Logboek 2020

Schipbreuk Anatakan

Beneteau 52
Beneteau 52

 

Donderdag, 5 maart 2020

 

 

 

Ahu Vinapu

 

 

Ik heb bijzonder goed geslapen ondanks de wind, golven en regen. Het anker houdt goed en ben niet bang dat het krabt omdat er een mooi rondje op het scherm komt te staan van het draaien om het middelpunt, het anker.

Ik doe niet veel en voorvoel dat er nog genoeg werk aan de winkel komt. De wind blijft flink doorstaan terwijl deze moet ophouden met blazen rond een uur of 4. Dat gebeurt niet en loop onrustig door de kuip om de lucht in de gaten te houden. Rond vier uur verlaat de bootjongen van de charterboot Anatakan met een rode dinghy het festijn. De boot lijkt goed verankerd te liggen aan de enige boei van de hele ankerplaats en heb er eergisteren duikers gezien die alles controleerden.

 

Anatakan, wordt voor mij dan het referentiepunt van mijn positie samen met de Bengt en de catamaran dichtbij me, de Bella Donna. In totaal 7 schepen liggen klaar om te vertrekken maar kunnen niet. Het blijkt voor kust Hanga Roa echt slecht te zijn, zodat we gedwongen worden hier te blijven hangen. Het begint weer opnieuw hard te waaien en de wind wordt geassisteerd met een Swell vanaf Zuid en dat lijkt niet goed te gaan.

Hoge opklimmende bergen met water jagen onder de Queen B door en het anker geeft geen krimp. Prima anker en goede ankergrond staan garant om een storm te overleven. Ik ben nerveus, voel me niet lekker en kan de vinger er niet opleggen want heb vaak genoeg gelezen dat er schepen met meer dan 50 knopen wind gemakkelijk de storm afrijden achter het anker.

Alleen deze plek, aan de lage kant, met de brekende Swell golven op de rotsen en het rif, de slierten water die van de golven afwaaien, het oorverdovende lawaai van de brekers, geven het een donker voorgevoel.

Niets mag verkeerd gaan want dan is er geen oplossing mogelijk. De avond valt en blijf met de marifoon in de kuip zitten om de omgeving in de gaten te houden. Het is een donkere nacht en is moeilijk je staande te houden in de kuip, vanwege de deining en de golven die blijven jagen. De bemanning van de Bengt gaan gewoon slapen, maar merk al snel dat de andere zeilcollega's er net zoals ik, buiten zitten stand-by in de kuip.

 

Ik hoor een klap en de snubber, de lijn die de krachten op de lier moet verdelen, breekt van de ankerketting. Loud(Rafiki) had al eens gezegd dat die lijn te dun is en daarom, altijd luisteren naar Loud, er een dikkere stevige driekabel gevlochten lijn naast gezet. De blauwe lijn springt kapot en weet dat de sterke lijn de krachten moet opvangen. Er is dus niet zoveel aan de hand, totdat de sterke lijn ook kapot knalt. Realiseer me de krachten die op de ketting en het anker staan en sla een extra lijn om de ketting om de lier te ontlasten. Terug in de kuip hoor ik een klap en denk te zien dat de lijn van de Anatakan stuk springt. Ik weet dat het schip aan de andere kant ook een lijn heeft hangen en besteed er niet te veel aandacht aan.

 

Krijg het idee alles onder controle te hebben en ook bij de Bella Donna is er regelmatig iemand op het voordek net zo bij de andere schepen. Steve met zijn koplamp zit op het voordek om zijn ankergerei te checken.

 

Om half elf doe ik een peiling op de Anatakan, de Bengt en de Bella Donna in samenspel met het kaartenprogramma en kan niet anders concluderen dat het allemaal goed gaat. Ik laat wat ongerustheid varen en denk eraan om een hazenslaapje te gaan doen. Ik kijk nog even naar de Anatakan en kijk recht in de kuip. Dat is vreemd maar tegelijkertijd draait het schip en ligt op dezelfde hoogte als gewoonlijk. Niets aan de hand en pak een daken in de kajuit en via de radio een oproep hoor voor de Charterboot. Chaterboat, Charterboat you are loose of your anchor! Verschillende oproepen en er wordt een May Day afgegeven omdat de Anatakan recht op het rif vaart. Fier met het toplicht aan, zien we de boot tussen de witte schuimende rollende golven verdwijnen en gaat het toplicht uit. Dit is een fatale stranding met gelukkig niemand aan boord.

 

Dit hakt er wel in bij het bootjesvolk en het is druk verkeer op de marifoon. Steve kan nog een rode lamp onder water zien en dan gaat al het licht definitief uit. We weten met zijn allen wat de oceaan nu doet met dit schip. Het wordt gebeukt, versplinterd en over een grote oppervlakte verspreid. Er zal niets van over zijn alleen we kunnen het niet zien door de donkere nacht. Ik blijf verbouwereerd in de kuip hangen zo ook mijn collega’s. Iemand kan het niet laten om even een "Wowww" te laten horen.