder naar mijn geplande slaapplek voor de ferry van morgen. En daar kom ik weer in een totaal andere wereld terecht. Het prachtige hotel waar ik arriveer, is verworden tot een rammelend geheel. Door jarenlange verwaarlozing lijkt het bijna niet meer te repareren. De huizen in de omgeving zijn vaak half vervallen, maar voor de deur staat dan wel een grote, glimmende auto. In de restaurants liggen gescheurde plastic zeiltjes als tafellaken op wankele tafels.

Tientallen keurig geklede dames met hoofddoekjes helpen je vriendelijk en beleefd, maar ondertussen vraag ik me af hoe mensen zo kunnen wennen aan een omgeving die langzaam uit elkaar valt.

In het hotel trillen de ramen mee tijdens de oproep tot gebed. Ik ben weer eens in een andere wereld beland. Onwillekeurig vergelijk ik het met Indonesië. Het verschil lijkt te zijn dat de mensen daar vaak weinig hebben, terwijl hier van alles is, maar het onderhoud, de zorg en de liefde voor de omgeving lijken soms zoekgeraakt.

Lumut, waterfront bij de veerdiensten

Zondag, 17 mei 2026

Pangkor Marina

Eindelijk is het dan zover: lijntjes los. Na een laatste koffie en het opruimen van de poetslappen zwaai ik de Blue Spirit uit. Morgen wil ik een auto huren om Rebak Marina, waar René naartoe vaart, alvast te verkennen voor mijn eigen reis over drie maanden. Daardoor voelt het afscheid niet al te zwaar; over een paar dagen hopen we elkaar alweer te zien.

Ik gooi de laatste rommel van de steiger in de afvalbak en loop naar het water om de Blue Spirit door de ondiepe haveningang te volgen. Alles gaat goed. Geen drama, geen vastloper, geen monteur die nog snel een onderdeel uit de motor wil schroeven. Een geruststellend gezicht.

Daarna fiets ik terug naar de Queen B, waar het tweede gat in de romp op me wacht. Inmiddels voel ik me bijna ervaringsdeskundige. Met vaste hand tamponeer ik de hars in het ronde gat en maak daarna ook nog snel de aansluiting van het accu-alarmsysteem klaar. Zo’n dag waarop de klussen ineens vanzelf lijken te gaan, al moet je dat op een boot nooit te hardop zeggen.

Na de lunch fiets ik naar Lumut, waar het heerlijk toeven is op het grasveld aan de waterkant, tussen tientallen dagjesmensen. Aan het aantal hengels te zien moet het hier wemelen van de vis, maar ik zie niemand iets vangen. De verhalen over de grootte van de vissen klinken mij vooral als vissers-Maleis in de oren.

Even later takelt iemand, na een indrukwekkende aanloop en veel vertoon van techniek, een visje van vijf centimeter uit het water. Daar zou ik persoonlijk de barbecue niet voor aansteken, maar ik wil de families hun bakken en braden niet ontnemen. Het lijkt hier wel een nationale volkssport. De walmen van verbrand vlees en vis komen me tegemoet en tegen de tijd dat ik het einde van de boulevard bereik, voel ik me zelf een gerookte makreel.

Met de wind in de rug fiets ik terug naar de haven. Op het terrein trakteer ik mezelf op een ijsje en een cola zero, een kleine beloning voor het fietsen, repareren en doorstaan braadgevaar.

Aan boord ruim ik de boel nog wat op en ’s avonds ga ik bij een Italiaans restaurant nasi goreng eten, Nasi Italia. Dat is misschien niet logisch, maar op reis hoeft niet alles te kloppen. Soms is het al mooi genoeg dat het smaakt.

Tocht van 140 mijl van pangkor naar Langkawi

Zaterdag, 16 mei 2026

Pangkor Marina

Er verdwijnen steeds meer onderdelen van de motor in de gereedschapsbak van de monteur op de Blue Spirit. Drie experts zijn driftig bezig om een ogenschijnlijk simpele lekkage op te lossen. Voor René’s gemoedsrust is het waarschijnlijk beter dat hij wat afstand neemt van de vette handen die overal hun vingerafdrukken op het interieur achterlaten.

Mijn nacht is iets beter geweest en ik voel me een stuk gelukkiger. Met fris enthousiasme begin ik aan het polyesterwerk: twee grote gaten in de romp moeten dicht. Het zijn de oude doorvoeren van een B&G-netwerk dat al eeuwen niet meer gebruikt wordt. Letterlijk en figuurlijk wordt het dus schoonschip maken.

Ik begin met het knippen van kleine rondjes glasmat en zet aan de binnenkant van het gat een glad plastic plaatje vast, zodat er een bodem ontstaat waarop ik kan werken. Het is secuur werk en handschoenen zijn absoluut noodzakelijk, want werkelijk alles plakt. Bijzonder blijft het: vloeibare polyesterhars verandert door slechts één procent harder in korte tijd in een staalharde composiet. Ergens in die stroperige massa wordt een chemisch startschot gegeven, waarna de moleculen zich aan elkaar vastgrijpen alsof ze nooit meer los willen laten.

Het gerepareerde gat voelt al snel keihard aan. Als ik erop klop, klinkt het hetzelfde als de rest van de romp. Dat geeft vertrouwen.

Met de fiets maak ik een rondje over het terrein. Later eet ik samen met René bij een plaatselijke eettent een eenvoudige maaltijd van witte rijst, kroepoek en sambal-ei. We bespreken enkele scenario’s voor het geval de motorreparatie tegenvalt. Maar gelukkig krijgen we rond vier uur te horen dat de klus is geklaard. De machine loopt weer en tokkelt als een typemachine.

Wat zit een mens toch vreemd in elkaar. Alle zorgen, noodscenario’s en alternatieve plannen worden direct overboord gekieperd. Het vertrek wordt voor morgen rond tien uur aangekondigd. Als de wind dan niet te hard blijft doorstaan, kan René zijn planning misschien toch nog halen.
’s Avonds eten we gezamenlijk op het strand en drinken een afscheidsbiertje.

René gebruikt de rest van de avond om de motor nog wat uren te laten draaien en vertrouwen te winnen. De Blue Spirit maakt zich opnieuw klaar voor vertrek.

montage motor

Vrijdag, 15 mei 2026

Pangkor Marina

Met een gehuurde auto van de haven staat René enthousiast bij mij aan boord om zijn vertrekdocumenten te regelen. Ik stap graag in; even eruit, en bovendien ben ik benieuwd hoe die papierwinkel hier in de praktijk verloopt. Ik rijd, René navigeert, en zo schuifelen we langs de verschillende instanties. Tot onze verrassing gaat alles vlot. Bijzonder vriendelijke ambtenaren, met die onverstoorbare glimlach die je hier vaker ziet, helpen ons langs de balies. Stempel hier, handtekening daar, en langzaam maar zeker wordt de Blue Spirit administratief vertrek klaar gemaakt.

Nog even langs de supermarkt voor de laatste boodschappen. Alles lijkt op schema te liggen. Om twee uur kan de Blue Spirit het water in. Ik maak een paar foto’s van de tewaterlating. René staat trots op het achterdek, zichtbaar opgelucht dat het nu eindelijk zover is. De motor wordt gestart en slaat direct aan. Een mooi moment: schip in het water, papieren geregeld, boodschappen aan boord, de reis kan beginnen.
Maar de oversteek van de helling naar de steiger is nog maar net gemaakt, of er blijkt olie uit de motor te lekken. Niet een beetje zweten of nadruppelen, maar genoeg om meteen alarmbellen te laten rinkelen. De monteur besluit zonder aarzeling tot een rigoureuze aanpak. Onderdelen verdwijnen één voor één in technische mandjes: eerst de brandstofpomp, dan de dynamo, en later zelfs de kop van de motor.
Ik heb met René te doen.

Alles zit hem tegen. Eerst de tewaterlating met de lekkende afsluiter, en nu dit olieprobleem. Je ziet zijn planning langzaam in rook opgaan en zijn stress is begrijpelijk. Toch laten de monteurs zich van hun beste kant zien. Ze blijven rustig, werken door en beloven de volgende ochtend om negen uur terug te komen om alles zo snel mogelijk weer in orde te maken. Het vertrek is vertraagd, maar nog niet opgegeven.

In een wat bedrukte stemming sluiten we de dag gezellig af met Henk en Julie, de Australisch-Nederlandse buren die al die maanden dat wij weg waren gewoon op hun boot zijn gebleven. Een bijzonder stel: 87 en 85 jaar oud, maar nog altijd dagelijks de ladder op en af voor de meest gewone, maar essentiële dingenzoals boodschappen en toiletbezoek, een wandeling over het terrein. Je zou er een voorbeeld aan kunnen nemen. Misschien is dat wel de ware zeemansgeest: niet klagen, gewoon doorgaan, ook als de ladder wat steiler wordt en de dag anders loopt dan gepland.

is dat nu structuur?

Donderdag, 14 mei 2026

Pangkor Marina

Mijn plek aan boord is weer teruggevonden, ergens tussen alle scheepse en niet-scheepse spullen. De ladder staat tegen de zwemtrap en ik begin de koffer uit te pakken. Het voelt alsof ik een Sinterklaaskoffer openmaak: vol cadeautjes, hebbedingetjes en noodzakelijke onderdelen voor de reparaties die op mij liggen te wachten.
Ik leg alles alvast op de plek waar het hoort, of tenminste op een plek die logisch lijkt voor later gebruik. Dat is aan boord al bijna een vorm van orde. Maar orde is relatief op een schip. Je denkt dat je met één klus begint, maar de boot heeft meestal een eigen agenda.

Ik wil de fiets opbouwen, maar de banden staan slap. De fietspomp moet ergens voorin, in de achterkajuit liggen. Dus begin ik uit te laden. Zoals dat gaat: je zoekt één ding en vindt tien andere dingen die allemaal óók aandacht vragen. Zo drentel ik een beetje doelloos maar toch nuttig rond. Aan boord spring je niet zomaar van de hak op de tak; je volgt een verborgen route die de boot zelf lijkt uit te stippelen.

Uiteindelijk kom ik uit bij de afsluiters in de achterkajuit. Die maak ik los om ze te vervangen, maar nog steeds geen fietspomp. Dan maar alle kasten nalopen. Ondertussen zie ik dat de koelkast het niet doet. Dus laat ik de pomp voor wat hij is en begin ik stekkers na te lopen, zekeringen te zoeken en met de multimeter te meten. Na een uur zoeken blijkt de boosdoener een gecorrodeerd kabelschoentje te zijn.
Koelkast weer aan de praat.

Daarna ga ik verder met het terugladen van de achterruimte. En dan, bij de laatste graai tussen wat doeken, valt de fietspomp zomaar in mijn handen.
Met andere woorden: bij de allereerste graai van het uitladen had ik hem waarschijnlijk al vast gehad.

Zo gaat dat met bootklussen. Je begint met een fietspomp, belandt bij een afsluiter, raakt verstrikt in een koelkast, vindt een gecorrodeerd kabelschoentje, ruimt een halve kajuit uit en eindigt weer bij de fietspomp. Het lijkt een slingerkoers: een beetje naar bakboord, dan weer naar stuurboord, soms zelfs achteruit. Maar wonderlijk genoeg kom je aan het einde toch uit waar je wezen moet.

Zinkend schip

Woensdag 13 mei 2026

Kuala Lumpur – Pangkor

Wat een feest om op de Queen B tegen te komen dat zo droog is. Deze keer geen rottende geuren of schimmels. Een opgeruimd schip en waar Rene in afwachting van mijn komst de luiken heeft opengezet voor wat frisse lucht maar de adembenemende drukkende warme lucht vult de ruimte. Snel de portable airco aan en ga op zoek naar de Blue Spirit want die zou om 1300 uur te water gaan. Een wandeling over de eerste en de tweede steiger tref ik geen René. Ik ga maar terug naar zijn sta plaats op de wal en tref hem daar. Ik dacht dat je om 1300 in het water zou gaan? René: ja dat is ook gebeurd maar de afsluiter is afgebroken bij het opendraaien, waarbij het water omhoogkwam. Goede raad is niet duur in dit geval en werd direkt terug uit het water getakeld en teruggebracht naar de bok.

Een geluk bij een ongeluk is dat ik de juiste afsluiter bij me heb die hij direkt in het schip kan plaatsen om morgen toch nog in het water gereden kan worden met de ingenieuze scheepskar.

Met de voeten in het zand aan de waterkant met de palmen, praten we bij en het is zoals vanouds, jammer dat er wat meer afstand zal komen door de verschillende wegen die op het levenspad gevolgd worden. René is de laatste maanden volop bezig geweest met de Blue Bubbles in Italië en heeft deze om administratieve redenen in een Tunesische haven geparkeerd om hier de verkoop van zijn Blue Spirit verder af te ronden.

Vanuit Nederland hoor ik van een positieve uitslag van het onderzoekje en ga met een gerust hart naar de Queen B.

de Check-in balie

Dinsdag, 12 mei 2026

New Delhi  -  Kuala Lumpur

Reizen is een merkwaardige afwisseling van wachten, drentelen en je onderwerpen aan controles alsof je op het punt staat een zwaarbeveiligde gevangenis binnen te wandelen. Je schuifelt braaf mee in de rij, kijkt onschuldig, haalt riemen los, legt horloges af, haalt laptops uit tassen en hoopt vooral dat je niets bij je hebt dat plotseling wereldnieuws kan worden.

Want je zult maar per ongeluk een klein zakmesje vergeten zijn. Of te veel medicijnen bij je hebben. Een powerbank die zich verdacht gedraagt. Tandpasta boven de toegestane hoeveelheid. Gel, badzout, batterijen of een ander object dat onder de juiste hoek bekeken zomaar een internationale dreiging kan vormen.

Aan pistolen denk ik al helemaal niet. Die neem je niet mee, alleen al omdat ze zo onhandig in de handbagage liggen. Mijn trosje handgranaten aan de broekriem geef ik bij voorbaat cadeau aan de eerste controleur die hard genoeg wegloopt om het presentje te verdienen.

In New Delhi word ik uitgebreid gefouilleerd. De tassen worden bekeken alsof er een geheim compartiment met nucleaire bedoelingen in zit. Ondertussen blijven de controleurs vriendelijk glimlachen en stellen ze allerlei vragen. Dat maakt het niet per se geruststellender. Een glimlach bij een veiligheidscontrole is tenslotte net zoiets als een dokter die zegt: “Interessant.”

Er wordt gevraagd naar pacemakers, ringen, horloges en andere metalen. Blijkbaar kunnen die spontaan gaan gloeien, piepen of op andere wijze bijdragen aan de ondergang van het vliegverkeer. Ik besluit wijselijk niet te vragen hoe oud de apparatuur is en welke magnetrontechniek men precies uit China heeft geïmporteerd. Sommige vragen moet je in het belang van je eigen doorreis gewoon niet stellen.

Zonder gloeiverschijnselen stap ik uiteindelijk uit de scanner. Dat is toch altijd weer een opluchting. Ik ben niet verlicht, niet ontploft en ook niet als bijgerecht gaar geworden. Wel mag ik vervolgens al mijn spullen weer bij elkaar rapen uit vier verschillende bakken: schoenen in de ene, batterijen in de andere, tas verderop en elektronica verspreid als de inhoud van een rommelmarkt na een stevige windvlaag.

Aan de muur hangt een groot bord dat klagen over het personeel niet gewenst is en bovendien bestraft kan worden met een flinke boete. Na deze procedure begrijp ik ineens waarom dat bord hier zo nadrukkelijk aanwezig is. Het is geen waarschuwing, het is ervaring.

Na drieënhalf uur wachten, controleren, herverdelen, opnieuw inpakken en beleefd zwijgen, mag ik verder. Reizen blijft een oefening in geduld. En in vertrouwen. Vooral vertrouwen dat al je spullen na afloop nog steeds van jou zijn

en dat ik niet per ongeluk in de verkeerde “bak” bent beland.

Een prima eerste ervaring met Air India en verwonder me over hoe de verschillende culturen invulling geven aan de internationale standaard van service. Gelukkig experimenteert de piloot niet en weet prima te landen op Indira Gandhi International Airport. Een vliegveld dat 40 miljoen passagiers per jaar kan verwerken. In 2026 uitgeroepen tot de beste luchthaven van de wereld, een moderne toegangspoort tot India, iedereen is vriendelijk, niemand verliest zijn geduld, maar begrijpen wat er precies gebeurt lukt je als reiziger zelden.

In de wachtruimte is het heerlijk wachten met een kop koffie en stap fris van het ene vliegtuig in het andere.

Tijd is voor iedereen een andere beleving.

Maandag 11 mei 2026

Tilburg – New Delhi

De dag van vertrek terug naar de Queen B in Maleisië. Veelal zijn het van die momenten dat je tot weinig komt omdat je zit te wachten op de “Go” van vertrek. Met alle zorgen die we hebben wil ik de dag niet kapot maken met wachten en eerst nog even naar Vader voor een kort afscheid. Mijn vader zegt het zonder drama, bijna terloops, maar juist daardoor komt het binnen: voor hem bestaat er eigenlijk geen korte of lange tijd meer. Tijd heeft op zijn leeftijd een andere maat gekregen. Wat voor mij drieënhalve week is, voelt voor hem als een heel seizoen, misschien wel als drieënhalve maand. Zijn dagen zijn korter geworden, niet in uren, maar in vooruitzicht. Voor mij ligt de reis nog open, voor hem is elke dag vooral een dag die er nog is.

En toch zit er in dat besef geen bitterheid. Tussen die serieuze woorden door lachen we om de verhalen die we samen uit het verleden hebben opgeraapt. Alsof herinneringen, eenmaal uitgesproken, de tijd nog even kunnen rekken.

Met een licht bezwaard gevoel neem ik afscheid en rijd naar het ziekenhuis voor een onderzoekje. Dat ging vlot en staan binnen een kwartier buiten zodat we naar de kantine van de Pettelaer golfclub rijden waar we al snel tussen de vrienden ons veilig voelen. Afreageren op de baan en volop praat aan de stamtafel.

John en Jennifer helpen ons met de autowissel. John brengt me naar het station in Den Bosch waar ik twintig minuten op de intercity moet wachten naar Schiphol. Later hoor ik dat de auto’s hun weg hebben gevonden. Met een ontspannen treinrit vervolg ik de verschillende hindernissen op Schiphol om in het vliegtuig te stappen.

Bevrijdingsfeest Podium

Dinsdag, 5 mei 2026

Tilburg.

Gisteren was er al volop bedrijvigheid in de haven. Er werd druk gewerkt aan de opbouw van een groot podium voor het bevrijdingsconcert. Mooi om dat allemaal van een afstandje te bekijken en eerlijk gezegd ook moeilijk om het níét te horen. De bassen uit de luidsprekers dreunden al door de haven en lieten de ramen vrolijk meetrillen.

Op het podium stonden een paar zangeressen in te zingen, terwijl de Dutch Pipers, een doedelzakgezelschap, over de steiger marcheerden om hun partij te oefenen. Wat een voorbereiding voor een concert van drie uur. Kabels, lampen, geluidsinstallaties, technici, artiesten, repetities, een hele operatie voordat de eerste noot officieel klinkt.

Wij hadden voor de gelegenheid gasten uitgenodigd om met de bijboot vlak onder het podium te gaan liggen, uiteraard met een glaasje cava binnen handbereik. Een betere plek kunnen we ons nauwelijks wensen. Misschien zelfs beter dan de plaatsen van de lintjesontvangers, die vanwege alle feestelijkheden vooraan mogen zitten, met de burgemeester keurig in hun midden.

Vanaf het water hebben we ons eigen koninklijke balkon. De bassen, de lichtshow, de symfonische ondersteuning en de zangers die zogenaamd de show stelen: het hoort er allemaal bij. Toch zijn het vaak vooral de muzikanten die de echte sfeer brengen. Maar zoals zo vaak krijgen de paarden die de haver verdienen, die haver niet altijd.

Af en toe komt er wat beweging op het water, meedeinen op de golven van de muziek, maar het geheel blijft toch een beetje statisch. Ons maakt het weinig uit. We liggen gezellig onder elkaar, met andere bootjes om ons heen, een glas in de hand en de muziek recht boven ons hoofd.

Dit zijn van die feestjes waarvan je na afloop zegt: volgend jaar weer.

Koningsdag.

Maandag, 27 april 2026

Tilburg

Vooral in Amsterdam is varen op Koningsdag bijna een nationale sport. Zodra de eerste oranje vlaggetjes verschijnen, krijgt iedereen met een sloep, rubberboot, bakfiets op pontons of zelfs een drijvende badkuip de onweerstaanbare drang om het water op te gaan. De grachten kleuren dan oranje, rood-wit-blauw en vooral gezellig. Muziek uit alle richtingen, volle bootjes, plastic glazen in de hand en schippers die met wisselend succes proberen hun vaartuig tussen bruggen, kades en andere feestvierders door te manoeuvreren.

De oorsprong van dit feest gaat terug tot 1885. Toen werd voor het eerst Prinsessedag gevierd, ter ere van de vijfde verjaardag van prinses Wilhelmina op 31 augustus. Toen Wilhelmina in 1890 koningin werd, veranderde de naam in Koninginnedag. De datum schoof later mee met de vorstin: tot 1948 bleef het 31 augustus, de verjaardag van Wilhelmina. Vanaf 1949 werd het 30 april, de verjaardag van koningin Juliana. Koningin Beatrix hield die datum aan, al was zij zelf op 31 januari jarig, waarschijnlijk een verstandig besluit, want Koninginnedag in april is feestelijker dan met wanten aan in januari. Sinds 2014 vieren we Koningsdag op 27 april, de verjaardag van koning Willem-Alexander. Zo bestaat de traditie al sinds 1885, maar de huidige Koningsdag pas sinds 2014.

Voor mij was het in ieder geval een mooie aanleiding om de bijboot nog even in het water te laten. Samen met John en Jennifer varen we door de kanalen, met een glaasje wijn binnen handbereik en het gevoel dat wij helemaal meededen aan de nationale feestvreugde. Alleen viel de drukte wat tegen. Op een paar studentenboten na waren we bijna de enigen op het water. Die studenten konden we qua snelheid nog aardig bijhouden, maar qua drankgebruik moesten we toch royaal onze meerdere erkennen.

Terug aan boord hees ik de bijboot weer aan dek en borrelen we nog wat na. Lang duurde de rust niet, want even later werden we geënterd door de familie van John. Dat bleek geen vijandige overname, maar een waardig koninklijk besluit: meer gezelligheid aan boord. Daarmee kreeg onze eigen kleine Koningsdag op het water alsnog een passend slot, niet met een vlootschouw, maar met goede vrienden.

Schippersinternaat in Vreeswijk

Woensdag, 22 april 2026

Son – Tilburg

De voorgenomen vaartocht begint zoals dat bij een rondvaren gaat: niet met het losgooien van de trossen, maar met het logistieke voorspel. Eerst brengen we een auto naar de parkeerplaats van de eindbestemming, daarna stappen we aan boord met Marian, en dat geeft deze tocht meteen iets bijzonders. Marian heeft namelijk schippersbloed. Zij is opgegroeid op een binnenvaartschip, als echt schipperskind.

Het leven van een schipperskind was, en is misschien nog steeds, een bijzonder mengsel van vrijheid, water, hard werken, vroeg zelfstandig worden en gemis. Het klinkt romantisch: wakker worden tussen sluizen, havens, rivieren en meeuwen. Elke dag een ander uitzicht, de geur van diesel, nat touw en koffie in de roef, en de wereld die langzaam langs je raam voorbijtrekt. Maar achter die romantiek zat ook een harde werkelijkheid: weinig vaste vriendjes, altijd opletten aan boord, gevaar bij sluizen en laadplaatsen, en vaak al jong leren afscheid nemen.

Een kind aan boord had een heel eigen jeugd. Je leerde vroeg wat wel en niet kon. Niet zomaar het gangboord op. Niet spelen waar gewerkt werd. Altijd uitkijken bij bolders, trossen, luiken en kades. Het schip was thuis, maar ook werkvloer. En waar andere kinderen gewoon naar school liepen, was dat voor een schipperskind een heel ander verhaal. Vandaag lag je hier, morgen daar, en overmorgen misschien weer een paar dorpen of steden verder.

Daarom waren er speciale schippersscholen en vormen van ligplaatsonderwijs. Als het schip ergens lag, kon een kind tijdelijk naar school. Soms waren er gewone scholen met een aparte schippersklas. Later werd het schippersinternaat voor veel kinderen de werkelijkheid. Tot een jaar of zes, zeven leefde je aan boord bij je ouders, daarna ging je door de week naar het internaat. In het weekend of tijdens vakanties mocht je weer terug naar het schip, als het schip tenminste ergens lag waar je ook kon komen.

Zo werd een schipperskind vaak vroeg zelfstandig. Niet zeuren, want het werk ging door. Je aanpassen, want elke haven was anders. Afscheid nemen, want mensen kwamen en gingen. Praktisch denken, want aan boord moet alles werken.  Een jeugd met offers, maar ook een jeugd die je nooit meer helemaal loslaat want ondanks die moeilijke kanten blijft het water aan Marian trekken. En zo varen we, met haar herinneringen als stille ballast aan boord, via het Wilhelminakanaal richting Tilburg.

Vlak voor Tilburg passeren we Sluis III. Een rijksmonument, en terecht bijzonder: het is een dubbele bajonetsluis, met twee schutkolken achter elkaar, maar dan verspringend aangelegd. Dat vraagt even opletten. Het past allemaal precies en bij het uitvaren heb ik wat moeite om de Vaporetto netjes uit de sluis te krijgen. Maar ook dat hoort bij varen: een beetje rekenen, een beetje sturen, een beetje zweten en daarna doen alsof het allemaal precies zo bedoeld was.

In Tilburg slaan we linksaf en varen we de Piushaven binnen. Meteen verandert de sfeer. Van kanaal en sluizen naar stad, terrassen en levendigheid. We worden hartelijk ontvangen door de havenmeesters en krijgen een warm onthaal van Rik, mede-eigenaar van Jaxx Marina. We liggen pal voor zijn terras en zijn daardoor niet zomaar bezoekers, maar meteen een klein onderdeel van de haven en de omgeving.

Voorloper van de sluis Grand Canal China

Zaterdag, 18 april 2026

Veghel – Son

Met de aankondiging dat sluis IV in de Zuid-Willemsvaart gestremd is, maken we een ander plan. We kiezen voor een rondje Son, Tilburg, Geertruidenberg en terug naar Heusden. Geen probleem, want als echte Brabander ontdek je telkens weer dat Brabant nog verrassend veel in petto heeft.

Het varen op de Zuid-Willemsvaart blijkt helemaal niet saai. De vogels, de groene oevers en het ruime zicht over de landerijen zorgen voor genoeg afwisseling. De sluizen vormen leuke pauzemomenten en geven je tegelijk het besef dat je met de hoogte van het land mee stijgt.

Wat een inventief systeem is zo’n kanaal eigenlijk. En dan te bedenken dat de Chinezen dit principe al zo’n duizend jaar geleden technisch verfijnden.

Rond 983/984 na Christus werd het kanaalsysteem in China een stuk geavanceerder. Het Grote Kanaal was toen van enorm belang voor het vervoer van belastinggraan, rijst, zout, hout en allerlei andere goederen naar de noordelijke hoofdstad Kaifeng. Het was de logistieke ruggengraat van het rijk: geen spoorwegen, geen vrachtwagens, maar duizenden schepen en pramen die via het water het land letterlijk bij elkaar hielden.

Het jaartal 984 wordt vaak verbonden met de uitvinding of toepassing van de schutsluis met twee deuren, de zogenaamde pound lock. De Chinese ingenieur en ambtenaar Qiao Weiyue zou zo’n dubbele sluis hebben ontworpen voor het kanaalverkeer. Daarvóór gebruikte men vaker hellingen, overlaten of eenvoudige sluisdeuren. Dat was gevaarlijk en kostbaar: schepen konden beschadigen, lading kon verloren gaan en bij hoogteverschillen was het lastig manoeuvreren. De dubbele schutsluis maakte het mogelijk om een schip gecontroleerd in een afgesloten kolk te laten stijgen of dalen.

Ook op onze Brabantse vaarweg blijft het systeem fascinerend. Het marifooncontact en de lichten op de sluizen zorgen meestal voor een redelijk vlotte voortgang. Op een kruispunt van vaarwegen zien we echter de dubbele rode lampen bij sluis IV branden. Toch vraag ik me af waar de linkse afslag naartoe leidt. Die blijkt óók naar de Maas te gaan. Daar had ik niet op gerekend. Blijkbaar heb ik te weinig huiswerk gedaan om deze vaarroute als serieuze mogelijkheid te zien. Eenmaal besloten voor het rondje richting Geertruidenberg, varen we verder naar Son.

In de jachthaven blijkt voor een schip van twintig meter geen plaats te zijn. Daarom leggen we de Vaporetto aan bij de loskade. Grote vrachtwagens staan naast ons te wachten op lading. Een Turkse chauffeur is bijzonder vriendelijk en excuseert zich meteen: hij moet af en toe stroom draaien en wil ons niet tot last zijn. Ik leg hem uit dat wij óók stroom moeten draaien en dat we dat dus heel goed begrijpen.

We regelen de auto’s en proberen daarna een plekje te krijgen bij het Indonesische restaurant, maar dat blijkt vol te zitten. Dan maar naar de Italiaan, om het geheel toch nog een internationaal karakter te geven.

Kempenaar

Vrijdag, 10 april 2026

Kerkdriel - Veghel

Tijd om weer te vertrekken. Het plan is om naar Veghel te varen. Een jeugdherinnering komt meteen boven: ooit voer ik mee met een achteroom, schipper op de Niet zonder God, een Kempenaar met ingebouwde melktanks, van ’s-Hertogenbosch naar Veghel. Ik vond het destijds indrukwekkend om met zo’n groot schip, toch zo’n vijftig meter, door een relatief smal kanaal te varen.

Ik voelde me verheven boven alles. De verhoogde kajuit gaf een wijds uitzicht over de velden, de tweebaansweg en natuurlijk over de lengte van het schip zelf, met de blinkende roestvrijstalen vaten in het ruim. Met wat speurwerk kom ik er later achter dat het schip rond 2020 is gesloopt.

De Kempenaar blijkt een typisch binnenvaartschip, speciaal gebouwd voor kanalen zoals de Zuid-Willemsvaart en de Kempische kanalen in België. Precies op maat voor de sluizen en breed genoeg om elkaar veilig te passeren op smalle trajecten. De Niet zonder God werd in 1915 gebouwd als sleepvrachtschip en rond 1970 omgebouwd tot melkschip voor transport tussen Den Bosch en Veghel.

En dan nu hetzelfde traject varen als zo’n 55 jaar geleden en nog steeds geniet ik net zo intens. In de loop der tijd is de verbinding van Engelen aan de Maas naar Veghel veranderd. Waar vroeger de route dwars door de binnenstad van ’s-Hertogenbosch liep, gaat het nu via een nieuw kanaal van Empel naar Berlicum. Via de Máximasluis en langs de sluis bij Rosmalen kom je weer op de oude loop van de Zuid-Willemsvaart. Enkele bruggen en de sluis bij Schijndel maken het tot een afwisselende tocht richting Veghel.

In mijn werkzame leven kwam ik regelmatig bij de CHV en de DMV-melkfabriek. Mijn beeld van Veghel was toen dat van een wat saai dorp was maar dat blijkt volledig onterecht. Het is nu een levendige plaats met een aantrekkelijke kern en vooral een indrukwekkende metamorfose van de CHV-Noordkade.

De oude veevoederfabriek is getransformeerd tot een cultureel en commercieel centrum. Geen statisch museum, maar een levend monument. De filosofie is duidelijk: niet conserveren, maar laten functioneren. Wat ooit begon in 1918 als boerencoöperatie is nu een multifunctioneel cluster met een supermarkt, chocoladefabriek, fitness, winkels, workshops en het theater De Blauwe Kei.
De enorme ruimtes waar vroeger silo’s stonden, zijn nu gevuld met kunst, licht en beleving. Het is bewonderend rondkijken, een verrassende vorm van belevingseconomie, een werkend stedelijk ecosysteem.

In de haven worden we joviaal ontvangen door de havenmeester. We mogen een plek zoeken aan de lange steiger in het krappe haventje, waar het draaien van de Vaporetto echt centimeterwerk is. Met de elektronische besturing van boeg- en hekschroef blijkt manoeuvreren echter bijna kinderspel.

Het mooie van varen met je huis is dat je, waar je ook ligt, meteen thuis voelt.

Bijboot in plané

Maandag, 6 april 2026

Kerkdriel

Tweede paasdag

Vanmiddag hebben Jim en ik ons schuldig gemaakt aan een reeks ernstige nautische overtredingen op de Maas. Met de bijboot, die duidelijk meer pk’s had dan pedagogisch verantwoord is, kozen we het ruime sop.

Allereerst de maximumsnelheid. Die blijkt niet zozeer in kilometers per uur te worden gemeten, maar in de mate van plezier. En laat dat nu precies ontspoord zijn. Twee mannen, één van 13 en één die het beter zou moeten weten, die harder lachen dan de motor ratelt.

De golfslag is een natuurverschijnsel, maar vandaag door ons persoonlijk veroorzaakt. De golven vloeien van de schroef in mooie witte banen achter de dinghy om later over het water in hekgolven te veranderen. Blij dat geen enkele eend formeel bezwaar heeft ingediend, meen ik toch een licht afkeurende blik te hebben gezien vanuit de rietkragen. De nesten met eieren dansen op en neer en het zal wel een zeeziekte bestendig nageslacht bezorgen.

Ook op het gebied van CO₂ en stikstof hebben wij ons niet onbetuigd gelaten. Elke keer dat de motor even lekker doorpakte, ging het wel ergens regenen of sloegen de CO2 rekenmodellen op hol. Dat soort verantwoordelijkheid draag je dus gewoon met je mee.

Verder is er nog de regel dat een opa het goede voorbeeld moet geven. Rustig varen, thermoskan koffie, beschouwend kijken naar de oevers en uitleg geven. In plaats daarvan werden er rondjes gedraaid, stuiteren over de eigen golven, Jim zijn haren strak achteruit gewaaid en jakkeren in plané waar opa zich met beide handen vast moet houden op de voorpunt voor de balans om te planeren. Het woord planeren, alleen al, klinkt als een officiële overtreding.

Maar het was een plezierige afsluiting van een mooie dag met een mooie gezapige vaartocht naar de sluis van Lith en draaien om bij de veerpont om ondertussen een uitgebreide hap als voorgerecht te hebben. Na het bezoek nog snel naar de verjaardag van de schoondochter waar de sterke verhalen gewoon doorgingen. Maximale snelheid gevoelsbeleving.

Aberdeen Angus koeien.

Zondag, 5 april 2026

Kerkdriel

De komende dagen heeft de familie voorrang en kunnen we van het gebroed genieten, ieder met zijn eigen verhalen en belevenissen. Even de lijnen los om een tochtje over de Maas te varen naar de sluis of stuw bij Lith. Hier beleef je een onderdeel van de waterwerken van de Maas. Een sterk staaltje ingenieurskunst waar Rijkswaterstaat de rivier definitief in de hand probeert te krijgen. Zonder deze sluis en sluizen verderop zou de Maas een stuk minder bevaarbaar zijn.

Meevaren op je eigen schip want ik probeer het roer zoveel mogelijk uit handen te geven en krijg tijd om extra van de natuur te genieten. Maar ook hoe snel mensen de stuurmanskunsten oppakken.

In de wei treffen we een verzameling Angus koeien aan, een allround werkkoe voor natuurbeheer omdat deze het hele jaar buiten kunnen blijven en passen bij een specifieke ecologie. In de uiterwaarden van de Maas, zoals rond Lith, gaat het om het dynamische spel van water, bodem en vegetatie. Kleigronden die regelmatig overstromen, wisselende waterstanden en begroeiing van gras, riet en wilgen. Het natuurbeheer is gericht op het openhouden van het landschap en het voorkomen van verruiging en het creëren van variatie voor vogels en insecten. Bovenstaande kennis lijkt niets met het varen te maken hebben maar natuurbeheer en waterstaat met het “Systeem van de Maas” zorgen voor een bijzondere watersport beleving.

In de kuip krijgen we met asperges het voorjaar op het bord.

Beeld Straat van Hormuz Marinetraffic

Donderdag, 3 april 2026

Heusden - Kerkdriel

De oorlog tussen Iran en de Verenigde Staten krijgt steeds nadrukkelijker een plek in het dagelijks leven. Brandstofprijzen lopen verder op en we worden er voorzichtig op voorbereid dat dit geen kortstondige opleving is, maar iets dat wel eens langer kan aanhouden dan we hopen.
De Straat van Hormuz zou geblokkeerd zijn en honderden schepen liggen te wachten op een veilige doorvaart. Genoeg aanleiding voor een klein onderzoekje, gewoon van huis uit, via MarineTraffic.

Op het eerste gezicht lijkt het beeld te kloppen: de smalle doorgang oogt leeg en voor en achter de passage zijn clusters van schepen zichtbaar. Maar wie verder leest, stuit al snel op berichten over verstoringen van GPS-signalen in het gebied. Schepen verschijnen plots midden in de woestijn of duizenden kilometers van hun werkelijke positie.
Ergens, ver buiten ons blikveld, wordt aan knoppen gedraaid die de werkelijkheid vervormen.

Het maakt het lastig om feit van interpretatie te onderscheiden. Onderdelen van een propagandamachine, van welke kant dan ook, kleuren het beeld dat wij voorgeschoteld krijgen.
Wat mij daarbij opvalt, is dat de discussie in het Westen zich vooral richt op de vraag óf en hoe bondgenoten zich moeten mengen in het conflict. Tegelijkertijd hoor je opvallend weinig over de positie van landen die economisch direct geraakt worden, zoals China, Japan, Maleisië en de Filipijnen. Is dat een bewuste stilte, of simpelweg een gevolg van waar onze media hun focus leggen?

Ondertussen gaat het leven hier gewoon door. We plannen een tochtje naar Kerkdriel, als opmaat naar de familiebezoeken rond Pasen.
Op de Maas staat een stevige bries die het fris doet aanvoelen, maar het blijft prachtig vaarwater. Jammer genoeg missen we de Independent, een Valkkotter op weg naar de verkoophaven. Via de telefoon nog even uitgebreid contact, maar de afstand tussen de schepen wordt er alleen maar groter op.
In de jachthaven van Kerkdriel vinden we een mooie plek aan de kopsteiger. Het uitzicht over de zandplas is wijds en rustig — een scherp contrast met de onrust elders in de wereld.

Woensdag, 1 april 2026

Dintelmond

Na het onnodig vrezen voor hak en sloopwerk bij de tandarts, heb ik tijd over om door te rijden naar de AlbinO om deze verder vaarklaar te maken. De handrails op het dek zijn de laatste keer niet in de kit gezet zodat ik deze los maak en nu wel netjes, zoals het hoort, in de kit terug op het dak plaats. Motor warm draaien en de stroomverbinding repareren.

De stekker van de steiger heeft waterschade geleden want deze heeft de tekenen van een tijdje onderwater vertoeven en maak deze los om na het schoonmaken van de stekker, de kabel terug te plaatsen in het stopcontact. Tijdens het klussen lekker mijmeren of er binnenkort nog tochten gemaakt kunnen worden maar dat zal wel eens tegen kunnen vallen want het beloofd een leuke drukke periode te worden met de voorjaar in het verschiet.

Het is fris maar het gevoel van het zijn op je eigen bootje is weer terug. Vreemd dat het water in combinatie met boot de cocktail geeft van mentale rust en prettige gelatenheid. Wanneer je op je eigen boot bent, gebeurt er op meerdere niveaus tegelijk iets met lichaam en geest. Het water speelt daarin een hoofdrol. De zachte, ritmische beweging van de boot werkt bijna als een wiegende ademhaling: je lichaam synchroniseert zich onbewust met dat tempo. Dat verlaagt je hartslag en brengt je zenuwstelsel van “aan staan” naar een meer ontspannen stand. Vergelijk het met het effect van in slaap gewiegd worden.

Daarnaast is er de ruimte. Op het water verdwijnen veel visuele prikkels die je op land constant hebt: verkeer, gebouwen, mensen, verplichtingen. Wat overblijft is horizon, lucht, water.

Die leegte is geen gemis, maar juist een opluchting. Even minder filteren, minder te reageren, minder te presteren. Dat geeft die aangename gelatenheid.

Dan is er nog iets persoonlijks: het “eigen bootje”. Dat is jouw domein, jouw kleine wereld. Het gevoel van autonomie en controle, zelfs al is het maar over een paar vierkante meter dek en dat geeft rust. Geen ruis van buitenaf.

En misschien wel het belangrijkste: water heeft iets tijdloos. Het stroomt, het beweegt, maar het heeft geen haast. Zodra je daar deel van uitmaakt, moet het eigen tempo zich aanpassen. De scherpe randjes van de dag vervagen, gedachten worden minder dwingend, en wat overblijft is een stille aanwezigheid in het moment.

Die combinatie van ritme, eenvoud, autonomie en tijdloosheid maakt dat het varen niet alleen een fysieke activiteit is, maar bijna een mentale reset. Daarom voelt het niet alleen prettig, maar ook vertrouwd, alsof je ergens terugkomt waar je eigenlijk altijd al thuishoort.

Saffier

Maandag, 29 maart 2026

Heusden.

Gisteren werd ik gebeld door een zoon met een vraag die elke watersporter meteen begrijpt: “Wil je me helpen met de waterlating van mijn zeilboot?” Natuurlijk wil ik dat. De boot draagt de naam Cesium en dat blijkt al snel meer dan zomaar een naam.

De naam Cesium is niet toevallig gekozen. Zijn vrouw heet Ceci, een subtiele, persoonlijke knipoog maar er zit ook een diepere laag onder. De lichtblauwe romp van de boot verwijst naar de bijzondere blauwachtige gloed van het element zelf.

Het woord caesius betekent letterlijk “hemelsblauw”, en hoe langer ik erover nadenk, hoe meer de naam gaat leven. Cesium is een fascinerend element. Het wordt gebruikt in elektronica, sensoren en misschien wel het meest indrukwekkend in de atoomklokken.

Sinds 1967 is de seconde wereldwijd gedefinieerd op basis van cesium. De officiële definitie luidt: de tijd die nodig is voor precies 9.192.631.770 trillingen van een cesiumatoom. Dat maakt cesium tot het hart van onze tijdmeting. Het element trilt namelijk extreem constant. Die precisie is cruciaal voor systemen zoals GPS. Satellieten sturen signalen naar je apparaat, dat meet hoe lang die signalen onderweg zijn. Met de formule afstand = snelheid × tijd wordt vervolgens je positie berekend. Zonder cesium zouden we letterlijk de weg kwijt raken.

Maar cesium heeft ook een andere, bijna poëtische kant. Het is prachtig met zijn zachte blauwe glans maar tegelijkertijd gevaarlijk. Sommige vormen zijn radioactief en kunnen dodelijk zijn. Die tegenstelling, schoonheid en risico, maakt de naam alleen maar intrigerender. Eigenlijk net als het water en zijn vrouw.

Om negen uur ’s ochtends koppelt Dirk de boot achter de auto en rijden we richting Maasbommel. Daar staat de kraanmeester al klaar. Vakkundig wordt de Cesium langzaam te water gelaten, altijd weer een mooi moment, alsof een schip voor het eerst ademhaalt.

De accu’s blijken nog vol, en al snel varen we over de koude plas naar de ligplaats. Daarna begint het echte werk: de mast omhoog met de sprenkel, lijnen vastzetten, de boot verder optuigen. De regen maakt het er niet comfortabeler op, maar dat hoort er soms gewoon bij. Het zijn juist die momenten die een dag karakter geven.

Terwijl we bezig zijn, realiseer ik me dat er iets veranderd is. Vroeger was ik degene die de leiding had bij dit soort klussen. Ik gaf aanwijzingen, bepaalde het tempo, nam de beslissingen. Nu is het zijn boot en ben ik degene die de aanwijzingen krijgt.

Het is een subtiele, maar mooie verschuiving. Zoals cesium de tijd definieert, zo markeert deze dag een moment in een andere tijd, een nieuwe fase. Niet minder waardevol, maar rijker.

Een boot met een naam als Cesium blijkt dus meer dan alleen een vaartuig. Het is een verhaal. Over techniek, over schoonheid en gevaar, over tijd en over hoe die tijd ons langzaam van rol laat veranderen.

Albin Vega

Zondag, 29 maart 2026

Dintelmond

Albino

Voor mijn gevoel veel te lang weggeweest van de AlbinO. Met een schrobber over het dek, het grootzeil op de giek gerold, de motor gestart is de liefde opgebloeid om lekker te kunnen toeren met de Vega. Het is koud maar het voorjaar dient zich terdege aan door de extra aktiviteit van de vogels en het zachte groen van de struiken en bomen. De steigers zijn schoon gemaakt maar heeft waarschijnlijk een kortsluiting veroorzaakt in de aansluiting walstroom.

De oorlog is waarschijnlijk in de beginfase tussen Iran en Israël met de Verenigde Staten en vraag me af wat voor een effect het zal hebben op het gedrag van de watersporter. Waarschijnlijk minder vaaruren bij motorboten of kortere dagtrips, meer gebruik van ankeren of gewoon blijven liggen aan de steiger maar een opleving voor de zeilers en de elektrische aandrijving. Dit zal geen hype zijn maar een structurele verschuiving.

De tweedehands markt zal de brandstofslurpers direkt afstraffen dus moeilijker verkoopbaar, oudere boten met de minder efficiënte motoren zullen in waarde dalen. De jachthavens zullen minder passanten krijgen.

⁠Onzekerheid over wanneer tanken en varen, de vraag stellen wat er gebeurd als de prijzen nog meer stijgen, men raakt meer bezorgd en het gevoel van vrijheid en avontuur wordt geraakt terwijl dat een paradox zal zijn want omdat veel mensen aan de steiger blijven zal het voor de watersporters die wel weg gaan rustiger worden en daardoor ook avontuurlijker.

De spanning in de wereld is voor thuis en de ontspanning van het zeilen zal de afleiding worden.

Riomaggiore, Cinque Terre

Zondag, 22 maart 2026

Lucca – La Spezia

Een lint van jachthavens rijdt met ons mee, langs de toeristische route naar Portovenere (de Haven van Venus). Volgens de overlevering stond hier in de Romeinse tijd een tempel voor de godin Venus, beschermster van liefde én zeevaarders. Deze plek voelt direkt goed aan met deze uitgangspunten. Het is ook een strategische plek aan de ingang van de Golf van La Spezia met het Castello Doria op de hoge rots en een sfeervolle oude kerk in romaanse stijl. Het is dus niet alleen een vissersdorp maar ook een strategisch bolwerk. Onvoorbereid wandelen we door en langs het mooie stadje en raken verbaasd over de vele mooie kleurtjes van de huizen. Bij het terugrijden komen we langs Cinque Terre een verzameling van 5 dorpen uit de 11^e eeuw. De gemeenschappen van Cinque Terre waren meer gericht op landbouw en visserij omdat deze kwetsbaar waren vanwege het gebrek aan natuurlijke havens.

Cinque Terre (Vijf Gebieden), vormden samen een los verband van nederzettingen met eigen identiteit maar met gedeelde belangen zoals handel, verdediging en landbouw. De kust was kwetsbaar voor piratenaanvallen en probeerden met wachttorens en compacte bouw tegen de rots en soort van bescherming te zoeken. Sinds 1997, Unesco erfgoed vanwege de spectaculaire terrassen, kleurrijke huizen en de wandelpaden.

Cinque Terre is eigenlijk een voorbeeld van hoe mensen zich aanpassen aan een onmogelijke grillige kust.

De lunch tijdens de zondag-drukte en een wandeling naar een parkeerplek die erg ver ligt van het dorp op een eenzame hoogte. In La Spezia valt het niet mee om een hotel te boeken en vinden uiteindelijk een B&B in Santo Stefano di Magra.

In een lokale pizzeria treffen we een zeer jolige uitbaatster, die met veel plezier de klanten te woord staat, ze straalt met haar lach energie naar iedereen uit want ik zie alleen maar lachende en glimlachende mensen in de gelegenheid.

Zaterdag, 21 maart 2026

Lucca – Pisa- Lucca

Op het eerste gezicht lijkt Lucca een stad die niets met de zee te maken heeft.

Geen haven, geen schepen, geen zeelucht. Maar schijn bedriegt, ook Lucca had een subtiele, maar belangrijke maritieme connectie. Lucca lag niet direct aan zee, maar was via de rivier de Serchio verbonden met de kust.

De Serchio stroomt richting de Tyrreense Zee, bij het huidige Viareggio. In de middeleeuwen vormde deze rivier een levensader voor transport en handel.

Goederen uit het binnenland vonden hun weg via Lucca en werden in kleinere schepen over de Serchio naar zee gebracht.

Lucca was beroemd om haar zijdeproductie en textiel en beschikte over een uitgebreid handelsnetwerk door heel Europa, gedragen door bankiers en kooplieden.

Bij grotere vrachten en belangrijke transacties bleef men echter afhankelijk van de haven van Pisa. Zo profiteerde Lucca van de zeehandel, zonder zelf een vloot te hoeven onderhouden.

Dat maakt het verschil tussen beide steden bijna voelbaar:

Pisa naar buiten gericht: zee, macht, avontuur.

Lucca naar binnen gericht: handel, geld en ambacht.

Wat ons in Lucca opvalt is de sfeer. De vele kerken, de doorkijkjes van smalle straatjes die telkens weer een nieuw perspectief openen, het intieme karakter van de stad. Kleine winkeltjes, uitnodigende restaurants, een stad om in te dwalen.

Aan de kerken en gebouwen van Pisa kun je nog steeds zien dat hier ooit de slagaders liepen van een wereldmacht. Maar in 1284 veranderde alles door de slag bij Meloria tegen Genua, Pisa haar vloot en daarmee haar toekomst als zeemacht, het einde van een tijdperk.

Voor Lucca betekende het ruimte, minder afhankelijk van Pisa, meer vrijheid in handel en politiek, een verschuiving van macht binnen Toscane. Waar Pisa haar horizon verloor, vond Lucca haar zelfstandigheid.

De kennismaking is bijna onwerkelijk: de scheve toren die tegen de verwachting in blijft staan, de stralend witte kathedraal en het ronde baptisterium.

Monumenten van een tijd waarin Pisa niet alleen bouwde voor de stad, maar voor de eeuwigheid.

USS Gerald R Ford, vliegdekschip.

Vrijdag, 20-03-2026

Florence – Lucca

Met enig leedvermaak lees ik dat het Amerikaanse vliegdekschip de USS Gerald R. Ford problemen heeft met het toilet. Niet dat ik een vergelijking wil maken met de Queen B maar moet toch even terugdenken aan de problemen die ik heb gehad met het toilet aan boord en dat blijkt dus bij het vliegdekschip evenzo te zijn. Het is en blijft een boot bedenk ik me, maar 4000 man met ongeveer 7 kilogram “Shit met spoelwater” betekent 28 ton zwart water per dag dat verstopt raakt. Het schip is uitgeweken naar Griekenland en ik denk dat ze daar niet blij worden van dit probleem.

Het artikel dat ik las van Schuttevaer luidt dan ook ongeveer: De structurele technische problemen spelen het schip parten. Zo kampt de USS Gerald R. Ford al langere tijd met storingen in het sanitairsysteem. Dat leidt regelmatig tot verstoppingen en uitval van toiletten, met directe gevolgen voor het dagelijks functioneren aan boord. Navy Times meldde eerder dat deze problemen zo hardnekkig zijn dat regelmatig ingrepen nodig zijn om systemen operationeel te houden. De combinatie van technische mankementen en een langdurige inzet zorgt voor toenemende druk op de bemanning. Amerikaanse media spreken van groeiende vermoeidheid onder het personeel.

De USS Gerald R. Ford is het nieuwste en grootste vliegdekschip van de Amerikaanse marine en geldt als technologisch vlaggenschip. Juist daardoor vallen de problemen extra op. Voor herstel en inspectie wordt het schip naar verwachting naar Kreta gestuurd. Er is ook brand ontstaan in de wasserij waar nogal wat mensen ademproblemen hebben opgelopen.

Zo zie je maar dat je weliswaar mensen naar de maan kunt sturen maar een drol niet onder controle krijgt.

Vetulonia

Woensdag, 18-03-2026

Punta Ala – Siena

Sommige ontmoetingen plan je, andere ontstaan gewoon tussen wind, water en een gedeelde koers.

Met de Blue Spirit was het zo’n ontmoeting.

Vanaf het eerste moment voelde het alsof we elkaar al langer kenden. Alsof twee werelden, die van hem en die van ons op de Queen B, moeiteloos in elkaar schoven.

Dagen van samen optrekken kregen hun eigen ritme.

Een praatje over de marifoon, een blik die genoeg zegt bij het ankeren, een borrel aan boord waarbij plannen steeds groter worden naarmate het glas leger raakt. Jacqueline die geniet, verhalen die over en weer gaan, en altijd die ene terugkerende gedachte: dit is waarom we dit doen.

Er wordt gelachen om kleine dingen.

Om techniek die het nét wel of nét niet doet.

Om plannen die ’s ochtends nog strak waren en ’s middags alweer zijn losgelaten.

En ergens weet je: dit is tijdelijk.

Zoals alles op zee tijdelijk is.

De dag van vertrek dient zich aan zonder aankondiging.

Niet omdat het moet, maar omdat het zo loopt. Koersen gaan uit elkaar, bestemmingen verschillen, en de zee roept ieder weer op zijn eigen manier.

Nog even bij elkaar.

Een hand omhoog. Een korte stoot op de claxon, meer is er niet nodig.

Goede vaart. Pas goed op jezelf.

De Blue Spirit ingeruild voor de Blue Bubbles met Rene en Susie als bemanning gaan hun eigen weg.

De Queen B gaat voor haar eigen lijn.

“We komen ze nog wel tegen,” zeg je dan, en dat geloof ik ook

Je neemt geen afscheid, we varen alleen even een andere richting op.

En ergens, op een plek, bij een andere ankerplek of haven, kruisen de lijnen zich misschien weer. Met een glimlach, een verhaal extra, en het gevoel dat de tijd ertussen er eigenlijk niet toe deed.

Zo gaat het ook vandaag, de laatste hand aan de dinghy is de te waterlating. Met een handje extra van Jacqueline plonst de tender in het water en zit de klus er voor mij op. Met een warme glimlach, een klop op de schouder stappen we in de auto en laten Rene achter bij zijn nieuwe droom.

Via chatGpt rijden we een route langs de graven van de Etrusken en het is veel van hetzelfde maar de belangstelling voor deze oude beschaving is wel gewekt. Jammer dat ze het geweld tegen de Romeinen en de andere invloeden niet hebben kunnen bolwerken want ze hadden toen heel moderne ideeën.

Van Baratti door het overweldigende landschap naar Vetulonia. Hoog op een heuvel in de Maremma ligt dit kleine dorp, met uitzicht over een landschap dat zich eindeloos uitstrekt richting zee. Smalle straatjes, oude stenen huizen en een stilte die hoorbaar is. Geen toeristen, het gevoel dat je even uit de tijd stapt.

En toch was dit ooit een machtige stad. In de tijd van de Etrusken, zo’n 2500 jaar geleden, was Vetulonia een centrum van rijkdom en vakmanschap. Er werd gewerkt met ijzer en brons, hier ontstonden ideeën en symbolen die later door de Romeinen werden overgenomen.

Buiten het dorp liggen de grafheuvels, ronde, bescheiden vormen in het landschap. Maar als je dichterbij komt, besef je dat hier generaties eeuwen liggen begraven. Families, verhalen, een wereld die verdwenen is maar nog steeds voelbaar aanwezig.

Een beetje beduusd van het moois eten we een hapje tussen de Italiaanse werkers in een overvolle eetzaal waar de obers dravend tussen de tafels iedereen tevreden weten te houden. Een uitstekende pasta en een kop koffie zijn we weer open voor nieuwe indrukken.

In Siena treffen we een leuk hotel en maken een wandeling als voorproefje op morgen door de eens zo rijke stad.

Bijboot of Dinghy

Dinsdag, 17-03-2026

Punta Ala

De bijboot ligt ineens voor de winkel op het haventerrein. Geen papier, geen handtekening, niets. Gewoon neergelegd. René kijkt er wat verwonderd naar, maar is toch vooral blij dát hij er is. Zo gaat dat hier blijkbaar. Voor mij komt het eigenlijk perfect uit: ik kan meteen meehelpen met het opbouwen van de dinghy.

Eerst de luchtkamers op spanning brengen, daarna puzzelen hoe de zitbank met het stuurtje gemonteerd moet worden. René, met zijn feilloze gevoel voor meten en uitlijnen, bepaalt waar de gaten in de vloer moeten zitten. Met een Stanleymes snijdt hij de toplaag open en legt zo de schroefpunten bloot. De bank erop, stuur gemonteerd: het begint ergens op te lijken.

Maar dan, zoals zo vaak: het verhaal is nog niet compleet. De buitenboordmotor blijkt niet volledig geleverd. De morse ontbreekt en ook de beugel om de duw- en trekkabel vast te zetten zit er niet bij. Zo’n typisch moment waarop alles nét lekker loopt en je toch weer stilvalt. Een kleine tegenvaller.

Dan nog een laatste klus: een weerbarstig gat boren in het schot voor de kabels van de zonnepanelen. Met een botte boor natuurlijk en dat gaat niet vanzelf. Maar goed, uiteindelijk zit het erin. Mijn werk zit erop. De motor kunnen we niet plaatsen; die moet terug naar de leverancier.

En juist dat oponthoud geeft ruimte. Tijd om weer op pad te gaan.

We rijden naar Roselle, een oud Etruskisch stadje net buiten Grosseto. Een plek waar de tijd niet zozeer heeft stilgestaan, maar gewoon is weggelopen. Je loopt er tussen stenen die er al lagen toen Rome nog moest beginnen. Massieve muren, opgebouwd uit enorme blokken, zonder cement, maar nog altijd fier overeind. Alsof ze gisteren zijn neergelegd.

Tussen die Etruskische resten liggen de sporen van de Romeinen: een amfitheater, de contouren van een forum, resten van badhuizen. Alles open, alles zichtbaar. Geen hekken, geen drukte. Alleen wind, gras en geschiedenis.

Wat mij treft is de rust. Geen stad, geen geluid, alleen het besef dat hier ooit een levendige gemeenschap was. Mensen die handelden, bouwden, leefden en uiteindelijk weer verdwenen. In de dertiende eeuw liep het hier leeg, waarschijnlijk door malaria uit de omliggende moerassen. De natuur nam het langzaam terug.

Je loopt er rond en denkt: wij zijn bezig met kabels, motoren en ontbrekende onderdelen, en hier stonden ze duizenden jaren geleden al steden te bouwen die nog steeds overeind staan.

Misschien is dat wel het verschil. Of misschien ook niet. Want uiteindelijk zijn we allemaal bezig om iets werkend te krijgen de één dinghy, de ander een stad. De avond staat in het teken van afscheid. Rekening houdend met elkaar lange tijd niet meer te zien maar door de media van Whatsapp of Facebook blijven we elkaar volgen.

Kompas

Maandag, 16-03-2026

Punta Ala

De tijd van vertrek nadert en ik wil graag de belangrijkste zaken afgerond hebben. Het komt dus goed uit dat ik nog even kan meehelpen met de afwerking van de Blue Bubbles.

Tijdens het boodschappen doen druk ik door om meteen te gaan kijken waar de dinghy gebleven is. We horen dat deze bij een pakketcentrale van Bertolini in Grosseto ligt. Zonder duidelijk plan stappen we naar binnen.

Daar blijkt het pakket inderdaad aanwezig, maar volgens de medewerkers veel te groot en te zwaar om te verplaatsen. Er zijn niet genoeg mensen en de heftruck is ook nog eens stuk. Zo’n herkenbare situatie waarbij iedereen het probleem ziet, maar niemand het oplost.

Gelukkig zit er op kantoor een planner met een wat pragmatischer instelling. Ik zeg tegen René dat de verantwoordelijkheid gewoon bij de verkoper ligt en niet bij hem.

Susie belt vanuit Engeland naar Rome en zet de leverancier onder druk om in actie te komen. Tijdens de lunchpauze is er contact tussen beide partijen en met een opgestoken duim wordt beterschap beloofd: morgen levering in de marina.

Wij opgelucht, dus tijd voor iets leukers. We rijden naar Castiglione della Pescaia en belanden in een kleine, gezellige trattoria. Een echt familierestaurant, een beetje antiek van sfeer, maar precies zoals je het wilt. Ondertussen heeft Jacqueline uitgecheckt uit het appartement en hebben we nog geen slaapplek voor de nacht. Verschillende opties passeren, maar veel valt af het is tenslotte nog buiten het seizoen.

Ik breng René terug naar de boot en ga daarna samen met Jacqueline de omgeving verkennen.

Later op de middag vinden we een slaapplek met de toepasselijke naam La Bussola (het kompas). Een hotel met een prachtig uitzicht over zee en een borrelbad op het terras. Heerlijk warm water, frisse lucht en een eindeloze horizon. Hoofd leeg, blik op zee.

Dan een ping op WhatsApp: de dinghy is geleverd. Wonderlijk hoe dingen soms ineens in beweging komen, juist op het moment dat je er geen rekening meer mee houdt. We waren al ingesteld op “morgen misschien”, maar het kan dus ook gewoon vandaag.

’In de avond gaan we eten in Follonica en stuiten op een winkel waar wijn letterlijk uit een ketel wordt getapt. Twee keuzes: €1,80 of €1,90 per liter. Flessen zelf meenemen of ter plekke kopen, eenvoud op z’n Italiaans.

In de trattoria eten we uitstekend. Alleen die houten banken… die zitten aan het begin prima, maar worden naarmate de avond vordert steeds harder. Misschien hoort dat er ook gewoon bij.

Scarlino

Zondag, 15-03-2026

Punta Ala

Met mijn interesse voor het ijzererts van Elba en dat de grondstof naar de kust getransporteerd moest worden, stel ik me de galeischepen van de Romeinen voor. Overigens, is een Roeischip niet de uitvinding van de Romeinen maar bestond dit schip al 1000 jaar eerder bij de Egyptenaren, vervolgens gebruikten de Feniciërs deze schepen maar ook de Grieken. De Romeinen ongeveer 300 v.Chr. tot 400 n.Chr. Dus 700 jaar door de Romeinen.

Welk beeld moet ik daarbij hebben over de mens achter de riemen. Het waren vaak loonroeiers of gevangenen en in mindere mate de tot slaaf gemaakte. De loonroeiers ware de beste optie vanwege de discipline, zodat het synchroon roeien voor hoge snelheden kon zorgen. Vaak was het overdag roeien en tegen de avond ankeren in een baai.

Oorlogsschepen moesten uiteraard wel dag en nacht roeien. Als er gunstige wind was dan konden de roeiers uitrusten door het gebruik van het zeil.

Voor de ertsschepen waren er alleen roeiers noodzakelijk om de haven in en uit te varen, de rest werd gezeild. Bij het uitzicht, op de heuvel met zicht op Elba, probeer ik me te verplaatsen in die tijd.

Wat kregen de roeiers te eten, hoe werden ze afgewisseld, waar konden ze slapen, wat gebeurde er met de tot slaaf gemaakte roeiers als ze te oud werden en niet meer mee konden komen met het tempo? Leuk om na te zoeken te veel om op te noemen in dit blog. Gelukkig vielen de omstandigheden voor de roeiers in die tijd wel mee, maar het bleef heel zwaar werk.

Minder zwaar werk is het aan boord van de Blue Bubbles want we houden ons bezig met de lattenbodem onder de bedden. Een mooi systeem maar het vergt wel 40 latten zagen en dus 80 keer de trap op en af. Een simpel en ingenieus systeem om wat vering onder het matras te krijgen. Na deze klus voel ik me vrij om met Jacqueline naar Scarlino te rijden.

Een schitterend dertiende-eeuws stadje met veel nauwe straatjes en natuurlijk een fort boven op de top van de berg, Wat hebben die mensen stenen moeten sjouwen om het allemaal te bouwen, want zonder de last van enige bagage voel ik mijn kuiten al verharden van het klimmen op deze steile heuvel.

In de avond bij een super-kleine pizzeria met 1 tafel prima gegeten, knus gezellig en gastvrij. Het voelt echt als het Italiaanse platteland.

Romeinse transport schepen

Zaterdag, 14-03-2026

Punta Ala

Hoe krijgen we een draad door de staande steunpalen van het overhangende dak? Er is prima laswerk geleverd maar het pijpje wat in het midden van de buis is gelast is ook het optakel, als je een draad van beneden naar boven drukt of van boven naar beneden. Morrelen, porren, trekken, duwen en je hoort het geklingel van de draad op de laatste centimeter, waar deze vastloopt tussen de kleine buis en de grote pijp. Problemen zijn puzzels die opgelost moeten worden. Met het strippen van een elektriciteitsdraad maken we een haakje zodat deze in de buis geschoven kan worden om het draadje dat aan het uiteinde van de kabel is gemaakt, binnen te hengelen. Als je de slag te pakken hebt gaat het moeiteloos zodat de tweede buis een fluitje van een cent is om de draad door te halen. De draden aan de bakboord kant zekeren en een pilotenlijn aan stuurboord als de zonnepanelen geplaatst worden is het gemakkelijk aansluiten.

De aktielijst voor de verdere uitrusting van de Blue Bubbles droogt op voor wat betreft mijn bijdrage. Nog Een gat boren in het schot van de motorruimte, overdruk tankje verplaatsen en merk dat deze bij de slangklem lekt, dieseltank vastzetten. Allemaal kleine klusjes maar moeten wel gedaan worden. Rene zucht en kreunt maar heeft het allemaal feilloos uitgedacht en gaat ver in zijn perfectie. Het is prettig werken met elkaar, zonder veel woorden elkaar begrijpen.

Het is wachten op de bijboot waar een stuurstand opgebouwd moet worden hetgeen ook weer een uitdaging zal worden. Bovenstaande werkzaamheden zijn een onderdeel van het varen met een boot. Met een zorgvuldige opbouw kunnen een hoop problemen in de toekomst voorkomen worden.

Vlak voor de middagsluiting en het weekend halen we een aantal gereedschappen, boodschappen en verkennen verder Follonica. De wind wakkert aan en het is guur op de boulevard. De wind speelt met de vlagringen die tegen de masten klingelen, de mensen lopen met hoog opgetrokken schouders weggedoken in de capuchons en de honden trekken aan de band om zo snel mogelijk naar de beschutte auto te lopen.

Aan boord van de Blue Bubbles maken we samen een uitgebreid diner en mopperen over de stormachtige wind die de loopplank op de kade laat janken. De losse spullen op het dek zoeken ook beschutting door om te vallen.

Tyrreense zee

Vrijdag, 13-03-2026

Punta Ala

De omgeving wordt steeds leuker nadat we ook het gietijzermuseum in Follonica bezocht hebben. IJzerindustrie blijkt ontstaan in de 16^e eeuw waar Cosimo I de Medici de smelterijen liet bouwen. Het ijzererts kwam van Elba, uit de bossen van Maremma het houtskool en vanuit de haven was het ijzer gemakkelijk te exporteren. Groothertog Leopold II moderniseerde de industrie met nieuwe hoogovens, efficiënte giettechnieken. Zodat er kanonnen, ankers, bruggen en vooral bekend de gietijzeren kunstwerken. Het zal de lezer niet verwonderen dat met mijn achtergrond als metaalrecycler, mijn interesse extra wordt opgewekt. Het Magma museum is een “must see” en wordt gewaardeerd door Unesco als industrieel erfgoed.

Eindelijk is het vandaag mooi weer en na wat klussen aan boord is het tijd om samen een bal te slaan op de golfbaan van Punta Ala. Een prachtige omgeving met mooie uitzichten omdat de baan tegen een heuvel ligt. De kuiten worden op de proef gesteld en met 18000 stappen op de teller kom ik met een mager puntenresultaat van de baan terwijl ik het idee heb dat er goed gespeeld is. Genieten van de diverse bomen en het uitzicht op de Tyrreense zee.

Deze zee dankt zijn naam aan een oud volk, de Tyrrhenoi of Tyrrheniërs, de Griekse naam voor de Etrusken, een beschaving voor de Romeinen. Er zijn nog veel Etruskische archeologische vindplaatsen. Populonia was een belangrijke ijzerertshaven.

Op de Blue Bubbles komt er meer schot in de zaak en er worden zelfs enkele onderdelen geleverd weliswaar leveringen die niet compleet zijn, maar er gebeurt iets.

In de avond een culinaire hap in een gezellig mooi ingericht restaurant waar ik een heerlijke vissoep krijg. Blijf ik ondanks alle walperikelen toch een beetje bij de zee.

Vruchtbaarheidsboom

Donderdag, 12-03-2026

Punta Ala

Het is bijna niet voor te stellen dat het gebied in de Maremma waar we nu zijn, zulk een gevaarlijke omgeving was. Soldaten en arbeiders die wegen aanlegden stierven massaal. “In de Maremma ga je werken om te sterven” werd er gezegd. Misdadigers (Briganti) hadden een mooie vrijhaven vanwege de malariamuggen die in de moerassen huisden. Veel landeigenaren ontvluchten de regio zodat de piraten een veilig heenkomen kregen. De moerassen werden in de 19^e en de 20^ste eeuw drooggelegd zodat de malariamug uitgeroeid kon worden. Een stuk veiliger voor de bewoners en de handhavers zodat ook de vrijhaven voor de misdaad verdween. Zo zie je maar dat zoiets simpels als een mug, grote gevolgen kan hebben. Een plek die ooit gevaarlijk en ruig was, is nu juist geliefd omdat de natuur zo puur is gebleven.

Zo waren er in de streek ook half-wilde veehouders: de Butteri, een bijzondere groep ruiters als een soort Toscaanse Cowboys met lange speren die half wilde paarden gebruikten en dagenlang door de moerassen trokken met enorme kuddes op de verlaten landgoederen. In 1890 gebeurde er iets bijzonders namelijk dat de Amerikaanse Cowboys van Buffalo Bill naar Italie kwamen voor een show wedstrijd die door de Butteri gewonnen werd. De Toscaanse trots zwol op tot ongekende hoogte. In de loop van de tijd veranderde het in wijngebieden, natuurparken, rustige stranden en charmante dorpen zoals Massa Marettima waar we een leuke wandeling maken. Jammer van de regen maar we krijgen toch een mooie indruk van de omgeving en het mooie stadje.

Een bijzonder merkwaardig middeleeuws fresco (1265) van Italië is de “Boom van de vruchtbaarheid”. De muurschildering toont een boom waarvan de takken vol hangen met fallussen terwijl er een aantal vrouwen zich onder de boom verzamelen. Opmerkelijk is dat het lange tijd verborgen was onder pleisterwerk en in 1999 werd het opnieuw ontdekt tijdens restauratiewerk, sindsdien een van de beroemdste curiositeiten van Toscane. Sommige historici denken dat het een politieke satire was.

Vanochtend hebben we de watermaker succesvol op zijn plaats kunnen krijgen in het vooronder en worden gestoord door een regenbui zodat we tijd kregen voor een cultureel uitstapje zoals hierboven beschreven.

Castiglione della pescaia

Woensdag, 11-03-2026

Punta Ala

Wanneer de regen valt verandert de haven plotseling van karakter. De steigers worden donker en glanzend, het water krijgt een loodgrijze kleur. Het vrolijke geroezemoes maakt plaats voor het zachte tikken van regendruppels op dekzeilen en bimini’s. De masten bewegen iets nadrukkelijker en de geur van zout en nathout hangt in de lucht. Waar de haven eerst een levendige indruk gaf, wordt zij nu bijna een natte warboel van masten en lijnen. Mensen verdwijnen naar binnen in hun kajuiten. En juist in dat contrast zit de charme van een jachthaven, op zonnige dagen wordt er buiten geleefd en geklust, en op regenachtige dagen gaat men op de bank zitten om naar buiten te kijken wanneer het stopt met regenen. Een contrast in sfeer en beleving.

Zo ook bij ons want begonnen aan het pasmaken van het schot om de watermaker op te hangen worden we verdreven door de regen die van het schone dek een glibberige indruk geeft en alles wat je vastneemt vochtig is. Het houtstof smeert een roodachtig waas tussen de ribbels op dek. De werkzaamheden verplaatsen zich naar binnen en René gaat op zoek naar een aansluiting voor spoelwater voor de watermaker. Uiteindelijk na veel luikjes openen, half verborgen ruimtes onderzoeken wordt een mooie mogelijkheid gevonden. Er zijn opnieuw weer onderdelen nodig en besluiten om ieder zijn ding te gaan doen. René zijn onderdelen en wij gaan de omgeving bezoeken.

Castiglione della Pescaia is een van de mooiste kustplaatsen van Toscane en ligt ongeveer 25 km ten noorden van Punta Ala, aan de rand van de streek Maremma. Het dorp combineert drie werelden: een oude middeleeuwse vestingstad, een levendige vissershaven en brede zandstranden aan de Tyrreense Zee. Een flinke klim naar het oude stadsgedeelte boven op een heuvel, omringd door stadsmuren. Smalle straatjes slingeren omhoog naar de Rocca Aragonese, het middeleeuwse kasteel dat over de zee uitkijkt. Het dorp heeft nog echt iets authentieks: kleine pleinen, stenen trappen, wijnbars en huizen met bloemen op de balkons.

De regen begint weer flink door te vallen en kruipen knus in de auto om door het landschap terug te rijden via Tirli, een klein bergdorpje boven Castiglione met mooie uitzichten over de dalen tussen de diverse begroeiing van cypressen, olijven, kastanjes, citroenen en nog veel andere soorten bomen. In de avond eten we aan boord van de Blue Bubbles of London.

La Bussola restaurant

Dinsdag, 10-03-2026

Punta Ala

Wachten op een levering die natuurlijk afgebeld wordt, wachten op de prijs voor het frame dat ook uitgesteld wordt, geen gehoor bij de firma die de bijboot moet leveren, de man voor de wasmachine komt niet opdagen. De typische italiaanse manier van werken is voorspelbaar en toch zullen wij daar nooit aan wennen. René laat het nog gelaten over zich heen komen maar langzaam aan gaat hij zich bewust worden dat het wel eens langer kan gaan duren dan gepland. De levering van de buizen is pas eind maart mogelijk en dan moeten de werkzaamheden nog beginnen. In Italië begint een afspraak niet wanneer de klok het zegt, maar wanneer men er zin in heeft.

In het vooronder boor ik nog eens drie gaten en maak ruimte voor een extra schot waar uiteindelijk de zware watermaker moet komen te hangen. Na de lunch besluiten we met een lijstje de winkels leeg te maken. En natuurlijk kan ik het niet laten om enkele onderdelen voor de Queen B en de Vaporetto te scoren.

Een bezoek aan de gastvrije golfbaan voelt als een warm bad. De receptioniste spreekt Engels met een zwaar Italiaans accent maar bijzonder vriendelijk. Morgen reserveren voor een flexibele starttijd is een plaatselijk No-problema. Bij het restaurant op de golfbaan word ik hartelijk welkom geheten door de kok, die met aanrakingen en armen over mijn schouder, me weet over te halen om vanavond te eten in zijn restaurant bij het strand. Een Italiaanse warmte en een gevoel opgenomen te worden in de Italiaanse familie want ik word voorgesteld aan zijn broer, schoonmoeder, neefje en tante. Met handen en voeten Italiaans/Engels spreken en elkaar begrijpen.

Daarom niet verwonderlijk dat we hartelijk ontvangen worden in het stijlvolle restaurant aan het strand, de tafel staat gereserveerd klaar op de beste plek in het restaurant met uitzicht op zee. Leuke gesprekken met de heren die de avond voorbij laten vliegen met een heerlijke Italiaanse maaltijd. De wijn blijkt erg lekker te zijn want Jacqueline en René hebben niet genoeg aan 1 fles. Het afscheid is voor mij een handdruk met een warme knuffel van de kok. René verslikt zich van wat er voor hem gebeurt en probeert onder de knuffel uit te komen.

Follonica

Maandag, 09-03-2026

Punta Ala

Alle onderdelen worden uit de auto geladen. Pakketjes, brieven en cadeautjes rollen over de tafel en zie René blij worden van de verrassingen. Al snel terug in de waan van de dag gaan we aan de slag na een werkoverleg. Als eerste de installatie van de watermaker en beginnen bij het begin waar het zoute water binnen komt. “Passen en meten wordt de meeste tijd mee versleten” is een spreuk die toepasselijk is op deze klus. Gaandeweg de werkzaamheden blijkt dat we enkele gereedschappen en materialen nodig hebben en rijden met de auto naar de stad Follonica een 9 kilometer verder. Het is overal ter wereld hetzelfde met technisch winkelen, je komt op de meest onvoorspelbare plaatsen en telkens leerzaam.

Kabels, houten platen, schroeven en moeren en zoals zo vaak blijkt dat je natuurlijk weer de helft bent vergeten mee te nemen. Een goede reden om morgen weer te gaan. Voor we het weten staan we voor een bijzonder goed uitgeruste watersport winkel. Net op het moment van binnenlopen meldt de man achter de balie dat de winkel gesloten is wegens lunchtijd maar hij vindt het goed dat we enkele snel grijpbare spullen meenemen en afrekenen om morgen terug te komen.

Na de lunch duik ik in het vooronder, en het is één van die voorspelbare verrassingen van het werken aan een boot, dat je met een gatenboor gaten boort. De boor is al snel behoorlijk bot door de glasvezels maar met geduld en doorduwen komen de doorgangen voor de slangen tot stand.

Aan het einde van de middag genieten van het uitzicht in de haven met een drankje, de zon die zacht in zee wegzakt en een tevreden gevoel over de voortgang. Vreemd dat je na een dag van gestaag werken altijd het gevoel krijgt dat je weinig gedaan hebt en waarschijnlijk komt dit omdat het resultaat niet zichtbaar is.

Gezellig met elkaar aan tafel in de kuip met een prima diner praten we over alle klussen die nog gedaan moeten worden.

Kattumaram

Zondag, 08-03-2026

Dijon - Punta Ala

Na een lange dag rijden langs de besneeuwde toppen van de Alpen, de vlaktes van Turijn en de mooie bergwegen langs de Middellandse zee komen we aan bij de Marina van Punta Ala. René staat ons op te wachten en hij kan niet wachten om vol trots het mooie schip de “Blue Bubbles of London”, een waar dromen-paleis te laten zien. De Blue Bubbles of London is groot genoeg om comfortabel lange reizen te maken, sterk genoeg om de oceaan over te steken en tegelijk warm en uitnodigend om er echt in te leven. Geen haastig weekendbootje, maar een schip dat uitnodigt tot ontdekken. Voor René en Susie is het daarom meer dan een boot. Het is een belofte van vrijheid, van nieuwe horizonten en van tijd die anders gaat lopen zodra de lijnen losgaan.

En terwijl hij er met zichtbaar plezier over vertelt, wordt duidelijk dat dit schip niet alleen van polyester, hout en techniek is gemaakt, maar van plannen, verwachtingen en avontuur.

De catamaran lijkt een moderne uitvinding, maar het concept is eigenlijk duizenden jaren oud. Het idee van twee rompen die met elkaar verbonden zijn ontstond onafhankelijk op verschillende plaatsen in de wereld. De oorsprong Polynesië 2000-3000 jaar geleden. Men gebruikte dubbelromp-kano’s om enorme afstanden over de Stille Oceaan te varen. De dubbele romp gaf grote voordelen zoals meer stabiliteit, grotere laadcapaciteit en minder diepgang wat gemakkelijk was in de buurt van de atollen. Het woord catamaran komt uit zuid India: “Kattumaram” betekent samengebonden hout”. Dat waren eenvoudige vlotten van vissers die uit meerdere boomstammen bestonden. In Europa en Amerika werden de eerste moderne catamarans gebouwd rond 1870–1900.  Nathanael Herreshoff ontwierp in 1876 een catamaran. Deze boten waren veel sneller dan de monohull’s en werden verboden in wedstrijden omdat ze te dominant waren. Hierdoor verdween het concept tijdelijk uit de jachtenwereld. De doorbraak ontstond door de strandcatamarans in 1950-1970.

In 1980 begonnen ontwerpers te zien dat catamarans ideaal waren voor lange reizen en comfort. Het voelt als een drijvend appartement en daardoor geliefd voor vakantieverhuur. De veiligheid en stabiliteit met de nieuwe materialen zoals carbon, composieten en betere ontwerpen zorgen voor een explosieve groei. Tegenwoordig is bij oceaanzeilers ongeveer de helft van de nieuwe cruising jachten een catamaran.

Een monohull is een zeilersboot en een catamaran is vooral een reizigersboot.

Dijon centrum

Zaterdag, 07-03-2026

Heusden – Dijon

De vrienden van René ontvangen ons met open armen, de dakdragers om de zonnepanelen te vervoeren liggen al klaar. Ik ben direct overstag om de panelen op het dak van de auto mee te nemen hetgeen natuurlijk veel gemakkelijker is dan deze 3000 kilometer achter de auto te trekken. De oorlog in het Midden-Oosten doen me de wenkbrauwen fronsen want met elke kilometer in Nederland lijkt de benzineprijs te stijgen. België heeft een wat milder fiscaal klimaat en daarom is de brandstof goedkoper. Alles is relatief, want 1.75 Euro is nog fors en wordt door ons als Nederlanders als goedkoop ervaren. Tanken voorbij Luik en het voelt als een koopje.

Relativiteit is een vreemd fenomeen, voor iemand langs de rails rijdt de trein met 100 km per uur snel maar voor de persoon in de trein voelt het alsof deze stil staat. Als je dit vertaalt naar de Queen B dan beweegt deze nauwelijks op het water maar met de rotatie van de aarde beweegt ze 1667 kilometer per uur.

De spanbanden op het dak die de panelen op hun plaats moeten houden resoneren met een hels kabaal. Enkele keren stoppen onderweg om de riemen anders vast te zetten werkt maar matig en zet het gehoorapparaat maar uit. In relatieve stilte rijden we door, want een gesprek tussen elkaar is niet meer mogelijk. Door Luxemburg richting zuid naar Metz en Nancy reserveert Jacqueline het Novotel omdat het zo gunstig langs de snelweg ligt om morgen vroeg te vertrekken.

Een slechte keuze want de keuken van het hotel valt zwaar tegen. De Franse keuken schept hoge verwachtingen. Juist daarom is de teleurstelling groot als die verwachting niet wordt waargemaakt. Het bed is prima en dat maakt veel goed.

Fika momenten in Zweden

Vrijdag, 06-03-2026

Heusden

Omdat de panelen niet in de auto passen en een andere oplossing gevonden moet worden stel ik de reis 1 dag uit om te zorgen voor de kentekenplaat en uit te vinden waar de trekhaak van de auto zit. Dat bleek heel wat simpeler dan gedacht want met een schakelaar in de achterklep valt de trekhaak slapjes uit zijn slot. Zoon Koen duwt me nog snel een verloopstekker in de hand want die zal ik wel nodig hebben.

Door het uitstel van de reis ziet de dag er anders uit en houd me bezig met het schrobben van het dak op de Vaporetto, gezellig op stap met Koen die vandaag terug gekomen is van vakantie. Met trots laat hij zijn nieuwe bootje zien en varen een proefvaart op de Maas. De naam Fika is een bijzondere naam en het verwijst naar een culturele traditie in Zweden om even tijd te nemen voor elkaar met meestal koffie. De bedrijven hebben dan ook Fika-momenten. Na de vaartocht een bezoek aan de jongste kleindochter en het ophalen van een laatste pakketje welke onverwacht net op tijd is. Een rommelige dag.

Elba

Donderdag, 05-03-2026

Heusden

Met enige teleurstelling kom ik erachter dat de zonnepanelen niet in de auto passen. De panelen zijn of te groot of de auto is te klein. In ieder geval zijn de glazen platen met de fijne silicium draadjes te groot en moet even schakelen tussen de verschillende opties: een transportbedrijf, op het dak van de auto of met aanhanger. De vriend van René denkt geweldig mee en ik zie het niet zitten om de grote oppervlaktes op het dak van de auto te leggen met een imperiaal en kies voor de reis naar Italië met een aanhanger.

Er vanuit gaande dat ik met de aanhanger ga haal ik een witte kentekenplaat. Aanhangers onder de 750 kg zijn geen aparte voertuigen en worden gekenmerkt met de witte plaat en zwarte letters terwijl de zwaardere aanhangers een eigen kenteken hebben. Nog snel een bezoek aan mijn vader en de laatste pakketjes verzamelen.

Onderzoek doen naar de eindbestemming en dat ziet er veel belovend uit. Punta Ala, een grote Marina, relatief luxe maar rustige jachthaven met 900 ligplaatsen aan de Tyrreense zee met uitzicht op het eiland Elba. Goed beschut door lange pieren, restaurants en bars, supermarkt en veel scheepsservice en technische bedrijven. De zee staat bekend door de thermische wind wat het populair maakt bij wedstrijdzeilers.

Veiligheidsmiddelen

Dinsdag, 03-03-2026

Heusden

Een paar maanden geleden had ik René beloofd hem te helpen bij het outfitten van hun nieuwe catamaran in Italië. Een schip voorbereiden op lange reizen is een bijzondere bezigheid. Je kunt het puur technisch benaderen zoals systemen installeren, energievoorziening opbouwen, reserveonderdelen verzamelen, maar in werkelijkheid is het ook een proces waarin een schip langzaam van een fabrieksexemplaar verandert in een persoonlijk varend huis.

De lijst groeit snel: een watermaker, zonnepanelen, lithiumbatterijen, generator, reserveonderdelen, voedselvoorraden, ankerconfiguratie, koelkast, vriezer, keukeninventaris, ventilatie, sanitair, brandblussers en een reddingsvlot. Wanneer je het zo opschrijft, slaat de schrik je bijna om het hart. Een oceaanoversteek begint immers lang voordat de lijnen losgemaakt worden. Na overleg met René ontstaat er steeds meer structuur in de te nemen stappen. Eén van de eerste klussen is het laten maken van een stevige constructie voor de zonnepanelen. Via een Nederlands-Italiaanse tussenpersoon komen we in contact met een Italiaanse constructeur.

En daar verschijnt een interessant cultureel verschil. De Nederlandse manier van werken is tamelijk rechtlijnig. Je vraagt een paar offertes op, vergelijkt prijs, planning en aanpak, en kiest vervolgens degene die het beste past. Zakelijk, efficiënt en zonder veel omhaal. In Italië ligt dat subtiel anders, daar speelt relatie vaak een grotere rol dan procedure. Als een vakman denkt dat hij is benaderd voor een klus, gaat hij er al snel vanuit dat hij ook de aangewezen persoon is om die klus uit te voeren. Het idee dat er ondertussen nog andere opties worden onderzocht, voelt minder vanzelfsprekend. Onze eerste constructeur reageert dan ook wat gereserveerd en afwachtend. Misschien denkt hij wel dat hij de enige optie is. Uiteindelijk weet René een andere constructeur te vinden die beter past bij de plannen. Zodra dat bekend wordt, ontstaat er bij de eerste man ineens spijt dat hij zich zo terughoudend had opgesteld.

Het zijn van die kleine culturele verschillen die je onderweg tegenkomt. Niet technisch, niet nautisch, maar menselijk. En juist dat maakt het voorbereiden van een schip in een ander land soms net zo interessant als het varen zelf. Ondertussen gaat het echte werk gewoon door: onderdelen verzamelen, ruimte maken in de auto, lijstjes afwerken en langzaam maar zeker een schip veranderen in een drijvend vertrekpunt naar verre landen.

ton op stroom

Zondag, 01-03-2026

Kerkdriel -  Heusden

Meteorologisch voorjaar en het weer geeft zich over aan de weervoorspellers door uitbundig te gaan schijnen. Een fris windje maar de verandering van kleur in de kale bomen en struiken is al voorzichtig merkbaar. Een eenzame zeiler met een gestreken mast manoeuvreert de haven uit op weg naar de lente in zijn jachthaven. De Nederlandse driekleur wappert, de boeggolf duwt de rimpelingen in het water voor zich uit. Jacqueline is roeien en krijg de tijd om de voorbereidingen voor vertrek te doen. Bij het terugbrengen van de sleutel in het havenkantoor tref ik de havenmeester en gezelschap met sterke verhalen achter de kachel. Na de lunch is het eindelijk zover voor vertrek en start de motoren maar helaas werken een aantal apparaten op het bedieningspaneel niet. Geen aansturing boeg en hekschroef. Een zucht ontsnapt me en met een gevoel van “Wat nou weer” open ik de zekering kastjes voor controle. Geen enkele stuk en besluit nu maar om te beginnen vanaf de accu. De twee hoofdschakelaars hebben aan de voorkant en de achterkant van de hoofdzekering een prima spanning maar plots valt het oog op nog een schakelaar verborgen achter een holte van de kast boven de tweede schakelaar. Met een simpele activatie is het leed geleden en prijs me nu gelukkig met drie schakelaars.

Flink wind tegen en 2 knoop stroom mee, 1400 toeren vliegt de Vaporetto over het water tussen alle vogels, bruggen met draaikolken achter de peilers, tonnen die in bedwang worden gehouden en waar de stroom zo graag mee zou willen spelen, een 4000 ton zandschip ploegt zich voort tegen de stroom en ik geniet van de varende woning op mijn lievelings-rivier.

In de haven is het lastig manoeuvreren tussen de palen vanwege de flinke dwarswind maar de hek- en boegschroef houden de boot mooi op de plek en moet er niet aan denken om de Vaporetto aan te leggen zonder het gemak van de boegschroef. De lijnen vast zetten om de Vaporetto te fixeren, een nieuwe stekker aan de kabel en we hebben weer een huis.

Conflict

Zaterdag, 28-02-2026

Kerkdriel

De laatste dag van de meteorologische winter en dat is te merken. Een gevoelswaarde van rond het vriespunt terwijl de temperatuur rond de 7 graden schommelt. Zekerheden van vroeger, zoals voorjaar en af en toe regen, staan onder druk door allerlei technische termen van de meteorologen die voor de leek een rookgordijn opwerpen. Rillend van de kou en te horen krijgen dat de aarde tot onaanvaardbare hoogtes opwarmt. Termen zoals meteorologische winter etc, astronomische seizoenen, klimatologisch normaal, hitte-index, dauwpunt, neerslagsom en gevoelswaarde laten mij terugverlangen naar Jan Pelleboer.

De warmte in de kajuit wordt geruild voor een jas om de meubelboulevard af te struinen voor een lamp. Ik ga mee voor getoonde belangstelling maar was zo blij dat ik geen huis meer had, waar een styliste, tuinlui, energieconsulenten en beveiligingsadviseurs tegenwoordig de dienst uitmaken. Nee, ik wil een roer in de hand, knetterende marifoon, piepende AIS, brommende motoren en flikkerende waarschuwingslampjes maar geen design wandlampje. Mopperend laat ik me meenemen en realiseer me onderweg dat we ook in een huis wonen.

Winkelen, golfen en in de stoel zakken met de continue berichtgevingen van de oorlog in Iran die vanochtend is losgebarsten door de aanvallen van Israël en de USA. Wat voor een gevolgen zal dit weer hebben voor de komende tijd. Zal het op nieuw een keerpunt in de moderne geschiedenis worden zoals de val van de Sjah, sovjet invasie Afghanistan, einde Koude Oorlog, 9/11, bankencrisis, Brexit, Covid, oorlog in Ukraine, internet en ChatGpt. En dan wordt er vaak geroepen dat de geschiedenis zich herhaalt maar het zal telkens net even weer wat anders zijn en hoop dat de hitte-index snel naar een dauwpunt afkoelt.

Zandmeren, Kerkdriel.

Vrijdag, 27-02-2026

Kerkdriel.

Opeens zijn er allerlei vervelende gebeurtenissen om me heen die gelukkig niet mij overkomen maar je krijgt het wel mee. Een stroef lopende communicatie met mijn Vader, een geblokkeerde parkeergarage door een dodelijk ongeval in de bouwput, mijn zoon naar spoedeisende hulp en het contact met vrienden die met een gebroken been in Spanje zit. En dan een berichtje op de telefoon die me bericht dat er water is gedetecteerd op de Vaporetto. Ik voel direct aan wat er aan de hand is, omdat de tule niet pas is voor de duimse slang, zal deze losgeschoten zijn. Van een afstand weet ik Jacqueline aan te sturen om de pomp te laten stoppen. Bij Engering haal ik de passende tules en rijd terug naar Kerkdriel waar bijna alle problemen langzaam opgelost worden behalve het dodelijke ongeval ten gevolge elektrocutie tijdens de wegwerkzaamheden voor de parkeergarage.

Door alle technische problemen vergeet ik te schrijven over de mooie ligplaats aan de kopsteiger van de Marina Kerkdriel. Zandschepen varen af en aan, watervogels die de lente vieren op een spiegelend wateroppervlak bij een zonnige blauwe lucht. Kerkdriel ligt direct aan de Maas en is van oudsher verbonden met scheepvaart, dijken en rivierleven. De rivier bepaalt hier nog steeds het ritme: hoogwater, uiterwaarden, kribben met het typische riviersysteem. Het negatieve imago van Kerkdriel wordt vooral bepaald door anekdotische verhalen, media en verslaggevingen over enkele zeldzame gebeurtenissen terwijl de criminaliteitscijfers aangeven dat het een relatief rustige gemeente is. Al met al ik vind Kerkdriel een prettige plek om te zijn.

Donderdag, 26-02-2026

Kerkdriel

Opstaan met een probleem en voel me niet gerust op de vreemde gedragingen van de elektra want je haalt de meest vreemde scenario’s in het hoofd. Kortsluitingen, bugs in de software, Chinezen die de Vaporetto op afstand op hol brengen en mijn tekortkoming is het begrip van elektronica. Half ten einde raad bel ik mijn zoon voor een monteur maar deze blijkt vol bezet te zijn met een ander werk, zodat ik met de telefoon foto’s maak en deze door ChatGpt laat beoordelen. Werken vanaf de accu, naar de verschillende omvormers en laadapparaten. Door een kortsluiting zijn de hoofdschakelaars van de lithium batterijen uitgeslagen. Het is moeilijk te zien bij deze schakelaars want de binnenkant moet ingedrukt staan op de handel, nadat de schakelaar geactiveerd is en de laadapparaten opnieuw ingesteld, blijven de lampen branden, de waterpomp loopt, de kachel slaat aan en alles komt in de normaal stand.

Bovenstaande is simpel geschreven maar het neemt de hele dag in beslag en tussendoor de voorbereidingen voor de belastingadministratie. Het waterpeil van de Maas stijgt en zet de weg naar de haven onder water. De speeltoestellen en de zitbanken staan in het water en gaan in de avond naar vrienden die hun droom op een heel andere manier vormgeven. Bouwen van een Chalet om een thuishaven te hebben voor hun reizen met een mooie Mobilhome.

Spookschip

Woensdag, 25-02-2026

Heusden

De lampen beginnen te knipperen, de waterpomp valt uit, het toilet probeert krampachtig door te spoelen. Op weg naar het dashboard valt plots de vitrage omlaag. Bij het inschakelen van de 12 volt schakelaar zitten we plots in het donker. Is het een spookschip? Gelukkig word ik gerustgesteld bij het opzoeken van de definitie van een spookschip. “Een spookschip is een schip dat zonder zichtbare bemanning op zee wordt aangetroffen, vaak onder mysterieuze of onverklaarbare omstandigheden, waardoor het een bijna bovennatuurlijke reputatie krijgt”. Dat is gelukkig niet het geval met de Vaporetto. De waterpomp maakt sluiting en is de oorzaak van de lichtuitval bij inschakeling.  Zoon Luc heeft nog een pomp liggen en vervang de oude maar dat blijkt niet de oplossing te zijn want plots valt opnieuw het licht uit. De donkerte in de machinekamer maakt het uitnemen van de zekering tot een probleem. Als het geen spookschip is dan is er toch zeker een of andere geest aan boord.

Vaporetto kan ik gewoon onder de definitie van een boot schuiven: Vijftien procent horizon en vijfentachtig procent gereedschapskist. Het is even genoeg voor vandaag en ga de nacht vertrouwen op de walstroom en poetsen onze tanden met spawater.

Winterpeil op de Maas

Dinsdag, 24-02-2026

Heusden. -  Kerkdriel

De lucht hangt laag, dichte bewolking, egaal grijs, alsof iemand het licht heeft gedimd maar vergeten is de regenknop echt in te drukken. Het is net geen regen. De waterstand van de Maas staat hoog. Je ziet het aan de oevers, aan de palen die dieper in het water lijken te staan. Geen rimpel van betekenis, een spiegelend grijs beeld, geen wind die het oppervlak opent. Somber weer, maar niet somber van stemming.

Het lijkt ons een prima moment om de lijntjes los te maken en de systemen op de Vaporetto weer op te starten. Met de afstandsbediening manoeuvreren en de stroom van de Maas drukt het logge schip dwars maar de motoren stuwen de boot terug naar de vaarlijn stroomopwaarts. Met 3 mijl stroom tegen lijkt het alsof we kruipend richting Kerkdriel varen

In de bomen langs de oever is het druk. Vogels vliegen af en aan, met takjes, er worden nesten gebouwd en ingericht. Het is nog winterkleurig, maar het voorjaar is in aantocht. Je voelt het zonder het te zien. Het hoge water geeft iets bijzonders. Alsof de rivier even groter mag zijn dan anders, geluiden dragen verder.

Ik heb het idee dat de waterstand hoog staat maar na wat zoekwerk blijkt het de normale waterstand voor deze tijd van het jaar. Een regenrivier waar de waterstand bepaald wordt door de regenval en smeltwater in Frankrijk, Luxemburg en België. De stuwen proberen het rivierpeil te reguleren en dat is uitgegroeid tot een systeem. Tijdens het varen kom je het boek de Maas als Systeem steeds weer tegen.

De havenmeester van de Marina Kerkdriel houdt de kopsteiger voor ons vrij en wij leggen aan met een vroeg vakantiegevoel.

een slimme ballast bij bulk carriers

Maandag, 23-02-2026

Heusden.

Vrienden die trouw het weblog lezen sturen me een berichtje dat de bemanning van de Anna Caroline ook hun vrienden zijn en dat ik in het verleden de ponsdoppen heb geleverd als ballast in het schip. Janneke tekst me terug dat de geleverde ponsdoppen de hele wereld hebben gezien. Wat zijn sommige mensen blij met een zware ballast. Vroeger dacht ik dat ballast simpel was. Gewicht onderin maar ballast is geen gewicht, het is vertrouwen. Een schip zonder ballast is nerveus. Het reageert op elke zuchtje wind, helt overdreven, zoekt geen rustpunt. Met te veel ballast wordt het log, traag, zwaar op de hand. De kunst zit ergens daartussen: laag genoeg om terug te komen, licht genoeg om te leven. Toen de scheepsbouwers van de VOC hun retourschepen bouwden, die wisten hoe een romp moest “staan”. Ze legden stenen in het ruim, plaatsten kanonnen laag, keken hoe het schip reageerde. Hellingshoek werd niet berekend, maar gevoeld.

Ook nu, als je met een modern jacht uitvaart, met ballast diep in de kiel gegoten en alles exact berekend, blijft dat gevoel bestaan. Je merkt het bij de eerste vlaag. Hoe snel komt ze terug? Is de beweging kort en fel of langzaam en waardig? Ligt ze als een huis, of zoekt ze nog naar haar zwaartepunt?

Ballast is eigenlijk het verlagen van je zwaartepunt. En dat geldt niet alleen voor schepen. Op zee leer je dat je eigen ballast net zo belangrijk is. Ervaringen. Tegenslagen. Liefde. Verlies. Alles wat gewicht geeft en je onderin verankert. Zonder ballast word je omvergeblazen door elke emotie. Met te veel ballast zink je in jezelf.

Een schip moet goed liggen, en een mens ook.

Zaterdag, 21-02-2026

Heusden

Een paar weken geleden ontving ik een uitnodiging voor het winterevenement van de Vega Kring maar durfde me niet in te schrijven omdat ik op dat moment nog in Maleisië was. Vorige week terug van de reis, zag ik in de agenda de aankondiging van het evenement en besloot om er maar naar toe te gaan.

Er ontstond er wat twijfel na een bezoek in de ochtend aan een vriend en mijn vader, omdat ik me afvroeg wat voor een zin het had om 75 kilometer heen te rijden voor een vergadering waar je toch niemand meer kent. De regen en kou geven me een duwtje in de rug om toch te gaan. Toevallig val ik met de neus in de boter bij een lezing van Janneke Kuysters en Wietze van der Laan.  De presentatie van mooie verhalen van een uitdagende reis. Vele mijlen meer gevaren dan wij, maar er komen een aantal gemeenschappelijke bezochte plaatsen ter sprake. Ook de bevestiging dat de techniek niet alleen de Queen B in de steek laat maar zie aan de foto’s dat er stevig is gesleuteld om de Anna Caroline in de vaart te houden.

Na de presentatie kan ik het niet laten om even een praatje te maken en het gesprek gaat al snel alle kanten op. Jammer dat ik het contact met de collega Albin Vega zeilers een beetje op de achtergrond heb gehouden.

zelfs de meerkoet kijkt in de spiegel

Vrijdag, 20-02-2026

Heusden

Stilte, bewolking, ganzen komen kijken wie nu de zonwering omlaag brengt. Een gevoel van een eiland in de haven. De Vaporetto ligt op het einde van de haven als laatste schip. Nadeel dat het een eind lopen is naar de auto en de afstand lijkt plots veel langer als je merkt dat je de sleutels bent vergeten. De weg naar de boot en de weg terug met de sleutels in de hand worden anders beleefd dan de eerste keer. Een mooi bewijs dat afstand en tijd relatief zijn en dat deze onderhevig zijn aan gemoedstoestand. De steiger wordt langer, de minuten rekken zich. Misschien is dit een onderdeel van mijn vaarbeleving, niet de vaaruren, niet de snelheid in knopen maar de richting en de beleving wordt belangrijker.

Een administratieve dag met adviseurs die inmiddels vrienden zijn geworden en die het vermogen hebben om vervelende boodschappen van de fiscus om te toveren dat je blij moet zijn dat je mag en kunt betalen. Mijn maatschappelijke betrokkenheid zorgt voor grote zorgen voor de toekomst van ons Nederland terwijl ik de leeftijd heb waar ik me niet zo druk hoef te maken. Na al deze verfrissende gesprekken technische boodschappen doen en krijg de melding dat mijn zoon de vriezer aan boord heeft gezet. Dankjewel, maar hoe nu de kast naar beneden te krijgen. Jacqueline helpt me met haar afgetrainde roeispieren om de vriezer op de rand van de reling te zetten en schuif deze naar binnen en met een beetje wringen vanwege de pasmaat staat de kast netjes in het rijtje van wasmachine en droger.

Tijd om het volgende probleem aan te pakken, namelijk het opstarten van de hydro-generator. Inmiddels al eerder beschreven maar krijg het luchtlek niet gevonden. Net zo lang doorgaan met zoeken totdat het opgelost is. De zon gaat niet onder maar zet zich om in de donkere contouren van de Nimbostratus.

Donderdag, 19-02-2026

Heusden.

Gisteren Aswoensdag en de paaseitjes liggen in de winkel, de chocoladepaashaas kijkt me aan, buiten sneeuwt het nog maar het voorjaar is in aantocht door de verschillende commerciële signalen en de natuurverschijnselen. Vandaag een dag zonder afspraken en een echt doel en dat is voor mij een verlammend gevoel. Half liggend en hangend in de stoel een beetje lezen, kijken naar de sneeuw buiten die overgaat in regen. De achter-tent staat zacht te klepperen en de warmte in de kajuit maakt me loom.

Er moet actie komen en slenter naar mijn haat-liefde hobby om het probleem van de hydro-generator op te lossen. Deze start slecht op omdat ergens lucht in de leiding komt. Door de brandstofslang rechtstreeks op de pomp van de motor te plaatsen kom ik erachter dat het probleem in de behuizing van de filter zit. Nooit bij stil gestaan dat dit ook een probleem kan zijn.

Een mooie reden om van huis te gaan en de spullen te halen voor de reparatie en maar ook de spullen verzamelen voor de terugreis naar de Queen B.

Op bezoek bij de kleindochter die opa meteen als griezelig spannende achtervolger weet te transformeren. Een lach van een kind als spring in het veld met stralende ogen, laat je alle zorgen van de dag als sneeuw voor de zon vergeten. Een mooiere metafoor bestaat er niet.

Woensdag, 18-02-2026

Heusden

Het zorgen voor en regelen om de diverse bootjes drijvend te houden gaat gewoon door. René vraagt om assistentie voor het zoeken naar een nieuwe cilinderkop en na een aantal telefoontjes heb ik beet. Deze kop blijkt een zeldzaam object te zijn en is bijna niet meer voorradig. Dat geld ook voor een onderdeel van de Vaporetto, een diesel overdrachtspomp en blijkt ook moeilijk te verkrijgen.

Op deze manier gaan de dagen snel want het is fijn om de familieleden te zien, de agenda te vullen met afspraken die enige organisatie nodig hebben, de auto ophalen en ook nog een middag en avond ziek op bed. Gelukkig maar één nacht belabberd beroerd, maar de volgende dag terug in het dagelijkse ritme.

Genieten van het wonen op het water, waar de vogels volop aan het baltsen zijn. Het begint vaak ogenschijnlijk rustig. Twee futen zwemmen naar elkaar toe, de kop laag, de kuifveren iets omhoog en dan volgt het kopschudden zoals een dans. Het hoogtepunt is als beide vogels onder water duiken en met waterplanten boven komen in de snavel. Het symbolisch aanbieden van bouwmateriaal voor het bouwen van een nest. Een elegante bijna choreografisch georganiseerde dans.

De ganzen die overtrekken, de eenden die nog wat onwennig rondzwemmen. Afwisselend sneeuw en regen op de steiger, een voorzichtige zon, alsof de natuur afscheid neemt van de kilte en regen. Ik geniet met volle teugen van de kou in vergelijking met de benauwde warmte van de tropen.

Zondag, 15-02-2026

Kuala Lumpur – Guanzhou – Amsterdam

Vanuit de lucht naar Kuala Lumpur kijken en verwonderen over de hoge gebouwen en toch nog genoeg ruimte voor laagbouw en groen. Het is alsof ze aan de stad getrokken hebben om ruimte te creëren. Het valt me op hoe ruim en wijds het is. Vanochtend om kwart voor vijf uitgecheckt en word met een golfkar door ruime, blinkend schone, gangen van het hotel naar de vertrekkershal gebracht. Eerst lijkt het op een rustige zondagmorgen rond dit tijdstip maar het is al snel behoorlijk druk, maar de tiental douaniers van de immigratie zorgen voor een snelle stempel in het paspoort. Als verrassing heb ik een kaart gekregen voor de lounge maar als ik hier gebruik van wil maken moet ik met de bus naar een andere hal. Een Chinese oplossing van serviceverlening: “natuurlijk is er een lounge”, maar ze vertellen er niet bij dat deze onbereikbaar is. De verzorging in het vliegtuig is uitstekend bij Southern China Airlines.

De connectie tussen de vluchten zijn volgens de purser te krap en moet snelheid maken om het volgende vliegtuig te halen. Hij geeft me een kaartje mee met de gegevens en welke hindernissen ik nog moet nemen om bij de gate te komen. Met mijn slechte oren en de problemen die hij opnoemt maken me onzeker. Half begrepen snel ik als eerste uit het vliegtuig en volg gewoon de bordjes transfer. Daar kom ik de immigratie tegen. Vrij logisch allemaal alleen het gaat er niet zo vriendelijk aan toe. Een Amerikaan met stok maakt een hoop herrie en de Chinese mevrouw met kleurrijke medailles op de borst zet hem apart na een paar pittige woorden. Een mevrouw dringt dringend voor, om een advies voor de aanvraag van een visum en ontploft de Chinese ambtenaar helemaal. En nu is het dan mijn beurt, ik voel me gedwee want ik zal wel weer te weinig documenten hebben of iets anders. De ambtenaar kijkt me aan, vergelijkt mijn gezicht met paspoort en zet een stempel op mijn ticket met een zowaar een glimlach. Ze zal denken: “laat die ouwe maar gaan”.

Vervolgens de douane met bagagecontrole en het poortje begint te janken als ik erdoor loop. Een mevrouw fouilleert me uitgebreid, mijn boord van mijn hemd afgetast, de handen glijden over het lijf, de schoenen worden bekeken en moet ook nog mijn handen opendraaien of er niets tussen mijn vingers zit. Ook deze hindernis overleeft en ben een beetje nerveus voor wat betreft de tijd. De rugtas gaat twee keer door de scanner en eindelijk word ik schoon verklaard.

Er is een gate wijziging en mag van A70 naar A173, dat zijn 100 Gates verder dan verwacht. Met flink doorstappen en gebruikmakend van de vele automatische rolbanen kom ik bij de gate waar ze al volop aan het inchecken zijn. Gehaald en op tijd maar ik vraag me wel af hoe het met de bagage zal zijn, misschien dat de sextant in de koffer het personeel behulpzaam is om de koffer op tijd in het goede vliegtuig te krijgen.

Chinezen zijn vaak wat aan de kleine kant maar de maaltijden aan boord van het vliegtuig zijn voor reuzen en val met een dik gevulde maag heerlijk in slaap. Jacqueline staat met een hartjes ballon me te verwelkomen in het koude en gure Nederland. We zijn weer thuis

Zaterdag, 14-02-2026

Pangkor Marina – Kuala Lumpur

Gisteren schreef ik dat het getal 4 volgens Chinezen ongeluk brengt. De 14e zou zelfs de dood voorspellen. Dat klinkt niet geruststellend, zeker niet als je agenda doodleuk “14 februari” aanwijst en ook nog eens Valentijnsdag. Dus het wordt een dramatisch einde of een romantisch begin van een nieuwe relatie. Mocht het vandaag met alle bossen bloemen die je uitdeelt goed gaan dan blijkt dat liefde sterker is dan numerologie. Geen sterfdag maar een hartjesdag.

Wat zijn nachten lang als je niet kunt slapen en hoe suf kun je uit de ogen kijken als je te laat wakker schiet want er zijn nog zoveel dingen te doen voor vertrek. Geld pinnen met de fiets, fiets opruimen in de kajuit, stroombronnen afschakelen, kleding zoeken en het dekzeil over de giek om de zon op een afstand te houden. Open zakjes met etenswaren weggooien nadat je de lekkerste dingen toch snel even gebruikt. Afscheid nemen van Susie en Rene, die een sextant meegeeft om die later terug te krijgen in Italie. Bij de douane zullen ze wel denken dat ik bang ben de weg kwijt te raken.

De taxi staat klokslag 11 uur voor de boot en zal me naar het hotel brengen bij het vliegveld in Kuala Lumpur. Een zwaai naar de bekenden en kan van de rust genieten in een gekoelde ruimte van een auto. Tientallen kilometers palmplantage langs de route en vlak bij de rivieren enorme rijstvelden in een overwegend vlak landschap. Winkels langs de weg, en een paar tolzones onderweg waar ik geen verschil van kwaliteit in de weg merk. De gaten en deuken in de weg maken het een rommelige hobbelige rit waarbij de chauffeur ook nog een wat houterige rijstijl heeft, abrupt de bochten makend en telkens de voet van het gaspedaal te halen om die weer in te drukken. Laat reagerend op vertragend verkeer voor ons zodat de rem flink bijgezet moet worden.

Toch kom ik tot rust en droogt mijn natte shirt prima op en kom redelijke uitgerust bij het enorme hotel aan van het vliegveld. Ergernis ontstaat dat de taxiprijs ineens wat hoger is als afgesproken is en dat ik bij de receptie 3,50 euro moet betalen vanwege een plotse toeristenbelasting. Het zijn geen schokkende bedragen maar je voelt je bedonderd als er niet gehandeld wordt naar een afgesproken prijs.

In de bar van het hotel zingen een tweetal zangeressen typische Chinese liedjes met de kenmerkende hoge stemmen, melodieus en het brengt een prettige sfeer. Tijd om terug te kijken op de afgelopen drie maanden waar 3000 kilometer is overbrugd, drie Tyfoons uitgereden, onvoorstelbare regenbuien over ons gehad, de vochtige tropische warmte, de reparaties, de wachttijd op onderdelen en natuurlijk het geweldige Nieuwjaarsfeest en de leuke steden zoals Coron, Cebu, Kota Kinabalu, Miri en de prettige ligplaats van Pangkor Marina. Goed om naar huis te gaan en een leuk vooruitzicht om terug te komen.

Mislukte pizza?

Vrijdag, 13-02-2026

Pangkor Marina

Het is weer zover, vrijdag de dertiende, de grote ongeluksdag en het summum van een ongeluksdatum is november vrijdag de dertiende en die komt er nog aan in 2026.  De chinezen stuiteren op 4-4-2026 want 4 is hun ongeluksdag, alles met 4 wordt vermeden, de vierde verdieping ontbreekt in een hotel. Maar ook 14 voorspelt de dood en op de 24^ste blijk je gemakkelijk te sterven. De islamieten hebben meer geluk want zij hebben geen speciale ongeluksdag en vertrouwen meer op Takdir, het goddelijk besluit.

Bij het opstaan denk ik niet aan ongeluk of pech en ben al snel druk bezig met allerlei klusjes. Druk met het uitladen van de achterkajuit voor de reparatie van de kranen kom ik een stootwil tegen zonder lijntje. Dus deze ADHD’er die snel afgeleid is, knoopt een lijntje aan de stootwil want je kunt zoiets toch niet kapot weg leggen. De VHF-kabel losmaken want René komt als afscheid nog even het mastwerk doen. De antenne vervangen en de nieuwe kabel door de 18 meter lange mast trekken en duwen, de draad netjes omleiden in de kasten op weg naar het kastje met de apparatuur. Connectoren solderen voor de nieuwe kabels van de AIS en VHF naar de Splitter. Uren werk, hevig transpireren tijdens de warmte, water drinken om de vochtbalans te houden en dan schakel het apparaat aan. Ziet er goed uit want alle functies en ook de antenne geven een Oké. Tevreden over het resultaat en draai me weg voor de volgende klussen. Een droge piep geeft aan dat er een antenne fout is. Is dit toch het gevolg door de dertiende te tarten? Ten einde raad vraag ik ChatGpt wat er aan de hand kan zijn omdat alle mogelijke invloeden rond de AIS vernieuwd zijn. Antwoord ChatGpt: als alles vernieuwd is, dan ligt het zeker aan een meetfout in het apparaat, niets aan de hand. Met dit antwoord voel ik me al helemaal bedonderd want het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om de foutmelding op te lossen en nu blijkt dat ineens niet meer nodig.

Blijkt ook nog dat ik de verkeerde kraan heb losgeslepen en het waarheidsgevoel van een ongeluksdag doemt op. Er blijven veel klussen liggen waar geen tijd meer voor is omdat morgen het vertrek is naar Kuala Lumpur. Dekspoelen, lijnen opruimen van de mastklus, de kajuit aan kant en rond 5 uur kan ik eindelijk even uitblazen in de kuip. Rond zes uur word ik verwacht voor het avondeten waar Toni uit Kudat en buddyschip Peter aanschuiven. Veel verhalen en het valt me op dat de heren alles veel goedkoper kunnen organiseren dan wij, het verveelt me en kijk gezellig om me heen. De eigenaar van het restaurant is erg gastvrij en serveert voor ons een speciale maaltijd, buiten de kaart om. Toni en vriend kopen liever een goedkope pizza.

polyester om deze gaten te repareren.

Donderdag, 12-02-2026

Pangkor Marina

De verstikkende warmte in de combinatie met het fietsen en de klussen slurpte vandaag alle energie uit me en zelfs de minst of geringste beweging kost moeite. Totaal uitgeblust om 3 uur in de kuip en probeer mijn ogen te sluiten maar de transpiratie loopt in kleine rivieren van het lijf en maakt het kussen waar ik op zit klets nat. Niet veel gedaan maar toch opgeschoten, de teakolie is wonderolie want met een paar simpele wrijfbewegingen zie je het hout opknappen. Een zachte genoeglijke glans als een glimlach straalt het hout je weer tegemoet. De kabels van de AIS losmaken en merk dat een stekker meteen losschiet. Een groene corrosie op de kern en denk het probleem gevonden te hebben en soldeer een nieuwe connector aan de draad in de hoop dat deze werkt. Helaas na een uurtje zwoegen is het onontkoombaar om een nieuwe draad te trekken van de masttop naar de splitter. Kuip opruimen en verzamel een aantal spullen die weggegooid kunnen worden en krijg twee zakken met etenswaren in blik van de Blue Spirit. Je gooit wat weg maar komt dubbel terug in dit geval. De verzameling blikken nadert weer de rand en kan een tocht naar Nova Zembla overleven.

De krant vermeld ook hier een commissie voor anti-corruptie functionarissen, Petronas heeft een nieuwe tender geopend voor de exploratie van negen olie- en gasblokken, weerwaarschuwingen voor onweer, stijgende vraag naar arbeid en groei banenmarktcijfers. Het zijn vergelijkbare koppen in de krant met de omliggende landen maar er klinkt wel meer positiviteit uit de berichtgeving dan bij ons in Nederland. En voor alle landen streng toezicht op immigratie. Singapore is volledig omringd met hekken, camera’s en patrouillerende vaartuigen. Met name de arme Indonesiërs en Pakistanen proberen een plaats te vinden in deze regio.

De mensen met Chinese “roots” vormen een disproportioneel grote economische factor. De 23% Chinese- Maleisiërs zijn de kern in de handel, ondernemerschap en de stedelijke economie. Vanochtend met de fiets opnieuw op pad naar polyesterhars en je ontkomt niet aan de Chinese winkels. Uiterst vriendelijk en behulpzaam geholpen en als ze het niet op voorraad hebben dan wordt er uitgebreid gebeld. Ik word doorgestuurd naar de dochter van de eigenaar, die een eigen zaak heeft en die het materiaal wel kan leveren. Ik stap van mijn fiets voor de aangewezen winkel en zonder iets te zeggen staat de dochter met twee potten hars en glasmat me op te wachten.

Andrew de man uit Wales met zijn mooie Najad achter de Queen B is volop bezig met zijn renovatie van het schip. Revisie van de motor met 8000 uur, kaalschuren van de antifouling laag, en het herstellen van de binnen betimmering. Hij denkt er nog twee maanden over te doen voordat hij naar Langkawi vertrekt en later naar Australië wil zeilen. Zo heeft elk schip zijn eigen verhaal.

Bij een Chinees restaurant, Horizon Garden Sitiawan, eten we een uitstekende maaltijd. Waar de moslim dames volledig in het zwart gekleed zijn met een rode vlinder als personeels-kenmerk. Hoe een simpel rood strikje een mens kleurrijk kan maken.

indeling Dufour 385

Woensdag, 11-02-2026

Pangkor Island

In Nieuw-Caledonië heb ik een fiets gekocht. Een soort van mountainbike, maar  ik heb daar veel te weinig gebruik van gemaakt. Nu de Queen B op de kant staat en een wat langere periode van onderhoud zich aandient, is het heerlijk om de tweewieler te nemen voor boodschappen en de omgeving te verkennen. Het doel is om een luchtontvochtiger te vinden maar deze blijken maar weinig door de inlanders gebruikt te worden want niemand heeft zulk een apparaat. Ik kan me voorstellen dat als je geen ramen en deuren in huis hebt dat het een verkeerde investering, als je wel ramen en deuren hebt dan heb je vaak een airco en dan is het apparaat ook overbodig.

Twee uur peddelen van winkel naar winkel, veilig aan de linkerkant fietsen. Het verkeer in Maleisië Engels is gedisciplineerd en voel me veilig. Wel vreemd is dat de rijbanen zoveel mogelijk van de winkels zijn gescheiden en dat het een zoektocht is, om de goede afslag te vinden. Als je de afslag van de serie winkels mist, moet je soms een kilometer verder een U-turn vinden om terug te rijden. Soms is het me te gortig en til ik de fiets over de middenberm, om tegen het verkeer in, naar de gezochte winkel te fietsen.

Bij de watersportwinkel een leuk gesprek met de Chinese mevrouw die me happy Chinese New Year wenst. Dat aanstaande zaterdag plaats vindt, jammer dat ik de terugreis gepland heb, want een feestje op zijn tijd mag niet gemist worden. Bij de verfwinkel polyester mat gehaald en hij zorgt morgen voor de hars zodat ik morgen even op en neer moet rijden. Het is warm vandaag en onderweg besef ik dat ik moet drinken. Geen enkel punt, overal is water te vinden bij de kleine supermarkten, dorst lessen op het moment wanneer het nodig is.

Vanochtend de vloer geschuurd en gelakt, het is leuk werk met veel resultaat. De kajuit knapt er zienderogen mee op. In de avond een maaltijd met de complete bemanning en een gesprek met de manager van het restaurant en hij beloofd aanstaande vrijdag een paar typische Maleise gerechten buiten de kaart om te maken. De Blue Spirit treft een zware tegenvaller want de revisie van de motor pakt een stuk duurder uit dan voorspeld en dat is slikken, want de reparatie terugdraaien gaat niet lukken en de lol van een goede motor zal rene niet meer gegund worden want het schip gaat in de verkoop. Een Dufour 385, 2004, volledig uitgerust voor oceaan reizen zoals dinghy met 15 pk buitenboordmotor, reserveonderdelen, gereedschap, watermaker, stuurautomaat, volledige serie navigatieapparatuur, gereviseerde motor, nieuw gegalvaniseerde ketting, goede ankerlier, koelkasten, generator en nog veel meer. Morgen bellen voor de makelaar en ben benieuwd naar de geschatte waarde, die volgens mij een stuk hoger ligt dan René in zijn hoofd heeft.

De verkoop van de Blue Spirit zal een einde maken aan de fijne samenwerking, de mooie belevenissen en de hulp die we aan elkaar hebben gegeven bij problemen. Ik vind het jammer maar zeilen en reizen is ook afscheid nemen. Misschien komen we elkaar in de toekomst weer eens tegen. De wereld is zo groot niet.

Traditionele costuums in Maleisie

Dinsdag, 10-02-2026

Pangkor Marina

De marifoon-kabel is binnen en loop bij de winkel naar binnen. Ik heb wat moeite met de Maleisische mensen want ze doen net alsof ze me niet kennen en moet enkele keren aangeven waarvoor ik kom, alsof het kwartje niet valt. Met een “Aha”-uitdrukking begint de man in een doos te graven naar de bestelling. Dit soort gedrag is ook bij de obers, je bestelt een gerecht van de kaart en er wordt gevraagd of ik er 1 wil hebben. Dan gaan ze de bestelling uitgebreid herhalen en of ik dat wil bevestigen. Soms komt er later een collega voorbij die opnieuw de bevestiging wil hebben. Verder staat de Maleisiër bekend om zijn rustige en beleefde houding. Directe confrontatie wordt vermeden met veel glimlachen, indirect communiceren. Een nee hoor je verpakt als “Can try” of “May be later”.

Het tempo ligt lager dan in Europa, familie en gemeenschap staan centraal beslissingen worden meestal in groepsverband genomen. Wij, Nederlanders, komen onbeleefd over als we te direct aanspreken, wat bij ons normaal is zoals: Dat klopt niet of dat duurt lang, het wordt gezien als een publieke afwijzing, ons ongeduld wordt gezien als voor hen publiek gezichtsverlies zo ook zuchten, stem verheffen of boos kijken. Het wordt gezien als een gebrek aan zelfbeheersing, rust uitstralen is respect.

Nog enkele “not done” zaken zijn: wijzen met vinger, spullen met linkerhand geven, iemand op het hoofd aanraken, te bloot gekleed, grapjes over geloof en schoenen aan in huis of winkel. Ondanks alle verschillen voel ik me hier thuis.

Vanochtend de schilderklus, gaten in schip tijdelijk dichtplakken, bilgeruimte schoon en droog maken. Zeilen van het dek afhalen en in de achterkajuit stouwen, stekker aan de kabel solderen, opruimen. Genoeg klussen te doen.

René en ik gaan samen lunchen in de Aeon Mall. Probeer een luchtontvochtigings-apparaat te vinden maar dat valt tegen en besluiten de avond met een drankje op het strand. De dagen vliegen voorbij met gestage voortgang op de todo lijst.

De te vervangen afsluiter.

Maandag, 09-02-2026

Pangkor Marina

Een slechte nacht achter de rug met veel draaien en klaarwakker zijn schiet ik om half acht wakker. Zo een nacht is een slechte opstarter en de plannen die gisteren gesmeed zijn komen in een ander perspectief te staan. Ontbijten met een krantje en zie dat de klok naar halftien is opgeschoven en moet mezelf dwingen om in beweging te komen. Een nieuwe ronde lakken en begin aan een klus waar ik vannacht in een droom flink mee bezig ben geweest.

De huiddoorvoeren met afsluiters zijn groenblauw uitgeslagen en verwacht dat deze door ontzinking broos zijn geworden. Enkele verhalen uit het verleden waar schepen plots water maken en geen oorzaak kunnen vinden is een mogelijke reden dat er onder een schot een kraan is afgebroken. Je schip zien zinken en de reden niet kunnen achterhalen lijkt me een horrorverhaal.

Met een hoop gemartel om de slangen los te maken inspecteer ik de eerste grote afsluiter van het toilet maar deze blijkt gezond te zijn en plaats de slangen weer terug. De kraan van de watermaker ziet er aan de buitenkant een stuk slechter uit en met een slijptol slijp ik de bouten door en maak de kraan los van de romp. Ook deze kraan was nog goed, een dikke gezonde brons rand geeft aan dat deze kraan niets mankeerde. Nu ik hem stuk gemaakt heb toch maar een nieuwe plaatsen. Met de slijptol maak ik de oude snelheidsmeter en dieptemeter los zodat de onderkant van het schip weer mooi strak wordt. Geen onnodige doorvoeren meer in de romp. Dit zijn klussen die achteraf gezien niet nodig waren maar wel zekerheid geven dat het goed zit.

Opnieuw schilderen, het wasgoed halen en bestel nieuwe kranen. Regel een taxi voor zaterdag en ga aan het strand de telefoontjes plegen en lees over een gezondheidswaarschuwing op Maleisische luchthavens vanwege een Nipah-virusuitbraak in India. Reizigers worden geadviseerd om waakzaam te blijven en dat lijkt me moeilijk want ik kan geen virussen zien met mijn leesbril. Verder nieuws is dat er Pro-Palestina demonstraties zijn in Kuala Lumpur met duizenden deelnemers. Niemand die het heeft over de ongeregeldheden in Iran.

Rond etenstijd komen Susie en René voor een borrel en praten over enkele cultuurverschillen.

Neushoornvogel

Zondag, 08-02-2026

Pangkor Marina

Met een scooter over het eiland rijdend naar het schildpadden centrum, dat helaas gesloten is. Vervolgens naar het VOC-fort wat wel heel klein is uitgevallen en dan te bedenken dat hier 4 jaar lang 60 man gelegerd waren. Een grote steen met inscripties herinnert nog aan deze tijd. Deze steen is een gedenksteen voor een Nederlandse jongen die waarschijnlijk door een tijger is aangevallen en verdwenen. Iets verderop zijn een aantal huizen gebouwd met de trapgevels en klokgevels als een Hollands souvenir. Het geeft mij een beetje trots gevoel dat die periode ondanks alle wreedheden of narigheden, toch herdacht wordt met deze uitingen in de architectuur.

Van de steen en het fort naar de hoofdplaats waar de kapper bezocht wordt. Een vakkundig kapper die met de schaar een kunstwerk levert, in plaats van een virtuoze tondeuse, die geoefend heeft op een schaap. Bij René en mij frisse Hollandse koppies, eten we bij een Chinees een bord Street food. Heerlijk sappige gemarineerde kip met een kwak rijst. Prima eten, maar de presentatie kan wel wat verbetering gebruiken.

Op weg naar het eindpunt komen we nog een 100 jaar oude tempel tegen Een kleine tempel werd gebouwd rond 1924. Gelovigen uit verschillende landen reinigden zich in zee en namen nieuwe energie op van het zonlicht voordat zij de tempel binnengingen. Sindsdien is de tempel verbonden met het grote Maha-festival, dat elk jaar meer bezoekers trekt. De Sri Pathira Kaliamman-tempel wordt beschouwd als een van de oudste hindoeïstische tempels in Maleisië die aan zee ligt. Belangrijke reinigingsceremonies (Kumbabishegam, tempelwijding) vonden plaats op 23 januari 1977, 3 december 1989 en in 1996.

Het lijkt heel wat op de foto’s maar het stelt niet zoveel voor. Op de terugweg nog een bezoekje aan een Chinees in aanbouw zijnde tempel of strandtent, ben daar nog niet helemaal uit. Om halftwee zijn we terug bij Susie die ondertussen een snorkelsessie achter de rug heeft. De middag besteed ik om te lezen en krijg bezoek van een Neushoornvogel. Volgens Dayak-verhalen werd de neushoornvogel gestuurd door de hemelgod om over de mensen te waken. Wanneer hij laag over een dorp vloog, betekende dit: bescherming, waarschuwing voor gevaar, zegen voor een reis.

Krijgers interpreteerden zijn vlucht als een voorteken, links of rechts vliegen kon geluk of tegenslag voorspellen. Ik zie het als een goed voorteken voor de toekomst. Hij gaat natuurlijk niet voor niets naast me zitten.

Fort Dinding

Zaterdag, 07-02-2026

Pangkor Island

Stelletjes die romantisch met speciaal opgemaakte tafeltjes op het strand zitten met een ondergaande zon. Het ziet er een beetje zoetsappig uit met veel roze en zachtblauw. Onder de ballonnen doorkijken, over het mooie boeket met flakkerend kaarslicht naar de ondergaande zon die het op het laatste moment laat afweten. Ik hoop niet dat de mislukte zonsondergang consequenties heeft voor de bruidspaartjes in de toekomst. Het publiek op het terras zit met grote ogen naar de verschillende tafereeltjes te kijken. Een stel zit ver uit elkaar, het andere kijkt alleen maar op de telefoon en hebben geen oog voor elkaar. Toch is het een leuk gezicht en wens ze van harte een gelukkige toekomst.

Pangkor Island is een Taxfree eiland en wordt druk bezocht door toeristen. Het heeft wel wat, stranden, schildpadden centrum, winkels, Street food en veel te beleven zoals zeilen, snorkelen, vissen, waterscooters en je rond laten zwieren achter een speedboot op een kussen. Het eiland heeft buiten het moderne plezier een rijke natuur en er is nog veel jungle wat dan weer met een Quad is te zien.

Een Hollands fort dat door de Hollanders Fort Dinding genoemd werd en gebouwd in 1670 door de VOC als opslagplaats en verdedigingspost voor de tinhandel uit het tinrijke Perak. Tin was een belangrijk handelsproduct in Zuidoost-Azië en de VOC wilde deze handel veiligstellen. In 1690 verwoest door lokale Maleisische strijders uit onvrede over de Hollandse methoden om tinhandel en -winning te controleren. De Hollanders kwamen in 1743 terug en herbouwden het fort en plaatsten er 60 soldaten tot 1748. In 1973 is het door Maleisië gedeeltelijk gerestaureerd.

Vanochtend wakker geworden op een vast op de grond staand schip, geen geschommel of zacht gekraak, het voelt heel anders. Genieten van de rust aan het ontbijt en om 10 uur sta ik klaar om in de Ferry te stappen naar een andere wereld die toch zo dichtbij is.

Vrijdag, 06-02-2026

Pangkor Marina

Er zijn van die dagen dat alles in een stroomversnelling gaat. Terugkijkend op een rustige start van de ochtend verf ik de ingang en de bordjes van de ingang. Koffie drinken bij René waar de monteur een ware legpuzzel aan het creëren is door de motor binnen in de kajuit te demonteren. De zoon van Bula moet telkens zijn vader bellen, hoe iets uit elkaar gehaald moet worden en doet schroefjes, veertjes, boutjes en moertjes in gecodeerde zakjes.

Bij de watersportzaak bestel ik de VHF kabel die maandag geleverd wordt. Susie boekt de veerboot en hotel naar Pangkor Island voor zaterdag en zondag. Lijkt me een leuk uitje tussen alle werkzaamheden in. Bij Ruz vraag ik of de Queen B volgende week uit het water kan maar komt met de opmerking dat het ook vandaag kan. Even schakelen en ga akkoord. Met de fiets naar een andere watersportzaak maar die blijkt gesloten en vind uiteindelijk onderweg terug naar de haven, een verfwinkel met een pot houtolie. Onverwacht goedkoop en ChatGPT is lovend over de inhoud. Terug aan boord schilder ik de binnenbetimmering nog eens.

De terugreis naar Nederland geboekt en een hotel om de avond ervoor te overnachten. Rond half zeven vaar ik naar de botenwagen die de Queen B statig uit het water tilt en brengt me naar een prima plaats naast de haven met een stroom-aansluiting.

Tussen de bedrijven door maken we kennis met verschillende paradijsvogels zoals Mickey, de lady-boy. Direkt valt me binnen “Mickey met een dickie” maar het blijkt een bijzonder aardige meid/vent te zijn. De vriend komt erbij staan en zijn duidelijk gelukkig met elkaar. Mickey wordt een galante hand gegeven bij het afstappen van de boot en ze houdt angstvallig haar tasje vast. De Deen die een afspraakje maakt met een tinder-ontmoeting en met een schip uit de strijd komt. De Pakistaanse nieuwe ober die overal ja op zegt en toch naar zijn baas loopt om de bestelling opnieuw op te laten nemen. Een fijne dag met veel beweging en reuring, en een Queen B die gefixeerd staat waar geen enkele tornado vat op kan krijgen.

summum van lakwerk

Donderdag, 05-02-2026

Pangkor Marina

Bij een Islamitische Chinees met een Palestina vlag aan de muur eten we uitstekend maar wat zijn deze mensen slecht service gericht. Te weinig bestek op tafel, geen servetten, borden worden op het eind van de tafel gezet en ik voel me bekeken. Duidelijk niet gewend aan buitenlanders maar je zou toch kunnen aannemen dat een restaurant blij is om gasten te ontvangen en voor ze te zorgen. Klanten moeten blij zijn om terug te komen.

Vanochtend de Queen B verlegd naar de vrijgekomen plaats van de Blue Spirit. De genua opgeruimd en haal enkele lijnen uit de mast om deze bij Susie in het appartement te laten wassen. Koffiedrinken bij René waar de monteur druk bezig is met het demonteren van de motor.

Terug aan boord beginnen aan het schuurwerk van de verveloze belabberd uitziende ingang van de Queen B. de ingang van de boot krijgt het te verduren door het leunen met natte jassen tegen het teakhout, de slagregens die tegen het schot aanwaait en de vingers die vette sporen achterlaten op het kale houtwerk. Schuren is meer werk dan verwacht maar wel dankbaar want er komt weer mmoi blank houtwerk tevoorschijn. Met satijn jachtlak zet ik de eerste laag erop en ben blij dat het begin is gemaakt.

Een onderhoudsdag maar wel een die laat zien dat het opschiet en zo ook bij de Blue Spirit waar het ijzeren zeil inmiddels uit de boot is getild.

Om de avond af te sluiten drinken we nog een drankje bij het Beach café.

Speciale botenkar voor 40 ton.

Woensdag, 04-02-2026

Pangcor Marina

Op de fiets door de warmte maar gelukkig koelt de rijwind zodat het best te doen is. Eindelijk een bestemming waar de tijd is om de dingen te doen waar je zin in hebt in plaats van het eeuwige gerepareer. De klussen die ik nu doe zijn gewone onderhoudsklussen en heb vanochtend de ankerketting van het dek getrapt om deze met de zoetwaterslang eens zoutvrij te maken. Het relais van de ankerlier in de beschermkast ingebouwd en de jerrycans weggestopt in de ankerkluis.

Een aantal dagen geleden heeft de watermaker zijn eigen spoelwater geproduceerd. Met de slangen in een emmer en de pomp op spoelen denk ik tijd te hebben voor een bezoek aan het toilet. Is praktisch want de tijd van het wachten wordt op deze manier mooi besteed. En dan net bij het begin van de grote boodschap, hoor ik de slang uit de emmer springen die er in de kajuit een flinke bende van maakt. Met de broek op de knieën en ongemakkelijke houding schakel ik snel de pomp af. Zo blijf je bezig, met handdoeken vegend en met het openen van het bilge-luikje, wrijf ik het water van de vloer. Ik schiet van mezelf in de lach, en weer een typische actie die mij overkomt.

Vanochtend koffie gedronken bij de Blue Spirit die bedremmeld afscheid moeten nemen van heel veel mooie spullen, verzameld in de loop van de jaren. Bij Rush de korting voor drie maanden liggeld geregeld en lever het wasgoed in en breng de gastank naar het vulstation. Dagelijkse zaken die wel gedaan moeten worden.

Om halfzes vaart de Blue Spirit naar de helling waar een kar al wacht, met een vaartje op de kar varen waar een hydraulisch liftsysteem in een fractie van tijd de blue Spirit boven water laat zweven. Dat ze dit soort botenkarren niet bij ons hebben. Het achttal mannen verstaan hun vak, binnen een kwartier is de boot uit het water, afgespoten en naar zijn plaats gebracht waar de mannen de boot orkaan vast weten te stouwen. De haven is niet goedkoop maar als je ziet hoeveel vakkundigheid en goede equipment men heeft, dan geeft dat een geruststellend idee om hier voor een tijdje te blijven.

Moskee Pangkor Island

Dinsdag, 03-02-2026

Pangkor Marina

Op de Blue Spirit een kopje koffiedrinken in afwachting van de monteur die de motor komt inspecteren voor een eventuele revisie. Een kwartiertje later dan verwacht komt de monteur en is vrij snel overtuigd om de motor uit het schip te halen voor verdere reparaties. René heeft alle onderdelen al in bezit zodat er niets besteld hoeft te worden. Afspraak is als de Blue Spirit uit het water is hij direkt kan beginnen. Dat is snel en René ziet de wereld wat positiever want dat betekent dat hij weer op schema komt.

Bij de havenmeester worden we door Rush ontvangen die snel korte metten maakt met onze papieren en besteld ook een taxi. René ontdekt een groepsfoto van de deelnemers van Miss Maleisië en we roepen in koor naar Rush of dat zij het is op de foto daar rechts in de hoek. Haar hoofddoek begint te fladderen, met een vrolijke lach ontkent ze hevig maar ze is erg gecomplimenteerd. De dames in het kantoor gniffelen achter hun computer want een blozende Rush is nog niet eerder gezien. René krijgt voorrang om de Blue Spirit morgen met hoogwater uit het water te halen zodat nu alles wel heel mooi in elkaar schuift met het takelen en de monteur.

Rush bestelt een taxi die de weg weet naar de immigratie en de kustoms. Eindelijk eens kort en krachtig stempelende ambtenaren, zonder enige stress, zijn we snel ingeklaard. Terug naar de haven waar ik een snelle lunch maak om vervolgens op de fiets de omgeving te verkennen. Van dit soort landschap is moeilijk een mooie folder van te maken en de omgeving doet me denken aan Den Helder. De marine heeft hier zijn basis en ook een groot marine dorp met Oostblok-flats die genummerd in rijen staan. Grote rollen prikkeldraad moeten de mensen binnen houden of zijn ze bang voor terreur van buiten?

Terug aan boord de diesel uit de jerrycans in de tank, de bulletalie opruimen, de neerhouder terug hangen en nog enkele klussen totdat ik het genoeg vind en een plekje zoek aan het strand met telefoon. Koen zoekt een auto voor me uit en aan tafel krijgen we bezoek van een Nederlands stel dat geëmigreerd is naar Australië. Henk 83 en Lucie 80, het schip zelf gebouwd en reizen nog steeds. Leuke gesprekken met enthousiaste mensen die durven te leven.

Maandag, 02-03-2026

Pangkor Marina

Stille straten en doodse gebouwen. Er zit geen leven meer in dit mooi opgezette project. De kinderspeeltuin is verlaten ondanks de mooie speeltoestellen, de luiken van de winkels zijn hermetisch gesloten. Het is een Public Holiday maar is niet de reden van de desolaatheid van deze wijk.

Een wandeling door de straten van "niets te zien", bestel ik de grab naar een superwarenhuis Aeon waar gelukkig wel mensen  zijn. Niet extreem druk maar goed te doen. In de elektro-winkel koop ik een inductieplaatje om gas te besparen aan boord. In de supermarkt wat ontbijtspullen en laten ons terug brengen naar de Marina.

Op de werf van de Marina is een grote diversiteit van schepen maar ook van bewoning. Enkele schepen zijn omgebouwd tot permanente bewoning, andere hebben de moed verloren en de dekzeilen flapperen kapot mee met de wind. Wasgoed hangt aan de reling te drogen, en de verzamelde troep van "dat kan ik misschien nog wel eens ooit gebruiken" ontsieren de statigheid van het schip. De boot takelt af, zo ook de ambities en de geest van de zeilers met hun dromen.

De werkplaats van de werf toont dat ze hier hun vak wel kennen en het is mooi om te zien hoe de reparaties polyester eruitzien en ook de nieuw geverfde schepen liggen er oogverblindend glanzend bij. Bij het strandcafé een “Zon in de zee zakker” (Sundowner) drinken met een prima maaltijd. Personeelsleden zijn erg aardig en behulpzaam met allerlei tips over de omgeving.

Vanochtend kon ik het niet laten om toch wat te klussen zoals v-snaar spannen, een nieuwe draad trekken van de startaccu naar contactslot zodat het starten over de huisbank accu voorbij is. Ondertussen ontdek ik waarom er steeds wat koelvloeistof bijgevuld moet worden. Een simpel slangetje in het overloopbakje zit los.

Zondag, 01-02-2026

N 03° 16’ 600 E. 100° 59’ 189. -  Lumut, Pangkor Marina, Maleisie

Een heerlijk windje in de zeilen en elke uur dat er wind is, is meegenomen omdat er helemaal niet gerekend is op wind. Het gaat niet snel, 2,5 knoop tegen de stroom in en hopen op de stroom mee later. Onbezorgd over de accu’s want deze moeten goed doorgeladen zijn, let ik niet op besparen. Driekleurenlamp, dieptemeter, windsnelheid, snelheid, AIS, VHF, GPS, kaartprogramma, steeds laden van laptop en telefoon vanwege gebruik als ondersteuning Navionics, de grote stuurautomaat, af en toe binnenverlichting en de koelkast. Ongemerkt worden de accu’s leeggezogen door het gebruik en ik merk er niets van. De onnozele heeft de halve wereld.

Om zes uur is er contact met René die voorstelt om toch maar de motor te starten omdat we anders niet voor donker in Pangkor zullen zijn. De motor start niet, zelfs geen droge klik. Tjonge, wat nu weer klinkt het in mijn hoofd. Bij de controle op het schakelpaneel blijkt de spanning teruggelopen te zijn naar 11.6 volt en de apparatuur blijft door functioneren. Het vreemde is dat de startaccu niet ontladen is terwijl bij het omdraaien van de sleutel de stroom van de huisbank afgehaald wordt. Met een draadje het startrelais activeren en de kar slaat aan. Via de marifoon roep ik René op dat het probleem tijdelijk is opgelost. Ik moet wel op de zon wachten voor wat extra spanning omdat de dynamo geen beginspanning heeft en daardoor geen veld en met de spanning van de zon kan de kleine stuurautomaat ingeschakeld worden. Tot acht uur als de zon krachtiger wordt vaar ik de Queen B op het handje met de kompasnaald die de richting bepaald. De stand van de zon gebruik ik als hulpmiddel om koers te houden.

Motorzeilend door een mooie zee, vissers die in de weg varen en de Blue Spirit heeft een bijna-botsing omdat de kapitein zijn werk op het achterdek belangrijker vindt dan de uitkijk houden. Met een wegdraaiende manoeuvre komt René omgekeerd langszij en moppert tegen de lui op het dek die glimlachend visjes aan het binnenhalen zijn.

De vervelende opstart van de motor maakt veel bij me los en de ontspanning van een tijdje zonder gekke dingen wordt ineens te niet gedaan door een nonchalance die ferm afgestraft wordt. Veel scenario’s spelen door mijn hoofd en zullen binnenkort toch enkele beslissingen moeten maken hoe ik met dit avontuur verder wil.

De laatste loodjes wegen zwaar ondanks alle mooie omstandigheden, toch goed dat we twee uur voor aankomst de motor van de Blue Spirit bijzetten om wat extra snelheid te maken en varen om half zes de haven binnen, waar we door bijzonder vriendelijke bootjongens opgewacht worden. Is dit het einddoel van een lange relatie tussen de Blue Spirit en de Queen B? René wil nog graag voor de verkoop zijn motor op en top hebben en hoopt hier een goede monteur te vinden die direct tijd heeft om de klus aan te nemen. Zo ja, dan blijf ik hier een tijdje liggen als einddoel, voor enkele maanden.

Bij het strand-café ontmoeten we James de eigenaar. Een vriendelijke man die ons uitnodigt om plaats te nemen aan een tafel waar een verjaardagsfeest gehouden wordt. Gelukkig slaat René het aanbod af en nemen plaats aan het water waar de zon zich aan het zicht onttrekt. Moe en tevreden bij een mooie plek met uitzicht op de bergen van Pangkor Eiland en eindelijk gelijkgestemde bootmensen om ons heen. De maaltijd blijkt plots betaald te zijn door James als ontvangst.

Pangkor Marina met resorts

Zaterdag, 31-01-2026

Tajung Tagang. -  N 03° 16’ 600 E. 100° 59’ 189

Door afspraken dat Maleisie, Filippijnen en groot gedeelte van indonesie dezelfde tijd hebben is het op deze lengtegraad nog erg donker om zeven uur. Normaal gesproken wisselt de tijd elke 15° lengtegraad met een uur. Maar als de mens van het natuurverschijnsel gaat afwijken dan moeten sommige mensen beginnen met werken in het vroege donker en de anderen kunnen met licht aanvangen. Voor mij betekent het ankerophalen om 7 uur in het donker. Voor vandaag een tocht van 50 mijl naar een aanlegplek aan een rivier.

Mooi weer, zonnetje en lichte wind in de zeilen kunnen we onverwacht en in weerwil van de voorspellingen toch zeilen. In de verte zien we een collega zeiler Babar een 13 meter lang zeilend jacht in de voor ons tegengestelde richting varen. Bijna zeker vaart het schip op de motor gezien zijn snelheid. De wind neemt wat toe en komt in een wat ongunstige hoek in de zeilen zodat de Queen B een 20 graden van koers moet afwijken om de boel zeilend te houden. De stroom staat flink mee, de wind draait terug naar een comfortabele richting en zijn al flink op scheut voor de ankerplek totdat Rene zich meldt en voorstelt om door te varen omdat er wat wind staat en het nog maar 100 mijl is. Het maakt me niet zoveel uit en vind het wel prettig om door te varen.

Het diner dat ik zou koken, wordt uitgesteld en maak voor mezelf een pasta met saus en enkel kipkluifjes. De wind valt weg en de motor gestart.

Om 23.50 uur kan de kar uit en glijdt de Queen B de nacht uit in de dag van morgen

Melakka

Vrijdag, 30-01- 2026

N 01° 38’ 02 E. 103° 00’348  -  Tajung Tagang

Zonder stress de nacht beleefd. Op een paar vissersschepen na is de wacht zonder koerswijzigingen of weersveranderingen verlopen. Met de mooie sterrenhemel en de bijna volle maan die van de nacht een bijna dag maakt. Erotiserend romantisch licht over het water uitgespreid op de zacht kabbelende golfjes die allemaal een kleine schitter geven, dat is zuchten vanuit de kuip van verwondering. Dit zijn de momenten dat het solozeilen niet helemaal ideaal is. Met de paar kleine slaapjes van 10 minuten voel ik me verrassend goed en heb niet het gevoel van enige vermoeidheid.

De Straat van Malakka, 600 kilometer lengte is een historische ontdekkingsreis naar de geschiedenis van de Hollandse scheepvaart. Op veel punten langs de noordkant zijn nederzettingen geweest maar vooral de dichtbijheid van de Indonesische archipel drukken een stempel op het verleden. De Gordel van Smaragd blijft in het zicht ondanks dat we de Maleise kust volgen. De stad Malakka rijst als een wereldstad aan de horizon op. Futuristische wolkenkrabbers, het gonzen van een grote stad en ter verwelkoming van die twee Hollanders neemt de wind toe tot een dikke 6 Bft. Dubbel gereefd grootzeil en fok scherp tegen de wind in krijgt de oude dame het echt op de heupen en stuiven met een 9 knoop door het water. De witte kammen op de golven spatten tegen de romp uiteen en slierten met helderwit water spuit over het dek. De buiskap is gemaakt om buiswater tegen te gaan en doet haar werk.

Met de Windy-app die windstiltes beloofd voor het einde van de middag en nacht besluiten we om een ankerplek voor de nacht te zoeken bij een appartementenhotel in Tajung Tagang. De hotelkamers zijn een soort van cabines die op palen staan zodat elke hotelkamer een uitzicht op zee heeft. Mooi project, leuk idee.

Anker uit op 5 meter diep water en breng de avond gezellig samen in de kuip door bij de Blue Spirit.

Reparatie walhalla Blue Spirit?

Donderdag, 29 -01-2026

Johor – N 01° 38’ 02 E. 103° 00’348

Vannacht is de verklaring van de verzekering bij de Blue Spirit binnengekomen en kunnen ze de stempel bij de immigratie halen om de rest van de papieren vrij te maken. Om elf uur is het zo ver en het is prima op tijd om nog te kunnen vertrekken. Spullen klaarleggen, opruimen en lunchen en varen rond 13 uur de haven uit. Mooie haven maar de procedures voor inklaren en de norsheid van Perdana voelt niet goed zodat het goed is om verder te gaan. Op naar Pancor, de ultieme reparatieplek, het zogenaamde walhalla.

De weersverwachtingen melden te weinig wind maar dat pakt anders uit. Met een noordoostenwind 3 tot 4, motorzeilend naar de brug en zeil naar de monding van de rivier. De stroom mee, wind in de zeilen en geniet met volle teugen van dit “mooiweer” varen, de kleine bui om 17 uur niet meegerekend.

In de avond wakkert de wind wat meer aan en moet een rif steken om het gedartel van de oude dame de Queen B in toom te houden. Prachtige nachtlucht, snelheden van 7 knoop, de schepen passeren braaf in hun verkeersscheidingsstelsel zodat wij de veiligheid en zekerheid voelen daarbuiten. De grote aantallen tankers en bulkschepen liggen voor anker en zijn mooie ijkpunten vanwege de lampen op het dek.

De snelheid kan gemakkelijk opgebouwd worden omdat we in de smalle Straat van Melakka varen en hierdoor een vlakke zee zonder opgebouwde golven of swell. Met de meegaande wind schuift de Queen B als door een emmer met snot. Met een gemiddelde snelheid van 4,7 knoop sluit ik de dag af.

Puteri Marina Johor

Woensdag, 28-01-2026

Johor

Als twee schooljongens naar het havenkantoor zonder het gevraagde “Port Clearance” document. Perdana kan het niet begrijpen dat wij het formulier kwijt zijn, maar tijdens het gesprek komt naar voor dat de Port Clearance afgegeven wordt door Customs.

En nu gaat er een lamp branden, bij Customs hebben we 4 uur op kantoor gezeten voor een digitale inschrijving, waar de heren Customs niet toe in staat waren om deze ingevuld te krijgen en dat Susie het uiteindelijk oploste. De mannen waren zo blij om naar huis te kunnen gaan dat wij zonder het document zijn vertrokken, terwijl ik duidelijk gevraagd had: Is dit alles? Ja, zo is het goed.

Dezelfde Customs in Terempa heeft ons al eens in Ranai vorig jaar in een lastig parket gebracht en nu ook hier in Johor. Perdana kan dit manco niet zelf oplossen en gaat bellen met de Customs van Johor. Met een delegatie komen de officieel doende ambtenaren naar de schepen en we worden serieus ondervraagd. De twee documenten die we wel gekregen hebben van de Customs tonen aan dat we wel degelijk daar zijn geweest om uit te klaren. Met een paar extra formulieren en handtekeningen wordt de procedure weer opgestart.

 Perdana vraagt nu om de verzekeringspapieren waar expliciet vermeld staat dat in geval van scheepsberging, dat de verzekering de kosten betaalt. Ik kan het formulier van Pantaenius overleggen maar bij René staat het niet vermeld in zijn polis. Met enig genoegen zie ik op het gezicht van Perdana dat hij de Blue Spirit kan laten zweten. Ik word opgehaald met een grote elektrokar en kan mijn paspoort afstempelen bij de immigratie. René moet contact zoeken met zijn verzekeraar voor de dekking in geval van deze clausule van schip-berging.

Bovenstaande is kort opgeschreven hoe het er aan toegaat bij de heren bureaucraten en het kost ons de hele dag. Bij de kiosk op de ferry-terminal haal ik de Hotlink telefoon/internet kaart voor een betrouwbare verbinding.

Wat kleine boodschappen en een drankje aan de haven. De documenten van de Blue Spirit zijn nog niet compleet en hopen een snel antwoord van de verzekering.

Strait of Malakka

Dinsdag, 27-01-2026

Straat van Malakka. -  Maleisië, Johor

Terechtkomen in de kermis die je had willen vermijden. Ik wil de passage van Singapore graag bij daglicht maken maar zit nu in de pikdonkere nacht met duizenden lampjes om me heen. Verdwaald als een mug in de kerstboom. Het begon al rond middernacht toen de Shippinglane opengegooid werd. Lange rijen 4-dik, schepen die allemaal haast hebben, en op de plek buiten de Trafficzone waar ik me veilig voel, komt plots bij een inhaalmanoeuvre een groot schip wel heel dichtbij mijn kleine bootje. Met het zoeklicht maak ik de dikke jongen attent op de aanwezigheid en zie het schip heel snel terugdraaien naar de plaats waar hij wel mag varen. Het schip heeft me niet gezien is mijn conclusie terwijl de AIS goed werkt, het toplicht geeft een helder licht maar “tijd is geld” blijkt een drijfveer voor onveilig handelen.

De perceptie van de Straat van Malakka invaren en dan ben je direkt voor Singapore is net anders dan gedacht. Wat zijn de afstanden ver en dat Singapore is een eiland-staat en niet alleen en stadstaat. De drukte wordt intenser voor de verschillende baaien van Singapore waar duizend en meer schepen liggen en varen. Aan stuurboord de drukke scheepvaart lijn in de smalle Straat, de schepen, die in en uit de lijn gaan varen om de ankergebieden te bezoeken of te verlaten.

De verzorgende schepen die in volle vaart hun werk doen. De AIS is onleesbaar geworden van het aantal waarschuwende blokjes op het scherm en het alarm is al lang uitgezet, want het apparaat blijft maar krijsen dat de dingen fout gaan. Liever de AIS gek dan ik, zodat ik gewoon op zicht navigeer en met herkennen van de lichten moet doen. Het gaat twee keer bijna fout, een schip met witte lampen en een rode zie ik aan voor een boei omdat het groene licht niet zichtbaar is. Het blijkt een sleper te zijn en ik waan me veilig omdat ik het rode licht aan bakboord heb. De schipper denkt er anders over maar ik zag het niet als een gevaar.

Een moment later opnieuw een man over de VHF die zegt “I think you make a lot of trouble”. Mijn eerste reactie is dat de man mij kent want een Chinese medewerker heeft verschillende keren tegen me gezegd: ‘Bertus you love trouble’. De schipper blijkt me niet te kennen en hij vergeet dat de Queen B een zeilend schip is en daarom voorrang. Het gaat allemaal goed maar het is een aanslag op mijn fysiek en verlang ernaar om even de ogen dicht te mogen doen en dat zit er bij deze omstandigheden niet in.

Even verder ligt een groot Cruiseschip te bevoorraden en vaar voorlangs bij een uitwijkmanoeuvre voor een ander heel donker gevaarte. Ik waan me veilig maar plots begint het Cruiseschip snelheid te maken en ik start de motor om zowel het Cruiseschip als het donker gevaarte te ontlopen. Een mangel situatie en het is moeilijk kiezen voor een veilige ontsnapping uit deze puzzel. Het Cruiseschip voert naar mijn mening een gevaarlijke manoeuvre uit door in volle vaart zich in de Shippinglane te persen en hindert de grote vrachtschepen die snel vaart moeten minderen.

Een groot welkom voor daglicht dat het allemaal veel overzichtelijker maakt, maar ook de enormiteit van de omgeving laat zien. Wat een schepen, wat een heksenketel door de combinatie van de Straat die vlak voor Singapore loopt en de verschillende baaien.

Bij de laatste baai vlak voor de draai naar het noorden is het nog 40 mijl te gaan en probeer te zeilen maar de snelheid laat me in de steek zodat de motor bijgezet moet worden om de Puteri haven te halen voor het donker. De overspannen drukte is voorbij, mooi weer en een redelijk windje in de zeilen kan ik de ogen knikkebollend voor slaapjes van 5 minuten sluiten. Het ontspant en kom over de grootste slaap heen. De uiteindelijke afstand en tijd om naar de eindbestemming te komen valt me tegen maar ben blij om 16 uur de haven binnen te varen.

René wacht me op en zegt dat we nog kunnen inchecken en inklaren bij de havenmeester. Wankel op de voeten met rode ogen loop ik mee met de documenten naar Perdana de havenmeester. Perdana heeft waarschijnlijk ook heel weinig geslapen en een lange dag gehad want zijn klantvriendelijkheid loopt op naar ijzigheid in de tropen omdat we een document niet hebben dat verstrekt moet zijn door de Customs in Indonesië. Het is einde van de dag en hij stuurt ons terug naar de boot om nog eens te zoeken en spreken af om morgen de procedure te doen. Lijkt me verstandig met de gemoedstoestand aan weerszijde veroorzaakt door de lange dag.

Ontspannen en voel me niet vermoeid ondanks alle belevenissen. Gezellig samen een hapje eten in de bar, blij dat we er 258 mijl gevaren hebben in 48 uur. Weer een hele stap dichter bij het einddoel.

Dit is dan nog een grote, vaak zijn ze veel kleiner

Maandag, 26-01-2026

N 002° 49’ 352. E. 106° 49’ 823  -  Straat van Malakka

Met een mooie afgelegde afstand open ik een nieuwe pagina in het logboek. Ik voel me goed, het weer ziet er prima uit en de 1,5 meter golven, op een schuiver na, zijn goed te doen. In de vroege ochtend kom ik een aantal vissersschepen tegen die op en neer varen maar wel mijn aandacht vragen zodat mijn goede nachtrust toch een beetje verstoord wordt door de heren vissers. Eén visser komt heel dichtbij en kom in de “opletten modus”. Je weet maar nooit met piraterij of dronken vissers maar het loopt gelukkig goed af, de mannen zie ik in de donkerte met elkaar praten en herken een zwaaiende arm.

Klaarwakker aan een vroeg ontbijt en koffie, de Queen B houdt eerst haar snelheid maar zwakt later toch wat af. De golven blijven doorkomen en is soms wel iets te warrig. Regelmatig opgetild door een hoge golf, slingert het schip met een rare sprong eerst met de golf mee om vervolgens door de andere golf bij de terug-slinger vol getroffen te worden. Het water spat aan dek maar het lijkt erger dan het is.

Opnieuw plotseling een nieuwsgierige Indonesische visser langszij en hij zwaait me goedendag. Allemaal lief en aardig maar de schrik zit er opnieuw in. Enthousiast terugzwaaien en terugsturen naar zijn visgronden, zijn stokken in het water, de FAD’s of blijf op je ondieptes hangen met je boot.

De bergen op de eilanden zien er typisch vulkanisch uit zodat de zeebodem natuurlijk ook deze grillige vormen hebben zoals het land. Daarom zijn er verscheidene ondieptes, van 150 meter naar 8 meter is niet ongewoon. De vissen houden ook van bergklimmen onderwater zodat het een verzamelplaats is van vistoerisme. De rovers maken er dankbaar gebruik van voor een makkelijke maaltijd en daarom ook de vissers die er een trip van 50 mijl er graag voor over hebben in de onverantwoorde gammele bootjes.

Rond 18 uur naderen we de ingang van “De Straat van Malakka”, natuurlijk veel te vroeg door de snelle vaart zodat Singapore Entrance in de nacht zal passeren. Ik bereid me alvast voor om wat rust te nemen en de ogen te sluiten maar lukt me deze keer maar ten dele. De avond valt en het wolkendek houdt de maan op een afstand zodat het echt donker is. Voor de kust van Johor, waar het redelijk ondiep is het opvallend dat er honderden vrachtschepen voor anker liggen. Wat is er aan de hand? Waarom deze indigestie, is er iets gebeurd op het wereldtoneel, het zijn de vragen die bij me opkomen. Het vrachtverkeer van zuid naar noord gaat wel gewoon door. Aangekomen in de vernauwing van de Straat gaat het plots stevig doorwaaien en moet de genua reven. Windkracht 6 met een vervelende zeegang door opstuwing van het water met stroom mee zorgt voor snelheden van 7 knoop. Het is prettig dat er op het traject naar Singapore geen scheepvaart zodat we de hele Shippinglane voor mezelf heb.

Zondag, 25-01-2026

Terempa. -  N 002° 49’ 352. E. 106° 49’ 823

Met een wandeling over de lange brug naast de havenkom slaan we de middag een beetje stuk. Vanochtend boodschappen gehaald en een koffie bij het zo vertrouwde koffierestaurant met de invasie van Denen. We zijn klaar voor vertrek en plannen de 16.00 uur om Singapore bij daglicht aan te lopen.

Op de afgesproken tijd haal ik het anker op en loop tegen het eerste mankement op. De kleine stuurautomaat werkt niet meer en vervang deze snel met de reserve automaat die al aan boord is. De zon zakt langzaam achter zijn wolken, de eilanden geven een donker schijnsel van een dreigende massa maar je weet hoe groen en idyllisch deze eilanden op Terempa zijn. 188 Eilanden zijn niet bewoond en dat geeft aan hoe groot dit gebied is, de Nederlanders zouden het totaal niet kunnen beheren vanwege tekort aan manschappen.

Met ideaal zeilweer, open nachtlucht krijg ik de kans om met de kwartierslaapjes een redelijke rust te krijgen en eet uit verveling een heel pak met koekjes op. Spijt komt na de zonde, het is zonde van de spijt, want de koffie met koek en de ondergaande zon aanschouwd vanaf mijn vaste plekje in de kuip heeft iets bijzonders. Rust rond me en rust in het hoofd.

Logo Customs Anambas

Zaterdag, 24-01-2026

Moon Rock Bay. -  Terempa

Als een kleine jongen word ik achter de computer gezet om in te loggen voor een elektronische inklaring. Twee dagen geleden had ik deze exercitie al eens mogen doen die toen op mislukking uitliep want de website weigert mijn drie emailadressen te accepteren. Op geen van de adressen kwam toen een bevestiging bericht terug, en nou dus ook niet. Of ik dankbaar moet zijn begint de ambtenaar om me te helpen in het systeem te komen maar dat lukt hem ook niet. Vervolgens de Chef met dubbele strepen op zijn epauletten, die de geest in de Intel-inside wil blazen maar dat viel even zwaar tegen. Driftige telefoontjes naar IT-mensen in Batam. Opnieuw proberen en weer eens, telefoneren, mij boos aankijken met de vraag of we soms naar Batam willen zeilen? Ik zie de bui al hangen want daar aangekomen val ik opnieuw in de gordiaanse wirwar van transistortjes die de verkeerde kant opkijken. Na drie uur hoor ik een blijde zucht en zegt de Chef dat via Batam en Jakarta mij een registratie verstrekt zal worden. Ik maak de heren toch even duidelijk dat het niet mijn probleem is maar degelijk een Custom’s probleem dat hun website niet naar behoren werkt. Inmiddels heeft Susie in het tegenover liggende café wel een verbinding en inlog weten te bewerkstelligen en de heren willen maar o zo graag de assistentie van Susie om de inlogprocedure voor de Blue Spirit en de Queen B door haar uit te laten voeren.

De volgende stap is de schouwing van de twee schepen en de assistent en de chef gaan met ons mee op het heftig op en neer dansende dok veroorzaakt door de flinke golven en de swell. Ik vraag aan de Chef of hij kan zwemmen en de man geeft aan dat hij niet kan zwemmen. Ik zeg direkt dat ik hem dan ook niet meeneem in de dinghy en dat wij daar de verantwoordelijkheid niet voor dragen. Dankbaar kijkt de man me aan en stuurt de assistent, die wel kan zwemmen, mee. Met schrik stapt hij in de op en neer stuiterende bijboot en ik zie de man al groen worden. Met voor hem kunst en vliegwerk stapt hij aan boord van de heftig bewegende Queen B. Ik krijg medelijden want hij wordt echt ter plekke zeeziek en ik zie hem met grote tegenzin de inspectie binnen in de boot uitvoeren. Zich angstvallig vasthoudend kruipt hij terug door de kuip naar de dinghy waar Rene op hem wacht. Na de inspectie van de Blue Spirit varen we terug naar het dok waar de man een levensgevaarlijke blijdschap sprong uit de bijboot maakt waar hij bijna aan de andere kant van het dok in het water valt. Wat is hij blij dat er weer vaste grond onder de voeten is. De situatie is zo komisch dat we schaterlachend de vlucht naar de wal van de man volgen.

De rest van de formulieren worden nu onderhandengenomen en met uurtje extra krijgen we de inklaring en als presentje ook de uitklaring. Dan hoeven wij niet meer terug en hij hoeft geen inspectie op de boot meer uit te voeren.

In het koffie-café een maaltijd en een koude koffie praten we nog smakelijk na en terwijl het vandaag zo mooi was begonnen met een ontspannen zeiltocht met genua. De golven met witte kammen, en de 6 Bft wind duwden de boot richting Terempa. Waar we konden ankeren in de onrustige havenkom.

ecosymbiosis

Vrijdag, 23-01-2026

Moon Rock Bay

Een dag inruimen om te luieren. De wind is flink toegenomen en de Queen B ligt stevig te schommelen achter het vertrouwde anker. Het rif zorgt gelukkig voor wat beschutting maar de wind jakkert door de mast. Wat verder op stuiven de golven met brekende kammen voorbij en hebben een prima beslissing genomen om hier in de baai te blijven liggen in plaats van de Tarempa haven.

Susie wil met alle geweld snorkelen maar ik zie dit helemaal niet zitten om tussen de omhoog-krullende golven mijn snorkel boven water te houden zodat René en ik koffie gaan drinken aan boord. Rustig bijpraten en bespreken de tocht naar Johor en wat dan verder.

Ee rustige middag en wat rommelen aan de windvaan waar ik constateer dat na twintig jaar trouwe dienst de lagers en de asjes wel erg veel speling hebben gekregen en zal als de Queen B ergens rustig ligt, moeten reviseren.

Op het einde van de middag een internet sessie op het Resort en een gesprek met Antje de eigenaresse via de beeldtelefoon. Jammer dat we elkaar mis hebben gelopen.

Susie maakt het avondeten en genieten van de mooie zonsondergang en de koelte. De laatste dagen is het verrassend koel en voel me daar prima bij. Genieten van de koelte op het voordek onder de sterrenhemel met de donkere contouren van de bergen en de verre lichtjes van de vissers op zee. Het maakt me rustig en geniet van dit soort momenten

Tarempa, binnen in de stad

Donderdag, 22-01-2026

Moon Rock Bay

Het is hier te mooi om te verlaten zodat we ervoor kiezen om met de speedboot naar Terempa te gaan voor de inklaring. Om zeven uur is een van de medewerkers van het resort langszij en stappen we in de boot. Er staat veel wind en daarom hoge golven zodat het een wilde tocht wordt. Het water spat regelmatig op en het maakt iedereen nat. Op de keper beschouwd vind ik het een risicovolle tocht want er zijn geen zwemvesten aan boord, een open boot met een oude 40 pk motor en vraag me af of het wel allemaal zonder problemen zal gaan.

Een kwartier later wordt mijn zorg beantwoord in een luide knal en hakt de motor een los drijvende balk in tweeën. Gelukkig geen schade en komen we met een lichte schrik vrij. Eenmaal tussen de eilanden gaat het beter en rustiger en zie de speedboot bestuurder er flinke lol in krijgen, als de romp stuiterend over het water springt. Van oor tot oor een grijns en geniet veel meer van de rit dan wij. Waarschijnlijk een uitje voor hem, vrijstelling voor het werk om zand te verplaatsen op het strand.

Op de plaats van het Eco resort is er jaarlijks een behoorlijke afkalving en is de mooie lambal-hut een paar keer opnieuw opgebouwd. Nu probeert men de erosie van het strand te stoppen door een muur en offerzand te supleren.

In de haven van Terempa rollen de golven binnen met een swell, recht in de haven en het wordt een toer om uit de boot te stappen. Gelukkig hebben we ervoor gekozen om op Moon Rock Bay te blijven want hier hadden we flink liggen rollen.

De hele administratieve riedel van afdeling quarantaine, bank betaling voor een visum, immigratie en de customs. Bij customs is het een uitdaging om een e-formulier op de computer te krijgen, in te loggen en in te vullen. Het lukt me niet en de ambtenaar zie ik denken: ‘Daar heb je er weer zo één’. Hij neemt het over en moet bekennen dat het hem ook niet lukt, Susie denkt wel in te loggen maar komt op een bepaald moment ook niet verder. Na wat ambtelijk overleg over de telefoon blijkt dat de website op bepaalde punten niet goed werkt en er wordt afgesproken dat we aanstaande zaterdag de inklaring opnieuw te doen.

De hele ochtend bezig met bureaucratische handelingen en nog niet volledig ingeklaard. De gele vlag blijft in de mast ten teken dat de procedure afgemaakt moet worden. In de koffiebar ontmoeten we een gezelschap jonge Deense mensen die een cultuurreis en een watersport vakantie houden. Watersport blijkt met name snorkelen en duiken te zijn.

In het restaurant aan de boulevard lunchen we weer de povere lokale keuken en eet een beetje witte rijst, met stukjes vis en een gedeelte van een gedeelte broccoli. Een maaltijd-set en begrijp nu wel waarom die lui allemaal zo mager zijn.

De wind neemt toe en onze speedboot kapitein vindt het wel verstandig om zo snel mogelijk te vertrekken. Het wordt een vervelend natte tocht, het water spuit via de bimini over de achterkant van de speedboot, René en ik zitten als twee natte katten tegen elkaar om de gordijnen met zeewater te ontlopen wat natuurlijk niet lukt. Het enige is om het water terug te koppen wat ten dele lukt maar het meeste water schiet tussen kin en jas naar binnen waar het inmiddels natter is dan dat ik in het water zou liggen.

Blij dat we rustiger water weten te vinden en kan me aan boord drogen en zorg voor de avondmaaltijd. Gezellig nakeuvelen en sluiten dit natte avontuur weer af met een glaasje water, of er niet genoeg nattigheid is gevallen.

Woensdag, 21-01-2026

Moon Rock Bay

Als een klein kind kan ik slapen en het is vaak de heerlijkste droomloze slaap na een reis. Rond half acht uit het raam kijken met uitzicht op de naakte Moon Rock. Een grote bult graniet met groen omgeven en de naam maakt het bijzonder. Rustig bijkomend en de afspraak om het resort te bezoeken. EcoSymbiose Resort wordt beheerd door een vrouw die vooral duurzaamheid op haar eiland wil vervolmaken. Duurzame tuinbouw van groenten en kruiden, gebruikmakend van duurzame materialen met een eco gebruik van water. Nu vraag ik me af of dat spaarzame gedoe van water wel zin heeft want het regent hier zo vaak dat het een grotere kunst is om van het water af te komen.

In de middag gaat Susie snorkelen en proberen rene en ik aan de wal te komen om de Moon Rock te beklimmen wat niet lukt want we zien geen kans om te landen door het lage water en de aanwezigeheid van de koraal punten die vervaarlijk boven water uitkomen. Bij een prachtig zilverwit strand maken we een wandeling en kan het niet laten om te strandjutten. Het ziet er schoon uit maar aan de rand van de springvloed is het een grote verzameling troep van wrakhout, plastic netten, plastic en glazen flessen.

Het resort zorgt voor een maaltijd en krijgen twee mooie tonintjes geserveerd, jammer dat deze zo lang gegrild zijn. De vork is malser dan het vlees maar toch heeft het wat. Verhalen aan tafel en de gastheer Oggi is een aardige vent die biologie gestudeerd heeft en werk gevonden in het resort. In het donker tussen de drie boeitjes door het rif glippen en terug aan boord krijg ik via de telefoon verbinding contact met het thuisfront.

De Anambas-eilanden hebben een rijke maritieme geschiedenis, beïnvloed door handel en koloniale machten. Tijdens de Nederlandse koloniale periode was Tarempa een belangrijk administratief centrum (kewedanaan). De eilanden maakten deel uit van bredere regio's zoals de Riau-archipel.

Branding op het rif

Dinsdag, 20-01-2026

N 003° 31’ 674 E 108° 08’ 643  -  Anambas Islands, Indonesië, Moon Rock Bay.

Bij het eiland Ranai, waar enkele bergen zijn valt de wind weg. De snelheid en de fut is eruit en de vaart valt terug naar 1.5 en 2 knoop. Zeiler in hart en nieren is dit geen reden om de motor aan te gooien zodat ik te lang blijf doordobberen terwijl de Blue Spirit de startknop wel heeft weten te vinden. De afstand is al behoorlijk en om bij elkaar te blijven moet ik de motor starten om de vaart erin te houden. Vier uur pruttelen en om half acht als er enkele kleine witte krullen op de golfjes komen gaat voor mij de kar uit. De wind langzaam toe en krijgen nu echt snelheid en lig op één oor met 6 kopen snelheid over de grond.

Twaalf knopen bakstag wind, vlakke zee en de Queen B ruikt de stal en tikt regelmatig 6 knoop aan. Opnieuw een poging om de windmeter te repareren met een watje brandspiritus de contacten schoonmaken en deze werkt weer. De combinatie van data en de werkelijkheid geeft een extra dimensie. De bewolking neemt toe zonder dat deze een zweem van kwaadheid geeft. Opvallend is de daling van temperatuur en kan een lange broek en trui in de nacht en ochtend goed hebben, het is prettig dat het wat kouder is voor deze noorderling.

Rond vier uur in de middag weten de schepen elkaar weer te vinden en maken ons op om Anambas aan te lopen. De Anambas is een archipel van eilanden met als hoofdstad Terempa, onder Indonesisch bestuur, waar ingeklaard moet worden. Toch varen we eerst naar Moon Rock Bay waar het leuk, mooi snorkelen en een gastvrij Eco-resort is. Inklaren later doen onder het mom dat we vanwege mankementen de dichtstbijzijnde haven hebben op moeten zoeken.

De maan vertikt het vanavond, de bewolking sluit de hemel af zodat het een pikdonkere avond is. De dreigende zwarte contouren van de kust onderscheiden zich alsnog zwarter dan het water en kan op het zicht de ingang tussen de twee eilanden niet zien en moet volledig op de navigatie-app vertrouwen. Blind vertrouwend op de techniek met flinke vaart naar de aanloop van de Moon Rock Bay, zeilen omlaag, motor starten en de Blue Spirit gaat als eerste het donkere gat in waar we weten dat er nogal wat stenen koraalbommen liggen. In de blinde het anker van het dek trappen en hopen dat deze direkt houdt want manoeuvreren in dit beperkte gat lijkt me geen lolletje. Het loopt allemaal prima, anker houdt direkt met een flinke snok op de ketting, snubber plaatsen, navigatielichten wisselen voor het ankerlicht, motor uit. Wat blijft is de tevredenheid, het goede gevoel van de reis, de oproep dat alles oke is naar de familie, de persoonlijke triomfantelijkheid en het is een vraag wil ik dit meer of niet? Zoals ik me nu voel: Deze reis is een voorbeeld geweest van alle dromen over reizen en zeilen. Omgaan met jezelf, leermomenten over mijn ik, zien en beleven van de mooie dingen. Het maakt bij mij de liefde voor de mensen om me heen los, door deze vorm van meditatie kun je anders naar de dingen kijken.

Voor het naar bed gaan loop ik nog even naar het voordek om naar het ruisen van de brekende zee te luisteren op het rif. Het geluid geeft rust en voel me veilig bij het gevaar.

verwaaid?

Dinsdag, 20-01-2026

N 003° 31’ 674 E 108° 08’ 643  -  Anambas Islands, Indonesië, Moon Rock Bay.

Bij het eiland Ranai, waar enkele bergen zijn valt de wind weg. De snelheid en de fut is eruit en de vaart valt terug naar 1.5 en 2 knoop. Zeiler in hart en nieren is dit geen reden om de motor aan te gooien zodat ik te lang blijf doordobberen terwijl de Blue Spirit de startknop wel heeft weten te vinden. De afstand is al behoorlijk en om bij elkaar te blijven moet ik de motor starten om de vaart erin te houden. Vier uur pruttelen en om half acht als er enkele kleine witte krullen op de golfjes komen gaat voor mij de kar uit. De wind langzaam toe en krijgen nu echt snelheid en lig op één oor met 6 kopen snelheid over de grond.

Twaalf knopen bakstag wind, vlakke zee en de Queen B ruikt de stal en tikt regelmatig 6 knoop aan. Opnieuw een poging om de windmeter te repareren met een watje brandspiritus de contacten schoonmaken en deze werkt weer. De combinatie van data en de werkelijkheid geeft een extra dimensie. De bewolking neemt toe zonder dat deze een zweem van kwaadheid geeft. Opvallend is de daling van temperatuur en kan een lange broek en trui in de nacht en ochtend goed hebben, het is prettig dat het wat kouder is voor deze noorderling.

Rond vier uur in de middag weten de schepen elkaar weer te vinden en maken ons op om Anambas aan te lopen. De Anambas is een archipel van eilanden met als hoofdstad Terempa, onder Indonesisch bestuur, waar ingeklaard moet worden. Toch varen we eerst naar Moon Rock Bay waar het leuk, mooi snorkelen en een gastvrij Eco-resort is. Inklaren later doen onder het mom dat we vanwege mankementen de dichtstbijzijnde haven hebben op moeten zoeken.

De maan vertikt het vanavond, de bewolking sluit de hemel af zodat het een pikdonkere avond is. De dreigende zwarte contouren van de kust onderscheiden zich alsnog zwarter dan het water en kan op het zicht de ingang tussen de twee eilanden niet zien en moet volledig op de navigatie-app vertrouwen. Blind vertrouwend op de techniek met flinke vaart naar de aanloop van de Moon Rock Bay, zeilen omlaag, motor starten en de Blue Spirit gaat als eerste het donkere gat in waar we weten dat er nogal wat stenen koraalbommen liggen. In de blinde het anker van het dek trappen en hopen dat deze direkt houdt want manoeuvreren in dit beperkte gat lijkt me geen lolletje. Het loopt allemaal prima, anker houdt direkt met een flinke snok op de ketting, snubber plaatsen, navigatielichten wisselen voor het ankerlicht, motor uit. Wat blijft is de tevredenheid, het goede gevoel van de reis, de oproep dat alles oke is naar de familie, de persoonlijke triomfantelijkheid en het is een vraag wil ik dit meer of niet? Zoals ik me nu voel: Deze reis is een voorbeeld geweest van alle dromen over reizen en zeilen. Omgaan met jezelf, leermomenten over mijn ik, zien en beleven van de mooie dingen. Het maakt bij mij de liefde voor de mensen om me heen los, door deze vorm van meditatie kun je anders naar de dingen kijken.

Voor het naar bed gaan loop ik nog even naar het voordek om naar het ruisen van de brekende zee te luisteren op het rif. Het geluid geeft rust en voel me veilig bij het gevaar.

Moon Rock en het pad naar boven

Maandag, 19-01-2026

N 004° 06’ 221 E 112° 07 025. -  N 003° 31’ 674 E 108° 08’ 643

Het begint op te schieten en vooral met deze mooie voortdurende wind. Steeds uit dezelfde hoek en variërend tussen de 10 en 12 knopen. Het is dan ook een perfecte zeilnacht. Heldere sterren. Rustige zee, meegaande wind en een Queen B die lekker loom op een half-oor het zich allemaal laat welgevallen. Het zacht kraken van het lummelbeslag heeft wat olie nodig maar dat is dan ook de enige dissonant. Wachtend draaien met de kwartier klok en het voelt net of ik geen enkele keer wakker ben geweest. Toch 4 keer per uur opstaan, rondkijken, gps controleren en de koers. Terug naar bed en heb ervoor gekozen om in de punt te gaan liggen om rust te krijgen. In de verte zonder enige kans op confrontatie zie ik een paar schepen voorbijvaren.

Om de 6 uur roepen we elkaar op en hoor dat alles prima gaat aan boord van de Blue Spirit en realiseer me dat het de laatste tocht is voor rene met dit mooie schip. Niet bang voor uitdagingen en het leven om te gooien zal hij in maart overstappen op de Blue Bubbles.

Uit het vastleggen van de gegevens in het logboek blijkt dat er 54 mijl afgelegd zijn in de eerste 12 uur van de dag maar de wind neemt toe en komen uiteindelijk op een dagtotaal van 120,5 mijl. Dat zijn opschieters en daarom zullen we eerder aankomen dan verwacht. Niet zo een leuk vooruitzicht is dat de aankomst waarschijnlijk in de nacht zal zijn.

Plots komt er uit het niets een Indonesische visser voorbij die nieuwsgierig is naar het zeilschip op zijn visgronden en met een vrolijke zwaaiende groet varen ze voorbij wegdraaiend naar een andere bestemming. Dit lijkt leuk maar het is voor mij onzeker wat de bedoeling is van deze mensen. Piraterij is uit deze wateren nog niet verdwenen en als solozeiler ben je kwetsbaar in deze eenzaamheid op zee. Ik ben blij met de goedgezindheid en zwaai driftig terug. Het breekt de middag en ik tel mijn zegeningen.

Vlak onder het eiland Ranai, begin Indonesië, dat voorbijgevaren wordt, is het een kermis van lichtjes. Fijn dat ze op afstand liggen in een linie zodat de koers evenwijdig aan de lampen veilig lijkt. Het is schrikken als enkele onverlichte vissersschepen op het laatste moment hun lichten ontsteken. Nu is op het water in de nacht moeilijk afstand te schatten maar krijg het gevoel van twee bootjes dat ze wel heel dichtbij liggen. De vraag is ‘kun je er wat aan doen?’. Nee, factor geluk omarmen en vertrouwen op het zeemanschap van de vissers. Al eerder heb ik in het weblog gemeld dat de vissers goede zeelui zijn en al die tijd hebben ze de Queen B ruim baan gegeven door op tijd uit te wijken. Vroeger bleef ik angstvallig in de kuip op uitkijk staan als er een visser in de buurt was, nu beschouw ik de heren een stuk geruster en zie vaak de groene en rode lichten draaien naar wit ten teken dat ze weer voor me uit gaan varen en geen hinder veroorzaken de laatste 100 mijl naar Anambas liggen voor de boeg.

Iridium telefoon

Zondag, 18-01-2026

N 004° 06’ 221 E 112° 07 025. -  N 004° 06’ 221 E 112° 07 025

Donkere wolken pakken zich samen en besluit preventief een rif te zetten, de zee wordt onrustig en het golvenpatroon hoort niet bij de windrichting. De wind schift van Noordoost naar Zuidoost en het begint te regenen, een tropische moesson bui, het water loopt in slierten van de bimini, het zicht verdwijnt en de Blue Spirit lost op in het niets. Op de AIS zie ik dat ze dichtbij liggen en start de motor om wat voortgang te maken en om de Queen B bestuurbaar te houden. Plots staat er een deining met anderhalve meter golven en schuimkopjes. Waar komt dat vandaan want het waait helemaal niet zo hard. Vier uur ongemakkelijk en kruipen langzaam naar het licht dat onder de donkere wolken uitkomt.

De tegenstelling van het ongewisse weer naar de constante wind die de hele dag en nacht door blijft staan. Snelheid tussen de 5 en 6 knoop, rustig aan boord zonder al te veel schommelingen en krijg de kans om uitgebreid voor mezelf te koken. In het logboek schrijf ik de superlatieven voor Ideale koers, duizenden en miljoenen sterren, lopende wind, snelheid. Enig minpuntje is dat de Iridium zijn verbinding met de satellieten niet kan vinden.

Zaterdag, 17-01-2026

N 004° 17’ 955 E 113° 36’ 074 - N 004° 06’ 221 E 112° 07 025

Het driekleurenlicht van de Blue Spirit zit op 4 mijl voor me en kan hen met de marifoon niet meer bereiken. Conclusie is nu echt dat de antenne of de kabel stuk is. De AIS op de noodantenne blijft prima werken. Een mooie rustige nacht die ik met hazeslaapjes in de kuip doorbreng. De eerste nacht is voor mij als solozeiler de vervelendste nacht en laat het over me heen komen.

Om 6 uur de motor starten want de Blue Spirit wil tijdens deze windstilte water maken en stroom draaien. Voor mij hoeft het niet maar natuurlijk sluit ik me aan. De wind komt om half acht terug en we gaan op de zeiltjes verder. Geluk met de wind want het zeilt zonder problemen met een acceptabele vaart tussen de vier en vijf knopen in. In de kajuit soldeer ik twee oude marifoonstekkers aan een stuk coax kabel. De panelen losmaken van de bekabelingsruimte en sluit nu de noodantenne op de splitter en de kabels van de AIS en marifoon. Het werkt en hiermee het bewijs geleverd dat de antenne de boosdoener is. Gelukkig is de AIS niet stuk.

Boek lezen, dutten in de kuip, een comfortabel plekje zoeken in de kuip. Soms denk je de ideale zitplaats gevonden te hebben en dan blijkt de zon in je ogen te schijnen, je billen worden hard, je kan je draai met de armen niet vinden en je gaat weer een andere plek zoeken. Dat is een heel ritueel en moet daar nog eens goede oplossing voor zien te vinden.

De wind is ons goedgezind, voortgang, rustige zee, mooie luchten, zon voor de energie, alles onder controle en voel me op mijn gemak en ontspannen.

Vrijdag, 16-01-2026

Miri. -  N 004° 17’ 955 E 113° 36’ 074

In een splinternieuw chinees restaurant in het winkelblok vlakbij de supermarkt worden we bij binnenkomst aangegaapt. Het is net of ik iets aan heb van hen maar het blijkt een en al welkom te zijn. Ze zien niet zo vaak buitenlanders die hun zaak bezoeken en krijgen al direct hapjes ter verwelkoming. Foto’s maken voor de eregalerij en een uitgebreid praatje met de eigenaar-kok. Uitstekend eten, leuke frisse ruimte met typische Chinese versierselen.

Boodschappen doen want we hebben toch al drie dagen uit de provisiekast geroofd. Een tas vol terug aan boord en wachten de telefonische discussie af van een administratief conflict tussen Susie en een Engelse klant.om halfzes gaat de duim omhoog en kunnen vertrekken.

Opnieuw de bestemming Terempa inbrengen of misschien een eerste stop in Moonrock-bay 458 mijl van Miri. Uitgerust de nacht in gaan heeft ook wel wat en zeker in eze mooie omstandigheid van een mooie bries en vlakke zee. Het enige wat tegenzit is dat de wind tegen staat en moet een koersaanpassing doen om de Queen B zeilende te houden. Ik weet dat de voorspelling voor de komende dagen noord en noordoost zijn dus zal het later wel goed komen. Om 20.00 motor starten omdat de wind wegvalt maar een halfuur later is de wind terug en kan er gezeild worden. Met een vaartje van drie mijl op een kalme zee, de sterren hoog en helder in de lucht, vissersschepen op veilige afstand. Bij de dag afsluiting is er toch al 22 mijl van de afstand naar het einddoel afgeknabbeld.

Donderdag, 15-01-2026

Miri

De AIS geeft telkens foutmeldingen van positie en heb de Icom antenne al een aantal keren verplaatst. Soms doet ie het wel soms doet ie het niet. Dat zijn de moeilijkste reparaties die er zijn want je denkt het gevonden te hebben om later weer teleurgesteld te worden zodat ik besluit om naar een nieuwe antenne te zoeken of een equivalent. Technisch winkelen maar dan op een wel heel bijzonder specifiek gebied. Geen van de speciaalzaken op navigatie-gebied kan me een antenne leveren en verwijzen me door naar een Chinese elektronica zaak. Weinig vertrouwen krijg ik als ik zie dat ze hang- en sluitwerk hebben met deurklinken die met een pasje open te maken zijn. De bijzonder aardige mevrouw die vol blijft houden dat ze geen Icom antenne heeft maar als ik vraag voor een equivalent zegt ze dat ze denkt dat ze die niet heeft, maar zal haar man bellen. De man blijkt telefonisch niet bereikbaar en mevrouw belooft me terug te bellen. Met weinig vertrouwen in de goede afloop loop ik nog een tweetal winkels af zonder succes. Wat zijn de mensen aardig en behulpzaam maar wat er niet is, kan niet geleverd worden en krijg steeds meer door dat het postpakket systeem van de postorderbedrijven de toekomst is.

Ik geef het op en laat me terugbrengen naar de boot om de oude antenne weer te installeren als de telefoon gaat. Het blijkt de man te zijn van de aardige mevrouw en hij zegt dat hij geen Icom antenne heeft maar wel een aktieve gps-antenne voor vrachtwagen en of dat ook goed is. In eerste instantie een huh maar bij nader inzien, waarom ook niet. Met de taxi het onderdeel ophalen en de GPS krijgt direkt de positie op het scherm. Dan denk je dat je klaar bent, het gedonder begint nu met de melding antenne alarm. Ik ga niet beschrijven wat de acties zijn maar een reserveantenne rechtstreeks op de AIS brengt verlichting. Het werkt! René zijn klussen werken ook! Tijd voor een hapje eten in de stad bij New Forest en een drankje bij vriendin bareigenaresse. Een gezellige avond die ik nuchter afsluit en René die een boomtak in het water aanziet voor een krokodil.

De avond onder het genot van een koele airconditioning probeer ik een internet verbinding te krijgen voor mijn weblog. Helaas niet voor elkaar te krijgen.

Woensdag, 14-01-2016

N 005° 20’ 527 E 114° 14’ 067 – Miri

Booreilanden in een rij voor de ingang van de haven. Fakkels en op en neer varende scheoen voor het onderhoud en bevoorrading. De stalen eilanden zijn opgetuigd als een kerstboom maar dan met oneindig veel kerstlampen. Hoe komen deze platforms aan hun energie en verwacht dat ze een eigen elektriciteit centrale hebben.

Tussen twee booreilanden in verwacht ik een aantal vissersschepen die bezig zijn met hun netten maar dat blijkt een misrekening. Een groot vrachtschip schuift op 150 meter achter me door. De vermoeidheid zal wel toeslaan want deze zag ik echt niet aankomen. Te veel gefixeerd geweest op de koers van de Blue Spirit aan stuurboord zijde en vergeet op te letten wat er gebeurt aan bakboordzijde. Zacht gonzend en trillend neemt het bakbeest afscheid van me en hoor de motoren versnellen.

Opnieuw pakken donkere wolken zich samen in de donkere nacht. Dikke zwarte randen aan de wolkmassa maar de wind blijft mooi constant. Vijf mijl voor de haven hebben we overleg en besluiten dat de Queen B met zijn 1.40 meter altijd naar binnen ka en de weg zal verkennen of de diepgang ook toereikend is voor de 1.80 meter van de Blue Spirit. Op de kaart is het allemaal diep genoeg aan te varen en negeer daarom het verkeersgeleiding stelsel voor de grote schepen met andere woorden vaar de haven aan zonder rekening te houden met de boeien. De haveningang is moeilijk te zien in deze donkerte en het begint hard te regenen. Knap vervelend dat telkens als ik ergens aan kom dat het met bakken begint te regenen. Het regent zo hard dat de druppels door het canvas van de bimini geperst worden en kan geen droog plkje vinden voor de navigatie-tablet om te assisteren naar de haveningang. De regendruppels vallen op het scherm en heirdoor denkt het beeld telkens een vingertip te krijgen zodat het beeld op en neer stuitert, geërgerd leg ik het mooie handige hulpje, moderne navigatiemiddel, omgekeerd op het kussen en moet het doen met de zogenaamde “Eyeball” navigatie. Een groot rood licht met een witte lamp lijkt op een grote meerpaal te staan maar blijkt een stand-by liggend ferryschip te zijn die pal voor de ingang ligt. Bij het besluit om deze tussen het havenlicht en de bakboordzijde te passeren beweegt het schip en maakt de weh voor me vrij voor de aanloop van de haven. De zee bouwt zich op nu ik op ondiep water van 5 meter kom aan lager wal en de mast die de romp meeneemt zwaaien als een dolle. Ikzelf merk er niet zoveel van omdat de opperste concentratie nodig is om binnen te varen. Net na de eerst pier is het plots glad water en schuif over een ondiepte heen van ongeveer 1.60 meter. De Blue Spirit raad ik aan niet binnen te komen en zij besluiten buiten op de warrige zee te ankeren. Om 04.10 uur leg ik de Queen B aan op de kopsteiger van de haven en ruim de boel zoveel mogelijk op om te slapen. Vier uur slaap in 48 uur is niet te veel en vooral de afgelopen nacht was heftig.

Fit opstaan om 09.00 en krijg contact met de Blue Spirit die om 09.30 de drempel wil passeren. Ik wacht ze op en met twintig centimeter onder de kiel zijn ook zij veilig binnen. Bijpraten in de kuip en bespreken het actieplan. Het blijkt zo te zijn dat we 72 uur de tijd hebben om zonder in en uit te klaren in de haven mogen blijven zodat we het vandaag rustig aan kunnen doen en morgen de klussen en de mankementen van de Blue Spirit aan kunnen pakken. Vrijdag vertrek. Met de Grab naar het havenkantoor om ons te melden en de twee nachten al vooruit te betalen.

RenS gaan een paar uur slapen en ik ga nog snel even aan de slag met schoonmaken van de keukenmat, dek, kuip en koken voor vanavond. Gezellig aan tafel bijpraten gaan we nog snel even bij Ming cafe een borrel halen. Voor mij een Cola Zero want blijf trouw aan Dry-january. Aan de bar krijg ik extra belangstelling van de bareigenaresse die ons uitbundig blijft trakteren met drankjes. Gelukkig kan ik ze allemaal afslaan maar René krijgt plots wel heel goede zin.

Dinsdag, 13-01-2026

N 005° 30’ 509. E 114° 56’ 758. -  N 005° 20’ 527 E 114° 14’ 067

Ontspannen van dag wisselen en zonder me aan doemdenken over te geven bedenk ik me wel dat het vandaag de dertiende is. Mompel in mezelf dat er geen spoken bestaan en geniet van de mooie rustige nacht met een lopende wind, rustige zee en verlost van de vele booreilanden met de werkschepen erom heen. De wachtklok wordt op het 12 minuten alarm gezet en kan lekker waakzaam indutten. Om halfzes als er niets op de AIS te zien is en een donkere horizon zonder de lampjes van vissersschepen zet ik de wekker op een halfuur om op bed te gaan liggen en val in slaap.

Om zes uur roept de Blue Spirit me op of ik in slaap gevallen ben? Kijk eens naar buiten je vaart de verkeerde kant op. Oei, snel naar buiten en zie dat de fok bak staat, de wind is gedraaid en is het schip is van koers. Beetje slaap dronken, snel handelen, fok losgooien, gijpen, op koers brengen en merk dat ik de weg kwijt ben. Het is lastig de oude koers terug te vinden en ben een kwartier intensief aan het klooien om de Queen B weer in het gareel te krijgen. Door alle plotse acties ben ik klaarwakker en voel me zelfs uitgerust van het half uurtje vaste slaap en maak een ontbijt klaar om te genieten dat alles in orde is.

Tijdens het ontbijt dondert plotseling met een luide knal een ontlading in de lucht het is de voorbode van regen en de wind schift weer terug naar de oude hoek. Gelukkig ben ik nu wel op tijd om de zeilen in te stellen. Dan valt de wind weg en moet de motor starten om de vervelende deining te compenseren. Er is hier geen woord voor de hevige heftige regen die valt. Het zicht is weg, de Blue Spirit opgelost in het witte niets. Via de AIS zie ik dat hij dichtbij ligt maar kan de Blue Spirit niet zien. De Swell komt door, de golven bouwen zich op en het schommelt van bak naar stuurboord, de spullen aan boord gaan een eigen plek zoeken, de magnetron valt uit zijn slot en stort met geraas over de gootsteen gered door zijn elektrische kabel. De lade met kook-gereedschao dondert uit de slede, het kastdeurtje van het gereedschap klapt open en de doosjes met onderdelen vliegen door de kajuit. Opruimen en opnieuw zekeren, accepteren van de veranderende omstandigheden. René roept me op om terug te gaan naar Miri vanwege de slechte omstandigheden maar als ik hem uitleg dat het betekent drie dagen voor immigratie, de windstilte in varen en later bij het uitvaren weer windstilte geeft hij zich over met de opmerking: Miri is geen optie.

Rond 13.30 uur wordt de lucht angstwekkend donker met likkende onweer flitsen die de weg zoeken naar het water. Op de AIS zie ik de Blue Spirit draaien en komt terug. René: mijn advies is toch om naar Miri te gaan! Oké, we gaan naar Miri. Het weer is veranderlijk maar de bemanning van de Blue Spirit ook want bij een gat in de bewolking wordt er weer besloten om toch door te gaan. En nu komen alle weerspoken tegelijk los, harde wind, drie hoge golven, onweer, opnieuw indrukwekkende buien. Ik ga in het trapgat zitten en laat de stuurautomaat de boel maar oplossen. Met een klein fokje en zwaar gereefd grootzeil spuit de Queen met 6.5 mijl richting Anambas.

Opnieuw contact via de marifoon, er zijn enkele problemen bij de Blue Spirit met de spanning zodat de stuurautomaat regelmatig uitvalt. Dat voelt niet goed om de komende 560 mijl, misschien op de hand te moeten sturen. Terug naar Miri om te repareren, driemaal is scheepsrecht en het wordt nu toch echt een tussenstop.

48 Mijl naar de stad met halve wind. De wind blijft lekker doorstaan, de golven komen nu van achter en het is zelfs een comfortabele koerswending te noemen want het brengt rust aan boord.

Maandag, 12-01-2026

Tiga  -  N 005° 30’ 509. E 114° 56’ 758

Een prachtige lange pier die ons uitnodigt om een bezoekje te brengen aan Survivor Island. Het Amerikaanse televisieprogramma Survivor gebruikte Pulau Tiga als decor voor zijn eerste seizoen (Survivor: Borneo), en dat is wat mensen bedoelen met “Survival Island (Tiga)” de iconische locatie die reality-tv geschiedenis schreef. De winnaar van de uitdaging verdiende er een miljoen dollar mee. Pulau Tiga verwierf de bijnaam “Survivor Island” omdat het dankzij zijn ruige, ongerepte natuur en geïsoleerde ligging ideaal was om het “eiland-survival-fantasie-gevoel” te creëren dat de show zo kenmerkend maakte. Na dit gelezen te hebben wordt het eiland nog interessanter om te bezoeken en wij maken onze opwachting bij een verlaten ontvangstdok. Na een tuinman aangesproken te hebben en te zeggen dat we later wel zullen betalen, lopen we naar de Modder-Vulkaan. Een prachtig houten wandelpad van 1,5 kilometer naar een klein pruttelend modderig gaatje in een vijver. Leuk om te zien en het blijkt ook mogelijk te zijn om in deze kleine poel een modderbad te nemen. 1500 Meter verderop zijn de douches maar dat mag de pret niet drukken. Teruglopen en een rust moment aan het strand en gaan terug naar de boot. Afscheid van de Borneo’se jungle en maken de schepen klaar voor vertrek naar Indonesische Anambas eilanden. Vertrek om 1500 uur en het anker ophalen gaat alsof de lier nieuw is. Hopelijk het einde van de ankerlier verhalen.

In tegenstelling tot de voorspellingen is er wind en kan er gezeild worden. Eindelijk prima omstandigheden en met een droomvaartje en vlakke zee, voel ik me in een vorm van meditatie terechtkomen. Na zoveel reparaties en boodschappen eindelijk de beloning van een prachtige tocht? In ieder geval een gelukkige zeiler aan boord van een dartele Queen B.

Tegen de avond de ontmoetingen met booreilanden, gasputten en vissersschepen het houdt me alert en wakker. Geen tijd voor vermoeidheid of slaperig worden, vaak opstaan om naar de AIS te lopen, controles op de kaart om vrij te blijven van de obstakels. De nachtlucht die de witte “overdag wolken” intens zwart kleuren, maar zolang je tussen de wolken en de zee kunt kijken blijf je vrij van regen, onweer en squall’s.

tien minuten voor het vertrek

Zondag, 11-01-2026

Kota Kinabalu -  Tiga

En dan gaat er weer van alles mis veroorzaakt door de twee techneuten die aan boord zijn geweest. Bij het starten van de motor loopt er een straal met anti-vries langs de sensor van de mechanische temperatuurmeter. Dus afsluiten en de oude sensor erin om in ieder geval te kunnen vertrekken. Jacqueline geeft me de autopilot aan en ook deze doet het niet. Doormeten geeft geen waarde en wat blijkt dat één van de heren een draad achter het dashboard heeft losgetrokken.

Dit zijn geen leuke vertrekmomenten want je gaat steeds meer twijfelen aan de betrouwbaarheid. Toch maar aanpakken en met wat kunst een vliegwerk komt het toch goed. Vertrek om 10.10 uur en geef Jacqueline een kus als afscheid en ze gooit de Queen B los. Ik ben op weg.

De reparaties en de ergernissen van de laatste dagen trekken een behoorlijke wissel op mijn gemoed en merk dat ik wat sneller aangebrand ben. Met wat ironie wil ik het wegpoetsen maar word steeds kwader als ik terugdenk aan het laatste jaar, zoals de reparaties, typhoons, regen, verhuizingen die over me heen zijn gekomen, ik voel me steeds meer alleen.

En toch zijn er veel leuke momenten geweest zoals Miri, Kuching, Kudat, Puerto Princesa, Busuanga, Coron, Cebu en terug naar Puerto Princesa en Kota Kinabalu. Wat een heerlijke plaatsen zijn het geweest om er een tijd te blijven. Veel leuke en lieve mensen ontmoet, en Kota Kinabalu heeft mijn hart gestolen. Het valt niet mee om afscheid te nemen van zo een mooie Marina en stad.

Het zicht op de hoogbouw en de kustlijn wordt fraaier gemaakt door de toeristen die met een hoop speelgoed op zee bezig zijn. Een banaan achter een speedboot en de parachute met duo-bemanning wordt vlak naast de Queen B opgetrokken. Op de helft van het traject naar Tiga komt de wind onder een hoek van 35° binnen en kan het grootzeil en later de genua ter ondersteuning bijgezet worden.

Rond 17.00 ankeren in een rollende baai met weinig wind. Aan boord van de Blue Spirit word ik uitgenodigd voor een heerlijke maaltijd en ga rond 20.00 terug aan boord om in de pikdonkere avond nog wat tot rust te komen

Tiga

Zaterdag, 10-01-2026

Kota Kinabalu

Opstaan met verrassend mooi weer. En al snel droogt alles, de poetsdoeken, de kussens in de kuip, de bimini, het dek en de somberheid verdwijnt. Tijd om te gaan tanken ter voorbereiding van het vertrek morgen. De weersomstandigheden zijn niet optimaal en de eerste etappe zal motoren worden en de Blue Spirit stelt voor om naar Tiga te gaan, als eerste stop.

Jacqueline zal morgen afscheid nemen en heeft de vluchten zo weten af te stemmen dat ze bijna tegelijkertijd met ons kan vertrekken. De uren die ze moet wachten kan ze doorbrengen aan het zwembad en in de gekoelde Kapiteins-kamer.

De spullen worden gepakt, de laatste dingen gehaald die snel kunnen bederven en brengen de middag door met allerlei laatste klusjes.

De avond brengen we door met het verjaardagsfeestje met Susie die ons uitgenodigde voor een hapje en drankje bij Shooney’s een restaurant naast Hong Ting supermarkt.

En wat staat me te wachten morgen?

Pulau Tiga is in principe onbewoond door permanente bewoners; er wonen geen dorpsgemeenschappen op de eilandengroep zelf. Het eiland wordt vooral gebruikt als natuurparkgebied en heeft enkel parkpersoneel en – voor bezoekers – resort-accommodatie. Het is onderdeel van Tiga Island National Park, samen met twee kleine omliggende eilandjes (Pulau Kalampunian Besar en Pulau Kalampunian Damit).

Pulau Tiga Resort, een kleine resort-achtige plek met chalets en eenvoudige kamers waar je kunt verblijven. Daarnaast is er Borneo Eagle Resort met luxere villa’s aan zee (ook op Pulau Tiga).

Wat is er bijzonder?

Pulau Tiga heeft een aantal unieke attracties:

Moddervulkanen: er zijn natuurlijke modderbaden die je kunt bezoeken en waar een ‘therapeutische’ modder-ervaring mogelijk is (tegen vergoeding).

Snake Island (Pulau Kalampunian Damit), een klein eilandje beroemd om de aanwezigheid van banded sea kraits (zeeslangen).

Snorkelen en duiken: rond het park zijn koraalriffen en mariene gebieden geschikt voor snorkel- en duiktrips.

Natuurpaden en wildlife: je kunt jungle trails lopen en vogels, hagedissen en andere fauna spotten.

Anambas

Vrijdag, 09-01-2026

Kota Kinabalu

De hevige regenval overspoelt het riool en afwateringsysteem in Kota Kinabalu. Er zijn speciale teams ingezet om de bewoners te helpen bij de overstromingen. Zogenaamde Flash Floods zetten de straten plotsklaps blank. Voor ons betekent het vanuit de kuip naar de gestage hevige regen te kijken. Er was afgesproken om te tanken rond 14.00 uur maar dat gaat niet lukken en dat zal wel morgen worden.

Vanochtend voor de regen zijn de uitreisdocumenten afgestempeld om te vertrekken naar Tarempa op de Anambas eilanden. Nog snel op zoek naar een gasfles maar dat lukt helaas niet, en René koopt een reserve pitje met een paar spuitbussen met gas erin.

Jacqueline besluit na ampel beraad vanwege de instabiele weersberichten en het golvenpatroon eerder naar huis te gaan wat mij een verstandige beslissing lijkt. De kleinkinderen zullen het plan feestelijk omarmen en Luc reserveert Jacqueline direkt voor een oppasfeestje.

Een vreemde gewaarwording is dat je tijdenlang verlangt naar vertrek en op het moment van de beslissing schrik je van de abruptheid en gaat alles in een stroomversnelling. Beslissingen worden snel genomen en met plotse wendingen moet je rekening houden zoals de afgebroken tand bij Susie die daarom nog snel naar de tandarts moet.

De regen is ook niet gepland en het dwarsboomt het opruimen van het dek want de fiets en bijboot zijn doorwaternat. De weersverwachtingen voor de komende dagen zijn niet ideaal maar we zijn het wachten beu.

Morbide

Donderdag, 08-01-2026

Kota Kinabalu

Lekker wandelen door het openluchtmuseum van het National Museum Sabah. We hebben het al eens meegemaakt maar blijft leuk om het ook aan RenS te laten zien. Rietendaken en bodemlatjes tot een huis en vele regio’s hebben hun Casa di Mama ingebracht. Bij het tweede dorp zijn er enkele uitingen van kunst ingebracht die me vreemd overkomen zoals een hart gevormd door de armpjes en beentjes van poppen, daaronder een pad met pallets waar allemaal poppenhoofdjes met starende ogen liggen. Macabre kunst alsof de exorcist nog niet voorbij is gekomen. Van het Nationaal museum naar het kunstmuseum waar we tijd genoeg nemen om met behulp van ChatGpt naar de schilderijen te kijken.

Inmiddels zijn we al een maand in Kota Kinabalu zodat de data van de telefoon is  vervallen. Nog maar de helft gebruikt en het voelt mij als Hollander beroerd dat ik teveel heb betaald. 60 Gigabyte voor 9 euro per maand is ook weer niet veel.

Met de taxi naar de Mexicaan Mamasita waar de ober mijn maaltijd ruilt voor het eten van René. Ik bestel veelal spicy en bij de eerste hap van het broodje van René schiet hij in een totale kramp van de pepers. Snel wisselen van de maaltijd en ik krijg op deze manier toch mijn bestelde eten. De ogen van Rene tranen en zijn mond voelt als een vuurplaat. De ober staat er een beetje onhandig bij te lachen uit verlegenheid want we blijken zijn allereerste klanten te zijn bij zijn nieuwe baantje. Dit zal de jongen zijn leven ook niet meer vergeten en het is maar goed dat zijn verse baas het niet gezien heeft. Van de lunch naar een paar winkels met toeristische prullaria waar voorbedrukte reiniging doeken voor brillen liggen. Dit zijn nu echt uitvindingen die de geschiedenis van de mens onuitwisbaar zullen beïnvloeden.

In de Subiah Mall de telefoons opladen en lopen binnen bij Mr DIY (uitgebreide Blokker) (Do It Yourself) en de supermarkt. Vlak voor de ingang van de supermarkt dropt René een bom. Zullen we zondag vertrekken? Dat is goed maar dat heeft een hoop consequenties vanwege het weekend. Moeten we morgen uitklaren en een bezoek aan de havenmeester brengen, brandstof tanken, havengeld betalen, foerageren voor minimaal 6 dagen. De beslissing is genomen en gaan het vertrek voorbereiden. Met een beetje pijn in het hart want het begon me zo goed te bevallen in dit prachtige en vriendelijke Sabah.

Woensdag, 07-01-2026

Kota Kinabalu

De lampjes van het dashboard verlichten de kapotte meters, drie dagen sleutelen, schoonmaken door een deskundige monteur en geen enkel ander resultaat dan dat twee lampjes van de verlichting branden. Geen toerenteller, oliedruk of alarmen van de motor en moet het weer op de gok doen. Telkens met de voornemens om de spullen zo goed mogelijk op orde te brengen en als het moet graag met deskundige hulp. Hoeveel keren ben ik niet van een koude kermis thuis gekomen. In Nieuw-Caledonië een ramp van een revisie van de motor door een zogenaamde Yanmar dealer, verkeerde installatie marifoon antenne en schoten, verloren schroef gemonteerd door een schroefdeskundige, kapotte nieuwe dinghy geleverd gekregen, een audicien die niet repareert maar alleen schoonmaakt en nu de monteur die na drie dagen werken twee lampjes aan de gang weet te brengen. Alle reparaties heb ik uiteindelijk zelf moeten oplossen terwijl ik thuis ben opgeleid om alles kapot en klein te maken. Zwaar teleurgesteld in het resultaat ga ik zelf maar weer aan de slag en repareer de kapotte stoel van de roerstand-aangever. Opruimen en inruimen en tel weer een klusdag. Met de stress en continue aangeven van gereedschap, heb ik het voor vandaag wel gehad en verlang gewoon even naar een rustig moment en houd me kalm in de kuip en in het zwembad.

De weersverwachtingen worden er ook niet beter op en laat het maar gewoon gelaten over me heen gaan. De modus van een vorm van apathie is voor mij de beste houding om de teleurstellingen te verwerken. Veel te mooie mensen om me heen en al snel zijn we grappen en grollen aan het maken om uitbundig te kunnen lachen. De slingers van het leven moet je toch zelf ophangen.

We zitten weer in een rampgebied want door de hevige regenval van de laatste dagen is Kota Kinabalu tot officieel verklaard Flood Disaster Area en maakt de regen wegen en woningen onbegaanbaar en heeft geleid tot een rampen bestrijdingscentrum en coördinatie tussen de agentschappen.

In de avond gaan we gezamenlijk een Pizza eten en maken een wandeling door de verschillende straten waar het nog druk is.

Het is hier altijd warm

Dinsdag, 06-01-2025

Kota Kinabalu

Een Sabahan, de mensen uit Sabah, is vriendelijk, relaxed, tolerant, gemeenschapsgericht en nuchter, een glimlach zonder haast. Sterk verbonden met de jungle, zee en bergen in respect voor omgeving en een sobere levenshouding. Doe rustig aan, komt wel goed (Bah slow-slow). Sabah is uitzonderlijk etnisch en religieus divers: Kadazan-Dusun, Bajau, Murut, Chinees, Maleis en animistisch. Conflicten zijn zeldzaam, men is gewend aan verschillen en leven en laten leven is de norm. Bovenstaande lees ik als omschrijving van de mensen in Sabah en je zou dit als ideaalbeeld kunnen beschouwen voor een samenleving. Kunnen wij in Nederland weer veel van leren.

Een typische Sabahan is ook Nik die voor het vervolg komt vn de motor elektronica en heeft nu een medewerker bij zich die ook weet waar hij mee bezig is. Het blijkt allemaal niet zo simpel en de uren vliegen voorbij. Sensors worden losgeschroefd en meegenomen voor tests en komen morgen weer terug. Wordt vervolgd.

Rene en Susie nodigen ons uit voor een koffie met Dutch Pound Cake uit Japan maar ik word helaas weggeroepen door de monteurs. RenS hebben een geweldige tijd doorgebracht bij hun familie in Japan en er zijn genoeg verhalen te vertellen. Vooral het toiletgebruik met spoelmechanisme doorspekt met enige Nederlandse hilariteit maken het weer bijzonder. Van de monteurs naar de audicien die zegt dat hij het gehoorapparaat kan repareren. Ik kom van een koude kermis terug want ze doen niets anders dan het onderhoud dat ik wekelijks doe. Ik krijg het kapotte apparaat in een zakje terug met rekening.

Terug aan boord wacht me het opruimen van de spullen in de bakskist en kom erachter dat de monteur een ongelukje heeft gehad door op de sensor van de stuurautomaat te stappen. Weer een klus. Uit de gereedschap en onderdelen kist vind ik de oude sensors en fotografeer deze voo Nik. Ik zal het morgen wel horen wat hij er mee kan maar hij heeft een oplossing gevonden met een mechanische temperatuurmeter.

Met het weerzien van elkaar is het gezellig om een drankje te doen bij Waterfront en eten een soep bij de Koreaanse Barbecue. Een leuke gelegenheid en licht verteerbaar. Genoeg verhalen te vertellen en maken onzekere plannen vanwege het aanhoudend onstabiele weer. Windstiltes, 6 meter hoge golven, Swell en teveel wind. Nog even de boel aankijken.

Maandag, 05-01-2026

Kota Kinabalu

De eerste maandag in het nieuwe jaar dwingt de mensen die de kost moeten verdienen weer naar het werk. Dit zorgt voor rust aan het zwembad en geeft ons weer de ruimte om een goede stoel te vinden. Het is ook de eerste einde middag dat het niet regent, een meevaller. Met een ironisch genoegen lezen wij met enig leedvermaak dat Nederland een skioord is geworden.

Foto’s van de familie die via de app binnen komen: kleinkinderen die sneeuwballen gooien en met de slee op stap gaan. De middelste zoon staat in de file voor zijn werkzaamheden als onderhoudsbedrijf voor de kachels in heel Nederland. De twee andere zonen mopperen dat hun vrachtwagens vaststaan.

René en Susie komen vanavond terug van het uitsapje naar Japan en dan is het plan om zo snel mogelijk te vertrekken echter de weersomstandigheden werken niet mee. De regens van de laatste dagen waren het gevolg van een flinke storing op de Zuid Chinese zee. Windy (weersapp) waarschuwt voor golven van 6 meter en dat zal moeilijkheden geven om een potje koffie te zetten aan boord zodat we morgen maar eens flink moeten vergaderen, hoe nu verder en wanneer?

Een snel bezoek aan de dermatoloog om mijn kuiten te laten beoordelen en bewonderen. Snel een paar foto’s en met een lachende frons word ik gerustgesteld dat het niets bijzonders is.

Boodschappen halen en foerageren al met een knipoog naar het vertrek en zoek de blikken groenten want deze zijn verderop niet te krijgen. Het wasgoed ophalen en met de handen en armen vol terug naar huis. Al snel zijn de volgeladen zakken in het niets verdwenen in de kasten van de Queen B.

Mooi de tijd om een paar klussen aan te pakken, afspraak te maken met de audicien en Nik voor de reparatie van het dashboard.

Met de taxichauffeur raak ik aan de praat over de relatie van Sabah en West Maleisië. De federatie van het verenigde Maleisië wordt door Sabah kritisch bekeken, want Sabah heeft veel grondstoffen maar moet deze onevenredig delen met west Maleisië. Voorbeeld: van de olie-inkomsten mag Sabah maar 5% houden. De verkiezingen zorgen ervoor dat de regeringspartijen in West Maleisië de dienst uitmaken in Sabah, gelukkig voor Sabah dat de lokale partijen in opkomst zijn maar dat zal in de toekomst nog wel eens voor problemen kunnen zorgen. Op de achtergrond speelt ook nog de claim van de Filipijnen op Sabah. Een territoriale aanspraak die af en toe voor irritaties zorgen tussen de politieke verhoudingen.

Zondag, 04-01-2026

Kota Kinabalu

Eindelijk de stap gezet om mezelf aan te sluiten bij de gekte om een maand alcoholvrij te blijven en zoals de Belgen zeggen op Tournee Minerale. En gelukkig een van de kortste maanden. Gisteren begonnen en voel nog helemaal geen verschil want heb vannacht opnieuw slecht geslapen zodat ik wat gammel opsta en het rustig aan doe met krantje en een kop koffie om wakker te worden.

Jacqueline heeft haar zinnen gezet op een stuk Iron-wood snijplank om daar de dag-watertank op te plaatsen. Om halfelf de tassen pakken en met de Grab naar de zondagsmarkt voor de plank en lopen naar Tong Hin voor wat boodschappen. Met de zware lading van cola zero en spawater terug naar de Queen B waar ik het niet laten kan om de GPS te koppelen aan de AIS. Een heel gedoe met kleurcode van de draden en het zoeken naar het goede NMEA signaal. Een mooie zondagmiddag vulling voor de duik in het zwembad. We worden weer eens weggejaagd door hevige buien die hier telkens op het einde van de middag losbarsten. In de kapiteins ruimte een rustmoment om te lezen en te schrijven, laat het buiten maar regenen en weten dat de raampjes dicht zijn. Tijd om me eens te verdiepen in de ongelooflijke verhalen van de Sabahan:

De zon zakte achter de palmen langs de Kinabagatan Rivier, de buitenboordmotoren van de vissersschepen scheuren het water en de lucht uit elkaar. De vissers hebben de telefoons in de hand om nog even naar huis te bellen en te appen. Maar ondanks alle menselijke activiteiten was en is de rivier nog steeds dezelfde als duizenden jaren terug. Azman, een jonge vent is trots op zijn nieuwe polyesterboot, een 40 pk automotor op een standaard met losse schroefas stuurt hem naar zijn vaste visstek. De koelbox vol met ijs om de te vangen vis vers en koud te kunnen bewaren. Gedreven om een beter visser te worden dan zijn vader en de ouderen knikten, maar zeggen niets. Bij het instappen tikt een oude vrouw op de romp van de boot en zegt hem fluisterend zacht: Groet de rivier en laat geen rommel achter.

Azman lachte en startte de motor en gaf vol gas zodat het hekwater wit opspatte. Deze keer ging Azman wat verder dan normaal en hij gooide wat flessen van boord en zette de muziek lekker hard aan. Maakte enkele filmpjes voor zijn social media. Zijn GPS gaf een normaal signaal maar de rivier werd plots heel stil. Bij de bocht waar de mangroves dicht bij elkaar staan sloeg de motor af, zijn gps valt uit, de wind is weg en geen enkel geluid te horen. Toen bewoog het water, sereen zacht gleed er iets, een brede rug gleed langs de boot. Twee ogen net boven het wateroppervlak staarden hem doordringend aan, heel rustig. Azman voelde geen angst maar schaamde zich.

De boot werd in de ochtend gevonden, motor heel, telefoon droog zonder enige schade. Azman keerde terug naar het dorp hij is wat langzamer, stil maar vist nog steeds. Eerst de motor uitzetten, een heilig gebaar naar het water en raakt het zacht aan en hij neemt zijn afval mee.

In Sabah zegt men vandaag:

Techniek weet waar je bent,

De rivier weet wie je bent

Niet elke krokodil is heilig

Maar elke rivier bewaakt haar balans

En weet je plaats.

Klederdracht Sabah

Zaterdag, 03-01-2025

Kota Kinabalu

Om 09.00 staat plots Nik bij de boot. Nik heeft een bedrijf in motor elektronica en heeft al een paar keer beloofd te komen maar belde telkens af. Aan tafel zei ik tegen Jacqueline als hij vandaag niet komt dan hoeft het niet meer. Nik is met zijn vrouw en wil alleen maar even komen kijken, wat het probleem is. Jacqueline ruimt als een razende de achterkajuit uit en ik laat Nik de pijnpunten zien van het dashboard, maar ook de kabels in de motorruimte. Volgens mij is het grote euvel de verbindingen naast de motor maar Nik heeft in een zucht de stekkers los en zegt me dat het er allemaal mooi en netjes uitziet. Dat kan dus niet het probleem zijn. Voor de zekerheid haal ik het dashboard los en al snel zit Nik in een andere wereld en vergeet dat hij zijn vrouw beloofd heeft om een dagje uit te gaan. De gedrevenheid van hem is te vergelijken met de mijne en is met trial en error al snel 5 uur verder op de dag.

Goede nieuws is dat de toerenteller werkt maar de sensors van de temperatuur en oliedruk blijven rare fratsen vertonen. Na een verlate lunch stopt Nik en belooft maandag of dinsdag terug te komen met de te vervangen onderdelen. Ik ben moe na 5 dagen intensief schroeven en monteren en ben blij om in de ligstoel aan het zwembad tot rust te komen. Het is me allemaal niet gegund want het begint te regenen en deze regen vermenigvuldigt zich tot een ware hoosbui. Jacqueline zegt dat ze denkt dat er nog een raampje open staat. Te laat om dicht te maken en het water staat al op de kast en sijpelt naar de vloer om te verdwijnen in de bilgeruimte.

Er blijkt opnieuw een tropisch regenfront over de Filipijnen te razen en wij hebben er een staart van te pakken. Op Sabah is de noodtoestand is uitgeroepen in Beaufort, vanwege sterke stijgingen van de rivieren.

Met een paraplu over de steigers om even uit de Marina weg te zijn gaan we naar de zogenaamde chique Japanner met meer oorkondes op de muur dan Willem-Alexander op zijn uniform. Het eten is niet slecht maar hadden en meer van verwacht. De avond lekker op de bank voor de uitlaat van de airco.

 Vrijdag, 02-01-2025

Kota Kinabalu

Na 4 dagen sleutelen, passen en meten, is de ankerlier weer op zijn plaats. Het ratelen en reutelen is vervangen door een licht zoemend geluid. Met enige trots denk ik het probleem nu helemaal onder controle te hebben en vanaf nu moet het anker ophalen geen punt meer zijn. Overal nieuwe oliekeringen en lagers. Oud vet verwijderd en vervangen door nieuw glijmiddel. Op verschillende plekken in het oude vet kom ik stukjes tegen van het kapotte druklager van de worm-tandwiel.

De hele dag bezig en met 4 dagen sleutelen en booTschappen doen voor de onderdelen is het simpel even schoonmaken van de ketting een hele klus geworden maar prijs me gelukkig dat het in de haven is gebeurd en niet onderweg. Verder valt er weinig te vertellen als je zwetend in de ankerkluis zit opgesloten om de bouten en moeren terug te plaatsen. Ondertussen heeft Jacqueline contact weten te leggen met een oud-Burgemeester van Sabah met een leuke babbel over de omgeving en de politiek.

In de kuip lees ik het laatste nieuws over de anarchistische rellen in Nederland. Wat een feestje moet zijn is de voorbode van een roerig 2026 en wil mijn respect en medeleven tonen voor de politie en dienstverleners. Ik pleit voor een goede  en zelfs agressieve verdediging voor de dienstverleners want het gaat van kwaad tot erger. De tegenpartij verhard zienderogen en laten we niet weer achterop lopen maar neem de stappen vooruit. Hoe vreedzaam en georganiseerd gaat het hier, samen met christenen, boeddhisten en de moslims. Geen wanklank en voor iedereen bij het passeren een Happy New Year.

Toch is er ook in Sabah het nodige in opspraak zoals een schandaal met een uitvoerend redacteur van de Malaysiakini (online nieuwswebsite), in verband met een groot mijnbouwschandaal. Deze website is vaak onderwerp van juridische en politieke druk, juist door zijn kritische rol

Een man van 40 kwam om het leven tijdens schilderwerk aan zijn huis en werd geëlektrocuteerd: Zijn pols werd afgescheurd door het incident. Het lijkt de Story wel.

En dan een interessant artikel: Een nieuwe CEO voor Creative Economie en Innovatie Centrum om de groei en de cultuur en creatieve sector te stimuleren. Daar zou meneer Peter Wennink wel eens een heel groot voorstander van kunnen zijn en nu maar hopen dat de Nederlandse regering dit soort ideeën ook oppakt

Happu New Year 2026 van Sutera Harbour

Donderdag, 01-01-2026

Een gelukkig Nieuwjaarsgevoel bij het opstaan zonder de zogenaamde nieuwjaarskater. Van uitslapen komt weinig en zitten samen al om 8 uur braaf aan het ontbijt om te beginnen waar ik gisteren was geëindigd: het repareren van de ankerlier. Soms denk je wel eens erg slim te zijn door een pasring bij te schuiven om zo weinig mogelijk speling te krijgen, maar dat blijkt geen goede keuze. De as lijkt geblokkeerd en zie dat het huis van het lagertje net te ver uitseekt in de ruimte van het wormwiel. Uit elkaar en opnieuw in elkaar. Morgen lijm voor de pakkingen halen en dan moet de lier als volledig gereviseerd beschouwd worden.

De temperatuur loopt weer behoorlijk op maar voel door mijn bezigheden weinig van de warmte maar heb mezelf beloofd om het niet te bont te maken zodat we na de middag een rustmoment nemen aan het strand. Glaasje Cola Zero en kijken naar de parasailers, die met een harnas vastzitten en met een kabel verbonden aan een speedboot maakt deze al snel hoogtes van 100 meter afhankelijk van de lengte kabel. Aan het einde wordt de kabel binnengehaald en landt je zachtjes weer op het dek van de boot. Een goede raad lijkt me: zet alles goed vast, zonnebril, telefoon, petje, kunstgebit, gehoorapparaat, toepet, kunstbeen en vooral niet vergeten houdt je zwembroek vast.

Feestjes maken vraagt om een complexe en strakke organisatie en het opbouwen is al heel wat maar het opruimen van de troep en de constructies vergen ook heel wat aandacht. Iedereen weet dat ik van werken houdt: ik zie het namelijk graag.  Het geeft behoorlijk wat afleiding aan het strand.

Terug aan boord begint het Nieuwe Jaar weer eens met een malse meer dan sappige bui. Happy New Year.