Logboek 2020

Solace, Steve.....

 

 

Zaterdag,7 maart 2020

 

 

 

Anakena

 

 

Met een oproep naar Portcontrol die niet reageert roep ik de Bella Donna op, die me vertelt dat er 6 meter hoge swell golven voor de deur van Hanga Roa staan. Dit lijkt me erg veel maar het geeft wel aan dat je niet kunt landen. Het besluit is snel genomen om een dagje Anakena te doen. Met een telefoontje naar Jacqueline om het slechte nieuws te brengen om een dagje te wachten. Het wordt een dagje lezen maar veel gedachtes gaan uit naar wat me gisteren allemaal overkomen is.

 

Het lijkt nu al wezenloos en ver weg zodat het duidelijk is dat het nog niet verwerkt is. De storm die over de mast heen joeg, de swell van meer dan 4 meter (blijkt uit een gesprek met de Bella Donna), de rukkende ankerketting, het op drift raken van de Charterboot, het op de rotsen stranden en langzaam het toplicht zien doven, de omstanders met de wanhoop in de stemmen, het plotselinge omdraaien van de Solace, de vermissing van Steve, de realiteit en de veronderstelling met de gruwel van wat Steve is overkomen. De uren erna met de steeds hoger wordende golven, de verslagenheid van de resterende 5 schepen als de 10 negertjes op een hek, geen tijd om na te denken omdat je door moet vechten tegen die aanstormende oceaan en dan het besluit om anker op te gaan.

 

Ik zie nog het spookachtige licht van de raampjes van de Traveller Exxpedition. Een schip van 22 meter die ontzettend ligt te stampen en te lang is om over de golf te rijden en twee golven moet verwerken. De boeg diep door het water slaat, de achterkant van het schip dat hoog zijn achterwerk omhoog gooit. Het is herhalen van het blog van gisteren maar is het verhaal wat ik vandaag een plaats heb moeten geven.

Het voorzichtig naar voor schuiven aan je veiligheidslijn om in de golven die over de boeg stromen je anker vrij te moeten maken van de snubber. Geen mes bij je hebben en terug moeten om een mes te halen want anders wordt het een knoop bij de ankerlier. Het binnen takelen van de ketting over de kettingrol waar de ketting soms enkele tanden afspringt omdat de krachten te groot worden. Met vereende krachten de ketting samen met de lier binnenhalen en wachten dat de golf voorbij is zodat de ruimte die ontstaat op de ketting genoeg is om weer een meter naar binnen te sjorren. De vrijheid van open water terwijl je weet dat je nog heel veel moet doen om uit de risicosfeer te komen. Anker borgen, zeilen bij zetten om rust op de golven te krijgen. Het water spuit over het dek en ga zelfs een keer helemaal onderwater terwijl je alleen maar goed vast kan houden wetende dat de golf wel weer voorbij zal glijden. Met de kotterfok en gereefd zeil, de motor op 1200 toeren komt ineens de rust in de situatie en is de Queen B veilig door op zee te zijn. Nu wakker blijven en de Queen B naar rustiger vaarwater brengen. De Noordzijde moet zonder swell staan maar dat blijkt ook niet waar te zijn, hier staat de swell van de storm uit het Noorden.

De Traveller Edge Exxperience moet zijn ankerketting achterlaten want het was te gevaarlijk deze binnen te brengen. Het schip wordt alleen bemand door vrouwen en ik heb diepe bewondering hoe ze het allemaal geklaard hebben.

 

Een triestheid overvalt me dat we Steve hebben achterlaten en geen kans hebben gehad om maar iets te kunnen doen in dat kolkende lagerwal golf brekende schuimende ankerplek waar we hebben gelegen. Had ik iets moeten of kunnen doen? Ik had niets kunnen doen, het was alleen voor de vorm geweest of de held uithangen want het was nutteloos geweest.

 

Steve een schipper net zo oud als ik en heengegaan met zijn passie van wereldzeilen. Sympathieke Amerikaan die zich niet wilde opdringen, klaar om te helpen en om andere schepen in de gaten te houden om te zorgen voor, de koplamp op het hoofd toen hij in dinghy zat, zorgen maakte of de bijboot van het Charterschip op drift was. Ik hoor hem nog over de VHF roepen dat het licht van de Charterboot nog onderwater scheen en uitging. Een wereldzeiler die Vuurland heeft gerond, de stormen van 65 knoop in de Kanalen van Chili trotseerde en hier in de Swell zijn einde vindt.

 

Cathy en Andrew van de Bella Donna komen voor een praatje en bespreken de plannen voor de komende weken maar ook wat hiervoor is beschreven. De Bella Donna heeft dezelfde plannen als de Queen B en zullen hen nog wel meer tegen gaan komen.

 

In de verte zie ik een mooi motorjacht van 25 meter aanvaren en vaart de ankerplek voorbij. Ik roep het schip op en vertel de situatie bij Hanga Roa en adviseer hen in de buurt te blijven. De kapitein, een Fransman uit Papeete is dankbaar voor de oproep en weet dat het een terugvaart uit Hanga Roa bespaart. Op kanaal 72 praten we een beetje op en neer en de Etoile d'Azur komt van Saint Barth en heeft ook Zuid-Amerika gerond waar het uit Chili is overgestoken naar Paaseiland. Drie dagen in een echte storm gezeten en is blij dat hij even op adem kan komen.

 

In de avond vertrekt de Pakia Tea naar Gambier en zwaai ze met contact via de marifoon uit. Met een prachtige roodgele spinnaker zwaait het schip de achterblijvers uit en zie ver in de horizon het zeil als laatste verdwijnen. De volle maan verlicht het water, het schijnsel van de maan en de kalme zee doen me geloven dat er niets aan de hand is. De wereld gaat gewoon zijn gang.

 

Vrijdag, 6 maart 2020

 

 

Ahu Vinapu – Anakena

 

Steve controleert op het voordek en zie de koplamp weer naar de kajuit schuifelen. De golven worden steeds hoger en schat enkele swell golven op 4 meter.

De meeste die er onder de kiel zoeven zijn 2 meter plus, want dat kan ik zien aan de dieptemeter.

 

Ineens beroering over het net dat de boot van Steve is gekapseisd en niet meer boven komt. Een dikke grote roller heeft de boot opgetild en tijdens het breken van de golf de boot omgedraaid. Steve heeft de gewoonte om de bijboot met een spruit naast zijn bootje op te hijsen. Waarschijnlijk is deze nog eens topzwaar geworden met het vele regenwater en is de Solace het kenterpunt en richtmoment volledig verstoord. De Solace is binnen twee seconden geheel verdwenen. De 5 overgebleven schepen staan perplex en weten niet wat we moeten doen. We roepen portcontrol maar deze spreken slecht Engels en alles moet 5 keer herhaald worden. Paaseiland blijkt geen rescue team te hebben, geen helikopter. Het enige is dat ze wat auto’s langs de waterkant laten rijden om te zien of er iemand te zien is. Wrakstukken van de Solace drijven voorbij de Pakia Tea. Dit is einde verhaal en ben bang dat Steve geheel verrast is in zijn eigen kajuit en geen schijn van kans heeft gehad.

 

De golven blijven maar groeien en met deze twee rampen wordt nu het dringend advies gegeven de ankerplek te verlaten. Ik moet wel, maar jullie mogen best weten dat het een hele opgave is op een dansend en hoog rijzend en diep dalend schip het anker binnen te halen. Ik zet de motor in zijn werk, de stuurautomaat tegen de wind in en begin de 75 meter ketting binnen te halen. Het valt me niet tegen maar noodsituaties maken de mens in een oogwenk sterker en trek het anker uit de grond en ruim de spullen op. De boeg boort zich regelmatig diep in een golf zodat ik druipnat uit de strijd kom.

Bij de Bengt is er geen teken van leven en roep enkele malen op maar geen reactie. Ook de Port-control doet verwoede pogingen de bemanning wakker te krijgen.

 

Om half drie heb ik de kotterfok, een stuk grootzeil en verder alles onder controle en zeil de oceaan op. Weg van de rampplek, diep onder de indruk en machteloos van hetgeen wat er gebeurd is. Steve, naast me, zomaar binnen twee seconden uit het leven weg. Einde van de reis terwijl hij zo vol trots kon vertellen van de ronding van Vuurland, Kaap Hoorn. Dan heb je toch heel wat in je mars als dit op je palmares prijkt en dan zijn een paar Swell golven je fataal.

 

Op de Oceaan hou ik het tempo laag om tijd te winnen want er is beloofd dat de wind zou wegvallen maar bij het naderen van Hanga Roa is de wind dan wel niet zo sterk maar wel de Swell golven, uit het westen veroorzaakt door de storm van de afgelopen dagen. Paaseiland ligt op het kruispunt van de Swell uit Zuid en West. Met de Pakia Tea en Bella Donna vinden we een ankerplekje bij Anakena. Het is hetzelfde strandje met beelden waar we vorige week de heerlijke lunch hadden.

Jacqueline komt me van een afstand opzoeken met een marifoon geleend door de hoteleigenaar die alleen maar kanaal 16 blijkt te hebben. Voelt ongemakkelijk want is het noodkanaal en dat hebben we de afgelopen dagen niet kunnen missen terwijl er door taalproblemen en onbegrip zoveel gemist wordt.

Schipbreuk Anatakan

Beneteau 52
Beneteau 52

 

Donderdag, 5 maart 2020

 

 

 

Ahu Vinapu

 

 

Ik heb bijzonder goed geslapen ondanks de wind, golven en regen. Het anker houdt goed en ben niet bang dat het krabt omdat er een mooi rondje op het scherm komt te staan van het draaien om het middelpunt, het anker.

Ik doe niet veel en voorvoel dat er nog genoeg werk aan de winkel komt. De wind blijft flink doorstaan terwijl deze moet ophouden met blazen rond een uur of 4. Dat gebeurt niet en loop onrustig door de kuip om de lucht in de gaten te houden. Rond vier uur verlaat de bootjongen van de charterboot Anatakan met een rode dinghy het festijn. De boot lijkt goed verankerd te liggen aan de enige boei van de hele ankerplaats en heb er eergisteren duikers gezien die alles controleerden.

 

Anatakan, wordt voor mij dan het referentiepunt van mijn positie samen met de Bengt en de catamaran dichtbij me, de Bella Donna. In totaal 7 schepen liggen klaar om te vertrekken maar kunnen niet. Het blijkt voor kust Hanga Roa echt slecht te zijn, zodat we gedwongen worden hier te blijven hangen. Het begint weer opnieuw hard te waaien en de wind wordt geassisteerd met een Swell vanaf Zuid en dat lijkt niet goed te gaan.

Hoge opklimmende bergen met water jagen onder de Queen B door en het anker geeft geen krimp. Prima anker en goede ankergrond staan garant om een storm te overleven. Ik ben nerveus, voel me niet lekker en kan de vinger er niet opleggen want heb vaak genoeg gelezen dat er schepen met meer dan 50 knopen wind gemakkelijk de storm afrijden achter het anker.

Alleen deze plek, aan de lage kant, met de brekende Swell golven op de rotsen en het rif, de slierten water die van de golven afwaaien, het oorverdovende lawaai van de brekers, geven het een donker voorgevoel.

Niets mag verkeerd gaan want dan is er geen oplossing mogelijk. De avond valt en blijf met de marifoon in de kuip zitten om de omgeving in de gaten te houden. Het is een donkere nacht en is moeilijk je staande te houden in de kuip, vanwege de deining en de golven die blijven jagen. De bemanning van de Bengt gaan gewoon slapen, maar merk al snel dat de andere zeilcollega's er net zoals ik, buiten zitten stand-by in de kuip.

 

Ik hoor een klap en de snubber, de lijn die de krachten op de lier moet verdelen, breekt van de ankerketting. Loud(Rafiki) had al eens gezegd dat die lijn te dun is en daarom, altijd luisteren naar Loud, er een dikkere stevige driekabel gevlochten lijn naast gezet. De blauwe lijn springt kapot en weet dat de sterke lijn de krachten moet opvangen. Er is dus niet zoveel aan de hand, totdat de sterke lijn ook kapot knalt. Realiseer me de krachten die op de ketting en het anker staan en sla een extra lijn om de ketting om de lier te ontlasten. Terug in de kuip hoor ik een klap en denk te zien dat de lijn van de Anatakan stuk springt. Ik weet dat het schip aan de andere kant ook een lijn heeft hangen en besteed er niet te veel aandacht aan.

 

Krijg het idee alles onder controle te hebben en ook bij de Bella Donna is er regelmatig iemand op het voordek net zo bij de andere schepen. Steve met zijn koplamp zit op het voordek om zijn ankergerei te checken.

 

Om half elf doe ik een peiling op de Anatakan, de Bengt en de Bella Donna in samenspel met het kaartenprogramma en kan niet anders concluderen dat het allemaal goed gaat. Ik laat wat ongerustheid varen en denk eraan om een hazenslaapje te gaan doen. Ik kijk nog even naar de Anatakan en kijk recht in de kuip. Dat is vreemd maar tegelijkertijd draait het schip en ligt op dezelfde hoogte als gewoonlijk. Niets aan de hand en pak een daken in de kajuit en via de radio een oproep hoor voor de Charterboot. Chaterboat, Charterboat you are loose of your anchor! Verschillende oproepen en er wordt een May Day afgegeven omdat de Anatakan recht op het rif vaart. Fier met het toplicht aan, zien we de boot tussen de witte schuimende rollende golven verdwijnen en gaat het toplicht uit. Dit is een fatale stranding met gelukkig niemand aan boord.

 

Dit hakt er wel in bij het bootjesvolk en het is druk verkeer op de marifoon. Steve kan nog een rode lamp onder water zien en dan gaat al het licht definitief uit. We weten met zijn allen wat de oceaan nu doet met dit schip. Het wordt gebeukt, versplinterd en over een grote oppervlakte verspreid. Er zal niets van over zijn alleen we kunnen het niet zien door de donkere nacht. Ik blijf verbouwereerd in de kuip hangen zo ook mijn collega’s. Iemand kan het niet laten om even een "Wowww" te laten horen.

 

Uiers hangen horizontaal

 

 

Woensdag, 4 maart 2020

 

 

 

Ahu Vinapu

 

 

De wind jakkert door de verstaging en laat verschillende vallen klepperen. Voel me een beetje ongerust vanwege de onheilstijdingen, de voorspelde wind en de vraag die meespeelt: Houdt het anker wel.

 

He ankeralarm gaat om 06.00 uur af na een hevige windstoot maar zie aan het patroon van posities op het schermpje van het kaartenprogramma dat er niet zo veel aan de hand is. Ik stel het alarm in, op de nieuwe plaats. De positie waar de storm over het schip heen zal komen. Vannacht tot 04.00 uur heeft het schip zich als een dronkenlap gedragen. De swell vanachter, de golven dwars door de wind van gisteren en de nieuwe wind op de kop slaat het schip van boord tot boord in het water. Flinke regenbuien samen met de jakkerende wind maken een onheilspellend geluid en is van slapen in deze periode niets van gekomen.

 

Rond 4 uur nam de Swell af en de dwars golven plat gewaaid door de nieuwe wind, zodat er alleen maar wind en golven van de boeg over het dek joeg. Het maakt het verblijf aan boord een stuk comfortabeler en heb hierdoor een paar uur kunnen slapen. Rond 08 uur wakker en beoordeel de situatie vrij rustig. Met het checken van Windy die het zwaartepunt van de storm legt op vanavond 22.00 uur. Rukwinden van 54 knopen en een constante wind van 32 kn.

 

Ik kan me er niet toe zetten om veel te doen en werk aan mijn weblog, waar veel tijd in gaat zitten. Een uurtje stroom draaien met de generator. Af en toe contact met de wal en word mentaal ondersteund. De schepen naast me liggen allemaal stevig vast en merk geen enkele veranderende positie of krabbend anker. Allemaal ondergaan we het lot van wachten.

Bij enkele rukwinden wordt het wateroppervlak melkwit met afwaaiende golven en maak enkele indrukwekkende foto’s van het buurschip Bengt die met mist en storm om zich heen en zwaaiende mast een mooie impressie geeft in welke omstandigheden we in verkeren. De zon laat het de hele dag afweten en alles is verpakt in een grijze zware deken.

 

Rond 16.00 uur neemt de wind toe en komt uit de voorspelde hoek Noord. Precies over de berg heen waar de Queen B zich achter heeft verschuild. Moet goed gaan.

Pasta met zalm en met een bakje koffie tussen de buien, in de kuip genieten van alle elementen. De uiers van de koeien op de wal hangen horizontaal en kan er een beetje om gniffelen. De plaggen waaien uit de dijk.

 

 

Wietgeur

Ahu Vinapu
Ahu Vinapu

 

Dinsdag, 3 maart 2020

 

 

 

Hanga Roa – Ahu Vinapu

 

Hoe vaker je de Windy weersite openmaakt, hoe roder de kleur van de wind die op je afkomt. Je zou de wind dood willen kijken maar dat lukt niet.

Jacqueline pakt de tas en breng haar in een druilige regen naar de wal. Bij Entel internetsaldo laden voor nog meer weerberichten en het contact met de wal. De creditcard van Jacqueline uitproberen en als deze werkt dan weet ze zeker dat ze me loslaat. Dikke lieve kus, na een kopje koffie, vaar ik met de bijboot opgetild door de rollende golven het haventje uit.

Een zwaai als groet en ga eerst bij Steve kijken, maar die geeft geen thuis, vervolgens de buitenboordmotor van de bijboot afnemen en de dinghy, wat extra ruimte geven om deze mee te trekken.

 

De Armada roept de Queen B op dat iedereen vanmiddag moet vertrekken. Dat wisten we al en antwoord dat de Queen B naar de andere kant vertrekt. Om wat stroom te draaien start ik de generator  die perfect zonder kuren aanslaat en met het laden van de accu’s maak ik gebruik om de watermaker te spoelen en water te maken. Fijn dat alles het doet.

 

Om twaalf uur zie ik de twee catamarans aanstalten maken te vertrekken en ga zelf dan ook maar anker op. Start de generator om extra spanning voor de lier te hebben en trek de ketting binnen. Daar heeft de lier behoorlijk moeite mee en moet deze helpen. 70 Meter ketting binnen trekken is een hele klus en voel het al snel in de bovenbenen omdat het begeleiden en binnen trekken vanuit de onderrug en doorgebogen knieën tot stand komt.

 

Een mooi tochtje langs de zuidkant van Paaseiland en vaar in tegenstelling tot de catamarans een zekere ruime bocht om de twee rotspunten, voor de zekerheid. De twee Catamarans varen er tussendoor. De charterboot die de afgelopen week naast de Queen B lag, ligt nu weer naast me en ga ervan uit dat hij weet wat hij doet.

 

De eerste keer het anker uit en meteen houvast. Het schip ligt als een huis en de wind neemt toe tot een 15-16 knoop en dat is goed te doen.

Het vervelende zijn de grote swell golven vanuit het Zuiden die het schip soms wel 3 tot 4 meter heel zachtjes optillen en zachtjes neer laat. Het slingert zijn best aan boord.

 

Boekje lezen, internetten en zie de Exxpedition ook haar heil zoeken op deze ankerplek, Ahu Vinapu. De wietgeur komt me tegemoet, vreemde onderzoeken vinden daar plaats. Een vliegtuig klimt recht boven me naar grote hoogte. Prachtig gezicht dat een zilveren straalvliegtuig zo van de startbaan, laag over zee zijn hoogte maakt.

Exxpedition Travel Edge

 

 

Maandag, 2 maart 2020

 

 

Hanga Roa

 

 

 

Langzaam maar zeker komt alles in het teken van de komende storm te staan. De gesprekken, de sms’jes en voor mezelf. Observeren van de wolken met de mogelijke patronen in zee. Niet dat je er veel wijzer van wordt maar het is een vorm van alert zijn of intuïtie. Met de bijboot naar de wal voor extra boodschappen om de komende dagen door te komen, als we aan de andere kant van het eiland liggen.

 

Met het doorspreken van allerlei scenario’s stel ik Jacqueline voor om een hotel te overwegen om tot rust te komen en het bespaart haar een bumpy-ride op een open zee.

Het wordt duidelijker en gemakkelijker te beslissen nadat we Steve ontmoeten, die terugkomt van zijn bezoek aan de Armada, om uit te klaren, gaat de beslissing nu wel snel. Het wordt Steve sterk afgeraden om te vertrekken, met de komende snel naderende storm van 62 knopen. Jacqueline boekt een hotel en onze zorgen gaan uit naar Niels en Linneth die zaterdag zijn vertrokken.

 

Nu enkele verse spullen halen voor mezelf. Het winkelen en weten waar je de beste levensmiddelen kunt halen, begint wat meer vorm te krijgen. Gebruik maken van de producten van plaatselijke boeren zoals heerlijke andijvie, courgettes, ananasjes, tomaten, aan te vullen met diepvries vlees van de kleine supermarkten. Opvallend is dat de Chinezen dit eiland nog niet hebben ontdekt. De supermarkten worden door de lokale bevolking gerund en het assortiment is daarom divers. De winkels hebben niet veel, elke winkel heeft een ander inkoopbeleid, zodat je moet shoppen om alles bij elkaar te sprokkelen. Gezellige bezigheid en je voelt het contact met de mensen.

 

In de straat treffen we een half verborgen huis waar de wens te kennen gegeven wordt om los te komen van Chili. Rapa Nui, independent.

Alweer een actiegroep erbij maar begrijp het. Chili ligt 3000 kilometer hier vandaan en geografisch is het een uitloper van Polynesië. Maar zelfstandigheid heeft geen schijn van kans als je territorium de oppervlakte heeft van Texel en dat er geen enkele grondstof aanwezig is. De bomen zijn al gekapt en het eiland staat noodgedwongen in het teken van Unesco worldheritage. De plaatselijke bevolking heeft zijn huidige bestaan te danken aan het verleden en de Unesco zorgt ervoor dat de tijd stil blijft staan.

 

Bij de dinghy aankomst in de haven komen de bemanningen van drie boten bij elkaar en worden allerlei ervaringen uitgewisseld met belevenissen. Het Zweedse schip is bemand door een Nederlander met Zweedse vrouw en hadden eerst het idee om naar Bolivia te varen, maar hebben hun doel omgegooid en varen nu richting Pitcairn. We zullen ze meer tegen gaan komen.

 

De vrouw van de vreemde catamaran, twee bananen als drijvers met twee masten in het midden, de Pakia Tea zijn hier al een paar keer geweest en die weten te vertellen dat de ankerplek aan de andere kant van het eiland redelijk rustig is.

 

Bij de koffiebar een heerlijk ijsje en zien later op de avond een prachtige tweemaster aankomen. De Travel Edge Exxpedition, een dames bemanning die professioneel ankeren en gaan passagieren. Het blijkt een onderzoeksschip te zijn en we raden met zijn allen natuurlijk het onderzoek: De effecten van plastics in de oceaan. Hoe origineel kan je missie zijn voor een gewoon charter.

 

Toch vertrokken

Stormalong
Stormalong

 

Zondag, 1 maart 2020

 

 

Hanga Roa

 

 

Bewolkt, regenbuien, wind, krakend geluid van de mast en giek met de swell maken van de Queen B een kermisattractie. Het is moeilijk lopen in de kajuit en de golven jagen als een dolle onder de kiel van het schip door. De ankerketting met boegrol kreunt bij tijd en wijle en zie bij de inspectieronde dat we wel heel dicht bij Steve de Amerikaan achter ons liggen. Hoe kan dat? Zijn we aan het krabben, ligt de ankerketting van Steve achter een steen onderwater?

 

Met de Garmin de boel angstvallig in de gaten houden maar kan er geen vinger op leggen want de afstand met de 4 andere schepen blijft hetzelfde. Dit wordt een loom dagje want het lijkt me niet verstandig om de Queen B vandaag zonder bemanning achter te laten en besteden de dag dan ook om te lezen. Tegen de middag kan ik het niet laten en maak aan de ankerketting een extra voorloop vast om de boegrol en de lier te sparen. Tank de laatste 50 liter diesel in de hoofdtank en ruim de lege jerrycans op in de ankerkluis. Vernieuwen van de reeflijn van de rol Genua en zo krijg je toch nog het idee dat je iets doet.

 

Niels helpt Steve met het mankement van zijn ankerlier en gaat rond 13.00 uur terug naar zijn boot om anker op te gaan. Ook deze procedure gaat niet vlekkeloos en probeer wat assistentie te verlenen met de rubberboot maar door de hoge deining en het vervaarlijk duiken van zijn schip zorgt ervoor dat ik een beetje uit de buurt blijf. Ninneth wisselt wat Peso’s uit en een telefoonkaart. Ik vraag nog of ze het weerbericht gevolgd hebben en een volmondig ja geeft aan dat ze niet willen denken aan blijven en vertrekken.

 

Later op de dag tekst Rikus dat er een front aan komt met meer dan 62 knoop wind en hoop voor de Stormalong op een goede en veilige trip. Met gefronst voorhoofd zwaai ik ze uit richting Pitcairn.

 

Wachten voor het einde stormseizoen.

 

Zaterdag, 29 februari 2020

 

 

 

Hanga Roa

 

 

Het is druk op de weerlijn. Meteorologie van Windy geeft aan dat er een behoorlijk front aankomt. Rikus is erg resoluut en zegt blijven liggen, tweede anker uit en ingraven. Mijn inschatting is wat gematigder en zie zelfs kans om met wat goede wil aan de bovenkant van het front voor de wind uit te kunnen lopen. Al moet ik zeggen als  de windsite een paar uur geraadpleegd wordt dat er meer donkerrood tot paars in grote kringen te zien is op de weerkaart en besluit definitief te blijven liggen in de beschutting van het eiland. Het zal de eerste storm zijn die ik uit moet rijden achter anker op open water.

 

Bovenstaande ontwikkelde zich tijdens de koffie want vanochtend was het plan om maandag te vertrekken zodat we een plan maakten om de spullen voor de diepvries zo laat mogelijk in te slaan en gaan voor een wasserette voor de vuile was.

 

Met het rubberbootje vol geladen met afval, boodschappentassen, computergerei voor de weersverachtingen en de was, varen we het haventje in en leggen de rubberboot aan twee kanten vast. In de wassalon ontmoeten we een aardige dame die veel in Nederland is geweest en met name op Texel. Volgens haar is Texel net zo groot als Paaseiland en is helemaal weg van Nederland. We worden dan uitstekend geholpen en kunnen het wasgoed vanmiddag om drie uur ophalen.

 

De tussenperiode besteden we om koffie te drinken met een wolkje Wifi. Uitgebreid contact met Rikus en de plannen worden langzaam bijgesteld van vertrekken tot wachten. Rond twee uur gaan we naar de was in de hoop dat deze eerder klaar is maar helaas dat blijkt niet het geval en wachten in de tuin waar een tweedehands kledingmarkt is georganiseerd voor de lokale mensen. Leuk om te zien hoe iedereen elkaar begroet en spullen probeert te passen en uit te ruilen. Met de was op de nek naar de supermarkt en kopen nu maar voor twee dagen vlees en wat extra groenten. De kleine ananasjes zijn heerlijk en kunt deze als een lollie eten.

 

Aan boord spreken we Ninneth en Niels van de Stormalong die morgen vertrekken omdat ze denken dat het wel mee zal vallen met de storm. Uitwisselen van boeken en bijpraten van alle belevenissen. De Stormalong zal voor wat langere tijd op de Gambier blijven om het stormseizoen daar af te wachten.

Voor ons om daar ook even bij stil te blijven staan maar één voor één, Pitcairn en het binnenvaren van Gambier.

 

Storm alert

 

Vrijdag, 28 februari 2020

 

 

Hanga Roa

 

 

De weerman Rikus geeft een alert af dat er veel wind vanaf Pitcairn komt en deze storm kan oplopen tot een 45 knoop. Dit geeft een heel andere kijk op de situatie en we overleggen of aanstaande zaterdag wel een goed tijdstip is voor vertrek.

 

Vanochtend vroeg opgestaan om boodschappen te doen en diesel te halen en nemen het besluit om gewoon met de voorbereidingen door te gaan. Eerst twee van de vier Jerrycans leegmaken in de vaste tank en met het karretje in de tender gaan we op weg. Door de hoofdstraat slenteren we met in het achterhoofd waar zijn de beste spullen voor de komende 15 dagen te koop. Bij de dieselpomp 50 liter diesel en rol deze op het bagagekarretje door het dorp. Bij een koffiebar eindelijk een wifi bericht zodat we een overzicht krijgen, wie, wat, hoe en waar er allemaal in de wereld heeft afgespeeld.

 

Met onbestendig weer, vervelende golven en een Queen B die vervaarlijk ligt te zwaaien trek ik de kannen op het dek. Het begint van de weeromstuit ook nog eens heerlijk te regenen. Rustig aan in de middag en rusten uit van de vermoeienissen van de laatste dagen. Een honderd liter in de hoofdtank overgeheveld en heb nog een 50 liter op het dek staan. Mijn calculatie is 165 liter en ben benieuwd of dit uitkomt.

 

Een stukje tonijn in de pan met snijboontjes en hebben heerlijk gegeten met een prachtige avond waar de wind wegvalt. Zouden we vannacht eindelijk eens rustig kunnen slapen?

 

Indruwekkende monumenten

Moai
Moai's

 

Donderdag, 27 februari 2020

 

Hanga Roa

 

We zijn niet voor niets op het eiland, en gaan vandaag een  verkenningstocht maken.  De buitenboord motor starten en de tassen in het boorplatform of bijboot. Op het moment dat we losmaken slaat de buitenboordmotor af en peddel terug naar de boot. Met geen mogelijkheid meer aan te trekken maak ik de motor los en breng deze naar de hek-stoel om de bougie los te maken en te controleren. De carburateur los en prik de sproeier met een speld door en maak alles grondig schoon. Terugplaatsen, de motor op de hekstoel van de bijboot en trek met een paar rukken de motor aan. We kunnen de reis vervolgen en huren snel een auto bij het verhuurbedrijf.

 

De stenen monumenten zijn indrukwekkend, de sfeer en de mystiek die er omheen hangen zijn bijzonder. Met een entreekaart van 80 $ de man kan je 10 dagen lang alle attracties van het eiland bezoeken zoals een hele serie van de opgestelde “Moai’s”, de vulkaankraters en de werkplaats van de Moai’s. Anakena, Te Pito Kura, Tongariki, Akahanga.

Vanaf de ankerplek kunnen we de Tahai zien staan en rijd met de auto naar de plek waar enkele Moai’s over het water uitkijken. Voor mezelf sprekend zijn dit de mooiste. Een groot stenen beeld met witgekalkte ogen en een stenen hoed op de kop en de Queen B op de achtergrond.

 

Het eiland is volledig gekapt en een mooi groen tapijt ligt over de hellingen van de vulkanen, veel wilde paarden en loslopende koeien geven het een idee van een wildpark. Bij een strand en de natuurlijk vrolijk naar ons kijkende beelden met stenen ogen, eten we een heerlijke risotto en een tonijnsalade.

 

De eilanden zijn waarschijnlijk door een bevolkingsgroep van de Marquezas gekolonialiseerd en hebben er de landbouw en veeteelt gebracht. Maar voerden ook oorlog tegen de oorspronkelijke bevolking, de snel toenemende bevolking en het tekort aan voedsel hebben het eiland eerst naar welvaart geleid en is vervolgens afgegleden naar armoede.

Het eerste contact met het Westen was in 1722, onze Jakob Roggeveen uit Texel ontdekte het eiland op eerste Paasdag en gaf het de naam Paaseiland. De latere bezoekers voerden nadien veel eilanders als slaven naar Zuid Amerika. Van 16000 naar 600 mensen die nu weer op peil komen van een 6000 inwoners. Het gaat hier duidelijk op en neer.

 

Het eiland oogt als een park, mooie groene heuvels, afgeschermde gebieden voor de toeristen als Nationaal Park, de hoge entree prijzen voor de monumenten.

 

We brengen de auto terug en eten wederom het heerlijke ijsje bij de vriendelijke dames. Gelukkig heeft de plaatselijke jeugd niet zoveel belangstelling voor ons bootje gehad.

 

Klussendag voor de volgende etappe

 

 

Woensdag, 26 februari 2020

 

 

 

Hanga Roa

 

 

 

De klussendag om de boot voor te bereiden op het vertrek voor aanstaande zaterdag. Een todo lijst volgen en alles aanpakken wat je tegen komt. Gaskraan plaatsen en erachter komen dat de koperen leiding op knappen staat. Zaag de leiding eruit en plaats een gasslang die ik binnen aan de koperen leiding vastmaak. Dikke klodders kit om het water van de gasbun buiten te houden.

Lummelbeslag smeren, val uit de mast, reserveval losmaken van de dirklijn, log losmaken, blokken smeren, de klepper uit de mast. En de klapper van de week is de aangroei die onder de boot zit.

 

Ik heb heel wat aangroei gezien vooral bij andere schepen maar nog nooit zo een collectie als onder de Queen B. Dikke trossen of velden met eendenmossel die met een plamuurmes weggestoken moet worden. Een uurtje intensief snorkelen geeft een eerste schoonmaakbeurt maar er zullen er nog wel enkele volgen voordat het probleem adequaat is opgelost. Tijdens het schrapen dwarrelen de restanten naar beneden en kan zonder enig probleem 21 meter diep kijken.

 

Wat is het water hier helder, een soort van steppeachtig gebied onder de boot met een trompetvis en enkele kleine visjes die gulzig naar de losgebikte eendenmossel uitvallen. De armen worden intensief gebruikt en gaan op het einde van de middag een ijsje halen bij het haventje.

 

Anker Champagne

Haventje vn Hanga Roa
Haventje vn Hanga Roa

 

Dinsdag, 25 februari 2020

 

 

Hanga Roa, Rapa Nui.

 

 

 

De Champagne gaat open en vieren met blijdschap de aankomst. Thuis bellen dat alles veilig is afgerond. We zijn blij en gelukkig en de bubbels in de fles met de opgedane ervaringen maken ons dronken en gaan tevreden naar bed.

 

Rond 4 uur opstaan om ankerwacht te inspecteren en om 6 uur worden we opgeroepen door de Armada dat we op de plaats waar we nu liggen niet mogen blijven en een paar honderd meter moeten verkassen. Met het naar buiten kijken tijdens daglicht begrijp ik de reden en zie vervaarlijke rollers van de swell op het strand storten. Zo word je snel in de realiteit van alle dag geworpen en er valt bij de heren overheid helemaal geen feestje te vieren.

 

Met de slaap en de vermoeidheid in het lijf help ik de lier met de 70 meter ankerketting naar binnen. Om deze honderd meter verder weer in het water te gooien. Direct vast en moeten ons voorbereiden op de komst van de Armada, Douane, Immigratie, health officier en de begeleider. Net op het moment dat ik eindelijk eens zonder alle schommelingen gebruik kan maken van het toilet roept Jacqueline dat er bezoek is. De kuip zit vol met bureaucraten en met dichtgeknepen billen zie ik de vloed met nog in te vullen documenten op me af komen.

Vervelend is dat de heren door elkaar de vragen stellen omdat iedereen zo snel mogelijk klaar wil zijn met zijn eigen ding. Drie heren nemen alvast de boot naar een volgende binnenkomer en de twee andere mannen nemen de tijd om wat bij te praten over het eiland.

 

6000 Mensen groot en 10.000 bezoekers per dag maken het een attractie en allemaal om een zicht te krijgen op de grote stenen monumenten. Nagenoeg geen diefstal en een ontspannen relaxte sfeer hier. Op het laatst wordt nog even gezegd dat we $ 10 moeten betalen bij de Armada als entreegeld. Het is allemaal een beetje snel gegaan en rusten in de kuip uit om wat bij te komen als Niels van het Nederlandse schip zich komt melden. Een gezellige leuke jonge vent van 31 jaar die even de Kaap Hoorn gerond heeft en nu op dit eiland is om verder via Polynesië naar Nieuw-Zeeland te varen.

 

Allemaal gezellig maar blaas de rubberboot op en Niels wijst ons de weg om tussen de indrukwekkende brekende branding, de ingang te wijzen van een heel klein haventje met enkele vissersboten. Wij vinden er een plekje en kunnen de achterkant van ons bootje vastmaken aan de overhangende lijnen en de voorkant, om het schuren tegen de kade tegen te gaan. We hebben weer land onder de voeten en nu beginnen de stenen onder de voeten te bewegen. Jacqueline loopt dronken over de kade en moet wennen aan de vastigheid.

 

Bij de Armada weet niemand iets van het betalen van 10 dollar zodat we op weg gaan naar enkele andere mogelijkheden. Vervelend is dat aan iedereen waar we vragen inclusief politie niemand weet waar ik het over heb. Ik laat de 10$ voor de 10$ die ze zijn en wandelen een eerste verkenning door het dorp. Niet onaardig maar niets bijzonders en niets te beleven. Met het rubberbootje langs de brekende kammen van de aanrollende golven nadat we de plaatselijke jongedames uit het rubberbootje moeten jagen omdat de dames het zo gemakkelijk vinden om via de boot op de kade te klimmen. Op zich niet zo erg als het functioneel gebruikt wordt maar binnen de kortste keren springen ze en dansen ze over de luchtkamers en scheppen een berg water binnen. De reserve benzine, een flesje van 0,6 liter, blijkt ineens leeg te zijn.

 

Vervelend om de boot zo achter te laten, op een bepaalde manier ben je er toch afhankelijk van.. Aan boord genieten we van een mooie avond en laten de zon achter de wolken in de zee zakken.

Land in zicht

Land in zicht, 40 mijl te gaan
Land in zicht, 40 mijl te gaan

 

 

Maandag, 24 februari 2020

 

 

 

S 26º 04,138 W 108º 30.863 – Paaseiland, Isla Pasque of Rapa Nui.

 

De wind staat zacht ruisend in net bezeilbare stand en kan me lange tijd inhouden om niet de motor te starten. Een voortgang van 1,8 mijl is geen snelheid om naar huis te schrijven. Dan de motor aan om half vier en snorren nu met een 5.0 door het water maar op de klok rond vier uur staat de wind weer bij. Motor uit. Oostenwind van 3-4 beaufort met een regenbui die je koud en nat maakt, zoals de natte kuip matten. Ik kleed me om met een nieuwe broek aan maar maak direct een fout om op de natte matten te gaan zitten bij het bijstellen van de windvaan. Ik laat het maar zo en kies ervoor om met een nat kruis door het leven te gaan. Wie weet wat mijn eindstation zal zijn?

 

En dan om 11.30 komt Paaseiland onder de laaghangende wolken uit. Eerst een twijfel of het een wolk is maar even later weet je het zeker. Nu weet ik uit ervaring dat het nog heel lang kan duren voordat de reis afgerond kan worden. In het zicht van de haven gebeuren de meeste ongelukken. Ik houd het zo lang mogelijk zeilend en kan me lange tijd van de motorsleutel weghouden. Probleem is dan wel dat we in de nacht aankomen maar bij het bestuderen van de kaart lijkt het me niet zo moeilijk.

 

De wind zet lekker door en helpt de Queen B lekker mee met een vervelende vanachter wind. Wil ze nu gijpen, ja of nee? Weet dat er geen ruimte meer zit aan bakboordzijde en zou het zeil naar bakboord moeten overzetten. Probleem is dat we van het eiland afzeilen en dat wil je juist in de laatste meters niet.

Bij het waypoint van de kaap om definitief naar Hanga Roa te varen  wordt de koers ruimer en varen we ruim langs de kust naar de lampjes van de zo te zien van een afstand een grote stad. Hoe kan dit?, in het boek stond dat het een dorp was van 1600 mensen en dan verwacht je niet het aantal lampjes zoals nu.

 

Bij het keurig oproepen van de havenautoriteiten blijkt niemand Engels te spreken en na wat geharrewar kunnen we ankeren en moeten ons morgen melden. Ik hoor nog iets van koraal maar daar heb je weinig aan als de strekking niet duidelijk is.

 

Op de kaart staan twee ankertjes zowel op de Garmin alswel op de OpenCpn en zet een waypoint naar één van deze ankertjes. Een geruststelling is dat we niet alleen zijn en dat er een aantal schepen voor de kust liggen. Eindelijk na 2800 mijl kan het anker van het dek en laat deze zakken. Een hoop geschraap en gekreun van de ketting geven aan dat het daar beneden met houdkracht niet goed gaat. Met een zucht en met behulp van gecoordineerde spierkracht samen met de lier de 70 meter ketting naar boven takelen en merk dat de lier voor deze ketting wat licht is en er behoorlijk moeite mee heeft. Ik help de lier een handje om aan de ketting te trekken.

 

De Queen B opnieuw bijdraaien en een nieuwe poging, nu schraapt de ketting iets maar krijg het idee dat we beet hebben. Anker houdt, ankerwacht bijzetten en spullen in de kuip opruimen.

Nog 100 mijl

Weerschijn van de maan over vlakke zee
Weerschijn van de maan over vlakke zee

 

 

Zondag, 23 februari 2020

 

 

S 24º 58,267 W 107º 50.219 - S 26º 04,138 W 108º 30.863

 

 

Zeiltjes staan erbij zonder enig onderhoud en met dit rustige weer op zee is het een prima moment om wat onderhoud te doen. De motorruimte had nogal wat water en vettigheid zodat een dweil en lapje wonderen doen. Bij het schoonmaken merk ik dat de V-snaar los staat en maak deze op spanning door de dynamo met een sleutel omlaag te drukken. Motorruimte schoon en de snaar weer strak. Ik word gestoord door de veranderende wind. De wind valt weg en moet derhalve veel zeilwisselingen doen zoals gijpen om de wind uit de veranderde hoek op te vangen.

 

Rond 1800 uur ontstaat een feestje aan boord omdat er nog maar 100 mijl te gaan is naar het eindpunt. Het feestje wordt gevierd door de fles Champagne naar de koelkast te brengen zodat deze heerlijk 100 mijls koud kan worden.

 

Maar de wind vindt ons veel te leuk om mee te spelen en gunt ons het gevoel "Paard ruikt stal" niet en gaat nu helemaal liggen. Zie maar dat je thuiskomt zal ze denken. We beantwoorden dit met de motor te starten om wat druk op het roer te houden en als beloning dat we zo weinig gebruik gemaakt hebben van de kar. De laatste nacht op zee geeft ruim stof tot nadenken, 30 dagen op jezelf aangewezen en geen enkel contact met de medemensen en de ellende en plezier op de wereld. Hoe gaat het met het Corona virus, hoe gaat het met de koperkoersen, hoe gaat het met de heer Trump? De Chinezen, de Iraniërs, Noord-Koreanen, Poetin en een hele zwik meer? Ik heb ze niet gemist maar ben wel nieuwsgierig.

 

De indrukwekkende Pacific met de lome trage deining als basis waar de windgolven alle richtingen op mee deinen. Het weinige leven op de oppervlakte. Geen vogels, dolfijnen, vissen en menselijke aanwezigheid zoals schepen op zee. De enige echte compagnon die we hebben gehad is het mannetje de Maan. De zacht romige straling met de weerkaatsing van het licht op de golven in de donkere nacht gaf een vertrouwd en romantisch gevoel. In de uren dat ze achter de horizon weg kroop gaf ze het licht over aan de ongelooflijke hoeveelheid witte schitterlichtjes van de sterren. Melkachtige slierten van fonkelaars in het zwarte niets. De zwarte gaten zullen we maar zeggen maar ook daar zullen nog miljarden verborgen hemellichamen verborgen liggen. We zijn echt helemaal alleen geweest.

Water onder de motor

Nog even en mijn navigatiehoek ziet er ook zo uit.
Nog even en mijn navigatiehoek ziet er ook zo uit.

Zaterdag, 22 februari 2020

 

 

S 23º 45,243 W 106º 58.8 - S 24º 58,267 W 107º 50.219

 

 

Slaapdronken uit de slaapstand, broek aan, zweet en geur absorberend poloshirtje van de Bever sport aan, zwemvest overheen, koplamp op het voorhoofd, een pakje mariakoekjes in de hand en een onzin recyclebaar, goed voor het milieu waterflesje in de hand met de aangelengde mango poeder maak ik me op om de krachten van de Pacific aan te gaan.

De kou dwingt me om de fleece aan te trekken en bestijg mijn troon, strategische plek om alle metertjes en indicatorpijltjes in de gaten te houden.

 

Hoe zou het zijn met die klop, vraag ik me af? Voor de zekerheid maak ik het motorluik open en zie veel water onder de motor staan en zucht om het gereedschap voor te bereiden op werk aan de winkel. Eerst het water wegpompen en op zoek met zaklamp naar het waterlek. Niet gemakkelijk te vinden en bij starten van de motor blijkt dezelfde slangklem die enkele maanden geleden is vervangen weer te lekken. Jacqueline wordt gestoord in de slaap en helpt me als een chirurgie assistente de gereedschappen aan te geven en schoon te maken. Een nieuwe slangklep op de oliekoeler en denk de situatie onder controle te hebben.

 

De slaap wil de laatste dagen niet echt lukken en kom met een slaaprecord van 2 uur in de afgelopen 24 uur uit de strijd. Voel me niet moe maar weet dat het aan me vreet.

De zee is rustig, veel te rustig en het is opnieuw een dag van tobben. De zeilen uit en zet de boom uit met uitgeboomde genua. We halen een dikke 3,5 knoop en ben zelfs tevreden dat de Queen B zich door het gladde oppervlak met niet meer dan 5 tot 6 knoop wind nog in beweging weet te zetten.

 

Om 1800 uur is de wind op en gaat de motor aan, watermaken en genieten van de zondondergang kruip ik maar weer in de kooi. Ondanks het getob en gedonder met fladderende zeiltjes en de Fokke loet op het voordek een 88 mijl op de klok. Verwachte aankomsttijd is bijgesteld naar maandagavond. Toch is het gevoel van de afgelopen dagen en weken heel positief en hebben veel geluk met de afwezigheid van de totale windstiltes die we hadden kunnen hebben in de doldrums en op de Paardenbreedtes. Wind van 6 knoop is altijd beter dan een spiegelzee met 0 knoop wind, dat is de Queen B bespaart gebleven. En wat had ik dan moeten slachten wegens gebrek aan?

 

Jacqueline maakt me om kwart voor elf wakker dat er een 8 knoop wind uit de goede hoek is en start de bovenbeschreven opsta-procedure op. Buiten in de kuip bevestig ik de juiste conclusie van de super dekknecht en als een ware manager neem ik de al genomen beslissing om de zeiltjes uit te rollen en de nacht in te zeilen onder een magnifieke mooie sterrenhemel terwijl een gedicht bij me binnenkomt die precies aansluit hoe ik het beleef.

 

Uber den Wolken

Muss die Freiheit wohl grenzenlos sein

Alle Angste, alle Sorgen

Sagt man

Bleiben darunter verborgen

Und dann

Wurde was uns gross und wichtig erscheint

Plotzlich nichtig und klein

Maandag, maar zeg je niet welke maandag

 

Vrijdag, 21 februari 2020

 

 

 

S 22º 29,435 W 106º 11.250 - S 23º 45,243 W 106º 58.803

 

 

Er zijn van die dagen dat het niet allemaal vanzelf gaat. Zo ook vandaag, een dag met schiftende en veranderlijke winden. Buien die overkomen met wind uit een totaal andere hoek zodat het behandelen van het zeil een samenvatting wordt van een zeilcursus: Hoe om te gaan met uw zeilen! Voordeel van het motoren van afgelopen nacht dat de accu’s vol staan, dat de watermaker extra water heeft geproduceerd.

 

In de nacht, rond 01 uur valt de wind weg en start een halfuur later de motor. Een kwartier later(01.45) laat de windmeter weten dat er wind is en gaat de motor weer uit. Zeilen gaat te allen tijde voor. In de loop van de dag contact gehad met de weerman en die geeft voor vandaag, zaterdag en zondag hetzelfde weerbeeld en pas maandag komt er meer wind. Dat zullen vervelende dagen worden want we hebben al rekening gehouden met de aankomst in de vroege ochtend van maandag maar dat zal nu wel dinsdag of woensdag worden.

 

De gedachtes gaan negatief op hol, echt schommelen en schudden van de Queen B is vervelend, de geluiden van de mast, het gekraak van het lummelbeslag maken het extra onrustig. Het geluid van de sonore motor laat de mens niet lekker slapen als je ernaast ligt. Met een glimlach laten we beiden niets aan elkaar merken en zeggen ter opwekking tegen elkaar, Dan maar een dagje langer op zee. De opmerking dat we maandag aankomen, alleen ik weet niet welke maandag doet verder zijn werk en er verschijnt weer een uitbundige glimlach.

 

Onder de uitgebalanceerde houding van lichtjes door de knieën de wilde en verwarde bewegingen op te vangen blijkt de gasklep niet meer te reageren en dooft het vuur. Met lifeline en een tas met gereedschap gaan we de gaskamer is. De gaskamer is een uitsparing in het dek met gasfles en de gasklep die vanuit de kajuit elektrisch te bedienen is. Bij het openen van de gasbun zie ik dat het zoute water zijn best heeft gedaan en het ijzer van de magneetklep is tweemaal zo dik geworden. Met wat kunst en vliegwerk de fles losmaken, de slangen van de nippels afschroeven en demonteer de gasklep. Terug de kuip in en zoek een reservegasklep.

Deze gaat er weer terug in en na een halfuur kunnen we weer aan de slag door voor het fornuis licht geknikt in de knietjes het maal af te maken. Bij het opstaan uit de avondwacht hoor ik een ondefinieerbare klop in de buurt van de motor en kan de oorzaak niet direct om de brullende krachtbron vinden. Het sonore geluid van de motor zelf, de oliedruk en koelwater temperatuur zijn in orde en laat het hierbij.

 

Met het geduldige zeilen afgewisseld met motorgebruik zetten we toch nog een 88 mijl op de klok. De verwachtte aankomsttijd wordt nu verschoven naar maandagmiddag.

Wind valt weg.

Oreo
Oreo

 

Donderdag, 20 februari 2020

 

 

S 21º 10,615 W 105º 20.645 - S 22º 29,435 W 106º 11.250

 

 

De dagen rijgen zich aaneen en het gevoel dat we het ergste gehad hebben geeft een onrustig gevoel. We zijn aan het rekenen wanneer de aankomst is met dit mooie zeilweer en gemiddeldes van 100 mijl per dag. De wind staat uit de goede hoek en is bezeilbaar. Met een snelheid van 4.4 mijl en het weinige motorgebruik van de laatste weken maken het een soort van zeilfeestje totdat de wind ineens wegvalt.

 

Blakke zee met golven uit diverse richtingen zorgen ervoor dat de windvaan het niet meer weet maar ook de stuurautomaat geeft telkens een alarm dat er geen touw aan vast te knopen valt. Het moeder-kompas schommelt waarschijnlijk net zo hard mee en met de snelheid van 1 knoop is er geen richting te duiden. De motor gaat aan en geef 2100 toeren op de meter, maar de voortgang blijft bij een 4,1 hangen. Waarschijnlijk de schroef begroeit met schelpen en pokken.

 

De 27 dagen op zee hebben een aanslag gedaan op de voorraad levensmiddelen zodat de reserve aan koek opraakt. Zo ook de Oreo’s, twee zwarte koekjes met een witte vulling, van origine een Colombiaans koekje zijn op. Maar we vinden een oplossing in de vorm van een Oero. Twee witte mariakoekjes met een chocolade vulling is net anders om maar ook een prima koekje om de lange wacht door te komen. Oero’s onder bereik met een kop koffie snellen we de laatste dagen binnen met het gezoem van de motor.

 

In de almanak staat dat de klok op Paaseiland afgestemd is op de Chileense tijd. Wij hebben de klok bepaalt via de 15 graden lengtegraad en zijn daarmee te voorbarig geweest om de klokken gelijk te houden en daarom draaien we de boordklok met een uur terug om langzaam op één lijn te komen met de bestemming. We passen ons maar weer eens aan.

 

Eet een paard.

De meerkoppige Hydra
De meerkoppige Hydra

 

Woensdag, 19 februari 2020

 

 

 

S 19º 46,572 W 104º 23.015 - S 21º 10,615 W 105º 20.645

 

Bovenstaande posities geven een paar veranderingen weer. Boven de 20 graden Zuid is uit de Convergentiezone in de Paardenbreedtes. De convergentiezone is meestal regenachtig en windstil maat daar hebben we weinig last van gehad. Zo ook de Paardenbreedtes, het tweede gebied met onbestendige wind. Deze breedtes zijn genoemd naar het feit dat verschillende Spaanse schepen hier hun paarden moesten opeten omdat het allemaal zo lang duurde voordat deze breedtes gepasseerd waren.

 

Ondanks al het gemopper dat ik doe hebben we geluk met de wind. De 105 graden west en meer geeft aan dat we de klok een uur terug moeten zetten. We hebben nu 8 uur verschil met het thuisfront. Bij het contact met de reisleider, merk ik dat niet alle sms'en doorkomen en besluit ter controle even te bellen. Fijn om een stem te horen en de belverbinding is geen probleem, de sms blijft moeilijk doen.

 

Vandaag weer een issue met de wind en ben druk met allerlei capriolen en zet, met het weglopen van de wind, de boom in de genua om als melkmeisje voor de wind weg te varen. Na een kwartier moet deze er weer uit want de wind schift weer. Om 12 uur komt de wind gunstig in en varen met een gemiddelde van 4,2 knoop de dag door.

 

Bij het dromen tijdens de slaap in de vroege avond verschijnt de godin van het water Hydra aan me. Moet niet veel gekker worden en roept me om me te omarmen. Van een kabbelende relatie verdwijnen in een stormachtige heb ik geen zin in dus laat het mooi aan me voorbijgaan.

Klotsbak

 

Dinsdag, 18 februari 2020

 

 

S 18º 22,349 W 103º 18.336 - S 19º 46,572 W 104º 23.015

 

 

Rustig weer en hebben een oostenwind met een magere 4 bft. Ideaal om comfortabel op deze toch wel vervelende klotsbak te zitten. Het golvenpatroon bestaat uit twee stelsels en die maken het aan boord een beetje onvoorspelbaar. De swell met af een toe twee golven direct op elkaar van 1.50 meter die het schip behoorlijk doen hellen en dan de golven van de doorstaande wind die door de windwisselingen in richtingen veranderen. Houdt hier maar eens koers op met de windvaan als de wind wegvalt naar een 2 bft.

 

Het is opnieuw klooien met de wind om 6 uur en er is gebrek aan tocht. Om 9 uur wijzigt iets, de wind komt fors door en uit NNO, dit is een vervelende koers, strak voor het lapje voor de hele dag, lekker zwaaien met de mast. Binnen is het een gerammel van de huisraad dat van zijn plek komt.

25 Dagen op een oor gelegen te hebben en nu de vrijheid hebben van even los te komen van het leunen. Kleine dingen hebben grote gevolgen en een fles cola ligt in de vriezer 10 cm te rollen en je denkt of het roer van zijn lager is losgeslagen.

 

Ik kom mijn bed uit en ga op onderzoek en ben blij met de kleine oorzaak van het gerammel. Er is ook een tik in de kuip en speur alle kasten en bakskisten af op zoek naar het euvel. Blijkt een loszittende beugel van de bimini te zijn en geeft geen enkel probleem. De mastdraden klepperen vrolijk in de mast en het lummelbeslag begint zonder vet te zraken zodat deze kreunt als een oude vent die zijn veters moet strikken.

 

Een vermoeiende dag, druk met niets en afwachten en aftellen naar het einde van de reis. Dan te beseffen dat bij aankomst nog eens 5000 mijl gevaren moet worden om bij Fiji te komen. Kilometervreter in vrachtwagen termen.

Klotsbak

 

Dinsdag, 18 februari 2020

 

 

S 18º 22,349 W 103º 18.336 - S 19º 46,572 W 104º 23.015

 

 

Rustig weer en hebben een oostenwind met een magere 4 bft. Ideaal om comfortabel op deze toch wel vervelende klotsbak te zitten. Het golvenpatroon bestaat uit twee stelsels en die maken het aan boord een beetje onvoorspelbaar. De swell met af een toe twee golven direct op elkaar van 1.50 meter die het schip behoorlijk doen hellen en dan de golven van de doorstaande wind die door de windwisselingen in richtingen veranderen. Houdt hier maar eens koers op met de windvaan als de wind wegvalt naar een 2 bft.

 

Het is opnieuw klooien met de wind om 6 uur en er is gebrek aan tocht. Om 9 uur wijzigt iets, de wind komt fors door en uit NNO, dit is een vervelende koers, strak voor het lapje voor de hele dag, lekker zwaaien met de mast. Binnen is het een gerammel van de huisraad dat van zijn plek komt.

25 Dagen op een oor gelegen te hebben en nu de vrijheid hebben van even los te komen van het leunen. Kleine dingen hebben grote gevolgen en een fles cola ligt in de vriezer 10 cm te rollen en je denkt of het roer van zijn lager is losgeslagen.

 

Ik kom mijn bed uit en ga op onderzoek en ben blij met de kleine oorzaak van het gerammel. Er is ook een tik in de kuip en speur alle kasten en bakskisten af op zoek naar het euvel. Blijkt een loszittende beugel van de bimini te zijn en geeft geen enkel probleem. De mastdraden klepperen vrolijk in de mast en het lummelbeslag begint zonder vet te zraken zodat deze kreunt als een oude vent die zijn veters moet strikken.

 

Een vermoeiende dag, druk met niets en afwachten en aftellen naar het einde van de reis. Dan te beseffen dat bij aankomst nog eens 5000 mijl gevaren moet worden om bij Fiji te komen. Kilometervreter in vrachtwagen termen.

Ochtend humeur

Maandag, 17 februari 2020

 

 

 

S 16º 53,207 W 102º 18.920 - S 18º 22,349 W 103º 18.336

 

We hebben een wachtsysteem van 3 uur op en drie uur af. Vanzelfsprekend heb ik de zwaarste wacht uitgedeeld aan het enige op dat moment aanwezige bemanningslid Jacqueline. De wacht van 2 tot 5 uur. Beetje vervelend is, dat als de wacht overgedragen wordt, dat ze de wind mee naar bed neemt. Ik blijf achter met zoeken naar wind en het eeuwigdurende geklooi naar de beste stand van de windvaan en de schitterende en minder mooie zonsopgangen. Deze wacht wordt behoorlijk vergald door wisselende winden, klotsende golven en een continue alert blijven. Voordeel is dat de wacht zo voorbij is en je kunt prima uitleggen dat je een ochtendhumeur hebt.

 

Je blijft steeds alert en zie bij het stellen van de windvaan de borgpen vreemd zitten en zie dat de touwtjes die de boel voor verlies moeten behoeden strakker gedraaid worden door het draaien van de hoofdpen. Theoretisch is het mogelijk dat door het draaien van de hoofdpen deze de kleine borging eruit trekt en het roer loskomt. Het dunne rode lijntje moet het blad dat wel met een klap kunnen opvangen en daar twijfel ik aan. Bij ochtend gloren de genua indraaien en laat de zwemtrap in het water en met een knik door de knieën sla ik een extra lijn door het handvat van het roer. Oplossing om bij calamiteit de schade zo beperkt mogelijk te houden. Ook bij controle over het dek zie ik dat de neerhouder los is gekomen. Het lijdt allemaal veel en je moet elk onderdeel continue in de gaten houden.

 

We zijn ver weg op de oceaan of zee van het grote niets, geen vogels, geen dolfijnen en sta verwonderd over dit niets het grote NADA.

Aan boord gaat alles zijn gang en kunnen met tegen de rand van verveling de dag aan. Nog 725 mijl te gaan en varen met tevredenheid de naar de rand van de wereld waar wij in zitten.

 

Russian repair

Met glimlach.
Met glimlach.

 

Zondag, 16 februari 2020

 

 

 

S 15º 18,804 W 101º 13.443 - S 16º 53,207 W 102º 18.920

 

 

In een zak heb ik enkele gereedschappen bijeengeraapt om, voorop de boeg van het schip, de navigatieverlichting te repareren. Er staat enige deining in combinatie met een swell maar het lijkt me relatief rustig. Scharrel met de lifeline naar voor en constateer dat de lamp met een tierib vast gezekerd is en moet terug naar de kuip voor een kniptang en wat tieribs. Met de procedure van het vastkoppelen en altijd vast aan het schip blijven, scharrel ik terug naar de kuip. Jacqueline vindt het een gewaagde onderneming maar mijn beleving valt het erg mee. Terug naar de lamp en ga op het uiterste puntje zitten van de boeg met de blote knieën op de twee ankers. Met een kruiskopschroevendraaier, de verzonken schroef aan de voorkant van de lamp losdraaien. De boeg wordt regelmatig naar grote hoogtes gebracht om vervolgens in het water te verdwijnen inclusief mijn knieën en de ankers, in de volgende golf die bij het zakken van het steven vrij spel heeft. Gelukkig heerlijk warm water maar toch. De contacten van de lamp zijn onderhevig aan de immer komende golven en de zoute lucht. De lamp eruit, controleren, contacten schuren en opnieuw een slagje buigen. Lamp terug erin en een warm licht straalt in de palm van mijn hand. Bij het terugplaatsen van de kap gaat de lamp uit. Alles weer los en opnieuw controleren en bijbuigen. Jacqueline ziet me af en toe met de benen door het water gaan en heeft het moeilijk met de situatie. Toch maar even doorzetten en bij het terugzetten van de lamp brandt deze. Bij het aantrekken van de tierib gaat hij weer uit. Vanwege de achterban ga ik terug en geef een laatste klap op de behuizing van de lamp en hij brandt weer. Russian Repair werkt een veel gevallen.

 

Terug naar de kuip en geniet van een boek, dutje, wind stellen, telefoon contact met weerberichtje. Het weer ziet er voor wat betreft echte bedreigingen prima uit maar zullen misschien wel eens te weinig wind krijgen en een andere zorg is de wind uit Noord. Indien dat het geval is dan is het mogelijk vanwege de swell dat er geen comfortabele ankermogelijkheid is op Paaseiland en zullen er een 1100 mijl aan vast moeten plakken voor Pitcairn. Zo blijft het steeds iets om over na te denken en rekening te houden. Nu eerst maar de zegeningen van een prachtige tocht en dag over je heen laten komen.

Hut op zee

inmaken
inmaken

 

Zaterdag, 15 februari 2020

 

 

 

S 13º 44,825 W 100º 10.216 - S 15º 18,804 W 101º 13.443

 

 

Technisch gezien is de Valentijn bij mij voorbij maar ergens verderop in de wereld is Valentijn nog mogelijk. Om niet helemaal aan het onzin fenomeen voorbij te gaan knip ik uit enkele A-viertjes een paar bloemen en plak deze op een steeltje. Tekst erbij en je hebt een heuse bos bloemen in een vaas. Valentijnsdag de aandacht voor elkaar of voor stille geliefdes om even uit je schulp te kruipen.

 

De dagen rijgen zich aaneen en zijn echt helemaal alleen op de wereld. Vannacht heel in de verte aan de rand van het zicht op de rad van de wereld of onze kosmos zag ik enkele lichtjes van een vrachtvaarder. Deze was zo ver weg dat de AIS het niet nodig vond deze te registreren. No Target op het scherm terwijl het schip te zien is als ik in de kuip sta en wacht op de goede golf die me op de hoogte brengt.

 

In de kuip plaats ik de zonwering, dit is een lap stof die op de rits van de bimini past en je beschermt voor het felle licht van de opkomende koperen ploert. Laat dit nu een prima beschutting zijn voor de wind die de kuip dwars in komt blazen zodat deze de hele dag blijft staan. Niet mooi maar wel handig. We worden steeds meer een hut op zee in plaats van dat zeiljacht.

 

Beetje corrigeren en klooien aan de windvaan en de stand van de zeilen kook ik uitgebreid en maak twee weckpotten met linzen voor later. De vrieskast gaat nu hard minderen maar we zijn dan ook al 23 dagen onderweg. Nog 837 mijl te gaan naar het einddoel.

Romantiek aan boord

toch romantisch
toch romantisch

 

Vrijdag, 14 februari 2020

 

 

 

S 12º 24,545 W 099º 09.331 - S 13º 44,825 W 100º 10.216

 

 

Moet me diep schamen dat ik Valentijnsdag mis. Het is door een telefooncontact van broer Rikus die ons attent maakt op de heuglijke romantische viering maar helaas we hebben ons niet voorbereid en moeten het erbij laten.

 

Wel zijn er enkele leuke dingen te vieren namelijk de magische grens is bereikt van minder dan 1000 mijl te gaan. Leuk maar op het moment dat ik Jacqueline voorreken dat de geplande aankomst niet volgende week dinsdag is maar de week erop, schrikt ze van de realiteit. Dat is nog een hele tijd. Met een sms via de satelliettelefoon wordt ik op de hoogte gehouden van het wel en wee van de jongens. Het vervult me met blijdschap en ben trots op de mannen.

 

De wind neemt af en ben weer eens druk met allerlei touwtjes, stelknoppen, schoten. De kotterfok is al een tijdje uit het zeilplan zodat we met een standaard zeiltuig de elementen te lijf gaan. De golven maken het moeilijk bewegen aan boord maar het weerhoudt me niet om een feestmaal aan boord te prepareren.

 

Tegen de avond verandert de zee en de wind komt terug uit een vaste hoek. De Queen B laat het zich welgevallen en begint met een rush op het dag totaal om deze weer wat op te krikken. Ik kan weer heerlijk wazig over de vlakte van zeewater kijken en zie de zon verdwijnen achter een paar verborgen wolken. Jammer maar het zit niet altijd mee op Valentijnsdag.

Gekke wereld

Sterren op het zuidelijk halfrond
Sterren op het zuidelijk halfrond

 

Donderdag, 13 februari 2020

 

 

 

S 10º 54,35 W 098º 03.42 - S 12º 24,545 W 099º 09.331

 

Veel wind en uit veranderlijke richtingen zodat ik het druk heb. Heb mezelf gebombardeerd tot meester windvaan stellen en ben daar de hele ochtend druk mee. Ik krijg het niet naar tevredenheid, een ideale stand tussen de windvaan, zeil, roerstand versus golven en wind, parameters genoeg maar ik heb verder toch niets te doen. Verder loopt alles gewoon door zonder stukken. De zonnepanelen zorgen voor voldoende stroom om dag en nacht de lopende zaken aan de gang te houden zodat het starten van de generator niet nodig is.

 

Later op de dag temt de zee zichzelf en de wind draait nu naar Oost zodat het nu wel heel gemakkelijk wordt met de zeilvoering. Nog nooit heb ik moeten varen met een twee en een halve week strak aan de wind, tegen klimmende swell golven en windgolven op deze basis. Bij het controleren van het driekleurenlicht is het een knipperlicht geworden en valt later op de avond definitief uit. Probeer over te schakelen op de navigatielampen maar nu blijkt de tweekleurenlamp op de boeg te weigeren. Zal wel te veel water en zout hebben geslikt. Zonder verlichting snellen we voort in het lege niets van de oceaan met als leidraad de sterren. Duizenden sterren in een andere formatie omdat we op het zuidelijk halfrond zijn. Is even wennen en het zoeken van de Poolster is nu niet meer nodig want deze is definitief achter de horizon verdwenen. De grote beer wijst er nog naar maar dat is alles.

 

Door het zijn op het zuidelijk halfrond is het weglopen van water in de wasbak anders maar ook de beweging van de weerssystemen. De wind rond een lagedruk systeem loopt nu tegengesteld met het noordelijk halfrond weg naar een lagedruk systeem. De wereld moet niet veel gekker worden.

Van de pot af.

afvalbeleid aan boord
afvalbeleid aan boord

 

Woensdag, 12 februari 2020

 

 

S 09º 11,93 W 096º 39.308 - S 10º 54,35 W 098º 03.42

 

 

Dit zijn van die dagen waar je van droomt. Een mooie Pacific met een prachtige bries uit een goede hoek. De zeilen staan maximaal gesteld en er zit flink vaart in de bak. Vandaag zit alles mee en voel dat de wind nu eens eindelijk een beetje gedraaid is naar het ZO tot Oost. De Queen B is dartel en neemt de swell van ver weg gemakkelijk en laat zich na de golftop wegglijden naar het dal om vervolgens onder een hoek van 120 graden de volgende top te nemen.

 

Stemming aan boord optimaal en begin met de persoonlijke verzorging. Om je te wassen in de badkamer is een bijna onmogelijke zaak vanwege de "perpetuem mobile" van de omgeving. Alles schommelt en zwaait en de stelregel blijft. je altijd met een hand vasthouden aan de reling om geen echte smak te maken. Jacqueline is een paar dagen geleden van de wc-pot getorpedeerd en door de wc-deur tot veilige landing gedwongen.

 

Oplossing voor het probleem is de kuip. Met de dekwaspomp met tuinslang hebben we zoutwater in de kuip en beginnen aan de voorwas. Natmaken, inzepen afspoelen. Vervolgens de hoofdwas door met een fles zoet water de zoutresten uit de haren en van het lichaam. Je voelt je herboren en door het geklieder in de kuip maak je de omgeving ook weer eens toonbaar. Trouwens toonbaar voor wie want sinds de Chinese Visser hebben we geen enkel menselijk leven meer gezien.

Op deze plek zijn er weinig vogels, zien geen dolfijnen. We zijn hier werkelijk alleen. Eindelijk een 120 mijl op het dag totaal.

 

Rommelhok

orde en wanorde
orde en wanorde

 

Dinsdag, 11 februari 2020.

 

 

S 07º 49,33 W 095º 42.822 - S 09º 11,93 W 096º 39.308

 

 

Winderige rustige dag. 20 knoop wind scheert over de brekende koppen van de golven die gedragen worden door de swell. Het is dicht bewolkt en verwacht voor vandaag niet veel zon zodat ik erop reken om de generator te starten. De zon komt vandaag niet op want de wolken houden haar afgeschermd.

 

Rond elf uur breekt het wolkendek en de zon ziet kans om tussen de defensie van de wolken te glippen en op slag wordt alles anders. De windhoek wordt beter, de warmte is anders, de golven minderen en de Queen krijgt meer snelheid. In de kuip veel lezen, bezighouden met inspelen op de veranderende wind door de windvaan maar eens bij te stellen, het roer een optimale stand geven en vastzetten. Kijken over het dek en bemerk dat de twee jerrycans aan stuurboord los zijn gekomen en schuifel het dek op, om ze opnieuw te zekeren.

 

Jacqueline houdt de naweeën van de migraine-aanval maar komt langzaam weer op gang. Een nieuwe lure achter de boot voor nieuwe kansen en mogelijkheden. Het trekt meteen vogels die vanuit de hoogte een vreemd blauw ding zien bewegen en elke vogel komt onderzoeken wat het is. Sommige vogels maken een schijnaanval maar mijn lure reageert nergens anders op, dan aan de voortgang van het schip.

 

In de kajuit opruimen van de spullen die langzaamaan het schip tot rommelhok verandert. Opruimen en resetten, zodat de spullen op de plek liggen waar ze horen en de hut een leefbare omgeving blijft. Soms gaat dat met ongevraagd extra werk gepaard want toen ik de waterkan beter wilde zekeren, stootte ik deze stuk tegen de houder. Einde waterkan, water overgieten in de waterflessen.

 

De voortgang van de boot is naar tevredenheid en tikken telkens de 110 mijl aan ondanks het scherp aan de wind varen. De maan komt majestueus als een Grand Dame aan de hemel en stijgt naar grote hoogte terwijl ze haar omgeving met een zacht romig licht verlicht. Dromend van de pracht tussen de wolkenbanken door.

Divi divi mast

Met de wind mee
Met de wind mee

 

Maandag, 10 februari 2020

 

 

S 06º 22,0 W 094º 30.90 - S 07º 49,33 W 095º 42.822

 

De wind blijft met een 24 knoop flink doorstaan maar het golfpatroon is veranderd. De golven zijn minder hoog en de schuimkoppen zijn anders. Niet zo agressief, behoedzamer zodat het leven aan boord ook veranderd door de eeuwigdurende rollers. Een 6 Bft op de oceaan en scherp aan de wind zou niet mijn ideale scenario zijn voor een tochtje maar het gaat ons goed af. Misschien dat er gewenning aan het stuiteren en de hellingshoek ontstaat. Soms vraag ik me af of de mast geen Divi-divi gedrag gaat vertonen naar al die dagen de wind onder dezelfde hoek te krijgen. In de loop van de ochtend staat er soms 27 knoop op de klok en minder het voorzeil. Een zakdoek fok, volle kotterfok en een tot het eerste rif doorgetrokken grootzeil geven een prima balans. De windvaan staat lekker te flip-floppen op de protesterende wind.

Met de neus in de wind is niet plezierig meer en trek me al snel terug achter de flappen van de bimini. De zonnetent als windvanger, goalkeeper voor de heftige buien, drager van de zonnepanelen en is ondertussen een volwaardig bemanningslid van de boot. Niet mooi, zelfs lelijk maar onmisbaar en laat hem lekker staan.

 

Jacqueline loopt tegen een hevige migraineaanval aan en gaat ondanks de behoorlijke wind plat op bed om het over zich heen te laten gaan. Rond 20 uur gaat de wind wat liggen en is het wat comfortabeler aan boord, ik kijk met bewondering naar mijn omgeving, de voortjakkerende zwarte wolken, de worsteling van de zonnestralen, de wolken met gouden randjes en de wolken die zich met een flinke bui ontladen met slierten regen achter zich aan trekkend.

 

De satelliet telefoontjes zijn een hoogtepunt van de dag. Om de andere dag een berichtje van de positie en een weerbericht van Rikus. Het geeft een goed gevoel om thuis te laten weten waar je bent en ben ervan overtuigd dat Rikus de Whatsapp groep weet te voeden met voldoende informatie zodat de scherpe kanten van de zorgen van de thuisblijvers worden weggepoetst.

Links gezeik, rechts gezever

 

Zondag, 9 februari 2020

 

 

S 04º 42,12 W 093º 36.20 – S 06º 22,0 W 094º 30.90

 

De wind staat flink door en de fok begint vooral aan het achterlijk hinderlijk te klapperen. Trek mijn reddingsvest met de lifeline aan en gewapend met een tang maak ik de geleiderail los en schuif het blok naar voor zodat het achterlijk van de genua in een betere hoek naar beneden wordt getrokken. Het klapperen mindert, stel de zeilen bij en geef wat meer aandacht aan de windvaan. De Queen B begint zich lekker thuis te voelen in het bad met de brekende kammen en hoge en diepe dalen van de zee, Af en toe bruist een breker in de buurt van de romp, de golf breekt in stukken en slierten, koud zeewater spuit over het dek de kuip in. Verschillende douches verassen me op mijn vertrouwde plekje achter in de kuip waar een strategische controle is op de windmeter en het stuurkompas.

 

Soms boort het schip zich in een tegengestelde golf of hinkt het net uit de regelmaat van de opeenvolging van de normale golven en springt de boeg zich met een ongelooflijke arrogantie in een dikke honderden kilometers opgebouwde swell golf en ligt de Queen B ineens stil met een indrukwekkende klap binnen in de kombuis. Je voelt het schip schrikken, de mast wil vooruit maar de stagen houden haar onder controle, de preekstoel komt omhoog uit het water en de romp komt langzaam weer op snelheid uit de stilstand. Daar gaat ze weer en business as usual, verder met die banaan.

 

We varen al 14 dagen scherp aan de wind en blijven aan stuurboord varen. Jacquelines voorkeur was links maar is “rechts” geworden want ze ligt tijdens deze reis op de bank aan de rechterzijde, beweegt zich door het schip vasthoudend aan de rechtse handgrepen, heeft zich de meest comfortabele plek in de kuip aan de rechtse lage kant genesteld. Ze is rechts ingesteld geraakt alleen zit ze nog links te zeiken (het toilet is aan bakboordzijde). Ik ben links geworden want houd mijn hoofd naar de linkerkant om het waterpas te houden om te voorkomen dat het gezever uit de rechtse mondhoek valt. Lichte ironie en tijd om bij vreemde dingen stil te staan. Heerlijk om zo ontspannen en zonder stress de dingen over je heen te laten gaan.

 

Zaterdag, 8 februari 2020

 

 

S 03º 28,78 W 092º 30.91 - S 04º 42,12 W 093º 36.20

 

 

Eindelijk een dag met een redelijke score. 97 Mijl dichterbij het eindpunt gekropen met een heerlijke meegaande wind. Ruim op koers, wind is gemiddeld, jammer genoeg niet flink doorblazend. Het wordt een zeildag uit een boekje en we zijn zeer in onze nopjes. Vaart maakt de mens actief en maken het schip van binnen schoon maar ook onszelf in de kuip.

 

Twee frisse koppen in de kuip met bakkie koffie en uitkijken over de zee. De vissen hebben geen enkele interesse voor mijn lure in tegenstelling tot de vogels die allemaal een tussenstop maken om eens te kijken wat dat gekke ding toch doet in het water. Dolfijnen zijn aan het vissen en hebben geen tijd voor ons. Ik zie een dolfijn een hoekduik maken en de vliegende vissen spartelen en springen overal heen. Watermaker en de generator werken prettig samen aan de energiebalans.

 

In de boordbibliotheek staat een kookboekje van een schip die de reis maakte van Mexico naar de Marquesas. Leuke recepten en een mooie beschrijving van de dagen die voorbijgaan als je onderweg bent. Food on a boat van Anneke Sips. De besprekingen van de bezochte eilanden zorgen ervoor dat het gebied waar we naar toe gaan meer gaat leven. In het boekje staat niet beschreven, hoe het is met een hevig slingerend schip, de dosering van je zout en peper in de hand te houden.

 

In de avond is het onrustig en zien veel dreigende wolken rond de Queen B. Geen onweer maar wel van die donkere gitzwarte wolken met een prachtige regenboog waar het eindpunt met de schat duidelijk in zee ligt. Ik schrijf de positie op van de vermeende schat en als ik terugkom dan kan ik hem zo ophalen.

Flinke scheur.

 

 

Vrijdag, 7 februari 2020

 

 

S 02º 52,66 W 091º 14.57 - S 03º 28,78 W 092º 30.91

 

 

Jacqueline maakt me wakker dat ze de genua niet mooi strak krijgt en het doek klappert alle kanten op. Met zaklamp bijlichten en constateer dat de genua bij de top los is. De val is door geschavield. Met het deklicht aan en een behoorlijke zeegang werk ik de genua naar binnen en bekijk de schade, Waarschijnlijk door het losscheuren van het zeil van de pees, die door het profiel loopt, is er een klapperende flap ontstaan die de val tegen de katrol heeft laten schavielen.Een dubbele schade. Ik heb een stukje van 15 centimeter val aan de genua zitten, de rest van de genuaval ligt in de mast. Zal weer een vervelend karwei worden om dat terug te brengen in zijn vroegere staat.

 

Meteen beginnen aan het repareren  van de scheur, Jacqueline zet een kruissteek om de eindjes aan elkaar te knopen. 7 Uur werken we onafgebroken aan het doek en zijn trots op het resultaat. Om elf uur in de ochtend staat de genua weer op rolfok en gebruik hierbij een reserveval. Makkelijk als er wat lijnen extra in de mast hebt hangen.

 

Rond 1700 krimpt de wind en kunnen zelfs de koerslijn van 212 graden halen. De zee is ruw met hoge golven en worden nu meer door de warrige zee weggezet als wel door de wind. De zon zorgt voor een flink portie extra energie aan boord en voelen ons daar heel blij mee. Al met al een vermoeiende dag toch tevreden over de zelfredzaamheid.

 

 

 

Haaienvin

 

Donderdag, 6 februari 2020

 

 

S 02º 07,28 W 089º 50.96 - S 02º 52,66 W 091º 14.57

 

 

Rustig zeilweer maar moeten tegen de wind in varen en is niet de directe koers naar het Paaseiland en maken een slag van 30 tot 40 graden als afwijking op de ideale en kortste lijn. In het logboek vermelden we telkens de afstand nog af te leggen maar dat is niet de gevaren afstand want deze kan behoorlijk afwijken. Mijlen maken naar het westen is geen vooruitgang op de te varen koerslijn.

 

De koelkast laat het waarschuwingslichtje zien van te weinig stroom. Deze koelkast is een stroom “Gourmand” want deze koelkast wil alleen de beste stroom van het hele spectrum hebben en als de meter even onder de 12,2 volt zakt dan laat hij zijn hele gastronomische inhoud in de steek. De motor een uurtje bij om wat elektra te produceren. Later de generator gestart en deze loopt! Na een uur vertikt de generator het weer en schakelt zichzelf uit. In de middag maar weer eens met enkele gereedschappen de generator opereren en stel de kleppen opnieuw. De generator ontstelt de uitlaatklep telkens.

 

Tijdens de uurtjes die je besteed aan het oceaan gapen zie ik honderden vliegend vissen opspringen en over het oppervlak ketsen en springen. Wat later zie ik de vin van een haai aan me voorbijgaan. De eerste keer dat ik dit monster bewust spot.

 

Groen water

Trossen met eendenmossel
Trossen met eendenmossel

 

Woensdag, 5 februari 2020

 

 

S 01º 02,62 W 088º 51.14 – S 02º 07,28 W 089º 50.96

 

 

Eindelijk vrij van de Galapagos, stroom mindert en de wind krimpt zodat weer ruimer gezeild kan worden. Vreemd dat een paar kleine pukkels(eilandjes) in zee zulk een grote invloed hebben, want ten zuiden van de eilanden staat er een merkwaardige hoge langzame deining. De wind neemt wat toe en de wolken pakken zich samen met dreigende regenwolken. Het valt mee maar worden wel bij de aanloop van een bui van koers 205 graden naar 250 graden gezet. Deze keer niet reageren weet dat het wel goed zal komen, als de bui over is.

 

De aangroei van het onderwater-schip gaat een rol spelen. Het roerblad van de windvaan is begroeid en dan mag ik aannemen dat het vlak niet gespaard zal blijven. De snelheid gaat omlaag en tijdens het motoren komen we niet meer boven de 5 knoop bij 2100 toeren. In een verslag gelezen van een collega Pacific zeiler, dat de snelheid van het schip zo vertraagde door aangroei dat ze midden op de oceaan in een windstilte het onderwaterschip probeerden schoon te maken. Moet er maar niet te veel bij stil staan want dit zijn acties die me helemaal niet aan staan. Wat te denken van al het onderwater gespuis zoals haaien.

 

In de ochtend extra aandacht voor de watermaker en spoel deze uitgebreid met zoet water om daarna het apparaat aan het werk te zetten voor het vullen van de lege kannen. De zon zorgt voor de energie van de watermaker zodat we “Groen Water” hebben. Smaakt in ieder geval uitstekend.

Intern kuipoverleg

 

Dinsdag, 4 februari 2020

 

 

 

S 00º 20,45 W 087º 37.5 - S 01º 02,62 W 088º 51.14

 

Galapagos komt meer in beeld als mogelijk tussenstation. De stroom duwt de Queen B de westelijke richting, zo ook de wind. Ik blijf het gelaten en alert volgen. Neem me voor, om me niet te druk te maken en het te accepteren zoals het is. Zoals Gerard van Maasakkers zegt: Het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat.

 

Het blijft een kalme dag met een op het einde van de dag een gunstige ontwikkeling van een veranderende wind en koers. We zijn bezeild geraakt op koers richting Paaseiland en als het zo doorgaat passeren we Galapagos op 20 mijl.

 

Tijdens het interne kuipoverleg wordt de stelling neergelegd of het wel verstandig is, met deze aanhoudende wind en stroom om naar Paaseiland te varen. Slotsom van de discussie: Doorgaan alsof er niets aan de hand is en mikken op Rapa Nui ofwel Paaseiland.

 

Tijdens de bezigheidstherapie, en om wat om handen te hebben, maak ik de winterwortels in. Raspen, in blokjes, blancheren in bouillon, in het potje, afvullen en 45 minuten koken, deksel goed sluiten en afkoelen. Het ziet er prachtig uit en zullen zien of het werkt. We stellen in ieder geval het bederf uit. Dag 11 en moeten nu wel bijzonder opletten of de verse etenswaren niet verrotten. Jacqueline weet het prima te managen en de tomaten overleven tot nu toe de reis. Het enige probleem zijn de appels, die beurse plekken vertonen. Niet verwonderlijk, want het vocht aan boord gaat nu een dominante rol spelen. De schimmel komt spontaan op de wand en deuren en moeten een plan gaan maken om deze goed te luchten. Gebruik is op zee om alle dekluiken gesloten te houden want uit het niets kan er een grote golf komen die flinke schade kan berokkenen. Luik mag even open maar dan wel ernaast gaan zitten om deze te sluiten indien nodig.

Passage Evenaar, bezoek Neptunia

Neptunia
Neptunia

 

Maandag, 3 februari 2020

 

 

 

N 00º 38,29 W 086º 27.5 - S 00º 20,45 W 087º 37.5

 

De dag begint met het schrijven in het logboek. De dag wissel om 00.00 uur is voor mij de afsluiting van de dag die was en schakel ik naar de dag die is.

 

Togo 2126 mijl, wind 12 knoop, rustige zee en wind, cog 210 en sog 4,3

 

Dat ziet er allemaal prima uit, we liggen op koers, hebben redelijke snelheid. Jammer dat de stroom ons naar de Galapagos eiland duwt en voorzie misschien dat we dadelijk middenin de dierentuin van Darwin terecht komen. Blijven zeilen en knokken voor elke meter is op zich geen probleem, maar heb dit nog nooit zoveel dagen achter elkaar moeten doen. Zeven dagen scherp aan de wind, schuimkopjes klotsend tegen bakboord en de kop van het schip gaat traag met de golven op en neer. Mijn zeilershart wil vooruit en vecht voor elke meter op deze scherpe koers en me steeds afvraag of het niet beter is om overstag te gaan. Uiteindelijk ben ik erachter dat je niet overstag moet gaan want dan maak je wel meer zuid maar knok je tegen de stroom in. Kost een hoop snelheid en dan verkies ik maar tussen de eilanden van Galapagos in te komen.

 

Rons negen uur, tijdens het ontbijt ontwaar ik een vrachtschip achter de Queen B. Bunum Elegance, carrier met bestemming Guyaquit.

 

 

De wind laat het weer eens afweten en worden gedwongen 250 graden te varen. Weg met alle mooie praatjes van hierboven, doorgaan en niet zeuren, want een evenement is in aantocht. We passeren de Equator of de Evenaar. Veel gebruiken zijn in omloop maar de rode draad is wel dat Neptunus de schepen komt bezoeken die de evenaar passeren.

 

In ons geval ontmoeten we Neptunia, Jacqueline verkleed zich in aangepaste outfit, een ware metamorfose van zichzelf, door een evenbeeld van Neptunus neer te zetten. De god van de zee verandert in Godin en krijg een heuse oorkonde uitgereikt, dat de magische middenlijn op de wereldbol is gepasseerd. Ik begrijp nu waarom de globe thuis dat randje op de twee schalen heeft zitten. Lang gedacht dat het de plakrand of dat de twee schalen daar in elkaar zijn gezet maar het is de Equator. Champagne tinkelend in het glas en Neptunus krijgt een slok geofferd in de oceaan.

Een foto als bewijs van de AIS, met de “zero zero” stand en gaan vanaf nu S schrijven bij de dagelijkse positie in plaats van de N. Nu even controleren of het water in de spoelbak andersom weg gorgelt.

 

Met een tevreden gevoel en de zeer welkome afleiding varen we slingerend en zwervend verder over de oceaan.

 

Saldotekort

juichstemming
juichstemming

 

Zondag, 2 februari 2020

 

 

N 001º 25,9 W 085º 27.08 - N 00º 38,29 W 086º 27.5

 

De kiel van de Queen B zoekt dolend in de diepere en ondoorgrondelijke wateren van de oceaan zijn weg. Ik voel dat het schip begint te twijfelen aan de onderneming en dat het heel lang kan gaan duren. In de kuip reken ik nu al met een 40 tot 50 dagen voor aankomst. Ik tekst de Tacticus een berichtje wat te doen bij saldotekort van de satelliettelefoon.

 

En dan ineens…. Wind. Van een vlakke kalme spiegelende zee ontstaan witte snorren en de wind neemt toe vanuit een andere hoek. De windvaan staat ingesteld op een vaste windhoek en dwingt het schip van de 245 graden naar 180 en 190 graden. We varen eindelijk echt zuid en kan aan een juichstemming niet ontkomen. De wind neemt verder toe tot een 12 knoop en de Queen B leeft op, de dame laat haar zeilen vullen, ze gaat lekker op een oor liggen, begint de golven bij het achterschip ruisend los te laten en zie de snelheidsmeter oplopen naar een 5 knoop. Dit is beter dan douchen, misschien wel net zo lekker als vrijen, wat een feest als je de preekstoel dansend de golven ziet nemen. Stront of geen stront, snelheid wel of niet, de vogels komen terug naar hun dagelijkse slaapplek.

 

Iets verderop sloven enkele dolfijnen zich uit, met buitelende hoog boven het water uitspringende salto mortale’s. Wat is het leven mooi als er actie is. Leven is bruisen en dat doet de Queen B.

 

De wind blijft lekker door staan en in de avond wordt er gereefd omdat er een 20 knopen staat. Het is een beetje oncomfortabel en lig te stuiteren in mijn kooi maar neem het graag op de koop toe. De wereld diende zich vanochtend anders aan en hebben zelfs in totaal 4 uur moeten motoren, watermaken en stroom draaien.

 

De vogels hebben er schijt aan.

tegeltjes wijsheid
tegeltjes wijsheid

 

Zaterdag, 1 februari 2020

 

 

N 002º 08,344 W 085º 28.928 - N 001º 25,9 W 085º 27.08

 

De preekstoel wordt een vast punt voor de Jan van Genten, want tegen de avond komen de heren en dames terug van een dagje vissen en bespreken de rest van de dag al wiebelend en kwetterend op de preekstoel. Heerlijke plek om de darmen te ledigen en al snel is het glimmende roestvrijstaal van de preekstoel en het mooie houtwerk van teak bedekt met een witte drab. De vogels hebben er schijt aan en blijven lekker zitten.

 

Regelmatig wordt het zevental bezocht door andere groepen Jan van Genten en vliegen rakelings over en roepen elkaar aan om vervolgens door te vliegen. Het is een koddig gezicht en het leidt ons wat af van de sleur die langzaam ontstaat door de trage voortgang in de Stille Oceaan. Niet voor niets de Pacific, de vredige oceaan genoemd door Magelhaen omdat hij een rustig stukje water vond na de Screaming Fifties onder Vuurland. Stukje rustig water is wel heel groot want als je de wereldbol met de Pacific naar je toe draait dan is nagenoeg de helft van de wereld, oceaan.

 

Op deze dag is niet veel te melden dan dat het heel rustig is. Met een koers van 160 graden, dus richting Zuid en kunnen lekker lezen in de kuip. Enkele karweitjes zijn er om even wat anders te doen hebben zoals de filters wisselen van de watermaker en de dekwaspomp. De Lure is weer eens afgebeten en vervang nu de onderdelen zoals de draad met een  stevige 120 kilo vislijn. Nieuwe kansen nieuwe ronde. Doorgaan met zeilen om in de wind te komen die ergens onder de Galapagos waaien.

 

Door de klotsende oceaan bevangen

Zo kan het ook nog
Zo kan het ook nog

 

Vrijdag, 31 januari 2020

 

 

N 002º 50,653 W 085º 18.1 - N 002º 08,344 W 085º 28.928

 

Het blijft rustig weer en zou daar op een mooie zomerdag in Nederland heel blij mee zijn, maar wil hier vooruit en zie de boot nu als het transportmiddel om naar de Paaseiland te gaan. En dat, schiet met deze kalme zee en weinige wind niet op. De sterren staan dan wel te fonkelen maar die helpen je niet naar je bestemming, maar helpen je wel in een fantastische beleving.

 

De koers schiet door naar 320 graden en besluit wederom overstag te gaan, de boeg van het schip zoveel mogelijk de richting van zuid aanhouden. De nieuwe koers is 155 graden en dat ziet er beter uit. Doorgaan met knokken. Om halfelf weer overstag en blijven een tijdje op een koers van 260 graden varen. De wind valt weg en start de motor om wat voortgang te houden. Na een twee uur motoren komt er een zucht wind van 8 knopen en maken weer wat mijlen. Een dag-totaal van 30 mijl inclusief de motoruren.

 

Rikus, de tacticus, is in het dagelijkse leven één van de beste managementtrainers van Nederland. Met zijn bedrijf Move the Crowd speelt hij in, op de dagelijkse praktijk van het bedrijfsleven. Tijdens het turen over de zee en met name in de doldrums, ontstaat voor mij een inzicht in het proces van startende ondernemers. De boot waar je opzit is het product, de wind is de bank, de doldrums zijn de klanten en het zuiden is de richting, niet helemaal je doel maar bedoeld om samen met je klanten uit de doldrum te komen, om zo met de passaatwind in rustiger vaarwater te komen, met de ontstane bekendheid van het product, marktopbouw en de passaat in het zuiden brengt je naar het doel. Ondernemen is niet alleen het doel bereiken van A naar B maar misschien juist het opzoeken van de plaats waar de wind mee gaat staan.

 

Dit zijn duidelijk hersenspinsels van iemand die door de klotsende oceaan is bevangen. Proberen metaforen te vinden om de wereld beter te begrijpen. De uren dat ik niet over de oceaan staar lees ik verschillende boeken. Grand Hotel Europa is een bijzonder boek en is een kruising tussen roman en een beschouwing over de Europese gemeenschap met de wereld om ons heen. Dit boek opent de ogen en bouwt steentje voor steentje bij aan de mening die je als mens in de loop van het leven vorm geeft.

Kibbelen op de preekstoel

 

 

 

Donderdag, 30 januari 20120

 

 

N 002º 54,617 W 083º 51.5 - N 002º 50,653 W 085º 18.1

 

 

Met een overtuigd gevoel druk ik de startknop van de generator in en deze slaat direct aan. Zo, zie je maar eens dat vakmanschap in repareren zich nooit verloochend. Hoe groot kan dan de teleurstelling zijn dat het beest na 45 minuten langzaam zich uitschakelt. Nu wel een brandstofprobleem. Zo is het telkens iets en op dit moment zijn alle oorzaken, buiten het apparaat om. Met een nieuwe Fisher Panda had ik deze problemen ook kunnen hebben. De accu’s hebben in ieder geval zich kunnen laven aan 45 minuten uitstekende levendige en spartelende elektronen zodat er voor vannacht geen probleem meer is. Het energieoverschot veroorzaakt door de afgeschakelde apparaten, zorgen voor de meest elementaire verbruikers en dat is in dit geval de koelkast.

 

Het dagelijkse leven slingert zich tussen de bedrijvigheden door en mijn grootste zorg en activiteit is hoe houd ik de Queen B op koers en hoe blijft de snelheid. De golven komen van diverse richtingen en als er even wat snelheid ontstaat, is het door twee dwarse golven meteen teniet gedaan en dan kan de accelaratie van de “slak op zee” opnieuw een aanvang nemen. Watermaken is een ritueel en komt om de andere dag. We kunnen gemakkelijk met een uur produceren het twee dagelijks waterverbruik compenseren.

 

De koers wordt ongunstiger en zien op de klok, van 254 graden oplopen naar 320 graden zodat we verder van het doel af varen, in plaats dat we vordering naar het zuiden maken. Overstag en lopen een redelijke koers van 130 gr. De overstagprocedure klaar en de lijnen opgeruimd om deze zeilvoering een tijdje te laten staan, gooit een bui roet in het eten en doet de wind schiften, worden gedwongen om weer overstag te gaan. De nieuwe koers is 240 graden. Niet helemaal ideaal maar onder de 270 graden, om enigszins richting naar zuid te houden. Een collega zeiler vertelde me dat de koers niet eens belangrijk is bij de passage van de doldrums als het maar zuid is. Richt je op het zuiden de rest komt later wel. Het begint voor de gezelligheid te regenen en het is zelfs kil te noemen door de verdampingswaarde.

 

Met een satelliet-sms-ronde naar de tacticus, die belooft meer wind uit het zuiden en dat is niet leuk als je nog 2273 mijl hebt te gaan. In de avond worden we bezocht door een Jan van Genten familie die de preekstoel uitproberen om te landen. De dapperen komen met een boog om het schip en draaien de vleugels tegen de wind in en proberen op de rvs-reling al balancerend te blijven zitten. De andere vogels, niet zo hoog in de pikorde, maken ruzie want die willen ook een plekje hebben terwijl het  een drukte van belang is. Ruzie maken, kibbelen en tegen de avond varen we met een viertal vogels, die met ons de nacht in schuiven. Dag totaal van 40 mijl.

 

Stuiterende golven

Lure
Lure

 

Woensdag, 29 januari 2020

 

 

N 004º 44,04 W 082º 03.99 - N 002º 54,617 W 083º 51.5

 

De koelkast dooft zijn controlelampjes en concludeer dat de accu leeg moet zijn. Dit blijkt niet het geval want de voltmeter geeft een 12 volt aan zodat de navigatieapparatuur en stuurautomaat voldoende voeding hebben om de taken te blijven volbrengen. Er staat weing wind en denk door de motor te starten twee vliegen in 1 klap te maken, zowel afstand overbruggen alsmede stroom draaien. Na het starten van de motor lichten de lampjes van de koelkast weer op. Eten gered.

 

In de ochtend start ik de generator en na een uur draaien valt deze ineens uit. De snelheid van uitschakelen isreparatie geen brandstofprobleem en denk aan ontstelde kleppen en bewaar deze klus voor morgen om de Farymann motor eerst goed af te laten koelen. Stel dat de generator niet meer start en de zonnepanelen kunnen de consumptie van de apparatuur en koelkast niet bijhouden dan zou er een serieus probleem ontstaan. 3 Uur per dag stroom draaien voor koelkast en apparatuur staat gelijk aan 12 liter diesel per dag. 30 Dagen te gaan is alleen voor de energievoorziening al 360 liter brandstof nodig. Totale diesel voorraad is 320 in de tank en 100 in jerrycans waar we al 39 ¼ liter gebruikt hebben. Niet zo leuk vooruitzicht en daarom het besluit om alle meters en beeldschermen van de navigatieapparatuur af te schakelen. Garminplotter, computer, beeldscherm, snelheidsmeter binnen, navtex, gps, marifoon, dieptemeter, snelheidsmeter, kleine inverter en alle schakelaars uit op het paneel. Deze actie bespaart al snel 10 x 0,5 amp = 5 amp per uur en dat 24 uur lang is 120 amp. Deze ampères gunnen we van nu af aan de koelkast. Later blijkt dat de zonnepanelen een mooie 8 tot 10 ampère per uur produceren maar helaas voor maximaal 10 uur, en dan moet het een zonnige dag zijn. Zo is het aan boord zijn en het schip varende houden, een continue confrontatie van kleine dingen met grote gevolgen.

 

Dag-totaal van 72 mijl, barometer loopt langzaam op, wind is veranderlijk maar over het algemeen ZZW of Z. Blijft uit de verkeerde hoek komen. Rikus meldt dat het ergste voorbij is en daar trekken we ons nu al aan op en zijn blij, maar de omstandigheden om ons heen blijken anders. Geen vaart in het schip en de boeg stuitert alle kanten op door onverklaarbare vreemde golven en golfjes uit diverse richtingen.

 

De vislijn is weer eens doorgebeten door één of ander monster en doe er nieuw kunstaas aan met een stalen voorlooplijn. Als jullie volgende week een Mahi Mahi bestellen in het restaurant met een gekleurde pluim in de bek dan wil ik mijn Lure wel terug!

 

Eye Ball waarneming

Illegaal vissen, zonder het gebruik van AIS
Illegaal vissen, zonder het gebruik van AIS

 

Dinsdag, 28 januari 2020

 

 

 

N 004º 44,04 W 082º 03.99 - N 003º 36,545 W 082º 50.01

 

 

Een theatrale zonsondergang. Zwarte wolken, dik en vol met regenwater, de zon die met zijn stralen het vocht rood doet kleuren straalt met met een koningskrans zijn licht tussen de wolken door in een schuine hoek naar zee.

 

 

Dolfijnen springen om de boot en een aantal maken een reuzen sprong om in de vlucht op het gemak nieuwsgierig naar die vreemde boot te kijken. Ze spelen met de boeg en zwemmen onder het schip door. Het geeft een prettige afleiding en we verwelkomen ze dan ook met geklop op dek en juichkreten. Al snel zijn ze uitgespeeld en vervolgen hun weg, zo ook wij. De drinkwaterpomp geeft niet meer thuis en haal deze van de voet af en zie dat er water in de bak staat. Water en elektriciteit hebben een hekel aan elkaar en het resultaat is een kapotte waterpomp. We tappen nu drinkwater uit de tank via de handpomp. Gaat onverwacht bijzonder gemakkelijk.

 

De zee stuurt zijn golven alle kanten op en noem het een klutterzee of klotsbak. De snelheid gaat uit het schip en daardoor is er geen controle over het roer en de boot. In de verte ontwaar ik met de zogenaamde Eye Ball waarneming dat er een schip aankomt. De AIS zwijgt in alle talen en zie een halfuur later een Chinese visser, die nieuwsgierig is naar ons op 1 mijl afstand passeert. Dit zijn complete visfabrieken en vaak wordt er met lijnen gevist op tonijn, die bij de vangst binnen een halfuur in een blikje zit. Niet vreemd opkijken als er ook een haai in het tonijnblik verdwijnt.

 

Het is uiteindelijk een prima zeildag met weinig wind maar toch gevulde zeiltjes. Weinig voortgang maar in vergelijking met de vroegere windjammers op een spiegelende vlakke zee, mogen wij niet klagen. Sommige schepen bleven wel eens meer dan 14 dagen in een windstilte hangen en de bemanning dacht dat ze er nooit meer uit zouden komen, wat een hoop onrust aan boord veroorzaakte. Dat is ons tot nu toe bespaart

 

Geheime wapen

Watermaker
Watermaker

 

Maandag, 27 januari 2020

 

 

 

N 005º 25,17 W 080º 55.45 - N 004º 44,04 W 082º 03.99

 

 

SOG 3,3 COG 227 mooi op lijn met de advieskoers die het kaart programma heeft getrokken, virtueel over het beeldscherm. Je zou gaan denken dat het wel zal loslopen met die verhalen over de doldrums en koesteren de gemaakte afstand. Klein probleempje dient zich aan en dat is de ruimende wind. Varen scherp aan de wind maar kunnen gelukkig de geadviseerd 220 graden voor de komende 2555 mijl blijven varen. 1 mijl is 1852 meter, voor de onwetende, en staat de afstand al snel garant voor een 4732 kilometer.

 

De wind komt verandert naar een ongunstige hoek en moeten van de koerslijn afwijken om de wind in de zeilen te houden. Daarbij komt dat de wind afneemt naar een 8 knoop. Mijn zeilershart wordt uitgedaagd en begin met de stand van de zeilen te klooien en zet de kotterfok bij om extra spleetwerking te krijgen om de zeilen te vullen, rendementsverhoging denk ik te bereiken. Bij een controle van het grootzeil zie ik tot mijn schrik dat de halshoek van het voorlijk van het grootzeil kapot is. Gelukkig alleen de bevestiging van het grootzeil aan de giek cq roldraai installatie. Het kajuitdak op en met een stevige naald en bezettingsgaren druk ik de naald door het doek met een platbektang en maak een keurige bevestiging die de kracht wel kan opvangen. Draai met het grootzeil 1 slag naar binnen en gaan weer volle kracht vooruit in de barre omstandigheden van de brandende zon met 8 knoop wind over het dek. Vorige zin is behoorlijk overdreven maar het gevoel na een gelukte reparatie wordt er wel mee onderschreven.

 

Duidelijk aangekomen in de convergentiezone want de windstilte, de wisselende windrichting, de hevige regen, geven dit aan. De vaart is uit het schip en beginnen te zwaaien met de mast, de draden in de mast tikken tegen de mastwand en weerklinken een hol slaand geluid. Jacqueline wordt door het ongecontroleerde geschommel wat katterig en ik krijg een lichte aanval van jicht in de knie. Voorzichtig stappen en rekening houden met de volgorde van stappen op de trap.

3,6 Knoop wind, veranderlijke, soms krimpend en daarna weer een ruimend. Het is moeilijk om de definitieve tactiek te volgen en roep daarom via de satelliettelefoon de hulp in van broer Rikus, de gewezen weerman en tacticus. Het geheime wapen aan boord!

 

Breker in de kuip

Santa Catalina
Santa Catalina

 

Zondag, 26 januari 2020

 

 

N 007º 01,073 W 079º 50.062 - N 005º 25,17 W 080º 55.45

 

Het eerste etmaal is de vermoeiendste. Je bent niet gewend aan het ritme van slapen en wachthouden, Jacqueline is niet in geslingerd maar houdt zich kranig. Drie uurtjes slapen op een dag en alert blijven geeft een lamlendig moe gevoel. Het reven in de nacht, de zeilvoering continue aanpassen en een paar keer gijpen, maken het compleet met een forse wind van 24-26 knoop wind met een onrustige zee.

 

Om half twee vannacht een heuse breker in de kuip met een 30 centimeter water over de vloer en er schiet wat schuimend spatwater de kajuit in. Zittend achterin de kuip met de rug naar zee, val ik met de neus in de boter, met een nat pak en drijvende matjes om me heen. Het water gorgelt weg via de loospijpen en besluit toch maar een deurschotje te plaatsen indien andere golven op hetzelfde idee komen. Gelukkig blijft het bij deze golf maar van nu af aan alert zijn.

 

Buiten de kaap Santa Catalina doorkruisen we het verkeersstelsel en hebben een bijna ramkoers met drie schepen. Niets aan de hand, maar één schip komt heel dichtbij. Zowel het passerende schip als de Queen B blijven rechte koers houden omdat de AIS bepaalt dat er 0,3 mijl afstand blijft. In de loop van de dag neemt de wind af en varen een stuk comfortabeler met een snelheid over de grond SOG van 5,8. Bij de vlagen tikte de logge dame Queen B een frivole en huppelende 8,4 knoop aan.

 

Tegen de avond de genua uitbomen om snelheid te houden. Later die avond komt de windstilte en bereiken de doldrums. Windstilte, weinig wind, gijpen, windvaan corrigeren, stuurautomaat aan en afschakelen. Generator starten en stroom draaien voor de nacht voor de back-up koelkast.

 

Roggeveen was ook zonder koelkast

Jakob Roggeveen de ontdekker van Paaseiland
Jakob Roggeveen de ontdekker van Paaseiland

 

Zaterdag, 25 januari 2020

 

 

 

Vistamar – N 007º 01,073 W 079º 50.062

 

 

Eindelijk het moment voor vertrek ondanks dat de koelkast niet mee wil werken. Ik krijg de koelleiding en verdamper niet koud zodat de conclusie is, dat het koelgas 404 weer “ins Blauwe Hinein” is vervlogen. Genoeg gezeur hiervan gehad en denk het zonder koelkast vriezer zal lukken mede door de gelukkige aanschaf van een back-up die we aan boord hebben. Volgens Luc hebben we de maat 2,5 krat pils gekocht. Trouwens Roggeveen heeft Paaseiland ook ontdekt zonder vriezer.

 

Het laatste afval storten, de motor starten op weg naar het tankstation, waar de tank en de 4 jerrycans op dek gevuld worden. Extra brandstof vullen in de jerrycans aan dek, als zekerheid van extra diesel vanwege de  wilde verhalen over de doldrums. Drinkwater laden, afrekenen bij de receptie en iedereen die voor mijn voeten loopt op dit vroege uur goedendag en vaarwel wensen.

 

Toto een hand als afscheid en helaas is Cesar niet aanwezig. In de havenkom, varend op de motor, de willen naar binnen, de lijnen die door de twee maanden swell zout en strak staan, worden als het ware opgevouwen. Dek opruimen en het zeil op. Fynn zwaait ons afscheid en fotografeert de Queen B. Niet alleen Fynn zwaaien we uit maar ook Panama. Een bijzonder land en zeker de moeite waard voor de toerist wie van luxe, strand en natuur houdt. Weinig echte bezienswaardigheden maar de mix van alles wat, is genoeg om het als prettig te ervaren. Bijzondere gemeenschap Chinezen en het land zonder een leger. Het leger is opgedoekt na de invasie van de Amerikanen in 1989 om Noriega te kidnappen. De Panamezen zagen het nut van een leger niet meer met zo een machtige vriend als nabije buurman met zoveel belangen zoals het Kanaal, je hebt dan geen vijanden meer nodig, en in 1990 besloot de regering uiteindelijk om te stoppen met al dat geldverslindende gedoe van de mannen in groene pakken. Als alternatief wordt er meer dan 1 miljard dollar per jaar geïnvesteerd in het veiligheidsgevoel. Economisch gaat het goed met Panama.

 

Terug naar het zeilen: De haven uit en pikken snel de wind op die als een uitloper van de harde wind voor de kust van Colombia over de Isthmus waait en onze kant verblijd. Snelheid direct op 5.2, zonnetje, gelijkmatige zee en veel vissende vogels. In de avond neemt de wind toe en waait het bij tijd en wijle een dikke 7 Bft. Reven en de snelheid van 7 knoop koesteren. De sterren als poortwachters van de hemel bewonderen is het al met al een prachtige vertrekkers dag met de uitdaging van een nieuwe bestemming. Een minpuntje is de afstand 2734 mijl voor de eerste ankerborrel.

 

Kikkers in de kruiwagen houden

Halberg Rassey 38, de boot van Fynn
Halberg Rassey 38, de boot van Fynn

 

 

Vrijdag, 24 januari 2020.

 

 

 

Vistamar

 

 

Bij het openen van de koelkast blijkt dat de compressor werkt maar geheel niet koelt. Zowel de vriezer als koelkast zijn ontdooit en moet nu meer eens goed overdenken wat te doen. Wegvaren zonder koelkast of eens zien of onze Cool-guy Alejandro weet wat een oplossing kan zijn? Ik bel Alejandro en leg hem het probleem voor. Met enig geregel en geschuif in zijn agenda weet hij vrij te maken om snel te komen kijken en te zien wat er aan de hand is. Ons vertrek wat om 09.00 gepland staat gaat niet door en wordt doorgeschoven naar vanmiddag.

 

Met zonnebril en gereedschap achter zich aansleurend komt hij op de Queen B af en begint voor hij aan boord is, aan één stuk door te praten. Met een drukcontrole wordt vastgesteld, dat het koelmiddel 404 is weggelekt. Ik voel me schuldig dat er weer een ijsberg aan de zuidpool is weggesmolten door deze actie, maar word gerustgesteld dat 404 ijsbergvriendelijk is en dat de pinguïns dit jaar honderden eieren extra zullen leggen.

Met een kwastje en zeepsop de leidingen insoppen om de luchtbellen op te sporen maar geen enkel resultaat. Alejandro schuift zichzelf op de kop in de koelkast en ik houd hem bij de benen vast om het te ondersteunen. Hoe ver kan een mens in een klein gat kruipen en dan nog met een lampje het sop bijlichten. Ik hoor een hoop gekreun en gezucht en na wat sleuren en trekken, rekening houdend met zijn rug trek ik hem weer uit de vrieskist. We vinden geen lek maar bij een tweede totale controle opper ik of hij het ventiel heeft gecontroleerd waar de controleslang aan vast zit. Ja zegt Alejandro, gisteren met enig spuug maar was oké. Hij schroeft de slang los om me het te laten zien en wat blijkt: Belletjes in opbollend langzaam tempo, vormen parels van zeepsop. Een heel verhaal omlijst de conclusie van wel en niet, weet niet en weet wel. Met een extra dop op het ventiel om het lekken van gas te voorkomen vult Alejandro het weer met Pinguïn vriendelijk gas en starten de boel op voor een proefdraai van een uur en blijkt allemaal goed te werken. Zou het nu opgelost zijn?

 

We spreken morgen af even contact te hebben of de koelkast zich goed gehouden heeft. Voor mij rest het weer inruimen van de bakskist, aflijmen van de extra regel boven de generator, schrobben van het dek en de kuip, uitprinten en scannen van een document voor de heren accountants, en maak een praatje met de buurman. Jacqueline nodigt Fynn uit voor een borrel vanmiddag.

 

Bij de haven geef ik aan dat ik morgen wil vertrekken en maar ze hebben het liefst dat ik morgen alles in één keer afreken. Het is crisis in de haven want bij een controle van de overheid is gebleken dat het verboden is om op de boten te bivakkeren. De havenleiding geeft dit bericht door aan de tijdelijke bewoners die onderhoud doen maar deze komen in opstand en Cesar krijgt de volle laag en bemiddelt tussen de bewoners, overheid en eigenaar van het resort.

Er is een tussenoplossing voor de huidige bewoners op de schepen maar in de toekomst mogen er geen schepen meer bemand zijn. Dit zal een groot probleem voor de haven gaan worden want het wordt nu een stuk minder interessant om uit het water te gaan. Daarbij komt dat er roerschade is ontstaan bij een te waterlating en dat de spullen die gebruikt worden niet geschikt zijn om uit en in het water te gaan. Al deze spanningen brengen ook de problemen op het kantoor naar boven en Maria neemt per direct ontslag. Ik heb te doen met César die als een jongleur de kikkers in de kruiwagen probeert te houden.

 

Fynn is een gezellige vent en praten een hoop bij over cultuurverschillen en overeenkomsten. Hij is opgegroeid in New York en later in San Francisco gaan wonen en heeft de easy way of life van de westkust overgenomen.

 

We plannen nu toch echt het vertrek, eerst morgen om 08.00 bij de dieselpomp, betalen en dan uitvaren.

 

Dol Drum voorbereiding

conserveringsmiddelen
conserveringsmiddelen

 

 

Donderdag, 23 januari 2020.

 

 

 

Vistamar Panama

 

 

Een appje dat Alejandro wat later is maar wel onderweg. We hebben het hele programma gezet op de afronding van de reparatie van de koelkast en hoop nu eindelijk dat deze afgerond kan worden. Alejandro praat en praat en maakt me steeds zieker met allerlei mogelijkheden die fout kunnen gaan en denkt zelfs nu, dat de klep van de pomp in de compressor kapot is. Met een extra stoot koelmiddel en een flinke klap boven op de pot slaat de koeler aan en begint zowaar met vriezen en koelen. Een mooie  -18 graden net achter de pot en een -13 graden in de vriezer. Met deze cijfers beschouw ik de reparatie als afgerond en laat hem de afrekening maken. Deze is niet mals en vind het een beetje overdreven maar kan niet meer terug. Nu maar hopen dat deze het blijft doen. Later blijkt de vriezer het niet te doen en ben heel blij met de vriezer die we uit Nederland hebben meegenomen als back-up.

 

Tijdens het boodschappen weten we nog niet dat hij hapert en doen net alsof er niets aan de hand is en kopen voor 40 dagen groenten, vlees en vis in. Trouwens, de kleine vriezer blijkt groter dan verwacht want krijgt de voorraad met porties allemaal gestouwd. Ondertussen afwikkelen van de todo lijst voor vertrek zoals opruimen en stouwen, windvaan installeren, een inslinger maaltijd klaarmaken, water laden, een watergoot in de bakskist inlijmen. Fruit in de netten en de groenten zoveel mogelijk uit elkaar houden.

 

De Canadezen komen afscheid nemen en nodigen hen graag uit maar zeggen beleefd dat ze het druk hebben en dat het helaas niet lukt, graag een uitnodiging op Gambier. Tot later.

 

Het is een hele toer geweest om vertrek gereed te komen en maken ons met een wasbeurt klaar om een hapje te gaan eten bij de Bogas Bar. Een hartelijk vaarwel wordt ons gewenst en weten dat we hier niet gemakkelijk meer terugkomen.

 

Morgen nog aftanken, de snelheidsmeter schoonmaken, een laatste scan van een documentje maken en weg zeilen. Ook voor het weblog zal er een tijdje windstilte of een “dol drum” heersen want het eerste mogelijke internet contact is over 3 of 4 weken.

 

 

De wereld aan je voeten

Van Panama naar het potloodpuntje is de eerste etappe van 2020
Van Panama naar het potloodpuntje is de eerste etappe van 2020

 

 

Woensdag, 22 januari 2020

 

 

Vistamar - Panama City – Vistamar

 

 

 

De aanval op de Panamese Bureaucratie, ik ben er klaar voor. Met fris gewassen en gekamde haren op stap naar Panama City en hoop dat het allemaal mee zal vallen want de gekste verhalen doen de ronde. 5 Dagen wachten voor een Zarpe, rekeningen van US$ 150, niet mogelijk zonder een agent, 40 $ en drie dagen wachten, het zijn allemaal tegenstrijdige of versterkende verhalen en vooral vertelt door Amerikanen. Nu is het wel zo dat de Amerikanen vaak achter gesteld worden bij in- of uitklaar procedures en dat komt waarschijnlijk omdat ze zelf zo moeilijk doen in de VS.

 

Om halftien staat de taxi klaar die ons naar de bus brengt. De taxi laat de bus stoppen zodat we de bus niet missen en kunnen dientengevolge meteen doorreizen. Achter het Albrook station stappen we in de bus die net een 5 minuten treiterend is opgehouden door een mevrouw die een paar doosjes in de auto moest laden. Geen enkele haast en empathie voor de situatie dat er een twintigtal mensen op haar staan te wachten. Bij de laatste halte op het eiland Armador uitstappen en komen bij een prachtige jachthaven die ons werkelijk is ontgaan toen we in Marina Playita lagen.

 

Met een paar verwijzingen en aanwijzingen komen we in de passagiershal van de Cruiseschepen en op de eerste etage worden we in een klein kantoor door een mooie sympathieke dame ontvangen. Met een glimlach vertelt ze dat we verkeerd zijn en dat we mee moeten komen. We volgen haar en in een kantoor op dezelfde verdieping begint een joviale man onze papieren te bestuderen. Ik laat hem de gemaakte kopieën zien en hij begint helemaal te stralen. Hij vraagt me de Crewlijst in te vullen en ondertussen vult hij de andere documenten in met de nodige vragen. Hij sluit de deur en vraagt een beetje gekunsteld om 25 US$ die ik hem overhandig. De deur gaat weer open en hij gaat naar de echte heren ambtenaren die de stempels mogen zetten. Hij komt vrolijk terug en heeft twee setjes documenten klaar. Een set papieren om de stempel in het paspoort te ondersteunen bij de mooie dame op het einde van de gang en het andere setje zit de Zarpe in die de weg vrijmaakt om uit Panama te vertrekken op weg naar de Paaseilanden. Mevrouw zet een stempel in het paspoort en wenst een goede reis met hulp van God. Binnen 20 minuten en direct alles geregeld is een meevaller van de eerste orde zeker na het rekening houden van alle horrorverhalen. Ik kom op internet nog een Nederlandse Bad Experience tegen die mijn glimlach alleen maar breder maakt.

 

We lopen alle watersportwinkels af om een Johnson impeller te vinden maar helaas geen rubberen kleinood en zal het moeten doen met de impeller die nu in de pomp zit. Jacqueline vraag naar een kaart van de Zuid Pacific en wordt door verwezen naar een boekwinkel op weg naar Albrook. Eerst een hapje en met de taxi komen we bij een echte kaartenwinkel met Admirality kaarten. In een boek wordt de kaart opgezocht en deze wordt via de computer en een printer ter plekke voor ons uitgedraaid. Kost een paar centen maar een echte zeekaart met een perfect overzicht. In de winkel kijk ik mijn ogen uit door de diverse kaarten en boeken. De wereld ligt hier aan je voeten. Scheepsboeken en gespecialiseerd voor de Grote Vaart. Golfberekeningen, scheepsconstructies, SOLAS-veiligheidsinstructie voor scheepssloperijen.

 

Met de taxi naar Albrook waar ik in de copyshop nog snel een aantal extra kopieën laat maken voor de volgende etappe.

 

We kennen de procedure voor het nemen van de bus en al snel zitten we in een mooi busje maar op het moment dat de chauffeur de bus van de handrem mag gooien ontaard deze in een Pappa Verstappen die alle obstakels weet op te zoeken. Grintbak, op het laats remmen, hoekige bochten en met een razende hoog in toerental rijden. De man om een perfecte zeeziekte te evenaren.

In de haven wordt het door de zachte wind in de kuip een heerlijke avond en blijven lang buiten zitten. Het nieuwe avontuur dient zich aan.

 

Een man van zijn woord

De ontbrekende spoel van de rechtse afbeelding.
De ontbrekende spoel van de rechtse afbeelding.

 

Dinsdag, 21 januari 2020.

 

 

Vistamar

 

 

 

"Morgenmiddag kom ik!" beloofd Alejandro, want in de ochtend zullen de twee spoelen binnen zijn vanuit de Verenigde Staten. Morgenmiddag begint bij mij om 1 minuut over twaalf en eindigt rond 1 minuut voor zes. Natuurlijk ben ik ongeduldig want het duurt me al veel te lang deze reparatie van een simpele magneetschakelaar en bedenk een andere mogelijke oplossing. Een simpele permanente magneet kan de klep altijddurend openen en de koude naar het vriesgedeelte sturen. Eerst maar eens afwachten of Alejandro komt met zijn schakelaars. Nog snel een berichtje via de WhatsApp in de trant: Can you manage it? zodat ik om aandacht vraag en niet te dwingend overkom.

 

Vanochtend met de taxi geprobeerd grote hoeveelheden water met prik te kopen en we vagen een heel schap leeg maar komen nog niet eens aan de helft van de benodigde hoeveelheid. In een andere winkel vind ik een alternatief in flessen van 1 liter maar ook die zijn niet toereikend aan het lijstje.

De Fransen daarentegen hebben Coronado tot alcoholvrij gebied verklaart want die hebben 1 fles wijn per man, 4 personen, voor 40 dagen ingeslagen. 160 Flessen en of pakken Chateau Migraine. Een enorme hoeveelheid boodschappen ten opzichte van ons zodat ik me Hollands zuinig voel met de score van de inhoud van 1 kruiwagen vol. De vakken worden nu op de Queen B gevuld en begin aan de voorbereidingen voor vertrek.

 

De zeilen aanslaan en borgen, de uithouder nalopen en voorzien van nieuwe lijntjes, de bulletalie in orde maken, de 12 volt aansluiting maken voor de waterkoker. Dit moet een snelkoker zijn op 12 volt maar is eerder een langzaam-koker met een dikke 10 ampère stroomafname. Water koken op deze manier is geen oplossing. Het is een wirwar van lijnen en klapperende zeilen maar het zeilersbloed begint te borrelen, Ik wil weg!

 

Vijf voor zes staat Alejandro bij de boot. Het is een man van zijn woord maar vertelt dat de spullen binnen zijn maar nog even langs de douane moeten en deze worden morgenmiddag vrijgegeven. Hij belooft dondermorgen eerste werk langs te komen voor de afronding van de reparatie. Een oplossing om tijd te winnen is om morgen alvast in Panama City te gaan uitklaren. Fynn de buurman brengt me op voorhand al van slag omdat hij zegt dat het wel 5 dagen kan duren voordat de procedure is afgerond. Met een duaal gevoel sprokkel ik de papieren bij elkaar en zet de tas alvast klaar om morgen te vertrekken naar de Douane en Immigratie bureaucraten.

 

 

Openbaar vervoer

metro Panama City
metro Panama City

 

Maandag, 20 januari 2020.

 

 

Vistamar

 

 

Openbaar vervoer is uitstekend geregeld in Panama. Het heeft enige handleiding nodig maar als je de regeltjes en hindernissen even door hebt dan is het een ideale manier van reizen. De metro en het kleine busje brengen ons al snel in Coronado en kunnen direct winkelen om het avondeten en internet bijeen te sprokkelen. De taxi brengt ons naar de Queen B.

 

Vanochtend heel luxe aan het hotelontbijt uitgebreid zitten koffie te drinken. Na het ontbijt op de kamer de krant lezen en breken tegen 11 uur op en checken uit. In de Japanse elektronica zaak is het me te druk en krijg het idee dat iedereen voordringt zodat ik maar snel verdwijn om ergernis te voorkomen.

 

Naast de winkel is de ingang van de Panama Metro. Deze metro verbindt de noord en oostzijde van de stad naar het centrum. De eerste lijn werd op 5 april 2014 geopend. De metro is gebouwd om het grote verkeersinfarct van de stad op te lossen samen met een soort van Metro bus-systeem. De metro begint om 05.00 uur en eindigt om 23.00 uur. Panama metro is een onderdeel van een nationaal masterplan om uiteindelijk 10 metro/bus lijnen te bouwen. Er zijn nu 2 metro lijnen klaar op een kleine verbinding na. De verbinding naar het vliegveld Tocumen. In totaal gerealiseerd 15,8 Kilometer en een traject van 9,8 kilometer met San Miguelito als wissel tussen de twee lijnen.

 

De overheid heeft een tender uitgeschreven om de lijnen te bouwen, gewonnen door FCC uit Spanje. De overheid van Brazilië en Taiwan hebben de investeringen gedaan. Verschillende bedrijven werken samen om het project klaar te krijgen, denk aan de leveringen van extra viaducten, elektronica van het systeem, brandbeveiliging en treinstellen. De totale kosten van het project lijn1 bedragen 3,2 miljard US$ en van lijn2 2,2 miljard, maar deze loopt uit met een 900 miljoen.

 

Wat een prachtig project is dit, aannemer Odebrecht, bekend van enkele omkoopschandalen in Brazilië is één van de aannemers met FCC uit Spanje als hoofdaannemer. Uiteindelijk plant men 10 lijnen(combinatie van metro en troleybus) en de aansluiting mat Tocumen vliegveld. De Japanners hebben het vervolgproject overgenomen ze plannen en tekenen nu lijn 3. Het zijn immense investeringen die een groot probleem in de stad moeten oplossen. Het verkeer staat de hele dag in een grote worst door de stad en de ruimte die gecreëerd wordt door het openbaar vervoer wordt al snel tenietgedaan door de groei van welvaart en hierdoor de toename van de auto.

 

Aan boord bij de Queen B vervang ik de oude vlag voor een nieuwe, controleer de zekering van de ankers en pak de ankerlier met folie in om bij slecht weer eindelijk eens van het zeewater via de ketting naar de bilge af te zijn. Het is prima weer, bewolkt zodat de zon weg is, de temperatuur is beheerst door de bries over het zeewater. Het is in de kuip goed uit te houden.

Bezinning

Casa Sucre
Casa Sucre

 

Zondag, 19 januari 2020

 

 

Panama City

 

 

Rondstruinen langs de winkels met neergelaten ijzeren rolluiken. Weinig verkeer op de weg en de wind speelt met de bladeren en de losse papiertjes op straat in de hoeken van de gebouwen. Zondagochtend-sfeer waar we duidelijk te vroeg zijn om iets van een bruisende levendige stad te merken. De meeste winkels openen om 11 uur en wij staan braaf gewassen en geschoren rond 10 uur voor de verlichte winkelruiten. Bij de enkele vroege open winkels scoor ik dan eindelijk mijn sokken. Met sokken in de tas wandelen met een omweg door de straten naar het metrostation waar we de metro nemen voor Cinco de Mayo om het oude stadsgedeelte te bezoeken. Een Unesco verklaart gebied en waar het gelukkig wat levendiger is dan het stadsgedeelte waar we net vandaan kwamen.

 

Rond de kerken is het extra druk en lopen enkele rijkversierde kerken in en nemen de tijd voor een kleine bezinning. Een klein moment voor bezinning of een kleine bezinning het is maar net hoe je het uitlegt. Een vrouw op leeftijd weet op het altaar met zang en guitaar een prachtig moment te maken en raakt de gevoelige snaar, wat een mooi moment.

 

In een van de bekendste koffietenten van Maps.me , Casa Sucre, drinken we koffie. Het valt me op dat de wereld zo snel is veranderd en dat de websites Maps.me, Google, Expedia, Viator, Tripadvisor en nog een aantal clubs het toerisme en het gedrag van de bezoekers gaan bepalen. De bars en restaurants die niet mee willen betalen aan deze organisaties vallen buiten de boot en worden niet vernoemd en gaan ten onder, hoe mooi en hoe goed ze ook mogen zijn.

 

Met een flinke wandeling terug naar het hotel langs de skyline van Panamastad en krijgen op deze wijze de beweging die ons volgens het elektronisch horloge in balans moet houden. Ook hier worden we aangestuurd en gestuurd door clubs zoals Huawei, Garmin, Polar, Samsung enz.

 

Bij een Indiaas restaurant een heerlijke hap en zo reizen we gastronomisch door de wereld als globetrotters.

 

 

Binnenlokkers

restaurants om de markt heen
restaurants om de markt heen

 

Zaterdag, 18 januari 2020

 

 

Vistamar – Panama City

 

 

Wachten duurt lang en daarom een “break” ingelast voor wat afleiding. Panama City is niet spannend maar ik voel me redelijk thuis in de grote stad. Met de taxi van de haven naar de bus stop en stappen direct over in de bus naar de stad. Gaat allemaal vanzelf en het kost weinig. Onderweg een klein oponthoud door de wegwerkzaamheden maar dat is ook het enige te melden van de rit.

 

Van het grote busstation met de metro naar “Cinqo Mayo” en laten ons et de taxi naar de Vismarkt brengen. De markt is niet zo groot maar de tientallen restaurantjes om de markt heen maken het groot. De diversiteit van de vis valt me tegen maar het blijft altijd een mooi gezicht. Er ligt een snoek van een dikke meter met zijn laatste kans om mooi te wezen. Het gaat er ontspannen aan toe in tegenstelling tot de binnenlokkers voor de restaurants. Bij elk terras met plastic stoeltjes en formicatafels staan ze met een menu in de hand. Ik probeer een eigen keuze te maken maar val toch ten prooi aan een mooie lach van een donkere dame die ons met zichtbaar plezier en charme naar de tafel brengt. Speciaal voor ons de ventilator aan zet en de drankjes komt brengen. Ik kom uit de strijd met een heerlijke vissoep en een gebraden rode baars. Lekker gegeten maar met een te dik gevoel. We lopen de calorieën eruit via de boulevard en worden ondergedompeld in oceaanzicht, havenzicht met vissersbootjes en de wondere wereld van de architectonische pracht van de wolkenkrabbers.

Een bijzondere sfeer.

 

In het hotel inchecken en het zweet afspoelen in het zwembad, een dutje en wandelen tegen de avond de stad in. Drukke winkelstraten en de app Maps.me stuurt ons naar “Beiroet”. Een restaurant met een uitgebreide kaart en de foto’s op de kaart bepalen je keus. Met een hap uit de scheepskas gaan we bij een koffietent langs de weg een koffie drinken waar we een gezellige babbel maken met een Nederlander met Braziliaanse partner die zich tijdelijk wil vestigen in Panama. Ik kan het me wel voorstellen want het is hier allemaal prima te doen als je een paar centjes te besteden hebt, niet eens zo heel veel voor Nederlandse begrippen.

 

Een wandeling terug langs de Skyscrapers met een fles water in de hand om de nacht door te komen.

 

Expeditie

Vrijdag, 17 januari 2020

 

 

Vistamar

 

 

 

Rond 09.00 uur word ik wakker gemaakt en schrik van de tijd. De laatste tijd is het of er een hand boven me wordt gehouden en val heerlijk weg. Dat is voor mij een zeldzaamheid en geniet ervan. Jammer dat de ochtend een eind op scheut is want koffie met ontbijt, internet, nieuws, slaan een gat in de dag. Deze dag gebruik ik om de radar aan te sluiten maar is tevergeefs geweest. Minutieus en precies gewerkt volgens mij maar bij het opstarten van de radar komt wel scherm echter geen draaiend beeld. Ik laat het nu even voor wat het is en ga over tot de andere soldeer klussen zoals de lampjes op de veiligheidmiddelen, de drijvende locatie lamp vast aan de hoefijzerboei, het lampje op de joon, de verzameling zaklampen. Doormeten van de batterijen want kapotte of legen “Pilen” daar heb je niets aan.

 

Kom vandaag niet van boord en ben het druk genoeg geweest toch blijft tijdinvulling veroorzaakt door het wachten op de onderdelen. Met pijn in het hart kijk ik naar de wind want die had ons zo ver weg kunnen blazen en nu is het afwachten of deze volgende weeg er ook nog is.

 

De satelliettelefoon testen en opstarten, de familie laten weten hoe het werkt en met welk nummer. Jacqueline is druk met routeplanning en komt met verschillende opties. Www.windy.com, de kaarten in het gemeenschappelijk lokaal, de boordbibliotheek moeten leiden tot een soort reisgids met veel onzekerheden. Mooi, en zeker nodig maar ik wil wel weer eens wat zien en stel voor om morgen naar Panama City te gaan voor de afleiding. De stad is niet spannend maar er zullen toch zeker nieuwe dingen te beleven zijn.

 

Veiligheidsmiddelen zijn niet alleen de lampjes vervangen maar zijn een onderdeel van een breed pakket waarin de volgende onderwerpen een belangrijke rol spelen: Stabiliteit van het schip zoals oprichtend vermogen, oceaanwaardig keuring zoals CE-A categorie, volledig afsluitbaar zijn met een goede zelflozende kuip, technische eisen voor de motor, brandstofvoorziening, elektrische inrichting, lenspompen, goedwerkende navigatiemiddelen en navigatie verlichting, staand en lopend want en het beslag in goede conditie, reddingsvlot, goed ankergerei en ketting, brandbestrijdingsmiddelen, grabbag, EHBO middelen, voedingsmiddelen, drinkwater, marifoon, satelliettelefoon, Epirb.

 

En dan hebben we nog niet over de vaardigheden van de bemanning en schipper gesproken, navigatiekennis, bemanningslijst, logboek, eigendomspapieren, zeeziekte, zwemvesten, kleding.

Nu dit allemaal opgesomd wordt besef ik dat je de hele dag bezig bent met veiligheid en dat onderhoud de sleutel is van je veiligheid. Het lijkt wel een expeditie.

Opvoedkunde door dame van lichte zeden

Solderen
Solderen

 

Donderdag, 16 januari 2020

 

 

Vistamar

 

Maria, van de afdeling administratie, brengt ons naar de stad. Ze zit heerlijk te babbelen, te teksten en probeert de auto recht te houden. Ze blijkt een Venezolaanse arts te zijn die werk en bestaan heeft gevonden in Panama. Ze vertelt met een brede lach van haar avonturen in Amsterdam samen met haar zoon. Een dame van lichte zeden kaapte bijna haar zoon, zeggende dat ze het heel bijzonder vindt dat een moeder voor een goede opvoeding zorgt. Maria straalt terwijl ze het verhaal vertelt.

 

Bij Do-It stappen we uit en verkennen nu een geheel ander winkelgedeelte. Meerdere eetzaken en terwijl we een ijsco aan het eten zijn ontmoeten we de Canadezen uit Shelter Bay. Een praatje en blijken al een maand in de haven te liggen, hoe kun je elkaar mislopen.

 

Met twee zakken en een rugtas met boodschappen komen we bij de boot uit en is het verder stouwen van de spullen. Meteen neem ik de verbinding van de radar in de waterpomp kast ter hand en soldeer de 12 met 12 draadjes aan elkaar. Na deze verbinding smelt ik nog een las en nu van 12 draadjes naar 10 draadjes. Isoleren, inpakken en de bescherming herstellen. Morgen de aansluiting met het schakelpaneel maken.

 

 

Ontruimen of opruimen

de klusser
de klusser

 

Woensdag, 15 januari 2020

 

 

Vistamar

 

Klussen dag met de todo-bijbel in de hand rommel ik met drie klussen tegelijk omdat het zo efficiënt lijkt. Opruimen van de spullen daar gaat de meeste tijd inzitten en het lijkt net of ik de hele dag aan het ruimen ben.

 

De 4 jerrycans moeten zeevast gestouwd worden en daar is een algemene oplossing voor. Een lat die tegen de verstaging en de scepter klemgezet wordt zodat de kannen een recht vlak hebben om gezekerd te worden. Philippe de Italiaan heeft zijn motorkrat achter de Queen B geparkeerd en daar zitten twee latten op van 90 centimeter. Precies de maat maar om deze nu kaal en onbewerkt op het mooie dek van de globetrotter Queen B zetten gaat me te ver zodat uit de kast een pot groene verf opgeduikeld wordt. Dat gaat zo: Kussen uit de bank, de lege potten en doosjes weghalen, de medicijnen in dozen eruit, de mat ter bescherming van de watermaker eruit, naaigerei verplaatsen, keukenpapier weg schuiven en dan de klep openmaken, de poetslappen eruit, de zak met krabbers en staalborstel, de zak met reserve stouwbanden, de zak met schuurpapier, de schuurmachine, de zak met kwasten en dan eindelijk de pot met verf onder in de kast. De hele zwik terug op de verf, kwasten, schuurmachine en schuurpapier na. Moet je blij zijn dat je niets vergeten bent want dan gaat de procedure gewoon opnieuw.

 

Op de steiger meet ik de lat uit en boor de gaatjes ter bevestiging en verf de latten groen. Tijdens het drogen van de verf kan ik het zonnepaneel vervangen, radarscherm passen op de kaartentafel, de kabel doortrekken van het schakelpaneel naar de filterkast, via de achterbanken naar beneden om in de kast van de waterpomp uit te komen waar de elektrische aansluitingen van de radardome hangt.

Op de steiger word ik door een Duitse Krankenschwester aangesproken die voor een jaar in Australië wil gaan werken en of ik dan op haar boot wil passen. Ze raakt me telkens aan maar laat me niet verleiden en moet er niet aan denken om hier nog twee weken te moeten blijven, laat staan een jaar. Ik verwijs haar door naar Fynn de buurman.

 

In de avond lekker een cool down door te gaan zwemmen en blijf heerlijk in de kuip hangen om als Sinterklaas de voorbij slenterende collega schippers goedenavond te zwaaien.

 

Dutch Underwater Army

 

Dinsdag, 14 januari 2020

 

 

Vistamar

 

 

 

Rijsdienst voor ondernemend Nederland: Britten hechten veel waarde aan beleefdheid en sociale conventies. Houd daar rekening mee. Kom niet te laat en respecteer hiërarchie. Britten vinden het ook belangrijk om er netjes uit te zien.

 

De taxiservice om 11.00 is weer eens op zijn Panamees geregeld. Pas om elf uur wordt er gekeken hoeveel liefhebbers er zijn en dan wordt een taxi gebeld. 10 Mensen en 1 taxi is vragen om vervelend gedrag en ik vraag Cesar direct om meerdere taxi’s te bellen. John de al beschreven stoïcijnse Engelsman van zondag komt om elf uur aan terwijl wij al vanaf 10.45 uur aan het wachten zijn met nog een Canadees stel. Je voelt het al aankomen, de taxi komt en John zit als eerste in de taxi. Ik spreek hem erop aan maar reageert niet en blijft zitten. De Canadees kan zijn woede niet inhouden en wil John te lijf gaan, gelukkig springt een medeschipper tussenbeide. John blijft zitten en gaat asociaal en zonder enige etiquette op weg naar Coranado. Wij missen de taxi en moeten met het busje naar de stad. Fouten bij de organisatie lokt dit walgelijke asociale gedrag uit. Nummertjes trekken volgende keer of een intekenlijst met volgnummers zoals in Shelter Bay.

 

In de stad lopen we naar de winkel met zonnepanelen en reken af, het paneel wort meteen afgeleverd bij de haven. Van de panelen naar Novey en vervolgens naar Abernathy waar ik een speargun koop. Zogenaamd instapmodel en ben voor 85 US$ onderwater gewapend. Dutch Underwater Army heb ik mezelf benoemd en elke kwakbol die ik tegen kom gaat op de korrel met mijn harpoen. Jacqueline zal moe worden van het bakken.

 

Van de watersportwinkel naar de schoenwinkel en Jacqueline koopt een paar slippers die chique gedragen kunnen worden onder een jurk. Ik verwonder me over de uitgangspunten maar kan haar niet betrappen op een ongedefinieerde aankoop. Na de slippers de supermarkt en de koffiewinkel met kaneelkoek. Met de taxi terug en tref het paneel in goede staat alsmede twee gevulde gasflessen. Ben blij met mijn gas maar verwonder me dat een overjarige gasfles zonder problemen wordt gevuld. De gasproblemen zijn sinds Mexico ontstaan maar gelukkig kunnen we nu weer zonder zorgen koken.

 

Uit zijn gewone doen

Doldrums
Doldrums

 

 

Maandag, 13 januari 2020

 

 

Vistamar

 

 

 

De telefoon rinkelt en zie op het scherm dat het Alejandro is. Fijn om te horen dat hij verschillende onderdelen bijeen heeft gesprokkeld maar de selenoids zijn helaas niet te krijgen in Panama en deze moeten uit de VS komen. Amazon is de nieuwe voorraadhouder geworden en is zo gemakkelijk dat het bijna geen zin heeft voorraden aan te leggen. Panama heeft heel weinig onderdelen op voorraad. Als Amazon of andere postorderbedrijven een snelle levering weten te garanderen dan heeft een onderdelenmagazijn geen zin meer. Helaas zijn mijn selenoids bij een andere leverancier en deze beloofd een wachttijd van 10 dagen. Door dit ene telefoontje schuiven onze plannen voor vertrek, een week op. Vervelend maar niet zeuren, we liggen in een mooi land met heerlijke temperaturen en krijgen meer voorbereidingstijd voor het definitieve vertrek.

 

Jacqueline houdt zich bezig met het wassen van de schoten en voor mij is de hoofdmotor aan de beurt. Dieselfilters, oliefilter wisselen en de koelvloeistof verwisselen. De koelvloeistof of antivries komt grauw uit de motor en realiseer me dat ik deze nog nooit vervangen heb zodat het tijd wordt. Antivries voor de tropen erin. Na het starten van de motor klinkt de boel weer als muziek in de oren. Een priegel klus met allerlei hindernissen zoals de oliefilter vervangen op een onmogelijke plaats tussen motor en motorkast. Plastic zakje om de filter, snel losdraaien en kantelen, zakje dicht sealen en dan als een puzzel met olievette vingers de filter met zak tussen alle obstakels laveren. Deze keer valt de knoeiboel mee en ben een beetje trots dat het zo snel is verlopen.

 

De dagelijkse boodschappen maar nu meer van technische aard zoals 4 jerrycans van 25 liter extra diesel om de Intertropische convergentie zone te overbruggen. Deze Intertropische convergentiezone is de zone met stijgende luchtbewegingen in de buurt van de evenaar of ook de Doldrums genoemd naar een 19e -eeuwse uitdrukking uit de Engelse taal met de betekenis “uit zijn gewone doen”. De ICTZ verplaatst zich gedurende het jaar onder invloed van de zonnestand, de ligging ijlt ongeveer twee maanden na op de hoogste stand van de zon. De zone is zeer instabiel en brengt vaak natte perioden met buiig karakter en daartussen droge dagen. Deze warmte resulteert in stijgende, vochtige lucht, lage luchtdruk, buien en krachtige onweerswolken, en hier ontstaan dan de cyclonen en tropische stormen. Deze zone kent ook de rustige tijden en dan is het zowat windstil soms dagen of weken zeer zwakjes waaien of helemaal gaan liggen.

 

Einde van de middag zwemmen en koken met het laatste gas uit de fles. Na het eten breng ik de flessen naar het havenkantoor en hoop deze morgen rond het middaguur terug te hebben.

Vrije nieuwsgaring

Waterline yachts
Waterline yachts

 

Zondag, 12 januari 2020

 

 

Vistamar

 

 

 

Zondag rustdag. Uitslapen en op het gemak ontbijten. Vandaag geen monteurs en het is best zo om even kalm aan te doen. In mijn hoofd valt alles een beetje op zijn plaats en ga ervan uit dat aanstaande dinsdag al het reparatieleed is geleden. In Nederland heb ik de krant opgezegd en moet nu aan vrije Nieuwsgaring doen. Nu.nl en nos.nl zijn de informatieverschaffers om niet helemaal een simpele zeilzwerver te worden. Het is wennen want de moord en doodslag, leuke verhalen, erotiek en de dagelijkse missers die het lezen van een krant afwisselend maken is er niet meer. Er is tijd vrij om een boek te lezen en geniet met volle teugen van het nieuwe boek Cleopatra geschreven door Alberto Angelo. Een aardige beschrijving over het politieke- en privéleven van Cleopatra.

 

Het is natuurlijk lekker om in de kuip te hangen maar er komt een moment om even de benen te strekken en we lopen over de steigers en kijk bewonderend naar een Waterline Yacht. Nooit van gehoord maar de schipper ziet ons het schip bewonderen en nodigt me uit om binnen te kijken. Een klassiek ingedeeld jacht met de kaartentafel op hoogte zodat er vrij zicht ontstaat rondom. De schipper is volop aan het repareren en vraag me af waar ik dat meer gezien heb. Bij hem is de watermaker stuk, de koelkast heeft maar 1 stand en nog enkele andere problemen.

 

Waarschijnlijk heeft hij, niet voor niets, een complete werkplaats in het achterschip. Mooi schip en zal wat huiswerk gaan doen om hier meer van te weten. Van de steiger naar een heel luxe motorschip in de orde van 10 miljoen. Hoe kan het ook anders en best leuk gevonden heet het schip “Big Fish”. Eigenaar is van boord en de bemanning is druk met repareren. Van de steiger naar de bootyard en zien Chance te water gaan van ene John uit London. Stoïcijns laat hij het gepriegel en amateurisme van de kraandrijver over zich heen komen en vaart met een aristocratische houding weg. De stootwillen slordig om de boot en enkele lijnen in het zog zonder zich druk te maken dat deze in de schroef komen.

 

In de avond een hapje in de kroeg en worden als stamgasten ontvangen.

Mee mauwen

Meezingen
Meezingen

 

Zaterdag, 11 januari 2020

 

 

Vistamar

 

 

Karaoke is een muzikaal vermaak tijdens het eten of uitgaan en een gebruik in Japan. In de jaren 70 werd zanger Saisuke Inoue gevraagd om bandjes van zijn liedjes zonder zijn stem te maken. Hij verhuurde deze opnames met een soort jukebox zodat de eerste Karaokemachine zijn intrede deed. Nu wij tijdens het eten uitgenodigd worden om een liedje aan te vragen en zelf mee te gaan zingen weet ik al hoe laat het is. Mijn Chinese herinneringen spelen op en geef aan met een vriendelijke lach dat ik niet mee doe. Kan trouwens helemaal niet zingen. De muziek wordt knetterhard gezet en een aantal gasten beginnen mee te mauwen totdat een paar Chinese eters zich ermee gaan bemoeien werd het voor mij tijd om van de tafel te vluchten. Zonder koffie of toetje lopen we hand in hand in de maneschijn genietend van de rust en de stilte.

 

Vandaag een drukke dag gehad met wisselende successen. De generator loopt en ben driedagen aan het sleutelen geweest omdat de Fisher Panda dealer verkeerde impellers heeft meegegeven. Het profiel was hetzelfde maar het asje is te dik en daarom kwam de impeller niet tegen de achterwand van de pomp. Dankjewel heren/dames van de dealer. De koelkast blijkt wat meer mankementen te hebben dan verwacht en er ontstaat bijna brand na het opblazen van een selenoid. Dit is een magneetsluiting voor de koelvloeistof naar de koude accu in de vrieskist. Alejandro moet onderdelen halen en komt dinsdag terug, wordt vervolgd.

 

In de kuip eindelijk eens een moment rust en geniet van de stevig waaiende wind die een aangename koelte weet te maken. Bij Soto het gasvul-probleem aangehaald en hier maken ze geen probleem van een overjarige fles om te vullen. Ik spreek af om de flessen volgende week te brengen.

Er lijkt weinig gebeurt maar alles valt op zijn plek en heb er vertrouwen in dat volgende week alle voorbereidingen voor het vertrek klaar zijn. De wind staat flink door en denk dat de wind ons toch in de haven zal houden. Om met 6-7 Bft te vertrekken zie ik niet zitten.

 

Scheurbuik

Overzicht van de grote overtocht
Overzicht van de grote overtocht

 

Vrijdag, 10 januari 2020

 

Vistamar

 

Met frisse wanhoop sluip ik weer naar mijn hok waar in de diepte de generator me zo verschrikkelijk weet te treiteren. Vannacht weer enkele denkmomenten gehad en besluit nu de waterpomp los te halen. Zaag een stuk uit de geluiddempende koffer om de handjes niet teveel te laten lijden en de moeren met een pijpsleutel bereikbaar te maken. Het gaat buiten verwachting gemakkelijk en binnen een halfuur heb ik de waterpomp in de hand en begin deze te demonteren om te controleren. Constateer dat er een stukje messing los is gesprongen uit de binnenbehuizing. Gelukkig heb ik nog een reservepomp en maak deze weer gangbaar door wat vet en olie. Nieuwe impeller erin en terug op de motor. Motor starten en krijg geen water uit de uitlaat. Je kunt vloeken en tieren maar schiet niets op. Nu check ik alles van de buitenkraan naar de waterfilter en de leidingen naar de pomp. Overbrug de filter door een slang rechtstreeks op de pomp aan te sluiten en ik weet nu zeker dat de pomp of de pompjes niet werken. Zou de impeller niet goed zijn?

 

Technische boodschappen en de aanvulling van de rantsoenen voor een komende 40 dagen. Rekening houden met het slechtste scenario want anders krijg je honger of dorst bij verkeerd calculeren. Jacqueline is er druk mee en laat het graag aan haar over want het valt niet mee om alles zo uit te kienen.

Na de boodschappen de vrieskist installeren, de airco filters schoonmaken, gasflessen overhevelen, familie bellen want er is nog internet. Bij informatie van de uitreis documenten moeten we naar Panama-City en dat kan wel eens uitlopen tot een 72 uur voor de overhandiging van een Zarpe.

 

Wat betekende dat voor een paar eeuwen geleden?

 

Reizen over zee, dat was een paar eeuwen geleden een onzeker avontuur. Een schip kon in een storm terechtkomen, op de rotsen lopen, door zeerovers worden overvallen, of last hebben van aanhoudende windstilte, waardoor het dagen- of wekenlang doelloos ronddobberde. Voedsel en drinkwater waren tijdens die maandenlange reizen aan bederf onderhevig, zo getuigt een fragment uit de geschiedenismethode Er is geschied:
"Drinkwater werd bewaard in houten vaten. Het duurde niet lang of het werd groen en begon te stinken. De maaltijd bestond uit hard scheepsbeschuit, erwten of bonen en gezouten vlees. Halverwege de reis was het meeste al bedorven. Geen wonder dat er ziekten uitbraken aan boord. Vooral de scheurbuik was gevreesd."
 

Als een zeeman getroffen werd door scheurbuik, dan had zijn laatste uur geslagen. Het is een afschuwelijke ziekte, waarbij het bindweefsel degenereert, met bloedend tandvlees als gevolg, loszittende tanden, en een naar verrotting ruikende adem. Andere symptomen zijn  apathie door bloedarmoede en lichamelijke zwakte. Oude wonden gaan open en breukvlakken van geheelde botbreuken laten weer los.  Als de ziekte niet behandeld wordt, leidt het tot een langzame en uiterst pijnlijke dood. Historici hebben voorzichtig geschat dat scheurbuik voor meer doden op zee zorgde dan stormen, scheepsrampen, zeeslagen en alle andere ziekten bij elkaar. Meer dan twee miljoen zeelieden zouden aan scheurbuik zijn bezweken in het tijdperk van de
zeilvaart. 


Juist omdat de ziekte zoveel doden onder zeelui veroorzaakte zou je denken dat de scheepsautoriteiten er alles aan gelegen was om de ziekte snel onder controle te krijgen.  Maar niets is minder waar: het leven van een gewone zeeman was in die tijd van nul en generlei waarde. Het heeft uiteindelijk eeuwen geduurd voordat er een oplossing was voor dit medisch raadsel, zo blijkt uit het boek ‘Scheurbuik’ van Stephen R. Bown. Hij beschrijft hierin hoe het middel tegen scheurbuik wordt gevonden, verloren raakt en opnieuw wordt ontdekt. 

James Lind, scheepschirurgijn in dienst van de Britse marine, toont in 1747 aan dat de gangbare behandelingen met zeewater, azijn en vitrioolelixer geen remedie bieden, en sinaasappels en citroenen wel. Maar het ontbreekt Lind aan invloedrijke contacten bij zowel de marine als onder medici en dus wordt er nauwelijks iets met zijn bevindingen gedaan. Bovendien past de remedie van Lind niet in het gangbare medische denken, waarin de theorieën van de beroemde Nederlandse arts  Herman Boerhaave de boventoon voeren. Boerhaave ziet ziekte als een vorm van onbalans tussen de lichaamsvochten bloed, slijm, gele en zwarte gal. De ideeën van Lind, die op proeven uit de praktijk gebaseerd zijn, passen niet in die theorie. Het gebruik van citroensap raakt in de loop van de achttiende eeuw zelfs helemaal uit de gratie. Een ramp voor zeelui, want juist in de achttiende eeuw neemt het scheepvaartverkeer in omvang toe. Dat betekent langere reizen met grotere schepen met meer zeelui aan boord. Scheurbuik neemt steeds ernstiger vormen aan. 
 

Als James Cook rond 1775 aantoont dat verse groente en fruit scheurbuik kunnen voorkomen, weet scheepsarts Gilbert Blane de overheid over te halen om schepen met voldoende citroensap te bevoorraden. Blane kent het onderzoek van Lind en weet dankzij zijn goede connecties de hoge heren ervan te overtuigen dat scheurbuik meer slachtoffers maakt dan zeeslagen. Hiermee komt de oplossing voor scheurbuik in zicht. Tegenwoordig hoef je zelfs geen sinaasappels en citroenen meer te eten om de ziekte te voorkomen, en kun je gewoon volstaan met de inname van vitamine C-tabletten. Die tabletten bevatten ascorbinezuur, en die benaming is afgeleid van het woord anti-scorbitum, Latijn voor anti-scheurbuik.   



 

 

Belgische Noodvlag

Veiligheidsmiddelen
Veiligheidsmiddelen

 

Donderdag, 9 januari 2020

 

Vistamar

 

 

Hoeveel uur zijn er zuchtend met het hoofd in de generatorkist vorig jaar versleten? Hoeveel uur zijn er nog te gaan. Probleem is nu dat er geen water opgezogen wordt zodat de conclusie is dat het waterpompje kapot is. Scheurtje of het lager laat lucht door want het afgelopen jaar zijn er drie riempjes gesneuveld van een euvel dat niet te achterhalen is geweest en nu geen aanzuigend vermogen.

De motor doet ook vreemd maar na het stellen van de kleppen loopt deze als een zonnetje. Waterpomp probleem blijft onopgelost en zal morgen de pomp vervangen. Nog een paar uur in de bakskist. Vanochtend Alejandro op bezoek geweest voor de koelkast en komt zaterdag terug voor een nieuwe condensator, bijvullen van koelvloeistof en volledige onderhoudsbeurt. Kost een paar centen maar moet er dan vanaf zijn, hoop ik.

 

De Italiaan houdt me staande en begint een geweeklaag over de onheuse behandeling die hij krijgt van de Marina en moet vanaf 15 januari 40 % meer gaan betalen omdat het dan hoogseizoen is. Steen en been klagend en zegt dat hij niet in staat is te betalen. Hij begrijpt er niets van, ligt al 8 maanden hier en is alleen maar aan het repareren en niemand heeft last. Goede huurder volgens hem en nu de aankondiging voor de extra rekening terwijl de motor niet gemonteerd is. Hij kan geen kant op en loopt zuchtend verder.

 

Doorgaan met de eigen problemen en niet de last van de anderen meenemen. Bij het koken blijkt de gasfles leeg te zijn en moet de sleutels opnieuw uit de zak halen om de fles te wisselen. Zit niet mee vandaag. Jacqueline is wat meer opgeschoten en weet van de Belgische vlag een noodvlag te maken voor de joon te maken.

Onhandige kluns

zeilgebied voor 2020
zeilgebied voor 2020

 

Woensdag, 8 januari 2020

 

Vistamar

 

Acclimatiseren van de verschillende tijden en temperaturen. Het is hier 32 graden Celsius en de wind jakkert door de mast. Windstoten van 27 knopen doen de schuimkoppen langs de steiger rollen en zie verschillende schepen vervaarlijk zwaaien met de mast. De Queen B beweegt wel maar ligt heerlijk beschut in de luwte van een 54 voet Beneteau en de wind duwt het schip van de steiger af zodat we het schuren van de huid tegen de willen bespaart blijven. Na de koffie melden bij het havenkantoor en het is met de taxi slecht geregeld want er moeten twee taxi’s van de stad komen om ons te vervoeren.

 

Op het laatst meldt zich een Italiaan die een verwarde en onhandige indruk maakt. Hij vertelt over zijn kapotte motor en vraagt of ik technisch ben maar heb snel in de gaten dat het beste is dat ik me als onhandige kluns opstel want binnen de kortste keren ben je de boot van een ander aan het repareren en blijft je eigen werk liggen. Ik stel voor om de motor 180 graden te draaien om uit te proberen en krijg al snel de mededeling dat de aangeboden diensten niet nodig zijn. Wat later zie ik drie man naar de boot lopen met een takel om de Italiaan te helpen de motor op de steunen te zetten.

 

Met een overvolle taxi en een chagrijnige taxichauffeur, hij heeft te veel mensen aan boord en zegt er niets van. De eerste winkel is Movistar om de Smartphones van internet te voorzien. Een knappe dame blijkt heel handig te zijn met de knopjes en geeft voor 5 US$ een week lang onbeperkt internet en telefoon in Panama. In de supermarkt uitgebreid boodschappen halen, rekening houdend met het vertrek voor volgende week. Het ziet er prima uit voor wat betreft de wind aanstaande woensdag. Broer Rikus heeft zich beschikbaar gesteld als Mr Herb of Ground Control van Major Tom. In de koffiebar een bakkie met koek en bespreken met elkaar de mogelijkheden voor volgende week. Maar eerst de Koelkast en Generator repareren voor het vertrek. De koelkast functioneert voor wat betreft het geluid maar koelt niet en neem aan dat er niet genoeg koelvloeistof in het systeem zit. De generator heeft ook een koelwaterprobleem maar van geheel andere aard.

 

Achter de kaartentafel installeer ik de kaarten op de Garmin kaartplotter en controleer alle andere apparaten. De stekker voor het Radar zal nog een probleem opleveren en kleed de oude stekker uit om erachter te komen hoe de verschillende draadjes met de kleuren gesoldeerd zitten. Dit gepriegel op een 10-polige stekker ga ik niet maken en heb daar de apparatuur niet voor.

Het vertrek begint nu echt te leven en zet de eerste plot op het apparaat. Paaseiland als eerste stop 2100 mijl van hier ofwel 3900 kilometer

 

Reizen met vrieskist.

Boga Bar in de Marina Vistamar
Boga Bar in de Marina Vistamar

 

Dinsdag, 7 januari 2020

 

 

Vlijmen – Panama

 

 

Pacific here we come!

 

Met een diepvrieskist op weg naar Panama en kan niet anders zeggen dat het me geweldig meevalt. Ik keek er tegenop om met een onhandelbaar vierkant ding in de trein en door de vertrekhal van Schiphol te zeulen. Maar weet op tijd een bagagekar te vinden en met behulp van de spierballen van Jacqueline komt alles prima op zijn plek. Ook de aankomst in Panama van de vrieskist gaat vanzelf en niemand heeft enig bezwaar en lopen zo door de douane, zonder enige controle. Ik had er wel twee mee kunnen nemen.

 

De taxi heeft wat langer de tijd nodig vanwege het drukke verkeer maar we kijken onze ogen uit. Kriskras door de file laveren de verkopers met hun etenswaren. De één met een kruiwagen, de ander met een winkelwagentje. De voorlopers van de SRV wagen, de rijdende winkel. De porties zijn afgemeten op één of twee dollar en de verkoop is snel gesloten door vanuit het autoraam, twee dollar te overhandigen en aan te wijzen wat je wil hebben. De file gaat er niet langzamer door maar de veiligheid van deze mensen laat heel wat te wensen over.

 

De Queen B heeft zichzelf goed vermaakt in de haven tijdens de bekende warmte, het ruikt in de kajuit niet benauwd en is zonder schimmels op het houtwerk. De kakkerlakken laten zich niet zien. Dat is lekker thuiskomen.

 

In het restaurant worden we vriendelijk verwelkomt door bekende gezichten van de bediening en eet een vissoep. Vroeg in de avond naar bed om de verschillen van slaaptijd en dagritme van twee continenten tot een minimum te beperken.

 

Gelukkig Nieuwjaar

Besnijdenis van Jezus
Besnijdenis van Jezus

 

Woensdag, 1 januari 2020

 

 

Vlijmen.

 

 

Voor alle lezers een heel Gelukkig Nieuwjaar gewenst! Ik kan er wel veel tekst tegenaan gooien maar het voorgaande is in ieder geval gemeend. Het Nieuwjaar vieren we in Nederland en maken een frisse start door eerst de familie geluk te wensen en begin met een druk programma voor de komende week om afscheid te nemen van alle lieve mensen om ons heen. We halen het niet en moet soms mezelf tegenhouden om enkele goede vrienden niet te bellen want een afspraak die daaruit zou voortkomen kan ik toch niet invullen. Met andere woorden beste vrienden, ik ben jullie niet vergeten.

 

Het is een vreemd gebruik dat Oud en Nieuw. Elk jaar is het zover met oliebollen, appelflappen en Champagne, Gelukwensen, aftellen met de secondewijzer als belangrijkste televisiebeeld. Tradities van 4000 jaar oud. De intrede van een nieuw jaar was gekoppeld aan een vruchtbaar jaar zo begon bij de Romeinen en Babyloniërs het nieuwe jaar in de lente en bij de Egyptenaren als de Nijl buiten zijn oevers trad.

De Babyloniërs vierden het feest door een slaaf tijdelijk op de troon te zetten om hem vervolgens te offeren. Ze geloofden dat alle goden het op hun koning hadden gemunt met net Nieuwe Jaar dus werd de koning even vervangen op die dag.

De Romeinen vierden het feest door te offeren aan de god Janus en daar is Januari weer naar genoemd. Feest vieren met grote vuren, dierenoffers, veel eten en drinken. Dat lijkt verdacht veel op de huidige tijd.

 

De Germanen hebben de meeste tradities op de viering achter gelaten. Men kan de traditie van vuurwerk toeschrijven aan het verdrijven van demonen. Het offeren en eten van dieren met veel drank. Het was Julius Caesar die in 46 voor Chr. dat 1 januari voortaan het begin van elk Nieuwjaar was, in plaats van de lente. Later gaf de kerk een christelijke betekenis aan de heidense feestdag, de besnijdenis van Jezus op 1 januari.